Full Metal Jacket (1987)

Voor het eerst in heel lang weer eens opnieuw gezien. Niet veel aan kracht kwijt.

Beide delen van de film zijn ontegenzeglijk ijzersterk. Het eerste deel, met de mother of all drill instructors met zijn volkomen foute humor - waardoor het geheel, hoe verkeerd het ook is, toch af en toe erg grappig is. Het tweede deel, waarin de praktijk op de lessen volgt in een surrealistische omgeving. Bron van hele series oneliners en samples die nog steeds zowat dagelijks te horen zijn, onderdeel van de cultuur geworden zijn.

Toch is de thematiek niet zo vernieuwend geweest als we nu misschien wel wat aannemen. Billy Joel had allang zijn liedje gezongen, en Apocalypse Now en The Deer Hunter waren ook eerder - veel eerder. Niettemin weet Kubrick het wel erg indringend te brengen, zijn favoriete onderwerp - het verworden van de menselijke maat tot iets anders komt er erg duidelijk uit.

Waarvan ik me dan even afvraag of die boodschap nog steeds even hard aankomt als in de toch wat zachtere jaren-80. Maar misschien lijkt dat ook alleen maar zo.

Het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik de film gezien heb, maar door alle drukte de afgelopen weken (i.v.m. school voor de geïnteresseerden), ben ik er tot op heden niet aan toe gekomen om de film te beoordelen. Stanley Kubrick vind ik een interessante regisseur. The Shining en 2001: A Space Odyssey heb ik nog redelijk recent gezien en beide films vind ik erg sterk. A Clockwork Orange is wat langer geleden, maar die is uit mijn herinnering ook goed. Reden genoeg dus om Full Metal Jacket ook eens te proberen.

Ik wist helemaal niets van deze film voordat ik hem ging kijken. Enkel dat de Vietnamoorlog het hoofdonderwerp was. Ik wist niks van de zogenaamde 'twee delen' waar de film in is opgebouwd, dus dat was een behoorlijke verrassing. Het eerste deel vond ik redelijk bijzonder. Ik kon wel de humor inzien van de schreeuwende generaal. Het ging af en toe wel erg ver, maar het leverde een aantal leuke momenten op met een overtuigend spel van zowel Ermey en D’Onofrio. Het hele gedeelte kende ook een mooie aanloop naar een climax. Die aanloop voelt haast aan als een schoolvoorbeeld voor de opbouw naar een beslissend moment. Zó moet het!

En dan slaat de film volledig om naar het daadwerkelijke Vietnam. Kubrick brengt alles erg overtuigend naar voren. Op zaken als decors en muziek heb ik niets aan te merken en ook de actie ziet er overtuigend uit. Het keek prima weg, maar desondanks heb ik eigenlijk nergens echt het gevoel gehad dat ik naar iets briljants zat te kijken. Het was wel wat meer dan ‘gewoon vermakelijk’, omdat het er allemaal boeiend en 'echt' uitzag en doordat er de nodige gebeurtenissen plaatsvinden werd het ook nooit saai, maar ik werd ook niet uit mijn stoel geblazen of iets dergelijks.

Ik weet dat dit er eentje is om vaker te kijken, dus dat zal er ook nog wel eens van komen. Na mijn eerste kijkbeurt zie ik echter vooral een film die goed uitgevoerd is. Dat is ook wat me, na ongeveer anderhalve maand, nog het meeste bijstaat. Dát en de climax van het eerste- en tweede gedeelte. Misschien licht tegengevallen en daarmee dan ook tot nu toe het minste wat ik van Kubrick heb gezien, maar wie weet komt er nog verandering in. Desalniettemin is Full Metal Jacket toch een interessante film die het bekijken zeker waard is.

3,5*

Het eerste deel van de film, namelijk de keiharde opleiding van de mariniers is toch wel chockerend en komt dit werkelijk met de realiteit overeen ? De vorming van een elite korps (weliswaar mensen bestemd voor de oorlog) gebeurt met brutaliteiten en uitsluitend met allusies op sexualiteit, zonder enige vorm van waardigheid en opvoeding. Drillen en mensonwaardigheid is de leuze, van echte oorlogsstrategie is geen sprake.

In het tweede gedeelte loopt het verhaal verder via de ogen van een oorlogscorrespondent en dat maakt het boeiender, maar iets nieuws heb ik niet gezien. Het is ook niet de enige Vietnam-story. Wat mij in die films altijd stoort is dat wanneer een kameraad geschoten is en stervend, de anderen daar precies rustig staan rond te mediteren. De realiteit zal wel anders zijn, zeker. Zolang ge in de vuurlijn zit is men met zich zelve bezig. Niet overdrijven met het superras, heren amerikanen, aub.

Wat een heerlijke eerste drie kwartier!

In een fenomenale rol kan Ermey helemaal losgaan als commandant Hartman. Alle zinnen die uit zijn mond komen zijn goud, de ene nog mooier dan de ander. Regelmatig lag ik dubbel, om het ´sir, yes, sir!´

, en om de diverse strijdliedjes die de soldaten erin gedramt krijgen. Ook het ´this is my rifle´-gebed is geniaal gevonden.

Humor ten top, ware het niet dat er ook een tamelijk serieuze ondertoon achter zit: niet enkel door het feit dat deze mannen klaargestoomd worden voor de oorlog, maar ook door de langzame teloorgang van Pyle, die het op een gegeven ogenblik letterlijk niet meer trekt.

Het 2e gedeelte vind ik in eerste instantie aanzienlijk minder; de journalistieke missie van Joker weet niet echt te boeien, en gedurende een halfuurtje vind ik de film matig. De boodschap van Kubrick, en daarmee ook het pakkende stuk van deze film komt in het laatste halfuur, met een goed slotgevecht bij Hue, waarin deze film zich voor mij bewijst. De setting is goed, de spanning is aanwezig, en de gedachtengangen over onderlinge relaties tussen soldaten aan het front worden goed uitgediept.

Het einde, met de Mickey Mouse-song, is even cynisch als briljant.

Een goede oorlogsfilm, met zowel pakkende als humoristische elementen.

Kent een zwak stuk en mist de echte diepgang van een film als Platoon.

Desondanks een waardevolle Vietnamfilm.

4*

Prachtige memorabele film die een overzicht geeft van hoe een oorlog niets betekent dan een voorbereiding tot doden van de US-zijde en idem van Vietcong-zijde. Tussendoor nog het commerciële uit zo'n slecht gebeuren halen. Humor houdt de soldaten meestal overeind terwijl de verslaggevers zowel fotograaf als soldaat zijn.

Een totaalbeeld van bijna 2 uren dat geen moment verveelt. Een stuk geschiedenis goed om weten.

Prima in beeld gebracht door Stanley Kubrick.

Een top-score waard en staat niet zomaar op de 61ste plaats in de top 250.

5,0 punten.

Full Metal Jacket

Wow! Wat een film is Full Metal Jacket! Ik was aan het kijken op een website. En ik zag dat Full Metal Jacket beschikbaar is op Netflix.. Meteen kijken! en ik heb me bijna niet verveeld! Alleen het moment dat Joker begon met zijn journalistiek vond ik niet echt iets "spannends".. Het begon pas weer op de rit te komen bij mij toen het kamp werd aangevallen en Joker samen met Rafterman er vandoor gingen naar Cowboy.. Vond ik... Maar voor de rest heb ik me ogen echt uitgekeken! Vanaf het begin af aan zie je eigenlijk hoe het is in een trainings kamp te zitten... Zware trainingen, goed uitgescholden worden, regels, work out etc. etc... Erg indrukwekkend eigenlijk ook wel!

Alle acteurs deden het super goed! Je werd als het ware echt mee getrokken met de emoties van de soldaten, het zware leven (Training en vechten).. Vincent D'Onofrio ( Pvt. Leonard 'Gomer Pyle' Lawrence ) werd daardoor ook helemaal gek in zijn hoofd... Ze begonnen over JFK die dood geschoten was door een marinier, en hij begon steeds duivelse te kijken... Waarna hij in de badkamer zit met een geladen wapen en dan zijn "Coach" R. Lee Ermey ( Gny. Sgt. Hartman ) dood schiet... Ook dit was een scene waar je, je ogen niet vanaf kreeg! En natuurlijk de rest van de soldaten.. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de trainingskamp het beste vond om naar te kijken... Vooral dat na zingen tijdens het rennen vind ik altijd erg vet om naar te luisteren! Je begint uit je zelf soms ook beetje mee te "dansen", beetje heen en weer gaan op je stoel, weet niet of je dat dansen mag noemen ;P! Maar ook hoe ze opgeleid werden, en je de verbetering zag!

Ik ging met goeie verwachtingen de film in, en ik heb er echt van genoten! De Vietnamese oorlog is toch ook 1 van de hoogtepunten in de geschiedenis van de Wereld. Na WOI en WOII. Zo kun je ook maar eens zien dat oorlog leiders in alles in staat zijn, kind soldaten inzetten. Een probleem wat nu ook nog voorkomt! Ik snapte Joker ook wel, ik zou opzich ook niet een kind kunnen neer schieten, maar als zei/hij op mij schiet moet je, jezelf toch wel verdedigen!

Zeker een aanrader voor mensen die van oorlog's films houden, ik zelf dacht dat FMJ ook in de WOII klasse hoorde, maar was dus de Vietnamese oorlog..

4.5*!

De eerste drie kwartier zetten mijn cijfer op een 4.5*. Daarna maakt de rest het in Vietnam gewoon af!

Na herziening vind ik het gedeelte in Vietnam zoveel beter. Elke scene is weer een genot. Vietnam bevat zoveel intressante personages, top. Maar ook de sfeer die Kubrick weer weet neer te zetten is fantastisch.

Kom ik bij het 1e gedeelte aan, wat mij nog altijd rillingen bezorgd. Wanneer het korps Pyle eens even een lesje leert. Die scene is zo ongelofelijk sterk in beeld gebracht. De muziek die er ook onder is gezet. Dat schept zo ongelofelijl veel sfeer en spanning, je wordt er bang van.

Dan natuurlijk nog de laatste scene van het basiskamp gedeelte van de film. Een van de meeste enge en sterkste scenes van de filmgeschiedenis. Ermy is erg goed gecast, maar D'Onofrio, die maakt het gewoon af! Had de man geen Oscar voor beste mannelijke bijrol kunnen krijgen? Hij speelt zijn transformatie zo ontzettend sterk. Wat tot uiting komt in de laatste scene. Die mij rillingen gaf.

Het geluid bij die twee scenes, blijf ik onthouden.

Topper 5*.

Full metal jacket is de vierde film alweer van grootmeester Stanley Kubrick die ik heb gezien en op the Shining na wat mij betreft ook de beste tot nu toe. De sfeer die Kubrick hier weet te scheppen is memorabel. Het begint al geweldig met die eerste drie kwartier in het trainingskamp. Enorm sterk in beeld gebracht. Knap om te zien wat voor impact zo'n loodzware training maakt voor de verschillende personen en dan met name voor Pyle. Bijzonder fijn dat deze oorlogsfilm ook eens de psychologische impact op de soldaten toont en hoe zij daar mee omgaan. De laatste scene van het eerste gedeelte is ijzersterk en waarschijnlijk de beste uit de film. Juist daarom misschien dat het begin van het tweede gedeelte een beetje aansleept, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het laatste halfuur. Het stuk met de sluipschutter is enorm spannend. En dan nog dat liedje dat door de soldaten op het einde wordt gezongen Een typische Kubrick-keuze, maar het pakt (zoals de meeste van zijn keuzes) geweldig uit. Een mooie afsluiter van het tweede gedeelte en dus ook van de film.

Visueel is het een schitterende film, zoals alle films van Kubrick. Prachtig camerawerk, schitterende beelden. Precies zoals je van hem gewend bent. Vooral de oorlogscenes vond ik mooi in beeld gebracht. De acteerprestaties waren zeer goed. Alle soldaten zetten een goede prestatie neer, maar de uitschieter was zonder twijfel sergeant Hartman. Deze man zet zijn acteerprestatie zo goed neer dat je bijna zou geloven dat hij dit echt als werk heeft gedaan. Hard om te zien hoe de mariniers door hem als wormen of erger worden behandeld en de hele tijd uitgescholden worden. Af en toe moest ik toch wel eens lachen om zijn wel erg zwarte humor en pijnlijke opmerkingen. De muziek was ook in orde, zoals in elke Kubrickfilm.

Een enorm goede film, zeker een van de betere oorlogsfilms, ook omdat deze zich op meerdere aspecten richt als enkel wat vechten. Ook absoluut nog niet gedateerd, ook al is de film alweer 28 jaar oud.

4.5*

Nog immer om mijn laatste spartelingen als twintiger te verbeelden met alleen grote klassiekers.

Dit is zonder meer de tweede grote oorlogsfilm na Apocalypse Now. Wat deze film genadeloos goed doet is dat het elke zweem van heroïek weet te vermijden met een gitzwart beeld van hoe de oorlogsmachine individuele mensen probeert gelijk te trekken. Wie uit de pas loopt wordt zonder scrupules gesloopt door pesterijen en fysieke intimidatie. Het systematisch vormen van mensen creëert een soort mannen dat elk contact met de realiteit heeft verloren en daarmee een gevaar gaat vormen voor zichzelf en uiteindelijk voor de maatschappij in het algemeen. Toch zou ik het niet zonder meer als een anti-oorlogsfilm willen bestempelen. Met zijn gelaagdheid is het eerder een reflectie op de dualiteit in de mens dan dat het alleen terug te brengen is tot een simplistisch pleidooi tegen oorlog.

Opmerkelijk toch dat dezelfde oorlog zulke belangrijke films met volstrekte auteurs signatuur hebben opgeleverd. The Deer Hunter die vooral liet zien welke ontwrichting een oorlog ver weg aanricht in een kleine, hechte gemeenschap, Apocalypse Now die de oorlog voorstelt (naar analogie van Conrad's boek Heart Of Darkness) als een (boot)tocht richting de duistere krochten van waar mensen toe in staat zijn, Born On The 4th of July (ik noem juist niet Oliver Stone's Platoon) over de lange pijnlijke coming to terms van een patriotistisch ingestelde oorlogsinvalide op het thuisfront, en dan Full Metal Jacket. Tsja, wat wilde perfectionist Kubrick hier nou mee zeggen? Zoals altijd met deze regisseur, ligt het allemaal wat minder voor de hand dan met de eerder genoemde films die een duidelijke boodschap uitdragen. De film kent in wezen twee delen: trainingskamp en de aanwezigheid in Vietnam. In het lange eerste gedeelte worden recruten 'ontmenselijkt' om ze tot gewillige killer machines van Uncle Sam te maken, in Vietnam wordt het geleerde in de praktijk gebracht. Een expliciet narratief ontbreekt ook hier weer, net zoals met 2001. Merk op dat de vijand waar de soldaten uiteindelijk in the flesh mee geconfronteerd worden, in de vorm komt van een fragiele, vrouwelijke Vietcong sluipschutter. Die meer wegheeft van een gewond dier dat has to put to sleep. Geen compleet VC bataljon zoals Cowboy aanvankelijk doorgaf. "Is that all there is?" zou Peggy Lee zingen bijna. Oftewel: waar vecht het machtige Amerika tegen in godesnaam... and for what? Opvallend vond ik de tot in perfectie geregisseerde gevechtshandelingen met overal brandjes als een soort permanente pot a feus en rookpotten die beurtelings alles perfect uitlichten en in nevelen hulden. Oorlog als een bovenmenselijke machine die op zich staat, los van welke politieke of morele overwegingen dan ook (getuige ook de mechanische geluiden die als score dienden), en waarin soldaten (killer machines zoals deel 1 liet zien) are just gobbled up.

Ik vond de film nergens echt spannend alleen de laatste 15/20 minuten en wanneer Pyle die vent doodschiet. Veel muziek vond ik totaal ongepast. Surfin' Bird terwijl er allemaal dode mensen in het beeld komen???? Ik kan me herinneren dat ik heel vaak op de klok heb gekeken denkend "hoe lang duurt dit nog?" en "is hij nou nog niet afgelopen?".
En die prostitué met d'r "Fuckie fuckie? Me so horny" sloeg hélemaal nergens op.
Desondanks krijgt hij toch nog een voldoende vanwege o.a. de mooie beelden en de laatste scene.

Beste deel van de film was de aftiteling. Yeah, Stones!

De rauwe en harde momenten in de film maken het voor mij een sterke film, alleen vond ik het psychologisch gezien toch hier en daar zwak. Zal het zijn omdat de film ondertussen al wat ouder is?

Keurige voldoende, maar hoeft van mij niet in herhaling. *3,5

"I am Gunnery Sergeant Hartman, your senior drill instructor. From now on you will speak only when spoken to, and the first and last words out of your filthy sewers will be "Sir". Do you maggots understand that?"

Mijn derde film van Stanley Kubrick.

Full Metal Jacket is te verdelen in twee delen. In het eerste deel van de film zien we hoe generaal Hartman op onmenselijke wijze een groep rekruteren opleid tot volwaardige mariniers en hoe een wat zwaardere kadet het hier in het bijzonder zwaar mee heeft. In het tweede deel van de film volgen we Joker die in Vietnam zit als militair-journalist en met een peloton meetrekt tijdens het Tet-offensief.

Het acteerwerk in de film is sterk. R. Lee Ermey speelde vooral een goede rol als de onmenselijke generaal Hartman, hij schijnt een groot deel van zijn dialogen te hebben geïmproviseerd. Ook was Kubrick (die hem eerst niet voor de rol wilde casten) erg onder de indruk van zijn acteerwerk. Ermey kon namelijk al zijn scènes in 1 of 2 takes doen, behalve de Jam-donut scène die 37 takes koste. Verder blonk ook Matthew Modine uit als Joker, toch wel de hoofdpersoon van de film. En natuurlijk Vincent D'Onofrio als Gomer Pyle, die het in het begin van de film erg zwaar te verduren heeft.

In het begin krijgen we niet veel achtergrond van de pergonages en moeten we vooral lange tijd naar het roepen van Hartman luisteren. Pas na een tijdje komt de film wat meer opgang en krijgen we wat drama tussen Joker en Gomer Pyle. De tweede helft in Vietnam vond ik toch zeker net zo sterk, vooral omdat er toen ook wat meer leven in de brouwerij kwam. De film is uitstekend opgenomen en de cinematografie is misschien wel het sterkste punt van de film. Verder waren de effecten in het tweede gedeelte van de film ook erg goed uitgevoerd. Uitstekende explosies en sterf-scènes.

Verrassend genoeg is de hele film opgenomen in het Verenigd Koninkrijk, slechts één shot komt van een echte militaire academie in de VS. De ruïnes uit de scène met de sluipschutter zijn eerder gebruikt in de verfilming van 1984 (als je goed kijkt zie je ook reclame borden van Britse en Franse merken).

De eerste helft van de film heeft erg weinig soundtrack. Kubrick maakt vooral gebruik van de popmuziek uit die tijd, en dat werkt op het ene moment beter als op het andere. De muziek in het tweede deel van de film, gecomponeerd door Vivian Kubrick (Kubrick's dochter), was gelukkig wel erg sterk en werkte goed tijdens de dramatische scènes.

Al met al een zeer goede film van Stanley Kubrick. Maar toch, behalve de manier waarop de training word gebracht en de ironie die Kubrick er af en toe in stopt, niet heel anders dan andere films over de Vietnam oorlog. Platoon (van een jaar eerder) vond ik een stuk beter, mede omdat de drama daar ook wat beter is uitgewerkt.

Full Metal Jacket. De eerste Kubrick film die ik zag en ook degene die ik het vaakst heb gezien.

De film is dit keer ook weer opgebouwd in een aantal segmenten. Het eerste deel. Mannen worden geschapen tot ware vechtmachines en worden gestript van elk stukje menselijkheid wat ze bezitten. Hun meest basic taak is moorden. Hun instructeur zal daar voor zorgen en gebruikt daar alle middelen voor. Zowel fysiek als mentaal worden de mannen klaargestoomd voor oorlog. Niet iedereen kan dat aan en vooral het personage van D'Onofrio's personage heeft het zwaar te verduren onder Hartman. Het personage wat het eerste deel zo goed maakt. Als R. Lee Ermey niet de rol had overgenomen was het ook lang niet zo goed geworden denk ik. Wat een geweldige prestatie. Hoewel het eerste deel zeker erg serieus is, kruipt er toch een erg bizar gevoel voor humor in door de teksten die Hartman uitkraamt. Ik weet niet of dat zo bedoeld is, maar het werk goed in combinatie met de visie die Kubrick op de Marine Corps heeft. De trainingen zelf zijn leuk om te volgen. Ook de climax van dit deel is ontzettend sterk. Echt een typische Kubrick scene.

Het tweede deel vind ik zelf het sterkste. Het laat de langzame afzakking tot moordenaars zien. In het begin is er nog wel de tweestrijd die in Joker woed. Maar langzaam aan wordt de tol die oorlog eist zichtbaar en beginnen de mannen steeds meer los te raken van de realiteit en hun menselijkheid, wat weer leidt tot onacceptabel gedrag. Joker wordt daarin ook meegetrokken en leid tot de tweede geweldige climax in de film, gevolgd door een geweldig einde waarin de visie die Kubrick heeft op de mensheid heel erg duidelijk naar voren komt.

De oorlog is op een geweldige manier in beeld gebracht. Veel is geschoten tijdens "magic hour". Iets wat heel erg veel bijdraagt aan hetgeen de film wil overbrengen en de sfeer. Ook de manier waarop veel in beeld is gebracht in perfecte symmetrie wat de tweestrijd in de mens nog meer versterkt. Het camerawerk is van een zeer hoog niveau en bloedmooi. De score en de muziek passen perfect bij de film. Design is geweldig. Fantastisch hoe ze Engeland hebben omgetoverd tot Vietnam. De regie van Kubrick is gewoon perfect. Deze man vergde veel van de mensen die met hem samenwerkten, maar vergde nog meer van zichzelf door constant een perfecte film te willen afleveren. Of je het nu goed vind of niet, je kunt niet ontkennen dat Kubrick een van de groten der aarde was.

Acteerwerk is erg sterk. Door zijn manier van omgaan met zijn acteurs en actrices en door take na take na take te filmen weet hij het beste uit zijn acteurs te halen. En ook hier is dat goed gelukt. Casting is ook perfect. R. Lee Ermey valt dan nog het meest op. Oorspronkelijk niet gecast voor de rol, heeft hij die zich wel helemaal eigen gemaakt. D'Onofrio die nog geen of weinig ervaring had doet het fantastisch. Modine is sterk doordat je hem niet meteen als vechtmachine ziet. De rest van de cast haalt ook het beste uit zichzelf.

Ook in het oorlog genre weet Kubrick iets geweldigs te maken. Jaren na misschien wel de ultieme oorlog film Apocalypse Now, maakt hij met Full Metal Jacket een film die daar niet voor onderdoet.

Een van de beste films van Stanley Kubrick.

Vooral het begin is erg sterk tijdens het trainingskamp.

Wat betekent trouwens verenigde staten/ verenigd koninkrijk wat bovenaan staat?

“I am Gunnery Sergeant Hartman, your senior drill instructor. From now on you will speak only when spoken to, and the first and last words out of your filthy sewers will be "Sir". Do you maggots understand that?”

IJzersterke oorlogsfilm die uit twee delen bestaat maar één duidelijk verhaal te vertellen heeft. Een verhaal over de impact die de oorlog kan hebben op mensen en hier specifiek op mentaal breekbare jonge mannen. Het eerste gedeelte bestaat uit de brute training die de mannen moeten doorstaan om toegelaten te worden tot de Marine Corps. De drill instructor breekt ze keihard af om ze daarna weer langzaam op te bouwen tot soldaten zonder persoonlijkheid. Dat niet iedereen hier tegen kan wordt door Kubrick fantastisch duidelijk gemaakt in de persoon van ‘Gomer Pyle’, die helemaal doordraait. Een geweldig personage en D’Onofrio speelt hem briljant. Die laatste scene op de wc zal me nog lang bijblijven. Wat dit eerste deel ook zo goed maakt is het geniale spel van R. Lee Ermey als drill instructor. Zijn keiharde en nietsontziende monologen zijn legendarisch.

Het tweede deel speelt zich af in Vietnam en alhoewel het begin wat moeizaam verloopt, maakt Kubrick dat in het laatste gedeelte helemaal goed. De helikopterscene is huiveringwekkend, de sluipschutterscene is ontzettend spannend en het einde is gewoonweg briljant. De muziek, de beelden, het Mickey Mouse liedje.... Perfect. Daarnaast ook een dikke pluim voor de decors en de cinematografie want zeker het tweede gedeelte zag er schitterend uit. Kubrick legt op geheel eigen wijze de waanzin van de oorlog vast en het levert een parel van een oorlogsfilm op.

Zojuist Full Metal Jacket en heeft me de hele tijd geboeid. Ben sowieso een oorlogsfilm-fan, maar deze hield me toch iets meer aandachtig dan de andere. De muziek speelt een goede, ondersteunende rol bij deze klassieker.

4*

5* sterren voor het deel van de opleiding, de overgang naar het tweede deel is minder goed en ook erg jammer dat er geen goed verhaal is (2*). Het laatste halfuur is dan terug weer interessanter (3.5*-4*).

Gemiddeld gezien kom ik dus uit op een 3.0* (middenstuk duurt namelijk ongeveer 1uur), de muziek en regie is wel goed dus ik ben geneigd om toch een 3.5* te geven voor een ijzersterk begin. Ik heb ook het gevoel dat het 2e deel minder dramatisch overkwam op mij omdat het begin van de film zich niet erg serieus nam.

Herzien. Ik begrijp eerlijk gezegd niet helemaal waarom deze film zo goed scoort hier, maar omgekeerd zal er vast ook de nodige onbegrip over mijn waardering zijn.

Eerste punt wat me niet overtuigd is de structuur waarbij de film in twee flink verschillende delen valt. Het eerste deel vond ik de eerste kijkbeurt jaren geleden wel leuk. Ik kan er nu niet zoveel meer mee. De drill instructor heeft een rijk vocabulaire om rekruten af te zeiken, maar op een gegeven moment heb je z'n shtick wel door en wordt het vervelend. Maar van dit deel snap ik tenminste nog een beetje de aantrekkingskracht.

Het tweede deel in Vietnam daarentegen vond ik de eerste keer al niet veel aan. Standaard oorlogsscènes, maar in tegenstelling tot andere films zoals Platoon, die ik overigens ook niet geweldig vind, voelt het allemaal vrij afstandelijk aan, waardoor heb ik totaal geen binding met de karakters. Gevolg: het voelt leeg aan en komt saai over. Ik krijg niet echt vat op wat er in het hoofd van het hoofdpersonage, Joker, omgaat en tot overmaat van ramp vind hem ook nog eens behoorlijk irritant met z'n cynische grapjes.

De keuze van nummers in de soundtrack voelt ook vreemd aan, soms wordt er vanuit het niets een nummer opgezet, wat ook nog eens behoorlijk random aanvoelt. Visueel is het enige dat me opviel dat het stijlmiddel van de slow motion vaak ingezet wordt om nadruk te geven op een gebeurtenis en dat werkt op een gegeven moment ook niet meer. Jammer, want de scène waarin de sluipschutter, die ineens een meisje blijkt te zijn, geëlimineerd wordt had op zichzelf zeker iets.

Helaas niet aan mij besteed. 1*.

Het eerste deel is fenomenaal, zeer boeiend en bij vlagen ontzettend komisch. Helaas weet het tweede mij een stuk minder te overtuigen. Desalniettemin, door de vele boeiende personages (de scènes met de Sergeant en Pyle, om te smullen!!) houden mijn volledige interesse door de gehele film. ****

Ok.

Heb eigenlijk erg weinig van Kubrick gezien. The Shining, maar dat is het dan ook wel weer. Ben wel van plan meer te zien, zoals Dr Strangelove. Natuurlijk ga ik ook A Clockwork Orange eens een keertje kijken. Maar eerst Full Metal Jacket.

4,0* voor de eerste helft. Een zeer boeiende film. Kon ik nog de hele film naar kijken. Geweldige prestatie van de schreeuwende Ermey. Heb buiten deze film niet veel meer van hem gehoord, ook Onofrio viel me op. Veel verder dan een rol in Man In Black heb ik hem ook niet meer gezien. Maar dus, een hele vermakelijke en goede eerste helft.

2,5* voor de tweede. Voelde als een standaard Vietnam film aan voor me. Ontbrak aan origineel gebied, aan spektakel is er wel wat te beleven, maar dat redde deze film niet.

Uiteindelijk naar beneden afgerond, 3,0*

Inzoomen op de kill!

Briljante oorlogsvertelling van grootmeester Kubrick, waarbij hij ons in twee uur langzaam naar de kill voert. Het begint enigzins ‘lacherig’ met de mariniers opleiding waar het toch vooral om stoere taal gaat. Het ‘Warface’ is slechts een uiting van machogedrag en de echte kill is nig ver weg.

Vervolgens belanden we met een geniale montage in de hoofdstad va. Vietnam waar de oorlog ook nog ver weg is. De hoofdpersoon is journalist en bevindt zich op veilige afstand van alle schermutselingen. Daar wordt ook over geklaagd, want bliedvergieten is wat men wil. Vervolgens wordt hij langzaam verder het oorlogsgebied in gestuurd. Zijn het eerst nog de resultaten (lijken), de oorlog komt steeds dichterbij. Bij het TED offensief wordt er voor het eerst geschoten (door de hoofdpersoon), maar het blijft op afstand. Zo brengt Kubrick ons langzaam naar de fenominale eindscene, waar de dood persoonlijk wordt, en gezicht krijgt. Om te eindigen met een onmenselijke ‘mercy kill’, van elke romantiek ontdaan.

Welkom in de hel, waar het zingen van kinderliedjes (Mickey Mouse) voor verlichting zorgt.

Meesterwerk!

Anyone who runs is a VC. Anyone who stands still is a well-disciplined VC! You should do a story about me sometime!

Wat vond ik deze film destijds een vreselijke film toen ik hem voor het eerst zag. Werd aangekondigd op tv als één van de betere oorlogsfilms en wat was ik gewend in die tijd aan films als Een brug te ver en De langste dag. Waar was die oorlog dan? Het eerste uur ging in die zin verloren aan een militaire training die weinig aan de verbeelding overliet, zeg maar gerust ontnuchterend was, en in het tweede deel kwamen dan gevechten voor maar die waren gerust te zeggen vrij verwarrend, onduidelijk en zonder een vijand te zien. Hé!!! Wat was dat? Wat had ik nu gezien?


Nu, na zoveel maal opnieuw te hebben gezien, het concept aanvaard te hebben en het beeld dat geschetst wordt te begrijpen, een heerlijke film. De training met de vuil gebekte drill-sergeant die uiteindelijk te ver gaat met één van rekruten en wat een geweldige rol is dat van D'Onofrio, is nog steeds ontnuchterend op het hilarische af. Wat braakt die man eruit zeg, aan de lopende band. Niet moeilijk te geloven dat Lee Emery een echte drill-sergeant was een aanvankelijke als adviseur erbij was. Van begin tot het einde een iconisch geheel en iets dat je niet snel zult vergeten.

Dan Vietnam zelf. Het begint wat gezapig met de mannen die beroofd worden in Saigon, het rondhangen in de barakken en uiteindelijk de aanval op hun basis. Wanneer Joker en Rafterman uiteindelijk opdracht krijgen naar Hue af te reizen zitten ze vanaf het moment dat ze in de helikopter stappen, bij de moordlustige boordschutter die bij iedere neergeschoten burger 'get some' roept, in de waanzin die oorlog heet.

Daarna volgt een aantal zeer chaotische gevechten in het kapotgeschoten Hue, waarin wel mariniers sneuvelen zonder dat er een duidelijke vijand in beeld komt. Onduidelijkheid, chaos, absurditeit, brute actie, mooi in beeld gebrachte oorlog en dat allemaal in uiterst beklemmend sfeertje en beklijvende muziek. Vooral het kapot geschoten Hue, dat een gasfabriek in Oost-London is, is een lust voor het oog. Godsamme wat hebben ze dat mooi gemaakt.

Full metal jacket was er eentje die al heel lang op het verlanglijstje stond en die ik nog nooit eerder zag. De film valt uiteen in twee delen waarbij vooral het eerste deel met de drillsergeant ontzettend sterk is, maar in Vietnam zelf een beetje terugvalt.

De opleiding op Parris Island is geen lachertje en Kubrick maakt de kijker meer dan eens duidelijk dat het proces van ontmenselijking duidelijk aanwezig. Zo is het eerste shot wat je ziet een tondeuze die de (wilde) haren van de rekruten worden afgeschoren. Niets zo persoonlijk voor een mens blijkbaar dan het afscheren van het hoofdhaar. Weg identiteit, weg vrij denken, weg eigen mening. Ze worden overgeleverd aan Hartman, een drillinstructeur van de ergste soort die van hen allen vechtmachines moet maken.

Naast instructeur Hartman springt natuurlijk de rol van Vincent D’Onofrio in het ook met de papperige Leonard. Vooral de laatste scène in het kamp is werkelijk subliem en is een typisch Kubrick-moment waarbij hij de link legt tussen erotiek en wapens/machines. We zien dit ook terugkomen in zijn andere films zoals Dr. strangelove of A clockwork orange. Maar de erotisch gelieerde scènes zijn ook ervoor aanwezig wanneer ze al zingend en marcherend met hun geweer hun ballen vastgrijpen of wanneer ze de vuilbekkerij van Hartman aanhoren.

In het tweede deel wordt vooral gefocust op soldaat Joker als oorlogscorrespondent. Uitkijken is het vooral naar de uitgebreide sniperscène waarbij naast de spanning en actie vooral de metamorfose van Joker erg boeiend is om te volgen. Worstelend met zijn eigen dualiteit zoals hij zelf verkondigde weet hij niet goed hoe hij moet omgaan met de oorlog. En zo waren er wel velen in welke oorlog dan ook. Tot je eerste dode valt, dan ben je los waarschijnlijk? ...

Wat het tweede deel ook mooi naar voren brengt is de gemediatiseerde oorlog waarbij de oorlog rechtstreeks tot in de huiskamer werd gebracht met geconstrueerde videoboodschappen en veel stoerdoenerij. De werkelijkheid daarentegen was een tikkeltje anders. Verder zoals gebruikelijk fijne montage en uitstekende catchy songs uit de jaren 50-60. De gevechten in de stad waren ook eens iets anders dan de traditionele jungle in zoveel andere Vietnamfilms. Het tweede deel is zeker niet slecht, maar is minder dan het meesterlijke eerste deel. In zijn geheel alvast nog een sterke 4,0*!

Prima en aangrijpende oorlogsfilm. Van dicht bij kan je redelijk goed de oorlogshandelingen volgen en deze komen vrij realistisch over. Ik ben de laatste tijd veel oorlogsfilms aan het kijken en deze stak met nog een paar anderen met 'kop en schouders' boven de anderen uit. Het gaat er hard aan toe, ook in het trainingscentrum voor mariniers wordt de hardheid en het hersenspoelen goed in beeld gebracht.

Gelukkig zitten er ook leuke en komische stukjes bij en dat zal ook wel moeten, anders zou je toch niet kiezen om marinier te worden. Zelf heb ik vroeger bij een vrij streng onderdeel gezeten in mijn dienstplicht maar om eerlijk te zijn, deze Amerikanen zijn wel een stukje harder in de training.

De film krijgt van mij een kleine 9!

Helaas was dit niks voor mij, veel te hoog pubergehalte. De overdreven en aanhoudende domme drills van de eerste helft begonnen me snel te vervelen, en het tweede deel van de film (in de oorlog) was ook behoorlijk slecht. Verder bevat het best veel naar leedvermaak die bij mij onder de term wansmaak valt. 1*.

Eerste half uur is moeilijk door te komen en best vervelend met de voortdurend schreeuwende sergeant-majoor (natuurlijk opzettelijk) en geeft op een harde manier toch wel een duidelijke boodschap mee over de drills in het leger en wat dat met een mens doet.

Het tweede gedeelte van de film in Vietnam is zeer sterk. Niet alleen de leger drills zijn in de vorm van "mind-control", ook de hele guerilla oorlog in Vietnam is pure "mind-control", elke stap kon je laatste zijn vanwege de verstopte boobytraps.

Het einde met de sniper is briljant. Een mooi detail: terwijl private Joker nadenkt over de keuze om toch het Vietnamese kind te vermoorden verdwijnt langzaam het vredesembleem op zijn jasje in de schaduw.

Zeer sterke oorlogsfilm en het laat sterk de psychologische kant van oorlog zien. Daarom is het naar mijn mening ook beter dan een film zoals Saving Private Ryan. Verder heeft de film prachtig camerawerk en gebeurd er van alles op de achtergrond in bepaalde scenes, met misschien zelfs iets te geperfectioneerde timing.

Na zoveel jaar maar eens herzien en blijft een erg sterke film. Full Metal Jacket bestaat als het ware uit twee delen waarbij ik het eerste deel nog steeds het sterkst vind.

Vanaf de eerste minuut word je in filmland's wreedste bootcamp geworpen. Met een geïmproviseerde live auditie kreeg hij de rol van Sgt. Hartman, de extreem vulgaire drill-instructeur waar menig private nachtmerries van krijgt. Ik weet nog dat ik in vervlogen tijden eens een keer het nummer Skullfuck van Neophyte hoorde en er tal van oneliners uit deze film werden gebruikt. Geen wonder aangezien het een feest is om te luisteren naar de scheldpartijen van Ermey. Een schitterende en huiveringwekkende performance.

Niet veel minder, maar op een minder luidruchtige manier, is het acteerwerk van D'Onofrio. Pyle is buitenbeentje en daarom het pispaaltje van de groep waardoor hij flink wat te verduren krijgt. Hoe hij met de broek op de enkels loopt, met de duim in de mond moet zitten of een donut naar binnen werkt terwijl de rest moet opdrukken, het zorgt voor stiekem gegniffel, maar wekt tegelijk medelijden op. Helemaal wanneer hij bont en blauw wordt geslagen door zijn eigen peloton.

Het tweede deel is ook sterk, maar mist een powerhouse als Ermey. Het draait hier vooral om Joker, die we in het eerste deel ook volgden en dat is simpelweg geen bijster interessant personage. Wel zijn er nog enkele geinige scenes zoals met de hoertjes, maar zo'n zogenaamd strenge sergeant valt dan weer in het niet vergeleken met Ermey. De actie ziet er goed uit, en is zelfs spannend. De slow-mo shots zijn spectaculair en de wending, dat de schutter een vrouw is, is verrassend. Eén van de betere Vietnam-films.

Eerste deel vond ik nice, het deel vd oorlog zelf vond ik minder, nogal saai. Lee Ermey als Sgt. Hartman vond ik geweldig, vond die in Chainsaw Massacre (2003 en 2006) ook heerlijk.

Blijft nog steeds een prachtige film, die ook heden nog steeds actueel is.

Een aanrader van formaat !!

En ook de soundtrack is een parel !