I, Daniel Blake (2016)

Ik heb niets met de PvdA en niet heel veel met de regisseur, maar vond het een van de drie beste films van het jaar (van de 150 die ik er zag).

Maar: die social-realism stijl moet je inderdaad niet teveel tegenstaan. Als je je daar moeilijk overheen kunt zetten, wordt het lastig...

John Milton schreef:

(quote)

maar je hebt de film niet gezien.

Ik heb niets met de PvdA en niet heel veel met de regisseur, maar vond het een van de drie beste films van het jaar (van de 150 die ik er zag).

Maar: die social-realism stijl moet je inderdaad niet teveel tegenstaan. Als je je daar moeilijk overheen kunt zetten, wordt het lastig...

PVDA in Belgie is niet hetzelfde als PvdA in Nederland. Saillant detail! Eigenlijk is het vergelijkbaar met de Socialistische partij in Nederland of nog meer (waarvan ik de koers weet) Podemos (Spanje), Syriza (Griekenland), Bernie Sanders en Jean-Luc Melenchon in Frankrijk. Linkspopulisme, democratisch socialisme, marxisme en/of communisme met de noot dat er een verschil is tussen het communisme van weleer en het "communisme" in Europa nu, hoewel ik geen fan ben van de benaming, en deze vooral om strategische redenen gebruikt worden te pas en vaak te onpas door centrumpartijen en partijen aan de rechterkant van het spectrum of de linkse partijen die zich bedreigd voelen door nieuw links. (zoals in Wallonie, waar PVDA+ 20 procent haalt in de peilingen)

Enja, deze zal ik nog zeker bekijken. Niet de zin voor gehad helaas om het te gaan zien in het filmhuis, maar ik bekijk hem zeker nog, alleen niet dit jaar maar wellicht volgend jaar. Ik denk wel dat ik het een goede film zal vinden.

Trouwens, ik denk dat deze qua thematiek wel erg vergelijkbaar is met Deux Jours, Une Nuit (2014) als ik correct ben?

Hmmm, ik zie dat niet direct, maar er zullen vast enkele overeenkomsten te benoemen zijn.

Het zijn allebei films inderdaad.

Hoewel ik er zeer tegenop zag deze film toch maar gaan zien. En, het moet gezegd worden, hij was veel beter dan ik had verwacht. Op visueel vlak stelde deze film niets voor, maar dat was te verwachten. Het draait in dit sociaal drama puur om het verhaal. Het bijzondere is wel dat ik veel in deze film herkende van mijn ervaringen met de bureaucratische rompslomp van de Sociale Dienst en Arbeidsbureau toen ik langdurig werkloos was. Maar... maar nu komt ook het manco van deze film. Het wordt allemaal wel eenzijdig weergegeven. Blake die moest verantwoorden dat hij gesolliciteerd had maar dat niet met bewijzen kon overleggen wat hem een sanctie opleverde. Tja, dat moest ik ook toen ik langdurig werkloos was en terecht want anders zou dat misbruik in de hand werken. Of ik solliciteerde naar banen waarvoor ik toch geen kans had dat kon de bureaucraten van de sociale dienst of arbeidsbureau niets schelen. Zij zitten er ook maar voor hun eigen hachje. Voldoen zij niet waarvoor zij zijn opgedragen, dan vliegen ze zelf de laan uit. Deze film geeft dus wel een eenzijdig beeld van het wel en wee van een werkloze of arbeids-ongeschikte. Soms leek het net of ik te doen had met een verkiezingsspotje van de S.P. Het kan daarom ook nauwelijks toeval geweest zijn dat een van de bezoekers in Lux de ex-fractievoorzitter van die S.P. was, Jan Marijnissen. Op het acteren daarentegen valt niets aan te merken. Dat was zonder meer goed en de film bevatte niet alleen maar ellende maar had ook nog voldoende humor. Niettemin vond ik het einde zonder meer zwak. Het was net of de regisseur met het tragische einde van de heer Blake de kijkers op het gevoel wilde spelen. Alsof hij wilde zeggen; kijk eens wat die bureaucratische instanties met Blake hebben aangedaan. Sniff sniff. Ja, ik heb bezoekers gezien die geëmotioneerd de zaal verlieten maar daar hoorde ik dus duidelijk niet bij. Ik ben daar gewoon veel te nuchter voor.

3.5*

Ken Loach = Ken Loach daar verander je niets aan, het wordt hier en daar wat zwart/wit (bijne dwingend) opgediend (United Kingdom?) en je verlaat nooit de zaal zonder dat er iets in het sociale gemoed geraakt wordt.

Ik vraag me wel eens af met wat voor gemoed medewerkers, leidinggevenden van dergelijke overheidsvoorzieningen de filmzaal verlaten?

Als ze überhaupt wel de moed of zin hebben om dit soort films te bezoeken.

Mooi working class hero drama. Ik vroeg me wel af of het echt zó erg gesteld is in de UK (en hier ook) met de bureaucratie of dat het nogal aangedikt is. Einde vond ik ook wat jammer, wel wat erg voorspelbaar dat Daniel de pijp uit zou gaan met zijn hartprobleem. Ik had het mooier gevonden wanneer Loach voor een ander einde had gekozen.
Verder een prima film over de onmacht van de arbeider tov het logge overheidsorgaan.

Aardig maar niet heel bijzonder. Sowieso op audiovisueel vlak is er niets interessants te ontdekken, maar ook inhoudelijk laat men steken vallen. Nu ken ik de situatie niet in Engeland, maar soms had ik het idee dat het allemaal wel heel extreem werd neergezet. Niet alleen hoe men bij de arbeidsbureaus werkt (met uiteraard één goedwillende medewerker die direct daarop wordt aangesproken) maar ook met een hoofdpersoon die niet weet hoe een computer werkt of die de prostitutie ingaat. Het is aan kafkaëske wereld die Loach toont, aleen maakte Kafka er een parabel van die zo absurd was dat je wist dat dit wel een aanklacht was maar ook niet als zodanig bestond. Loach laat ons dat wel zo lijken en weet nooit echt een keuze te maken tussen komedie en drama en daardoor een niet overtuigende mengvorm heeft gemaakt.

Wat de film redt is dat het beste goed wegkijkt, de sfeer prima is en vooral alle personen (Blake, Katie, de kinders, de buren van Blake) enorm sympathiek zijn waardoor je wel meeleeft. 3,0*.

Tsja, ieder z'n mening natuurlijk, maar ik zie niet in wat dit met komedie (!?) te maken heeft, noch met Kafka. Hier en daar wat bij de haren getrokken of sterk aangezet, akkoord, maar dit soort absurde toestanden bij de overheid zijn gewoon realiteit. Ik ken echt iemand die door een hartspecialist werd thuisgeschreven, maar dat ging zomaar niet want het juiste formulier was niet gebruikt... De parodie opzoeken is hier echt niet de bedoeling hoor, nergens in zijn hele oevre trouwens.

Ik vroeg me eerst ook af of het uitvergroot was, maar volgens Loach is dat niet het geval. In een interview met hem stond dat hij uitgebreide research heeft gedaan en toen nóg schrijnender gevallen tegenkwam.

Wel, ik denk persoonlijk dat je jaar lelijk op miskijkt. Ken geen cijfers van NL, maar in België leeft 1/10 in armoede, in grootsteden tot 20%. Dat is niet min, voor zogezegd een van de meest welvarende regio's ter wereld. Dit soort gevallen zijn echt geen uitzonderingen.

Sterk sociaal-realistisch drama, dat me veel deed denken aan het hierboven al genoemde Deux Jours, Une Nuit van de broers Dardenne. Beide zijn stevig geëngageerd en goed geacteerd, maar opvallend genoeg slagen ook allebei deze films er niet in tot een geheel bevredigend einde te komen. 3,5*

Mooie film die het kille bureaucratische (Engelse) uitkeringssysteem aan de kaak stelt. Je voelt mee met de machteloosheid van hen die overgeleverd zijn aan hen die beslissen over hun uitkering. De harde beslissingen die mensen in hun dagelijkse leven moeten nemen. Je ziet dat er kille ambtenaren zijn en soms ook menselijke ambtenaren.

De film is een krachtig statement dat helaas bijna teniet wordt gedaan door te dramatische keuzes van de filmmaker. Jammer want er had meer in gezeten.

Heel sterke film, die perfect laat zien hoe je als werkloze (oudere) of als alleenstaande moeder met pech, verstrikt kan raken in het bureaucratisch web dat daarmee gepaard gaat. Erg herkenbaar als je daar op een of andere manier mee te maken hebt gehad (als 'slachtoffer' of werkmatig).

Mooi ook dat het zowel de keiharde bureaucratie, als de warme menselijkheid laat zien. Geen film die slechts eenzijdig ellendig is, maar waar mensen ook oprecht voor elkaar klaar staan.

Een film die, als je zou zoeken naar kritiek, misschien wat teveel 'in your face' een sociaal pamflet is, maar wel eentje die zeker bestaansrecht heeft anno nu en uiterst realistisch laat zien waar goedwillende mensen tegenaan kunnen lopen. Ik vond eigenlijk niet eens dat er overdreven werd, en ik denk dat er ook in Nederland dit soort situaties bestaan.

Scene in de voedselbank vond ik, door het onverwachte, vrij hartverscheurend. Dit soort films weten je - als je een beetje thuis bent in het genre - niet echt meer te verrassen (wel nog te raken), maar deze scene deed dat wel.

kleine 4,5*

Zware film die goed laat zien hoe rock-bottom je kunt raken als je werkloos bent. Hoe de bureaucratische molen je nog verder kan doen wegzakken in ellende. Van de onmenselijke behandeling tot het wantrouwende karakter van de mensen van het banencentrum, het wordt Daniel Blake in ieder geval goed onmogelijk gemaakt om nog aan een uitkering te komen als arbeidsongeschikte 50+'er met een hartkwaal.

Uitstekend geacteerd door de -voor mij- onbekende cast. Hayley Squires -die als Mila Kunis look-a-like prima had kunnen bijverdienen- weet ook indruk te maken als alleenstaande moeder op het randje van de wanhoop.

Het lijkt hier en daar soms misschien wat 'too much' te zijn, waarbij het job centre als het Grote Bureaucratische Kwaad wordt weggezet, maar dit soort schrijnende gevallen schijnen toch echt voor te komen. Loach vertelt het verhaal recht voor zijn raap en weet met zijn rauwe filmstijl te raken.

Of je het nu een statement film vindt of niet, het belicht op een sterke manier een kant van de maatschappij die we maar al te graag willen ontkennen, of in ieder geval niet genoeg durven erkennen.

Bijzonder realistische film over de bureaucratische rompslomp waar bijna niet tegen is op te boksen. Wegens mijn werk kom ik dit iedere dag tegen en ook in Nederland kunnen we er wat van. Vreselijk frustrerend om continue op procedures gewezen te worden en mensen daardoor ongehoord blijven. Daar is in deze film niks overtrokken aan.

Loach/Laverty keren terug naar het sober sociaal drama en klagen de bureaucratische mallemolen van een wereldvreemd sociaal zekerheidssysteem aan. Daniel Blake is een weduwnaar die door hartproblemen te ziek is om te gaan werken maar op basis van een onzinnige test toch een baan moet gaan zoeken wil hij zijn uitkeringen niet verliezen. En dan komt de armoede opzetten, die eerlijke mensen aanzetten tot handelingen die ze eigenlijk niet willen om toch te overleven. Hierbij begrijp je werkelijk dat een deel van de armoede in een land veroorzaakt wordt door de faling van het eigen systeem. De afstand tussen welvaart en armoede is bangelijk klein.

Dit geldt niet enkel in de UK, maar ook in de VS (nog erger!) en in onze eigen landen, wat de film (ik zou zeggen helaas) voor iedereen heel herkenbaar maakt. Loach zit er weer pal op maar blijft wel veilig in de thema's die hem lief zijn. De dialogen en karakters zijn met gevoeligheid en meelevendheid gebracht. Een film die tegelijk schrijnend en hartverwarmend is, en die in de UK bovendien ook door de politiek als illustratie is gebruikt.

Iedereen die weleens eerder een film heeft gezien van het verbond Loach/ Laverty weet wel ongeveer welke sfeer je kan verwachten: een sobere, grauwe kijk op de Britse onderklasse, knap naturel gefilmd en zonder opsmuk.

Alhoewel, toch zelfs voor hun doen wel een film met een erg duidelijke politieke boodschap. Wat ergens wel een kracht is (want: relevant onderwerp) maar ook een duidelijke zwakte. De nogal gechargeerde manier waarop de film onderscheid maakt tussen de zachtaardige hoofdpersonen en de boosaardige bureaucratie rondom het sociale vangnet, is misschien niet per se ongeloofwaardig, maar het ging na een tijdje wel wat manipulatief aanvoelen. Zeker bij het tragische einde, dat meer de boodschap erin wrijft dan dat het nou zo nodig was voor het verhaal.

Toch vier sterren, want de film kent een paar sterke troeven. Dave Johns is er één van. In het dagelijks leven is hij kennelijk een komiek, en hier weet hij een perfecte balans te vinden tussen hartverscheurende worsteling, en een soort cheeky luchtigheid, die de film niet alleen maar verteerbaar houdt, maar ook op verschillende momenten zorgde dat ik de neiging had mijn vuist in de lucht te steken en hem joelend aan te moedigen. Of om hem een pan soep te gaan brengen. Hoe dan ook: ik ging in 100 minuten heel veel houden van Daniel Blake, en dat is mede de verdienste van Johns.

Ten tweede kent de film een paar van de mooiste, meest hartverscheurende scenes die ik het laatste jaar zag. Die scene in de voedselbank maakt de film op zichzelf al Gouden Palm-waardig.

Sterk drama dat laat zien wat er mis is met de westerse maatschappij, mensen die het moeilijk hebben en door bureaucratie tot wanhoop worden gedreven. Geen vrolijke film maar een wel goede weerspiegeling van hoe het er in de lagere klassen aan toe kan gaan. Het einde was niet echt een verrassing, dat was eigenlijk vanaf het begin al duidelijk. Wel grappige humor soms, vooral het openingsgesprek was hilarisch en gaf al gelijk de toon voor de rest van de film aan. Er wordt goed gespeeld.

In het begin behoren zowel Blake als die vrouw helemaal niet tot de lagere klasse, en raken ze er in verzeild door toedoen van de bureaucratie en de toepassing van idiote regeltjes.

Dat klopt!

Wat overigens ook een bekend probleem in NL is.

Zo las ik gisteren dat in de schuldhulpverlening hier de gemiddelde schuld 40.000 euro is waarvan slechts 17.000 euro echte schuld is en de rest een ophoping van bureaucratische kosten.

zeer aangrijpend realistisch drama, veruit beste film dat ik in laatste maanden gezien heb!

Het eerste uur is zo mooi. Dat contrast tussen kille bureaucratie en professionele afstandelijkheid en al die scènes vol warme mensen met warme daden is erg geslaagd. Je hebt soms wel een beetje het idee teveel naar losse scènes te kijken en niet alles is even subtiel en soms zelfs nogal letterlijk aangepakt, maar Dave Johns speelt Daniel Blake echt zo leuk en Squires is ook erg sterk.

Helaas begint een film die af en toe wat minder subtiel is hierna helaas zelfs een beetje lomp te worden. Dat plotlijntje met de creepy bewaker en zijn "hulp" brengt wat te aangezet drama en ineens ook wat mindere acteerprestaties. Dat is echt het zwakste deel van de film. Na de ook al al te aangezette graffitiscène lijkt de film zich wel weer te herpakken met het simpele en mooie gebaar van Katie die ditmaal Dan een handje helpt.

Maar dan verpesten ze het weer als je al weet hoe laat het is wanneer Dan zich even op wil frissen op het toilet, en eindigt de film zelfs nog met een preek op een begrafenisscène, met zo'n zoetsappig detail als die houten figuurtjes die boven Dans kist hangen. Jammer dat zo toch wat af wordt gedaan aan zo'n hartverwarmende en regelmatig ook grappige film. Het grootste deel van is juist zo mooi, met die prachtvent van een Daniel en die heerlijke accenten en alledaagse manier van filmen. 3.5*. Was het niveau van eerder in de film vastgehouden had ik nog wel wat hoger willen geven.

Afschuwelijke film waarin door middel van goedkoop sentiment op geforceerde wijze de strijd van 'de kleine man' tegen de grote boze overheid wordt uitgespeeld. Nu kan armoede in combinatie met bureaucratie en standaardisatie best een groot probleem zijn, maar de manier waarop Loach het hier uitvergroot en (dat vooral) uitbuit is letterlijk om van te kotsen. Zo krijgen we een vrouw te zien die zogenaamd geen 10 cent kan missen om spaghetti voor zichzelf te koken maar wel elke dag in een kek nieuw truitje rondloopt, dat soort dingen.

En dan Daniel Blake zelf, manmanman. Sowieso krijg je binnen een minuut al een hekel aan deze man. In plaats van wat simpele vragen van een overheidsmedewerker te beantwoorden gaat-ie over elke vraag zeiken op dat vervelende klagerige toontje van hem. De hele wereld moet zich maar aan hem aanpassen, en iedereen is zogenaamd tegen hem, ondanks dat hij werkelijk van alle kanten hulp krijgt aangeboden.

Niet alleen dat, maar hij gaat zich ook nog eens bemoeien met het Katie karakter om op hoge poten te eisen dat ze stopt met haar escortwerk. Vent, waar bemoei je je mee. En dan dat domme einde. Huil of ik schiet. Bahbahbah.

Haha, er is dus toch wél iemand die deze film meer haat dan ik.

Ik heb me zitten opvreten

Lang geleden dat een film mij zo heeft geboeid als deze film. Prachtig geacteerd, nergens geforceerd maar gewoon een prima verhaal. Meer Oscar waardig dan Manchester by the Sea.