I, Daniel Blake (2016)

In het audio commentaar verteld Ken Loach over het journalistiek onderzoek wat ze gedaan hebben voor deze film. Hij zegt hierover dat het systeem welbewust inefficiënt is ontworpen.....

Dat vermoeden had ik zelf al wat langer. Het zijn wel hele cynische geesten die dit uitgedacht hebben. Kwaadaardig zelfs.....

Topfilm verder, die dit hele zieke systeem op pijnlijke wijze blootlegt.

Deze eens bekeken en vond het een mooie film. Ik had eigenlijk geen idee waar hij over ging gaan, maar vond het boeiend gebracht. In het begin was de toon soms nog wat luchtig, maar dit veranderde wel, naarmate de film vorderde.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort en verveelde ook niet.

De moeite om gezien te hebben.

De meester van het Britse sociaal realisme vervolmaakt zijn stiel met een onsentimentele film over mensen aan de onderlaag die verstrikt raken in de bureaucratische mallemolen van een verzorgingsstaat. Over het verlies van controle en zelfbeschikking bij verminderd arbeidsvermogen, terwijl tegelijkertijd het moeten rondkomen van een uitkering in de maatschappij is omgeven met een air van schuld en schaamte. Daniel Blake is voor armoede in West-Europa wat Walter White (Breaking Bad) was voor het Amerikaanse gezondheidsstelsel: een individu dat in zijn handelen echt niet het meest toeschietelijk of gemakkelijk is, maar als een moderne Don Quichot de strijd aangaat met een gebrekkig ingericht systeem. Wie zijn queeste terug wil brengen tot een rechtlijnig links of rechts verhaal heeft het niet helemaal begrepen. Daniel Blake is dé fictiefiguur van deze tijd, verdrinkend in (soms) onbegrijpelijke systemen als digitalisering, kosten-batenanalyses en outsourcing. De verzorgingsstaat als een soort dweilen met de kraan open, omdat het van zichzelf al de meest simpele problemen nodeloos complex maakt.

En wederom een erg mooie film van Ken Loach. Deze keer over de bureaucratie die komt kijken bij het aanvragen van een uitkering. Enorm treurig en helaas nog erg realistisch ook. Nederland is geen haar beter als Engeland wat dat betreft. Knap aan deze film is ook weer hoe natuurlijk er weer geacteerd wordt. Je hebt niet eens het gevoel dat er geacteerd wordt, maar meer alsof je naar een documentaire kijkt. Dat is en blijft de kracht van Ken Loach. Dat én de consequente keuze van sociaal dramatische onderwerpen voor zijn films. Daarmee lijken de films allemaal wel wat op elkaar, maar zijn ze toch allemaal even mooi.

Daniel Blake is een tragische held die het opneemt tegen de Leviathan van de bureaucratie, een sympathieke digibeet die z'n weg niet vindt in het kafkaiaanse systeem. Dit gaat niet over extreme armoede, maar over de categorie net daarboven: mensen die het hoofd boven water proberen te houden, zoals een arbeider met een hartaandoening of een alleenstaande ouder. Het is geen geromantiseerd beeld van de nobele arme, want ze maken ook fouten.

De locatie in Newcastle is realistisch weergegeven, zonder achtergrondmuziek of emotionele close-ups. Ken Loach deed aan veldonderzoek bij mensen met dergelijke problemen en bij sociale hulpverleners. Het incident bij de voedselbedeling zou echt gebeurd zijn. Alles werd in volgorde geschoten. De acteurs kregen hun tekst soms kort op voorhand. Sommige nevenrollen waren voor toevallige voorbijgangers.

De stelling dat kokosnoten meer slachtoffers veroorzaken dan haaien, is een fabeltje.

Enorm schrijnende realistische cinema die nog eens heel actueel is. Sterke vertolkingen van Dave Johns maar zeker ook van Haley Squires als alleenstaande moeder die het hoofd probeert boven water te houden.

na vanmiddag " The Paradise suit" gezien te hebben, zojuist deze film.

Genoeg tranen gehad dus voor deze zomerdag.

Ook deze film was zeer de moeite waard, de cast is geweldig, en de gehele setting is behoorlijk triest.

In het begin lijkt het allemaal langdradig te worden vanwege het vele " kastje naar de muur scenes" maar nadat Katy en de kinderen in beeld komen begint de ellende en komt er ook meer verhaal in de film.

de scene bij de voedselbank, winkel, en het" huis" en uiteraard het eind is het toch even met een brok in de keel.

tijd voor weer eens een luchtigere film.

Een soort Michael Moore, dus eenzijdige linkse propaganda, maar dan in de vorm van een Engelse film in plaats van een Amerikaanse documentaire en veel sentimenteler. Nu maakt die sentimentaliteit het in wezen nog slechter dan een Moore-documentaire maar tegelijkertijd ben ik ook een sucker voor die ouderwetse Dickens-sentimentaliteit zodat de film me toch wist te raken.

Prima in elkaar gezet drama dat lekker wegkijkt.

Toch weer genoten van deze typische Loach productie. Bij hem weet je van te voren wat je krijgt: een maatschappij kritische film, waarin hij het zonder veel nuancering opneemt voor de zwakkeren in de samenleving. Het knappe hier is dat dit gebrek aan nuance nergens gaat storen, je wil als kijker volledig meegaan in het onrecht dat de recht voor zijn raap figuur Blake wordt aangedaan door de brute, onmenselijke ambtelijke gehaktmolen. Cinema op zijn best eigenlijk: zo levensecht ogend dat je gaat geloven in het net iets te dik aangezette verhaal. Een van de betere films van Ken Loach, zonder twijfel. En wat goed dat men in de UK zo vaak er in slaagt relatief onbekende acteurs aan te zetten tot zulke grootse acteerprestaties.

Uit een goed hart, maar te pamflettistisch. Ben het met de critici eens dat het schrijnende verhaal aan impact inboet door het zwart-wit beeld dat wordt geschapen.

Prachtige film over schandalige behandeling van een man die een hartaanval kreeg waaraan hij niets kon doen. In wat voor een wereld leven wij?!

Als sociaal pamflet werkt de film goed, sommige momenten komen echt aan (zoals de scene in de voedselbank). De artistieke waarde vind ik echter beperkt, daarom snap ik die Gouden Palm ook niet. Neemt niet weg dat het goed is dat dit soort praktijken via film aandacht krijgen. En voor de duidelijkheid: de onmenselijkheid van bureaucratie laten zien is geen linkse propaganda.

Huilen van ontroering op het laatst.... Prachtig!

Iets klopt er mijn inziens niet in dit verhaal. Als je van de dokter, ziekenhuis en therapeut allemaal het advies krijgt dat je niet mag werken, hoe komt het dan dat niemand van deze 3 mensen een medische verklaring (bewijs) hebben geschreven voor deze lieve man? Zodat hij met deze medische onderbouwing kan aangeven dat hij niet mag werken. Volgens mij was dan het probleem heel snel opgelost. (Er is zelfs een hartfilmpje gemaakt waar te zien is dat het hart niet snel genoeg pompt)

Maar goed, verder prachtig geacteerd. Mooie rol ook van de jonge moeder en de kinderen. Die speelden heel natuurlijk en echt.

Ik weet niet hoe het in de UK geregeld is, maar in principe mag de behandelend dokter geen medische verklaring afgeven. In Nederland kan de UWV/arbo/bedrijfsarts de gegevens van de behandelend arts opvragen en op basis daarvan besluiten over werkhervatting.

Als het klopt wat je zegt, had die dat dus kunnen doen. De bedrijfsarts inschakelen, dat die contact opneemt met zijn huisarts, therapeut, of ziekenhuis en dan had het verhaal anders gelopen. Maar goed. Het blijft een boeiende film. Ik kan me voorstellen dat veel mensen (vooral als je niet thuis bent in het schrijven van formulieren, etc.) dat je dan tegen de bureaucratie aan gaat lopen.

Volgens mij laat de film zien dat in het Engelse systeem de UWV-arts is vervangen door een 'healthcare professional' ofzo iets dergelijks, waarbij gesuggereerd wordt dat die geen medische opleiding heeft. Blijkbaar heeft men in dat systeem, zo laat de film althans zien, besloten het opvragen van de medische gegevens te vervangen door een eigen vragenlijst.

Dat het allemaal heel anders had kunnen lopen als het systeem zich zou bekommeren om de mensen die bij hun aankloppen, dat is nu juist het punt van de film. Niet een fout in het verhaal.

Puur...!!!!

De film is onderhoudend en heeft zeker het hart op de juiste plaats. Het zwartwitbeeld en de iets te sterk aangezette sentimentalieit doen echter wat afbreuk aan het geheel.

Een film die binnenkomt als een mokerslag. De scene bij de voedselbank was zo realistisch weergegeven dat de pijn, de schaamte en de onwerkelijkheid van de hele situatie nauwelijks is te bevatten. Natuurlijk is het verhaal gechargeerd neergezet maar dat is nodig als je een boodschap als deze wilt overbrengen. Geweldige hoofdrollen van Dave Johns en Hayley Squires. Het trieste einde paste ook nog wel bij de film en liet mij met een behoorlijk leeg gevoel achter.

Mooie film en zeer toepasselijk op de tijd van vandaag. Een mooi voorbeeld van hoe het systeem je kan 'kloten'.

het gevecht van de kleine man tegen het systeem, tegen de overheid. Individu vs instituut. Mag een film een aanklacht zijn ? Volgens Red Ken (zoals Loach minzaam door de pers wordt genoemd) is dit een volmondige JA. Sociale grimmigheid is confronterend (al wie werkloos is geweest, kan de vernederingen herkennen), pijnlijk, schamend en zelfs hartverscheurend (met de krop in de keel scene van het jaar : de voedselbank scene). De Laverty/Loach motor sputtert wel een beetje deze keer. Het scenario is iets te mechanisch (Katie in prostitutie is een te gemakkelijke weg en de trigger 'dochter wordt uitgelachen omdat ze geen nieuwe schoenen kan veroorloven' is te kort door de bocht. De werkneemster van de werkloosheidsdienst op de begrafenis is dan meer een statement dan een geloofwaardige situatie. Maar de film legt wel de vinger op de wonde. Persoonlijk ben ik wel blij met geëngageerde filmmakers als Loach. Ongeacht of die films goed of slecht zijn. Een kritische stem (over een beleid, over een maatschappij, ...) moet kunnen.

Realistische, sombere film en de werkelijkheid staat er niet ver vanaf in Engeland, want sociaal is het land zo rot als een mispel en houden velen het hoofd niet of nauwelijks boven water.

Net als in Nederland trouwens, maar dan op een andere manier.

De film is dus realistisch en gruwelijk, maar wat de toegevoegde waarde is? Het is namelijk al tientallen jaren zo, dus oud nieuws. Engeland is een klassenmaatschappij en ook altijd geweest.

Net als Nederland, maar dan op een andere manier.

En dan is Nederland nog een van de landen waar de inkomensverschillen het kleinst zijn. Buiten West Europa (en aan de grenzen)is de situatie vele malen schrijnender. Wees blij met wat je wel hebt denk ik dan.

Inkomensverschillen zijn hier enorm groot en vergelijken met het buitenland is onrealistisch.

Ja hoor, natuurlijk zijn de verschillen elders vele malen groter en wat dan nog?

Ik had het over Nederland. Engeland en het staat me volkomen vrij dit te vinden en te schrijven.

zonder betuttelende of vermanende reactie van wie dan ook.

Of ik blij dien te zijn met wat ik heb, heeft er niets mee te maken en is een persoonlijke aangelegenheid.

Dat maakt iemand altijd zelf uit, dus ook nu!

Tussen wal en schip

Doordat ik zelf ook als dienstverlener werkzaam ben komt het personage van Daniel Blake erg dichtbij mijn persoonlijke leven. Ik vond zijn personage erg realistisch neergezet en hierdoor goed overeenkomen met de dagelijkse realiteit. We leven in een maatschappij waar digitale dienstverlening heel normaal is. Dit kan een groot probleem vormen voor mensen met minder digitale vaardigheden. Wanneer je hier in je leven nog nooit eerder mee te maken hebt gehad, omdat je simpelweg nooit eerder een beroep hebt hoeven doen op de staat voel je je bijna als een outsider, een outcast, die zijn weg probeert te vinden in een voor hem bijna ondoordringbare jungle. Voorbeeldsituaties zoals het handgeschreven CV, en het vastlopen bij het invullen van een digitaal aanvraagformulier zijn dan ook herkenbare voorbeelden.

Ik weet wellicht te weinig van het sociale zorgstelsel in Engeland af, maar wat ik hier mistte was meer discretionaire ruimte bij de dienstverleners en dat men ook weinig ruimte leek te hebben om deze in te zetten. Een medewerker ondersteunt Daniel op de computer, maar wordt vervolgens naar achteren geroepen omdat dit zomaar niet kan en de adviseur werk (de blonde vrouw) waar Daniel meermaals een afspraak mee heeft, lijkt wel erg weinig oog te hebben voor zijn situatie. Er is een groot verschil tussen mensen die gewoon niet willen solliciteren, of mensen die het gewoon niet kunnen - althans niet bekend zijn met de manier waarop het hier van hen verwacht wordt. Iets meer onderscheid maken tussen onwil en onmacht had deze dame wel mogen maken.

Wel was het vastlopen in de juridische procedures waar deze man in verzeild raakte, hoe dan ook een bekende situatie of iemand nu in Engeland of Nederland woont. Hier geeft deze film een uitstekend voorbeeld van. Het overlijden van de heer Blake aan het eind -zogezegd mede als gevolg door alle veroorzaakte stress- had van mij niet gehoeven. De boodschap die de regisseur over wou brengen, was zonder deze gebeurtenis ook wel duidelijk. Ook nog een puntje met betrekking tot de alleenstaande moeder Katie: er zijn talloze voorbeelden van alleenstaande moeders die het hoofd amper boven water kunnen houden, maar niet iedere alleenstaande vrouw die het moeilijk heeft kiest ervoor om de prostitutie in te gaan. Hoewel het iets is wat in het dagelijks leven veel voorkomt vond ik het ook een inspiratieloos voorbeeld, omdat het meteen het eerste is waar je als kijker aan denkt. Terwijl er ook nog zoveel andere schrijnende verhalen zijn.


3,5*

Morgen..vrijdag 1 mei..op NPO 2 om 23.50 uur.

Ik sluit me aan bij Dimi303