Les Quatre Cents Coups (1959)

Een aantal films van Truffaut vond ik helemaal niet zo boeiend, maar omdat ik l`enfant sauvage heel goed vond, ben ik het toch maar blijven proberen. Gelukkig maar, anders had ik zomaar deze film gemist. Wat was dit ontroerend! echt prachtig. Ik ben meteen de hele Antoine Doinel serie gaan kijken en ook daar heb ik van genoten.

De 1e Truffaut film die ik zag en wat een mooie! De sfeer was (juist ja) melancholisch, maar ik vond het ook heel dromerig, alsof je terugkeek in de jeugd van Doinel. Hele ontroerende film, maar vergeet de humor en het camerawerk niet (bijv. toen de klas over straat liep, vanaf het dak gefilmd). Ook mooie muziek. De laatste scene, waarin Antoine van alles en iedereen wegrent naar het strand toe, was prachtig en ging lekker lang door. Dikke 5*!

Is deze ergens te koop?

Deze film zit in een box van 6 Truffaut films en is in verschillende dvd en cd winkels te vinden. In Rotterdam ligt hij in ieder geval bij velvet en donner.

Ik weet verder niet of hij ook zonder de box beschikbaar is.

Mooie film zeg. Het einde was me al bekend, zo'n einde waarover geschreven wordt. Maar dat doet verder niks aan de filmervaring af.

Vooral de rustige manier waarop een deel uit het leven van de jonge Antoine verfilmt wordt is mooi. Dit deed me stukken meer dan Godard's films. Denk dat het komt omdat hier een veel menselijkere visie wordt getoond. Er worden geen trucs uitgehaald, er wordt eigenlijk heel open gefilmd. Het is geen 'gesloten cinema' van Bresson, maar een mooie kijk in het leven.

De film is de gehele duur interessant, qua verhaal, locaties, acteerprestaties, alles. Hier kan ik wel 4* aan kwijt.

Ik heb deze film in mijn top 10 staan. Bij die freezeframe in de allerlaatste scene schiet me altijd weer een brok in de keel!

Voor alle geïnteresseerden uit Antwerpen:

ze spelen hem in Mukha_media op 9 januari om 19:00

http://www.muhka.be/toont_film_film.php?la=nl&id=1754

Ik zal er alvast zijn

Een bijzonder mooie film,

Het begin wist mij al snel te pakken. Tijdens de openingstitels neemt de camera je mee naar de Eiffeltoren. Een shot van onderen geeft inzicht in de structuur van deze toren. Waarna de camera zich afwendt van de toren en steeds meer afstand neemt. Terwijl we de Eiffeltoren langzaam zien vervagen en overschaduwd zien worden door andere sfeerrijke beelden van Parijs. Het camerawerk dient dus als een perfecte metafoor voor de gemoedstoestand van Antoine. We zijn getuigen van een fraaie karakterschets, een karakter dat gevormd zal worden door de vele opgeworpen hindernissen. Ondanks de hindernissen die Antoine ondervindt en gelukkig niet standaard overwint, blijft hij van de dingen des leven genieten. Deze momenten worden mooi in beeld gebracht. Vaak onder begeleiding van prachtig camerawerk. Met name de scènes op de kermis en natuurlijk de eindscène sprongen er goed uit.

Ook grappig dat Truffaut de draaitol als metafoor lijkt te gebruiken voor meerdere gemoedstoestanden. Allereerst wil hij de film niet te zwaar maken, hij wil vooral schetsen dat Antoine een levensgenieter is. Daarnaast schetst hij eigenlijk ook de toestand van de omgeving van Antoine. hij zit opgesloten en de wereld draait als een dolleman om hem heen.

De kinderen in deze film zijn gewoon kinderen. Allemaal denken ze in het groot. Truffaut weet gestalte te geven aan de dromen van de kinderen. Dat levert prachtige momenten op. Zeg maar de kinderen contra de wereld van de volwassenen. Er zitten geweldige shots in. Hartverwarmend als Antoine voor de 1ste keer een lach op zijn gezicht tovert en als een klein jongetje zijn hoofd gemoedelijk op die van zijn buurman legt. Daarnaast was het einde subliem. Gelukkig had ik er geen weet van. Doordat de camera dicht op de huid van Antoine zat bleef ik maar hopen dat hij niet als nog in zijn kraag gevat werd, was er gekozen om al snel wijd uit te zoomen dan had dat deze spanning weggenomen. De muziek is ook geweldig in deze film, met name op het einde. Verder ook een goede timing. Truffaut zet niet standaard muziek onder scènes die wat spannender zijn. Dat werkt goed en zorgt voor een stukje beleving en onvoorspelbaarheid.

Toch kent de film een minpunt. De gebeurtenissen in de klas kregen soms wat teveel aandacht. Vooral in het begin oogde het nogal eens oninteressant. Wellicht doordat ik even in de film moest komen na de prachtige opening. Toch wel een omschakeling. Bij een herziening zit er zeker meer in het vat, maar voorlopig een dikke 4*

Nouvelle vague een beetje aan het afwerken en wat ik zie bevalt mij zeer. wonderlijk mooi werkje. Zonder in overdreven sentiment te vervallen weet deze film precies het leven van een opgroeiende jongen te portretteren. Vaak in de problemen door dingen waar hij niet direct invloed op heeft.

Talloze slimme en mooie shots. Schitterend einde ook. hij gaf eerder in de film aan dat hij nog wel eens de zee wou zien en daar eindigd de film ook

Muziek werkt goed in de film en de beelden van parijs zijn schitterend. Film weet op veel momenten de gevoelige snaar te raken.

Les Quatre Cent Coups, A Bout de Souffle en Hiroshima mon Amour luidden gedrieen het tijdperk van de nouvelle vague in. Ik vond deze iets minder dan Breathless maar zeker niet veel. 4.5* voor nu.

Op naar Hiroshima mon Amour en Mon Oncle D'Amerique van Resnais

Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol en redelijk licht van toon. Het laatste shot van de film is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het s moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Eerste Truffaut was genieten geblazen voor mij. Antoine wordt geweldig leuk en geloofwaardig neergezet. Zijn streken zijn de optelsommen van voorvallen op school en in de privé-sfeer die herhaardelijk slecht uitpakken voor hem. Soms hilarisch, soms verrassend ontroerend.

Daarnaast roepen de beweegredenen van de verschillende personages absoluut geen vragen op, iets wat de geloofwaardigheid ten goede komt.

De prachtige cinematografie levert memorabele scènes op (bijv. de kermisscène, de 'gymscène' en de eindscène) en voegt grandioos veel toe aan deze film.

Erg expirimenteel en deze film bevat ook erg mooie shots die je overspollen met creativiteit. Een waar meesterwerk van Truffaut zelf.

Wat Truffaut zo goed doet in 'Les Quatre Cents Coups' is zowel de jonge als de volwassen personages goed neerzetten. Iedereen weet intussen wel dat er veel films zijn waarin kinderen irritant acteren. Léaud zet echter een prachtig naturelle, maar ook volstrekt kinderlijke rol neer. Het is niet moeilijk te geloven dat zo'n jongen echt bestaat.

Maar het is soms nogal eens gemakkelijk om te vergeten dat in een film waarbij de sympathie vooral gericht is op kinderen, de volwassenen ook geloofwaardig neergezet moeten worden. Hier gaan veel films de fout in, want de volwassenen zijn vaak flauwe karikaturen die kinderen op ieder mogelijke manier kwellen. Ik zag nog geen week geleden de korte film 'Zero de Conduite' hiermee de fout in gaan. 'Les Quatre Cents Coups' weet deze valstrik te ontwijken. Zo zijn de ouders van Antione geen goede ouders, maar het zijn niet meteen monsters van mensen. De moeder is ietwat ongeïnteresseerd in haar zoon, maar dit komt niet voort uit vreedheid. De pleegvader was zelfs een redelijk sympathieke figuur, maar wel een die iets te snel oordeelt.

Dat oordelen is aan Truffaut niet besteed en dat zorgt ervoor dat de film goed in balans is. Truffaut observeert meer, maar doet dit zonder té afstandelijk te worden. Antione's handelingen zijn vaak dom en verkeerd, maar het is uiteindelijk geen verkeerde jongen. Prachtig vond ik het moment waarop hij zijn werkstuk inleverde met daarin een citaat van Balzac. Antoine wordt vervolgens beschuldigt van plagiaat, maar naar mijn gevoel was dit niet terecht. Antoine bracht juist een oprecht eerbetoon aan een stuk tekst dat hij mooi vond. Dit soort kleine stukjes maken de film echt moeite waard.

Bijzondere regisseur, die Truffaut. Voor zover ik na twee films kan oordelen blijken zijn films iets vluchtigs te hebben, alsof het meer herrinneringen zijn. Maar hij is vooral een regisseur die een bepaalde warmte voelt voor zijn personages, en ondanks wat ze verkeerd doen ze toch niet veroordeelt. Dat vind ik altijd mooi, maar is zeldzaam in de cinema. Paul Thomas Anderson heeft deze eigenschap ook.

Jammer alleen dat ik het befaamde eindshot al kende. Het miste daardoor eigenlijk totaal zijn impact. Ik zat er een beetje op te wachten en omdat ik van te voren al verteld was wat ik moetst voelen, voelde ik het juist niet. Jammer.
4*

Een mooie film en, mijn smaak kennende, iets wat precies in mijn straatje past. Echter eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het geheel mij maar vrij weinig kon boeien. Mooie beelden, cinematografie, muziek, geloofwaardige personages, etc… Ik zie het allemaal wel maar ja. Als het je niet pakt, dan houdt het eenvoudigweg op.

3,0*

Mooie debuutfilm van Truffaut, waarin het jochie Antoine Doinel zich miskend voelt en veel problemen ondervindt. Opvallend is dat hij toch plezierige momenten beleeft, zoals het bekijken van een poppenkastvoorstelling, naar de film gaat of in een keigave kermisattractie zit, die uitnodigt tot leuke filmbeelden. Desondanks belandt Antoine steeds meer in de goot. De eindscene is erg indrukwekkend en daarnaast is het erg interessant om het Parijs rond 1960 te zien.

Eerste lange speelfilm van Truffaut was meteen een succesvolle voltreffer. Zelf zei hij ooit dat de film slechts een herhalingsoefening van zetten was van films die al vele malen eerder zijn gemaakt, het verschil zat hem slechts in de overtuiging waarmee het gebracht werd. En die overtuiging staat bij herkijk nog steeds als een huis. Toegankelijk en minder avontuurlijk tov zijn andere Nouvelle Vague collega's, maar binnen zijn eigen spectrum komt hij toch dichtbij perfectie. Vakmanschap.

Zooooooooo wat een goede film zeg. Ik was echt onder de indruk van de film. De openingscene met de Eiffeltoren pakte al direct mijn aandacht en liet het daarna eigenlijk niet meer los. Ik kende de eindscene en ik was echt ontroerd. Een van de mooiste (zo niet de mooiste) eindscene ooit.

4.5*

Tsja, ik ben meer een Truffaut dan een Godard mens en vind dit dan ook een veel betere film uit het begin van de Nouvelle Vague. Geweldige film over een opgroeiende jongen, schitterende beelden van Parijs en een zeer sterke mise-en-scene.

Zeer aardige dramafilm.

Film weet op een prima wijze dramatische/motionele momenten te combineren met wat lichtkomische scènes.

Verhaal is realistisch, tot op zekere hoogte herkenbaar en het acteerwerk is ook prima in orde.

Ik zit me echter te verbazen over één ding. Het moge duidelijk zijn dat de ouders van Antoine niet rijk zijn. Maar toch geeft die vader zomaar 500 Franse franc weg aan lunchgeld voor hem en z'n moeder belooft hem 1000 franc te geven als hij betere punten haalt.

1000 franc was toentertijd 330 gulden ongeveer, oftewel 150 euro. Dat is best veel geld voor zo'n arm gezin... zeker in die tijd, want toen was het geld verhoudingsgewijs veel meer waard.

3,5*.

De franc had toentertijd een heel andere waarde, zie dit grafiekje. 1000 franc was eerder 15 euro dan, denk ik. In 1960 werd er een 'nieuwe' franc geïntroduceerd die later in de jaren '90 die welbekende 1 gulden is 3 franc-vuistregel had.

Ja, ik zat na het plaatsen van mijn reactie daar ook al aan te denken.

Het zal ook wel kloppen.

Ik ben zelf altijd zo gewend geweest dat 1 gulden 3 franc waard was...

M'n eerste Truffaut en als al zijn films ook dit genre zijn, meteen ook mijn laatste. Weinig opwinded verhaaltje( Waarom wordt met dat gegeven van de overspelige moeder niets gedaan?), dat nog maar net wordt recht gehouden door een goede kinderrol, wat al zeldzaam is en het mooie camerawerk (dat eindshot!). 2.5*

Nouvelle Vague, maar dan niet zo bevreemdend als de films van Godard.

Les Quatre Cents Coups vertelt een eerlijk en intrigerend verhaal over een moeilijk opvoedbaar kind. Prachtig gefilmd, zonder veel van die afstandelijke stijlkenmerken van de Nouvelle Vague. Enige wat mij opviel waren de voorbijgangers die stoppen om naar de camera te kijken wanneer Antoine door zijn vader over straat wordt meegesleurd. Een andere memorabele scène is natuurlijk het lange tracking-shot aan het eind, dat eindigt bij de zee die Antoine dan toch nog voor het eerst te zien krijgt. Ook de birds-eye-view van de stoet scholieren waaruit steeds meer kinderen weglopen vond ik erg mooi.

Het acteerwerk van kinderen, en dan vooral in oudere films, vind ik vaak tenenkrommend en weten menig film voor mij te verpesten. Niets daarvan bij Truffaut. Jean-Pierre Léaud, maar ook de andere kinderen, spelen schitterend. Hun natuurlijke acteerprestaties liggen op hetzelfde niveau als van de volwassenen.

Ik was de Nouvelle Vague ingedoken met Godard, wiens aparte cinema ik erg kan waarderen. Truffauts eerste smaakt echter ook zeker naar meer.

Geen dramatische kennismaking met Truffaut.

De film kent zeker zijn momenten, al zat de beste scene meteen al helemaal in het begin. De rit door Parijs, met steeds de Eiffeltoren in zicht wat sfeervol. Beetje jammer dat sommige beelden iets te gretig overplakt werden met lettertjes, maar het sleept je wel mee in de film.

Voor even dan toch, want als de film begint schiet het twee versnellingen achteruit. De klasscenes waren mij iets te flauw, de scenes buiten de klas zijn een stuk boeiender.

Visueel niet echt mooi, al is de donkergrijze waas die over de film lijkt te hangen wel effectief. Een keer een goed voorbeeld van mooi niet-contrasterend zwart/wit gebruik. Minder interessant de soundtrack, die veel te blij en opgewekt klonk in sommige scenes. Verder ook niet zo weg van het camerawerk, dat best goed uitgedacht leek maar vaak erg slordig uitgevoerd werd.

Jammer genoeg verloor ik halverwege de interesse. Doinel vond ik iets te jong voor het kattekwaad wat hij uithaalde, zeker ook de desinteresse waarmee hij alles tegemoetzag, de vader die zoonlief aan de politie overlevert geloofde ik ook niet zo. Het hele tweede deel slentert dan maar een beetje nodeloos voort op niet-werkend drama.

Laatste scene (de loopscene) was nog wel mooi, apart dat dit soort scenes blijkbaar wel de kracht bezitten om onthouden te worden (Tokyo.Sora, Gerry, The Cranes Are Flying). Al vond ik het allerlaatste stukje op het stand niet zo geslaagd, zeker die freeze frame was knullig.

Beetje jammer dat het drama niet echt werkte, verder wel een aardig filmpje dat gelukkig ook niet te lang duurt. Maar echt veel boeiends heb ik niet gezien.

2.0*

Veel goeds over gelezen. Volgens sommige critici zelfs een van de beste films ooit gemaakt, was er dan ook altijd wel benieuwd naar maar liet hem net zo vaak links liggen omdat ik dacht dat het toch niet zo aan mij besteed zou zijn allemaal. Hoe ik daar nou bijkwam weet ik niet, maar een ding is zeker, ik had het goed mis! De film steeg toch wel iets boven mijn verwachtingen uit. Wat me gelijk opviel waren de mooie plaatjes van Parijs en uiteraard het camerawerk. Kan me goed voorstellen dat dit van invloed is geweest op de stijl van vele van mijn favoriete regisseurs. Ook de score was prima. Kwa verhaal echter, vond ik het eerste uur niet zo heel bijzonder. Saai is anders, er gebeurde immers wel het een en ander maar echt boeien kon het me verder niet. Het beetje sympathie dat ik voor Antoine kon opbrengen kwam grotendeels na het zien van hoe vreselijk de volwassenen (ouders, leraren) hem behandelden. Weet niet of het er in die tijd echt zo aan toe ging, maar het zag er maar sober en uitzichtloos uit voor die kinderen. Maar goed dat was dan ook Truffaut's bedoeling, neem ik aan. Dit alles sloeg zo'n beetje om in het laatste half uur waar de jongen in het tehuis terecht kwam. Vooral het einde liet me ademloos achter, weet niet waarom precies maar het was (zoals al vaker gezegt) gewoon een prachtige scene met een ijzersterk eindshot. Het leek wel even alsof hij daadwerkelijk over het water liep ofzo.

3,5 sterren

Prachtige film. Door de documentaire maar levendige stijl, de geloofwaardige gebeurtenissen en de uitstekende acteerprestaties van de jongens doet de film nooit geforceerd aan en is hij zeldzaam echt en aangrijpend.

De scène met de kleuters die naar een poppenkast kijken is pure filmmagie!! Die kinderen acteren namelijk niet.

Een erg mooie film en een zeer aangename kennismaking met het werk van Truffaut. Het is een warm en eerlijk verhaal over een jongen die van alles droomt en door problemen thuis en op school steeds verder van het rechte pad afraakt, maar toch bleef ik de hele film door een grote sympathie voor het jongetje voelen. Het jongetje is immers nog gewoon kind en zo gedraagt hij zich gelukkig ook. Zijn gedrag is op zich vrij logisch gezien de problemen die hij ondervindt. Sowieso zijn alle personages in de film heel menselijk en behoorlijk “grijs”. Ieder heeft zijn goede en slechte kanten en juist daardoor komt alles zo menselijk en vooral ook herkenbaar over.

Verder heeft de film een paar erg fraaie scènes. Het moment dat Antoine op de kermis in een rondraaiende molen stapt en vooral ook de manier waarop dat gefilmd wordt is erg fraai gedaan. Ook het moment dat de jongens achter de meester de stad in lopen en achter elkaar er allemaal tussenuit knijpen, is een erg mooi stukje cinema. Verder is de muziek redelijk ingetogen, maar wel goed en prima geschikt voor deze film. Het reeds vaker genoemde einde is ook erg sterk en deed mij verblijden dat Antoine niet gepakt werd. Al is het natuurlijk voor meerdere interpretaties vatbaar.

Fijne film dus en zeker een film die bij herziening nog wel eens een half puntje zou kunnen stijgen. Simpel, maar erg goed!

Dikke 4,0*

Mooie ingetogen debuut van de Franse regisseur François Truffaut die samen met Godard aan de wieg van de nouvelle vague stond. Antoine Doinel (Jean-Pierre Léaud) is een probleemkind dat leeft in Parijs. Toch kun je hem niet alles verwijten. Zijn ouders zijn veelal afwezig en de school kan hem weinig motiveren. Daardoor hangt hij rond op straat en begint met overtredingen. Het is een film waarin weinig spectaculaire dingen gebeuren: geen keiharde ruzies of grove wetsovertredingen. Je volgt gewoon de jongen in zijn doen en laten. En dat ontroert, mede door het sterke acteerwerk van Léaud. Ook het einde is erg gedenkwaardig.

Het meeste is hier al wel gezegd, en ik kan me vooral bij TOR en Maxcomthrilla aansluiten, maar ik vond het ook een erg mooie, rustige, maar enigszins verrassend frisse film. Ik kan me er vaak moeilijk toe zetten om klassiekers te gaan kijken, maar dat was in dit geval absoluut niet terecht. Truffaut weet te boeien, met af en toe schitterende shots.

Ik denk dat het bijzondere aan Truffauts camerawerk is dat hij (anders dan bijvoorbeeld Godard) vooral registreert, op zekere afstand, zonder daarbij overigens saai te worden. Hij neemt zijn tijd om de personages neer te zetten (álle personages, dus zoals TOR terecht aangeeft ook de ouders) en blijft ze volgen, waardoor de toeschouwer een band kan opbouwen met Antoine, en een zekere psychologische laag kan waarnemen. Erg knap. Dit in combinatie met verbluffend mooie beelden van die draaimolen, en vergeet ook die prachtige shots in dat poppentheater niet! - maakt het een mooie ervaring. Hier wil ik nog wel eens meer van zien.

Erg simpel filmpje, maar die eindscene deed toch wel wat met me. Ook viel me op dat die scene in de draaimolen ook een mooi visueel element had. Wie had dit ook opgemerkt?