The Deer Hunter (1978)

Ik heb het niet enkel over de overgang van het eerste deel naar het tweede deel(vond ik trouwens geweldig gedaan, zoals ik schreef in alinea 1), maar ook over een ander stuk; ook dat heb ik in alinea 1 vermeld.

Wie vindt de acteerprestaties niet goed? Ik vind alleen de uitbarsting van verdriet van De Niro onovertuigend. En dat Jodie Foster het acteerwerk goed dan wel slecht vindt, zal me de spreekwoordelijke worst wezen.


Hier ga ik niet eens meer op in.

Tja, het oorzakelijk verband tussen de handelingen in de scenes is voor mij gewoon zo duidelijk (ook in wat jij vernoemde) dat ik niet kan begrijpen dat iemand dat niet vat. Mijn excuses daarvoor.

En Freud vond de acteerdprestaties over de gehele lijn niet goed, ik maakte een beetje een mish mash van jullie evaluaties omdat ik vond dat ze op enkele punten na wat raakpunten vertoonden. Mijn excuses als dat niet geheel duidelijk was.

Verder vroeg ik ook niet van jou dat je Jodie Foster zou herkennen als een soort autoriteit die wel weet wat een goede acteerprestatie is. Het was meer een aanloop van wat ik zou schrijven, een stijlmiddel, een anekdote. Meende het gewoon toevallig te vinden dat ik het gisteren had gelezen en daar heb ik dan dankbaar gebruik van gemaakt (maar toegeven, als ik zoiets had gelezen van Chuck Norris had ik daar naar alle waarschijnlijkheid geen gebruik van gemaakt).

't Was niet echt mijn bedoeling om iemand te beledigen.

Heeft volgens mij weinig te maken met begrijpen/vatten. Ik vind het gewoonweg jammer dat de scène waarin De Niro een pistool op het hoofd van Cazale zet zo kort van duur is. Nu had ik het gevoel dat de scène nog niet afgelopen is, wat als gevolg had dat ik de wisseling van deze scène in de volgende enigszins ervoer als van de hak op de tak springen.

Als jij "Wel erg de moeite is de knappe sfeer in de film, de goede acteerprestaties (van sommigen toch) en de paar schitterende scenes." interpreteert als "acteerdprestaties over de gehele lijn niet goed", vind ik de verwarring geheel begrijpelijk.



Wat was dan eigenlijk jouw bedoeling van "als je vraagtekens plaatst bij de krankzinnigheid van Steven en Nick mis je gewoon een psychologisch inzicht of een empathisch vermogen..."?

Katie. .

Fuckin' A man!

:)

Om die specifieke scèneovergang zou ik de film nogmaals moeten bekijken. Maar je hebt het hier wel over één bepaalde scène terwijl je het daarvoor over de hele film had. Pars pro toto. Nu maak je wel een serieus verschil in nuance.
Ja, dat was toch mijn interpretatie. Als sommigen goede acteerprestaties leveren dan bakt het grootste gedeelte er niet veel van. Naar mijn taalkundig gevoel is 'sommige' minder dan de helft. Hier en daar een paar acteurs... Op sommige punten na was het over de gehele lijn niet goed... Is misschien wel voor discussie vatbaar in het taalkundige topic.
Ik ben niet op MovieMeter om mensen te beledigingen, echt niet. Mijn excuses als het zo zou overkomen, dat ik jou echt zou willen beledigen. Het was meer een uiting van... Als jij bijvoorbeeld een en een niet zou kunnen optellen zou ik evengoed hebben geschreven dat je een wiskundig inzicht mist. Met het verschil dat mijn voorgaande oordeel volledig subjectief is.

Enkele geweldig knappe en huiveringwekkende scènes (met als hoogtepunt de eindscène!) maar verder een hopeloos lang gerokken einde. 2.5*

Je hoort mij zeker niet zeggen dat dit een slechte film is, maar hertenjagen komt nauwelijks aan bod, onsamenhangende dialogen (vooral in het begin van de film) en het trouwfeest vind ik toch wel eindeloos lang getrokken. The cast is geweldig, mooie muziek ook door John Williams, en Robert de Niro (Michael) die integer blijft tegenover Meryl Streep (Linda) en zijn belofte tegenover Christoper Walken (Nick) houdt, wat - voor mij althans - de belangrijkste verhaallijn is. Diepzinnige gesprekken en filosofie is aan deze film toch niet besteed. Maar je moet hem wel eens gezien hebben!

Ik vind het begin juist erg sterk, de leefsfeer en de relaties tussen de karakters worden goed weergegeven. Zeker wel nuttig,

Indrukwekkende film. Het verhaal is erg aangrijpend en wordt op een goede manier verteld. Al vond ik sommige scenes wel wat aan de langdradige kant. Maar dat viel nog redelijk mee, en de film bevat meerdere scenes die je echt niet meer vergeet. Heel heftige en dramatische scenes, maar het drama is nooit aangedikt eigenlijk. Dat maakt de film zo knap. Het komt allemaal zo echt een realistisch over, en juist daardoor wordt de film alleen maar beter.
De muziek in de film is prachtig en de sfeer is door de muziek en vaak prachtige beelden, veel heel mooie grote shots, erg goed.
Sommige scenes zijn ook erg spannend, met name de Russisch roulette-scenes. En de scenes in Vietnam, in het krijgsgevangenenkamp, zijn gewoon gruwelijk, onmenselijk.
De cast is echt indrukwekkend, en zowel de grote rollen als de kleinere rollen worden zeer sterk ingevuld. De Niro is natuurlijk altijd fantastisch, maar vooral Cristopher Walken vind ik zo ontzettend goed spelen. Zoals hij speelt in de laatste Russisch roulette-scene is echt geniaal. Die ogen! Vooral als De Niro zijn liefde en vriendschap aan hem heeft bewezen door te trekken over te halen. Je ziet dan echt wat in zijn ogen veranderen. Ik kan het niet eens beschrijven.Maar John Savage speelt ook geweldig, net als John Cazale en Meryl Streep en de andere kleinere rollen. En eigenlijk al die kleinere rollen werden niet eens gespeeld door acteurs of figuranten, en daarvan had Axel (de acteur was in het echt ook een staalarbeider) zelfs nog een vrij grote rol, en deed dat goed.
Niet alleen speelden ze allemaal individueel bekeken goed, tussen de vijf vrienden met name is er ook echt sprake van chemie. Je gelooft dat ze vrienden zijn, en daardoor hakken de dramatische gebeurtenissen in en na Vietnam er ook zo in.
De film kent meerdere momenten waarbij je als acteur vrij kwetsbaar bent eigenlijk, omdat je al snel tegen overacteren aanzit, als je extreme hysterie en angst of verdriet moet uitbeelden. Maar in deze film wordt dat zo fantastisch gedaan. Onovertroffen zelfs. Van wat ik heb gezien is er geen film die dat net beter heeft, hooguit net zo goed.
Het einde van de film is heel heftig. The Deer Hunter is denk ik een film die pas echt goed laat zien wat oorlog doet met mensen.
Ik heb de special edition en wat ik bijzonder vond was dat regisseur Michael Cimino tijdens het audiocommentaar twee keer zeer geëmotioneerd raakt en moet huilen. Een keer als hij vertelt over een Vietnam-veteraan in het ziekenhuis die zich niet kon bewegen en blind was, de andere keer als hij het heeft over de onthulling van een Vietnam-monument in Washington waar vanuit heel het land vele Vietnam-veteranen op af kwamen. De organistatoren hadden gerekend dat er veel publiek zou komen, honderdduizenden mensen, en daarom tribunes neergezet, maar die bleven leeg omdat er niemand kwam opdagen, alleen de veteranen zelf.
Ook John Savage raakt op de special edition zeer geëmotioneerd, als hij tijdens een interview over de filmmuziek praat.
Maar ik dwaal nu wat af. The Deer Hunter is gewoon een geweldige film, en een van de besten als het gaat over de Vietnam-oorlog. Al gaat het daar niet eens specifiek over. Een dikke 4.0*.

eeuuhh.. ik geloof niet dat ik het beter kan verwoorden dan Thomas83 reeds heeft gedaan .. 4,5*

Heb inmiddels alle reacties eens doorgelezen, en 1 discussiepunt komt eigenlijk sowieso steeds terug; of de bruiloftscene te lang duurde of niet. Persoonlijk vond ik eigenlijk van wel. Als je film op momenten taai is dan doe je het gewoon niet perfect in mijn ogen. Jammer dat sommige fans dan degenen die dat gedeelte te lang(dradig) vinden maar afschilderen als mensen die alleen van actie en Hollywood-spektakel houden. Dat is natuurlijk wel heel kort door de bocht.

Als argument voor de mening dat de bruiloft niet te lang duurt wordt steeds aangedragen dat door dit gedeelte de latere heftige scenes je veel meer raken. Ik zet daar mijn vraagtekens toch bij. Door de bruiloft leer je een hoop over de karakters en hun verhoudingen tot elkaar, maar om nou te zeggen dat je ze door en door leert kennen... Verre van vind ik. Op een enkele scene na. Het had allemaal echt wel een stuk korter gekund denk ik.

Mij raakten die latere dramatische scenes me niet zozeer extra veel door die inleiding, maar vooral doordat er echt chemie is tussen de acteurs die de vriendengroep speelden. Je gelooft echt dat het vrienden zijn, en ze komen levensecht over. Net als in het echt kan de een uit de groep beter opschieten met de ander dan de ander, en is er wel 1 persoon die zeg maar de grote bindende factor is binnen de groep.

Ik heb toch wel een dubbel gevoel bij deze film. Enerzijds zijn er gewoon enkele zeer indrukwekkende scènes en zijn de acteerprestaties( vooral van Walken) zeer sterk.

Anderzijds duurt de film gewoon te lang. Ik vind eigenlijk dat de kijker niet zo heel veel te weten komt over de karakters van de hoofdrolspelers tijdens de wel erg lange huwelijksscène.

Deze film moet je natuurlijk wel gezien hebben, maar ik vond hem niet zo heel erg goed.

Je hoort mij zeker niet zeggen dat dit een slechte film is, maar hertenjagen komt nauwelijks aan bod, onsamenhangende dialogen (vooral in het begin van de film) en het trouwfeest vind ik toch wel eindeloos lang getrokken. The cast is geweldig, mooie muziek ook door John Williams, en Robert de Niro (Michael) die integer blijft tegenover Meryl Streep (Linda) en zijn belofte tegenover Christoper Walken (Nick) houdt, wat - voor mij althans - de belangrijkste verhaallijn is. Diepzinnige gesprekken en filosofie is aan deze film toch niet besteed. Maar je moet hem wel eens gezien hebben!

volgens mij is de muziek niet door John Williams gedaan hoor

Ik had voorheen grote verwachtingen van deze film. Ik moet zeggen dat ik enigzins teleurgesteld ben na het kijken van deze film. De scenes waarbij het russisch roulette werd gespeeld vond ik erg indrukwekkend, maar de rest van de film vond ik wat langdradig.

Het begin begon leuk (wat ook al vrij lang duurde). Ik had verwacht dat na de trouwpartij de hel echt zou losbarsten (wat ook gebeurde, want ze gingen naar vietnam). Hierna gingen ze al snel weer terug naar de 'bewoonde' wereld in america en toen begon weer 'grafsaai' te worden. Deze film werkt niet echt naar een climax toe en dat vond ik jammer.

Goeie film met memorabele scenes maar daarentegen ook langdradig.

Ik gaf een 3.

DE MUZIEK IS WEL DEGELIJK DOOR JOHN WILLIAMS GEDAAN HOOR. ZOEK MAAR EENS OP VIA WIKIPEDIA OF GOOGLE. Je hoort mij zeker niet zeggen dat dit een slechte film is, maar hertenjagen komt nauwelijks aan bod, onsamenhangende dialogen (vooral in het begin van de film) en het trouwfeest vind ik toch wel eindeloos lang getrokken. The cast is geweldig, mooie muziek ook door John Williams, en Robert de Niro (Michael) die integer blijft tegenover Meryl Streep (Linda) en zijn belofte tegenover Christoper Walken (Nick) houdt, wat - voor mij althans - de belangrijkste verhaallijn is. Diepzinnige gesprekken en filosofie is aan deze film toch niet besteed. Maar je moet hem wel eens gezien hebben!

Je bedoelt dat de gitarist John Williams de guitaar speelt op de soundtrack? (Dus je hebt het niet over de componist John Williams?)

Je hebt de metafoor en het belang van die scenes in zijn geheel gemist.

Heb je een concreet voorbeeld? Nog nooit gehoord deze kritiek.

Zorgt voor de kracht in de sterke scenes later.

Moet dat dan?

Als dat trouwfeest een uur duurt, verwacht je toch wel wat diepgang in de gesprekken

Je mag van mij diepgang van een film verwachten, maar als je denkt dat dat alleen via gesprekken kan, is er iets mis met je filmbeleving.

De hoofdpersonen in deze film lijken me ook niet de types om nu ineens te beginnen met enkele filosofische gesprekken.

Ik weet ook wel dat een film diepgang kan hebben zonder dat dat gebeurt via gesprekken, maar als dat trouwfeest een uur duurt, verwacht ik toch dat daar enkele dingen worden verteld die een echte bijdrage leveren aan die film

En dat moet letterlijk verteld worden?

Het lijkt mij dat het trouwfeest bedoeld is om de hoofdpersonen beter te leren kennen. Je krijgt bijvoorbeeld te zien dat De Niro gek is op de vriendin van Walken en dit neem je toch mee in de film.

Dat is toch gewoon diepgang?

Jah, zo zie ik het wel jah....Het leverde voor mij wel een goede bijdrage aan de film.

Dat moet niet altijd letterlijk verteld worden. Maar ik vond dat er in het begin nogal veel werd verteld zonder dat dat echt voor diepgang zorgde. Dan had ik liever dat ze echt gesprekken voerden die echt iets meer vertellen over de onderlinge relaties

Ik had de film jaren gelden al eens eerder gelden maar vond hem, toen maar saai en veels te langdradig besloot gister de film nog maar eens een kans te geven en ik ben ontzettend blij dat ik dat heb gedaan, echt een ontzettend indrukwekkend post oorlog drama dat je naar je strot grijpt en niet meer loslaat.

Magnifistraal geacteerd door de veelbelovende jonge droomcast.

Een paar schitterende scenes waaronder de bruiloftscene, het stuk in vietnam dat een paar van de meest realistisch en afschrikkende oorlogscenes bevat die ik ooit in een film heb gezien en natuurlijk al de scnenes hierna die het meest boeind zijn.

Daarnaast zit de film gewoon perfect in elkaar, hij is met zijn speelduur van ruim drie uur misschien ietjes lang maar de film bevat zoveel schitterende scenes die zo boeiend zijn dat die me niet eens meer kon schelen en me tot aan het einde op het puntje van me stoel geboeid heb zitten kijken, daarnaast is de film ook nog eens ontzettend mooi geschoten en gemonteerd dit levert een paar schitterende plaatjes op.

Kortom ik heb weinig oorlogfilms gezien (ik houd er namenlijk niet zo heel erg van) maar ik durf dit nu wel een van de beste te noemen die ik ooit zag, de film is haast in alles perfect, zit ontzettend goed in elkaar en wist me van het begin tot eind te boeien. 4,5 sterren

3 sterren wegens te langdradig.

Toch een goede film.

Wel al een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb.