I, Daniel Blake (2016)

Wat een achterlijke generalisering zeg.

Hahahaha, nogal ja.

Wat een diepgravende weerleggingen zeg Hullie klinken als de laatsten der PVdA stemmers: konden 't plebs ook niet meer motiveren.

Begin nou maar met argumenten te geven vanuit de film, in plaats van de politieke voorkeur van gebruikers erbij te slepen.

Dat mensen geen 'tegenargumenten' geven betekent niet per se dat je gelijk hebt. Persoonlijk veeg ik in dit geval gewoon mijn centrumlinkse billetjes af met je onbeschofte, nergens op gebaseerde aannames over mensen die het niet met je eens zijn over deze film.

Eigenlijk is het ook tegen mijn principes om trollen te voeren, beschouw dit dus als een cadeautje.

Jij klinkt als een Wilders adept.

En aan jouw geblaat gaan we onze tijd natuurlijk niet verspillen met diepgravende weerleggingen. Die zijn als parels voor de zwijnen bij jouw puberale geblaat.

Na ruim de helft van zijn films gezien te hebben, wist ik al wel dat regisseur Ken Loach een meester is in het maken van films over het aan de kaak stellen van maatschappelijk onrecht en sociale misstanden. Dit is zijn beste, vind ik. De film is één grote aanklacht tegen een als vangnet bedoeld systeem, dat met regeltjes en nog meer regeltjes mensen, die het hoofd niet of nauwelijks boven water kunnen houden, definitief laat verzuipen. Tekenend zijn de dialoog onder de openingscredits én de scène, waarin een ambtenaar op haar donder krijgt van haar leidinggevende omdat zij een machteloze cliënt metterdaad aan het helpen is.

Naast het schrijnende verhaal hebben ook het optreden van Dave Johns en Hayley Squires indruk op mij gemaakt.

Gelet op de meningen van o.a. otherfool en Bélon wil ik opmerken, dat het niet zo moeilijk is om vanuit een bevoorrechte positie neerbuigend commentaar te leveren op mensen, die het —om welke reden ook— minder goed getroffen hebben en terechtgekomen zijn in de hoek waar de klappen vallen. Medemenselijkheid misstaat niemand. Daar hoef je geen socialist voor te zijn.

Mensen die zich aangesproken voelen door het thema van deze film wil ik graag wijzen op Techo y Comida (2015), het Spaanse equivalent van deze film.

Och jee toch. Ik leverde slechts commentaar op de ronduit onnozele manier waarop Loach de issues armoede en bureaucratie in deze film uitbuit/misbruikt (het was namelijk een filmrecensie, geen politiek exposé). Dan word je eerst een 'asociale neoliberale meeloper' genoemd en nu al iemand met 'gebrek aan medemenselijkheid'. Het is me allemaal wat tegenwoordig

Kunnen we het er gewoon op houden dat het een kutfilm met een goed thema is? Iedereen blij.

Nou, inderdaad. Echt verbijsterend dat je dit broddelwerkje blijkbaar goed moet vinden om niet in het 'foute' hoekje gezet te worden...

"Broddelwerkje" met in de prijzenkast o.a. een BAFTA Award, een Palme d'Or, een César, enz.

En à propos, er wordt hier niemand in een 'fout' hoekje weggezet. Maar ja, wie de schoen past...

Ik ben altijd zo flauw mijn eigen mening over een film te geven ipv een juryrapport over te tikken.

Dat zal de gedachtenpolitie ook wel weer niet smaken.

Goeie film waarin een arbeidsongeschikte man een alleenstaande moeder een helpende hand biedt. Een typisch sociaal drama in de kenmerkende en realistische stijl van Ken Loach. Zeker schrijnend en een aantal aangrijpende scenes. Maar over het algemeen ligt het er wel wat te dik bovenop, en ook het einde was me net iets teveel van het goede.

Vond deze film wat tegenvallen, niet slecht, maar had er meer van verwacht.

De scene op de voedselbank vond ik totaal ongeloofwaardig,

de rest vaak iets te sentimenteel uitgewrongen.

Ja, bureaucratie ten top. De film brengt verder niets verrassend of spannends met zich mee. Het volgt de gebaande paden en kabbelt zo naar het eind toe. Geen "waste of my time"

Typische winnaar.

Niet heel veel nieuws onder de zon. Ergens als de film wat lang bezinkt is het ook best wel een tearjerker. Maar gelukkig is het goed gemaakt. Visueel typisch voor een Brits drama als deze. Maar qua flow en acteerwerk uitmuntend. Waardoor dit gewoon een prima film is. Is het alles waar ik naar zoek in cinema dat ook weer niet.

3.5 sterren.

Over het Engelse UWV

Vanuit het perspectief van de verzekerde worden de (stereo)typische bureaucratische kastje-muur perikelen in de sociale zekerheid vertoond.

Digibetisme, armoede, regels en wetten, aanvraagformulieren, onbegrip en machteloosheid in een mistroostig Newcastle maakt het een deprimerend geheel.

Er valt gelukkig ook wel wat te grinniken maar het is vooral een groot gecharcheerd sociaal drama gefilmd in een grauwe Engelse stijl.

Goed om af en toe eens bij stil te staan.

Aanvankelijk lijkt dit best een aardige film te worden over overdreven bureaucratie. Gaandeweg slaat het echter nogal door, met enkele flauwe en weinig overtuigende verhaallijntjes, waaronder met name het prostitueren van Katie. Het verhaal wordt uiteindelijk vrij zwak uitgewerkt en het komt over alsof het allemaal veel te zwaar is aangezet, daardoor ontbreekt het aan overtuigingskracht.

Een uitstekende film, relevant en realistisch, met dank aan een goed script en sterke acteerprestaties. Dit soort films liggen me echt wel. Wij Belgen staan ervoor bekend erg goede sociale drama's te maken, en de Britten bewijzen het evenzeer te kunnen (net zoals de Fransen). Ook de dialecten vond ik een goede toevoeging die het geheel realistischer maakte. Ik denk dat het voor velen van noodzaak is dat ze dit te zien krijgen, want we hebben hier in Europa toch een gelijk-kansenbeleid, en het is de schuld van de mensen zelf dat ze in deze situatie terechtgekomen zijn, nietwaar? En indien het niet zo was, hebben ze dan ook geen recht op een waardig leven. Neen, wij leven in een uiterst asociale maatschappij waar mensen geloven in pure uitbuiting en polarisatie. En waar dat het normaal bevonden wordt als 60 mensen de helft van alle rijkdom bezitten, onder de noemer zij creëren werkgelegenheid. Ik snap niet dat mensen bang zijn voor de globale economie wanneer duidelijk wordt dat we leven op een luchtbel van zekerheid en vertrouwen, en wanneer dat vertrouwen wegvalt de economie instort, en diezelfde luchtbel meer voorrang krijgt dan natuurbehoud, en potentieel meer levens zal eisen dan de twee "extreme" ideologieën" (zonder die uitgestorven ideologieën goed te praten) tezamen hebben veroorzaakt, maar blijf vooral in dit nonsens verhaal geloven, en laat je vooral wijsmaken dat de helft van alle Franse jongeren extremistisch zijn. Het nieuwe radicalisme is het anti-radicalisme, en het is tijd dat dat wordt ingezien. Deze film is een eerste bouwsteen naar het nieuwe ideaal.

Qua onderwerp is dit best wel een 5* waard. We kennen veel emoties in film als liefde, wraak, verdriet, geluk. Deze film draait rond machteloosheid. Een sterk gevoel dat best wel tot uiting komt hier. De bureaucratie van een beleid dat denkt efficiënt te werken. En zonder te schieten op enige vorm van beleid, gaat dit hoofdzakelijk over bureaucratie. Over het volgen van regeltjes (weliswaar door een beleid uitgestippeld of goedgekeurd) dat primeert boven de inhoud en de gevolgen van die regels. Vastgeroest in een systeem dat die efficiëntie hoger inschat dan de kwaliteit van het resultaat.

De film toont die machteloosheid perfect zonder in een karikatuur te vervallen. Denk aan de beroemde strip met Asterix, waarin hij dagen aan een stuk in een gebouw rond rent en telkens door bureaucraten tegenwind krijgt door foute formulieren, foute info, te laat komen of nog meer. I, Daniel Blake is meer natuurlijker. De film slaagt er in om niet zozeer een aanklacht te zijn tegen dat systeem, maar onrechtstreeks een aanklacht te, door gewoon die bizarre situaties in beeld te brengen.

5* dus voor het onderwerp dat eens aan het woord mag komen via de figuur van Daniel Blake. De film zelf is ook wel genieten, maar kent vooral een sterke start. Eens verder loopt het wat verloren en hoop ik ook meer te zien dan die bizarre bureaucratische gebeurtenissen. De film wordt al wat voller door nog extra figuren bij Daniel Blake te betrekken die op hun beurt wat meemaken. Tegelijk is dit realistische aanpak net de troef van de film. Al blijft de film vooral hangen door het onderwerp en iets minder door de film zelf.

Ben even stil van deze film.

ligt het dus niet aan mij.

Gewoon 'de grunt toets' even op loslaten

Het einde is niet zo opmerkelijk als het lijkt. Ik heb door mijn werk te maken met hoorzittingen bij overheidsinstanties en een collega maakte een paar jaar terug iets soortgelijks mee.

Ik vond het een goede en realistische film, ook in Nederland hebben veel mensen aan de onderkant van de maatschappij te maken met de tergend stroperige bureaucratie

Prachtig, en gehuild.

Ik was nog een tijdje bang dat de personages in de film zouden worden goedgepraat, dat ze in de criminaliteit zouden gaan maar dat dat door Ken Loach met de mantel der liefde zou worden bedekt. En het is ook niet zo dat ik volledig aan de kant van Daniel en Katie ben: zeker Daniel had er nog meer aan kunnen trekken. Aan de andere kant: mijn god die bureaucratie.

Bij het moment in de voedselbank merkte ik dat er een traan over mijn wang ging, geen idee waarom juist op dat moment. Het is niet bepaald zo dat de geluidsband stijf stond van de violen, in tegendeel.

Kan er minder over zeggen dan ik hoopte maar... gewoon, prachtig.

4,5*

Alleen Ken Loach zet een dergelijke film neer. De kleine man die opbokst tegen een overheid die hem alleen als een nummer aanziet en hem vastzet in een "catch 22"-reglementering.
De opening, met de vragenlijst naast de kwestie (Barbertje zal hoe dan ook hangen) is al indrukmakend en daarna volgen nog heel wat betekenisvolle scènes waarbij de voedselbankscene met de even getergde Katie toch wel ontroert.
Inzake sociaal-maatschappelijke kritiek is Loach niet klein te krijgen en knap is toch steeds dat hij geen nood heeft aan sterrenacteurs.

Goed sociaal drama zoals Loach ze wel vaker maakt, ditmaal over onmenselijke, ambtelijke bureaucratie. De regisseur lijkt oprecht boos te zijn en wil gehoord worden, en schroomt niet voor het inzetten van sentiment en hyperbolen (je kunt altijd nog de prostitutie in als de staat je laat vallen). Daarmee is hij minder subtiel dan bv de gebroeders Dardenne maar spreekt hij (waarschijnlijk) meer mensen aan.

Maar ondanks de wat zwart-wit benadering werkt I, Daniël Blake dankzij het geloofwaardige spel van de hoofdrolspeler, Dave Johns. Hij maakt geen karikatuur van zijn personage, wat vaak wel op de loer ligt bij sociaal drama, en heeft een fijne wisselwerking met Hayley Squires.

Jammer dat ik hier half politiek getinte boodschappen moet lezen voor een simpele filmrecensie. Ik waag me hier dus zeker niet aan. Wel kan ik zeggen dat de film een grote impact op me gehad heeft. Het doelpubliek dat aan bod kwam in de film is eveneens het doelpubliek waarmee ik te maken heb voor mijn job. Geen geiten-wollen-sok-mentaliteit hier bij ons, integendeel zelfs, maar een beetje empathie en betrokkenheid naar cliënten toe is toch een must als je aan hulpverlening doet en mensen te woord staat. Dit geldt niet alleen voor hulpbehoevenden, maar eveneens voor jou en mij wanneer wij bediend worden in het ziekenhuis, de supermarkt, het gemeentehuis of de lokale slager.

Het is net dat respect dat ontbreekt en duidelijk wordt aangetoond in de film. Het begin alleen al. Hoe frustrerend is het niet wanneer iemand volgens de regels en de geijkte procedure irrelevante vragen stelt en niet eens luistert of kijkt wie voor hem/haar zit? Ofwel ben je van slechte wil ofwel ben je oerdom en heb je een beperkt inlevingsvermogen. Dit gegeven wordt de gehele film blootgelegd: ingewikkelde afstompende beroepsprocedures, lange en dure wachttonen aan de telefoon, security in het werkloosheidsbureau, een vriendelijke hulpverlening die berispt wordt omdat ze vriendelijk is en buiten de lijntjes kleurt om te willen hélpen (hallo?), enz ... Ik weet niet hoe waarheidsgetrouw deze film is, maar als dit de toestanden zijn in GB, dan leven we echt wel in een kille wereld en is de welvaartsmaatschappij die toch gestoeld is op solidariteit een lege doos.

Zeer sterke performance van Dave Johns die geregeld voor een zwart-komische noot zorgt. Een personage dat me geraakt heeft. Niet over de top, niet té melig, maar precies de juiste snaar. Geen profiteur ook, gewoon iemand die vraagt waarop hij recht heeft. De band die hij smeedt met Katie en de twee jonge kinderen is ontroerend. De scène bij de voedselbedeling hallucinant (zelfs al is het voor mij herkenbaar). De wisselwerking tussen Daniel en Katie zorgt er ook voor dat de film innemend en sterk blijft tot het einde. Humor, eergevoel en warmte houden deze Don Quichot recht, dit in schril contrast met wat je ziet: een oude ronddolende man met te grote muts en vale huid, getekend door het leven en de huidige situatie.

Loach tracht hier een bureaucratisch systeem bloot te leggen aan de hand van sociale onrechtvaardigheid. Hij is hiermee niet aan zijn proefstuk toe. Er is weliswaar weinig informatie over het waarom van dit systeem (vermoedelijk efficiëntie en kostenbesparend), maar Loach probeert eveneens de té dramatische of moraliserende tour te vermijden. Door dit stille en serene protest verdient deze film alle lof en werd hij in Cannes terecht bekroond.

Amen.

Eens met fisico. Heb in mijn werk ook veelvuldig te maken met de doelgroep. Ook hier in Nederland valt het niet mee voor arbeidsongeschikten die wel willen maar niet kunnen. Loach is weinig subtiel en zelfs weinig genuanceerd soms. Toch zit er meer dan een kern van waarheid in zijn betoog. En ik vind dat een filmmaker zich wel eens gewoon lekker ongenuanceerd boos mag maken. Het zorgt voor een zeer interessante film. Spannend op een andere manier dan een thriller. Grappig op een aandoenlijk manier. Vooral het dramatische aspect komt op een pijnlijke manier van het scherm. Loach heeft het wmb niet op elk moment en in elke scène helemaal bij het rechte eind, maar meestal wel. Opnieuw 4 sterren.