The Best Years of Our Lives (1946)

Had 'm al erg lang op video staan en heb besloten hem maar eens te gaan kijken. Het resultaat viel me een beetje tegen. Had veel voorgesteld van de 7 ( naar mij niet verdiende) oscars. Het acteerwerk was goed, maar het verhaal is erg eenvoudig over mensen met een soort oorlogtrauma. Het wordt niet echt heel goed uitgewerkt. Deze film krijgt van mij met name door het goeie acteerwerk 3,5*

Monumentale, soms ietwat sentimentele, klassieker over en ook voor teruggekeerde soldaten van het front. Over het algemeen goed geacteerd ook.

Curiositeit bij deze film is de rol van Harold Russell (de man met de geamputeerde handen); hij kreeg voor zijn rol als Homer Parish niet 1 maar 2 oscars: beste mannelijke bijrol en een speciale award 'for bringing hope and courage to his fellow veterans'.

Toch wel een film die je gezien moet hebben vind ik. 3,5*.

Ik vond de sfeer van de film vergelijkbaar met de films van Capra. 'Goudeerlijkheid', teleurstelling, hoop, dat soort onderwerpen. Voor sommigen zal het allemaal wat sentimenteel overkomen.

Het panoramische beeld dat wordt gegeven van de situatie van de oorlogsveteranen sprak mij ook erg aan. Dit gebeurt grofweg op een manier zoals in bekende latere films als Magnolia,Short Cuts,Crash of Amores Perros.

Bovendien erg goed acteerwerk.

Fijne film met zowel drama als humor, die het moet hebben van het acteerwerk en de dialogen. De film is daarin dan ook goed geslaagd.

De verhaallijn van Fred (Dana Andrews) - Marie (Virginia Mayo) - Peggy (Teresa Wright) vond ik het minst, maar de andere lijnen maakten alles goed.

De chemistry tussen Fredric March en Myrna Loy deed me denken aan het duo Walter Pidgeon/Greer Garson in Mrs. Miniver, maar ook een beetje aan Clark Gable en Claudette Colbert in It Happened One Night. Gewoon verrukkelijk om te zien! Vooral het stuk dat zij van de ene nachtclub naar de andere zwerven en Al steeds dronkener wordt, met alle gevolgen van dien, is genieten!

En last but not least, hoewel het meestal niet my cup of tea is, moet ik toegeven dat de scènes tussen Homer en Wilma behoren de meest romantische scènes die ik ooit heb gezien.

Mooie film die een bijna neo-realistische verbinding heeft met de Amerikaanse samenleving in die tijd. En dat vond ik best uniek voor een Amerikaanse studiofilm uit de jaren '40.

De belevenissen van drie soldaten uit drie verschillende sociale klassen na thuiskomst uit de Amerikaanse tweede wereldoorlog. In zekere zin zijn het archetypen, maar ze worden door een knap script en de goede acteurs tot leven gebracht. . Maakt herkenbare verhalen van grote thema's en voelt erg eerlijk aan, zonder in extreme gebeurtenissen te vervallen. Met een fijne dosis sentiment en mooie, doeltreffende fotografie als extra. Tegen de zeer aanwezige muziek moet je kunnen, ik kon dat.

Misschien ook wel dè verwerkingsfilm voor de Amerikanen van die oorlog. Ze gingen er in ieder geval massaal heen, de film was een extreem grote hit. In die tijd de op één na succesvolste film in de VS ooit.

Schreeuwt trouwens om een betere DVD-release met veel extra's die de film in zijn tijd plaatsen. Wat dat betreft is het jammer dat dit een MGM-film is en niet een van Warner die vast al een mooie 2-disc had uitgebracht.

Al met al een veel sterkere film dan de enige andere Wyler die ik tot nu toe zag (Mrs. Miniver).

4.0*

Dit moet toch een behoorlijke eye-opener zijn geweest zo net na WOII. Voor veteranen wellicht herkenbaar toen, voor anderen een volslagen verrassing. Soms had het wel een beetje weg van een soap, maar over het algemeen is het een heel mooie film over een thema, wat ook nu nog actueel is. Het einde was wel wat voorspelbaar en ook nog duf uitgevoerd.

Sterke film met een opvallend goed scenario. Alles klopt. De vriendschap, het continue wederzien en de problemen zijn allemaal volslagen logisch. Mooie blauwdruk voor de ensemblefilm.

Treffend in beeld gebracht door een perfectionistisch en kundig filmer. Mooi invoelbaar gemaakt hoe de vervreemding van een drietal van een complete maatschappij, maar zeker ook de mensen die dicht bij hun staan effect heeft op het dagelijks leven. Broederschap vervaagd klassenverschil. Ontroerende film. Dikke 4 of kleine 4,5.

Wat een prachtige film is The Best Years of Our Lives. Vooraf wist ik niet precies wat ik moest verwachten, maar dat de film zo dicht in de buurt van het perfecte naoorlogsdrama kon komen had ik niet durven hopen.

De film is op een aantal gebieden bovengemiddeld goed. Met name het script en zijn acteurs dragen hieraan bij. Op de één of andere manier weet de film constant de balanceren tussen goedkoop sentiment en slappe humor, en aan de andere kant perfect drama en subtiele humor. Voor mij persoonlijk klopt het allemaal perfect, al was er bijvoorbeeld de rol van Marie Derry die iets te eentonig en clichématig werd ingevuld.

De film kent vele goede momenten. Zowel op het gebied van drama als humor. Hoewel ik mij niet in de situatie bevind van de hoofdpersonen, kon ik mij verrassend genoeg goed identificeren met de karakters. Bepaalde aspecten komen simpelweg terug in ieders leven, en dat wordt op een herkenbare manier getoond in deze film. Dit is dan ook een belangrijke reden waarom de film tijdloos is te noenem. Neem bijvoorbeeld het avondje drinken en het bijbehorende thuiskomen en wakker worden, of de twijfelachtige relaties. Hoewel de verschillende situaties al vaak genoeg zijn voorgekomen in de verschillende films, raakt deze film constant de goede snaar.

Tel daarbij de goede montage, die inderdaad een voorloper is van de Altman films en bijvoorbeeld Magnolia. Verder is het camerawerk ook van topkwaliteit. Maar uiteindelijk is voor mij het script en zijn bijzonder herkenbare en menselijke karakters de reden dat dit een topklassieker is en op dit moment voor mij de beste film uit de jaren 40.

Ik verwachtte dat ik The Best Years of Our Lives goed zou vinden en de groffe uitlijningen van het verhaal had ik al geraden, maar toch wist de film mij bijzonder te verrassen. The Best Years of Our Lives blijkt namelijk een film te zijn die bijna geen link lijkt te hebben met de studiofilms van het Hollywood van de jaren '40. Ik heb helemaal niets tegen studiofilms uit die tijd, ik ben er zelfs een liefhebber van, maar toch vond ik het verfrissend dat Best Years er vanaf week. Sterker nog, het zal de film alleen maar beter gemaakt hebben.

Dit is niet de eerste film die ik zag over terug naar huis kerende veteranen (The Deer Hunter is de bekendste, al heeft die nog wat meer hooi op zijn vork), maar volgens mij zul je hard moeten zoeken om een eerlijkere film over het onderwerp dan deze te vinden. Technisch gezien is Best Years sentimenteel en soms wat bedacht, maar tijdens het kijken merkte ik het nauwelijks. Zelfs de hard aanzwellende muziek (door regisseur William Wyler gehaat overigens) werkt niet tegen.

Een reden waarom de film zo'n echt gevoel geeft is doordat de acteurs zo naturel zijn. Het meer theatrale werk van de jaren '40 wordt schijnbaar aan de kant geschoven voor een realistischere aanpak qua acteren. Dit geldt voornamelijk voor Fredric March en Dana Andrews. Je hebt gewoon het gevoel dat je deze mensen daadwerkelijk tegen zou kunnen komen in het na-oorlogse Amerika van 1946, maar eigenlijk ook nog nu. Zelfs in de dronkenmansscènes blijft het allemaal geloofwaardig. De derde veteraan, Harold Russell, is een beduidend minder begaafd acteur, maar komt er volslagen mee weg door de complete oprechtheid en vooral moed die voortkomt uit zijn aanwezigheid in deze film. Net als zijn personage heeft Russell werkelijk zijn handen verloren in deze film en alles wat hem hier overkomt is duidelijk autobiografisch. Een zin uit de film is een zin uit het dagelijks leven van Russell. Zo'n scène waarin hij zijn vriendin laat zien hoe hij klaar gemaakt wordt om naar bed te zijn is eigenlijk sentimenteel, maar door Russell de rol te geven wordt het pijnlijk. Misschien is de casting een sentimentele truuk of zelfs uitbuiting, maar op mij kwam het als goed bedoelt over.

De vrouwelijke rollen worden even goed gevult. Na Shadow of a Doubt en Mrs. Miniver had ik al een gigantisch zwak voor Teresa Wright, maar na deze film kan ik al helemaal geen weerstand meer bieden. Ze speelt een erg lieve vrouw natuurlijk, maar de manier waarop ze het doet is gewoon groots. Totaal geloofwaardig, nooit wordt er overdreven. Stiekem speelt zij mijn favoriete personage in deze film. Myrna Loy speelt haar rol hier precies hetzelfde als Nora Charles in de Thin Man-reeks, maar dat werkt verrassend goed. Haar gedrag en manier van doen lijkt overigens zo op die Wright dat je bijna werkelijk gaat geloven dat ze moeder en dochter zijn. Dat zie je toch niet vaak. Virginia Mayo speelt wat karikaturaler dan de rest, maar dat stoorde niet, omdat het nodig was. Cathy O'Donnell is prima ingespeelt op Russell, waardoor hun relatie ook altijd geloofwaardig blijft. Het doet me trouwens denken, in hoeveel films uit die tijd heb je een cast waarin zoveel vrouwen zitten en ze ook allemaal goed uitgewerkte rollen krijgen? En hoeveel films zijn er tegenwoordig? Dit is best een uniek gevalletje.

De bijrollen zijn verder even perfect, met als uitzondering Michael Hall als de zoon van March en Loy, die mij voor geen meter wist te overtuigen. Gelukkig had hij nauwelijks schermtijd. Dat was trouwens wel vreemd. Wright werd door haar ouders mee naar verscheidene feesten genomen, zagen we geregeld door het huis wandelen en was aanwezig bij de bruiloft aan het einde, maar haar broer mag schijnbaar niet meedoen met de familiemomenten. Ik vraag me af hoe dat kan? Ach, ik mis hem niet echt.

Een andere manier waardoor de film zo echt overkomt is doordat het geen film is die emoties of standpunten forceert, maar eerder zijn personages observeert. Het viel mij op dat veel scènes vrij lang duurde, maar nooit traag werden of te ver uitgerekt werden. Wyler laat zijn scènes gewoon zo lang doorgaan als nodig is, zonder concessies voor de speelduur, zoals toch veel andere films dat doen (wat niet per se storend is overigens). Overigens vond ik de film snel voorbij gaan. Het lijken lang geen drie uur. De film heeft een zeldzame rust. Er zitten genoeg dramatische momenten in, maar nooit worden ze erger gemaakt dan ze zijn en er zitten evenveel momenten in die vrolijk of in ieder geval goedaardig zijn. Ik snap dan ook werkelijk niet waarom dit met een soap vergeleken moet worden. Daar is dit toch wat te subtiel voor.

Grote dramatische momenten die andere films op zouden blazen worden hier rustig getoont. Neem bijvoorbeeld de manier waarop omgegaan wordt met de trauma's van Andrews karakter. Hij wordt 's nacht geplaagt door dromen over een rampzalige missie. Veel films zouden dit uitbuiten. We zouden Andrews dan geregeld zien dromen en schreeuwen en er zouden veel gesprekken over hebben. Als climax zou er dan een grote dramatische gebeurtenis komen die het trauma zou weghalen. Best Years pakt het beter aan. We zien Andrews maar één keer dromen en hij wordt verder met rust gelaten, alsof de film lijkt te begrijpen dat Andrews het zelf moet verwerken, van binnenuit en niet wijdt vertoond aan het publiek. Er wordt nog wel eens verwezen naar deze dromen, maar een gigantisch punt wordt er niet van gemaakt. Er is slechtst genoeg om ons eraan te herrinneren dat dit onder de oppervlakte van het personage nog altijd speelt. Dit maakt het moment dat Andrews op het einde weer in een vliegtuigwrak kruipt alleen maar sterker. Deze scène is wat bombastischer dan de anderen, maar niet op een slechte manier en lijkt ook niet uit op goedkoop effectbejag. Het wat extremer gebruik van filmische middelen toont wat voor een impact dit moment op Andrews heeft, maar blijft observerend en levert niet teveel commentaar. Prachtige scène, perfect uitgevoerd.

De cinematografie mag ook genoemd worden. Het is geen esthetisch gerichte film, maar het camerawerk blinkt uit op de manier waarop zoveel mogelijk getoond wordt in een shot. Dit met dank aan deep focus. We zien vrij vaak meerdere acteurs in een shot en regelmatig staat er dan een op de achtergrond, gewoon scherp in beeld. De voorgrond bevat vaak de acties waar de scène om draait (maar niet altijd!), maar op de achtergrond zijn vaak dingen gezien die de situatie net dat beetje extra geven. Acteurs staan hier op de achtergrond dan ook vaak niet maar wat toe te kijken, maar je kunt hun gezichten lezen. Er is wat dat betrefd zeer veel aandacht gegaan naar de acteurs.

Wat is er toch met William Wyler gebeurt? Hij is dood, ja, maar waar is zijn waardering gebleven. Hij is nog altijd de man met de meeste Oscarnominaties voor Beste Regie en hij mocht drie maal het beeldje mee naar huis nemen, waaronder voor The Best Years of Our Lives. In zijn tijd was hij erg populair. Zeker bij de studio, waar hij bekend stond als een van de meest betrouwbare regisseurs, omdat hij geen auteurspretenties had en omdat bijna iedere film van hem een succes werd. Toch lijkt bijna niemand ooit nog over Wyler te praten. Ik herrinner me dat ik twee jaar geleden voor de quiz op de chat een quiz maakte met 100 vragen, waarin ik 10 regisseurs behandelde met 10 vragen per stuk. William Wyler was een van de 10 regisseur, maar ik kreeg er vooral verbaasde reacties over, omdat bijna niemand wist wie hij was, of men kwam niet veel verder dan Ben-Hur. Niemand plaatst Wyler nog in zijn lijstje met favoriete regisseurs. Sommige films van hem zijn klassiekers geworden (Roman Holiday, Wuthering Heights, deze film en natuurlijk Ben-Hur), maar toch niet op een manier als veel tijdgenoten. Dit is de vijfde film die ik van Wyler zag en ze waren allemaal goed en ik vind dat de man meer krediet verdient. Toegegeven, een echte auteurhand valt moeilijk te ontdekken, maar al zijn films hadden een opvallende afgewerktheid, een soort perfectionistische uitstraling. Daarnaast kwamen alle films op een bepaalde manier observerend over, met uitzondering van Ben-Hur, maar dat lijkt sowieso een vreemde eend in zijn filmografie te zijn. The Best Years of Our Lives is waarschijnlijk Wylers beste film en hopelijk in staat om zijn reputatie nog enigzins hoog te houden.

Ik heb er maar weinig op aan te merken. Die slecht acterende zoon is zo onbelangrijk dat ik er makkelijk langs kan kijken. Persoonlijk vind ik dat March's verhaallijn wat lijkt te verdwijnen na zijn speech bij dat feestje van zijn werk en ik was benieuwd hoe zijn loopbaan verder ging, maar écht storend was dit niet. De film krijgt van mij een solide 4,5*. De film mist nét dat ene moment om voor de volle lading. Wat dat voor een moment is weet ik niet, maar al mijn vijf-sterrenfilms hebben er zo een. Toch is dit verder zo goed als we in alle redelijkheid kunnen eisen.

Wat een heerlijke film is The Best Years of Our Lives. Ik zag vooraf nog een beetje op tegen de lange speelduur, maar dit bleek totaal ongegrond en ik kan dan ook zeggen dat ik me eigenlijk geen minuut verveeld heb. De film boeit van begin tot einde en dat is knap. Om een film als deze zo boeiend te maken, zijn goede acteurs nodig en laat dat nou net een van de sterkste punten van The Best Years of Our lives zijn. De drie oorlogsveteranen hebben allen hun eigen problemen om weer te aarden in het “normale” leven en Wyler geeft ze alle drie voldoende aandacht, waardoor het in combinatie met het goede acteerwerk boeiende personages zijn om te volgen.

Harold Russell is in feite echt het boeiendste en ook zieligste personage om te zien, mede ook door het feit dat hij als enige er lichamelijk ook grote ongemakken aan de oorlog heeft overgehouden, want hij is namelijk zijn handen verloren. Hij heeft het daar niet zozeer moeilijk mee, maar moeilijker met het feit hoe de mensen nu soms letterlijk naar hem en zijn handen kijken. Zijn relatie met zijn vriendin, gespeeld door Cathy O’ Donnell komt op een gegeven moment onder zware druk te staan omdat hij steeds maar denkt dat zij hem niet meer wil, nu hij gehandicapt is. Dan komt echter voor mij persoonlijk de mooiste scène van de film, als O’ Donnell hem naar bed brengt, wederom een eindeloos geduld toont en hij eindelijk doorkrijgt dat zij ook ondanks zijn handicap nog steeds van hem houdt. Dat is pas echte liefde!

Fredric March en Dana Andrews spelen de twee andere veteranen en ook hun personages zijn boeiend om te volgen. Dan is er nog de dochter van March, gespeeld door Teresa Wright en die net als in Shadow of a Doubt wederom een zeer goede rol neerzet. Wat is fantastische vrouw is het daarnaast trouwens ook om te zien. Zo natuurlijk, oprecht en vooral ook menselijk als zij speelt is gewoonweg geweldig. Van de oudere films die ik hem gezien is de rol en het personage van Jean Arthur in Mr. Smith Goes to Washington gewoonweg bijna niet te evenaren, maar ik moet zeggen dat Wright hier echt ontzettend dicht in de buurt komt.

Maar goed, Wyler slaagt er dus in een geweldige film neer te zetten, die geen moment inzakt, waarbij de acteurs sterk spelen en waarbij de personages vooral ook allemaal heel menselijk en dus ook natuurlijk overkomen. Wyler neemt er de tijd voor, maar slaagt erin de film van een ongekende diepgang te voorzien en wisselt drama en komedie op een goede manier af, waardoor het nooit geforceerd aanvoelt of overkomt. Ik heb er echt van genoten en deze film komt hoog in mijn lijst van favoriete films terecht. Ik geef de film een ruime vierenhalve ster,maar een verhoging sluit ik in de toekomst zeker niet uit.

4,5*

The Best Years of Our Lives is een zeer sterk oorlogsdrama, en tevens de tweede film die ik zie van regisseur William Wyler. Een film waar in vantevoren niet al te veel van verwachte, maar het bleek dus een uitstekende film te zien. De film duurt een kleine drie uur, maar wat nou zo ongelofelijk sterk is. Is dat de film de hele speelduur blijft boeien, en geen momenten verveelt. En met geen moment bedoel ik ook echt geen moment. De tijd vloog voorbij.

We volgen drie mannen die uit het leger komen, en weer hun oude leventje moeten oppakken. Omstebeurt kwamen de verhalen van de drie vrienden voorbij. Het meest ontroerende personage is Homer Parrish, die ook in het echt geen handen meer heeft. Erg triest om te zien is hoe hij wel ''gewone'' dingen probeert te doen, alhoewel dat natuurlijk niet gaat door zijn handicap. Het verhaal met Fredric March (die ik al kende uit The Desperate Hours) is van iets minder niveau. Al kijkt het wel heerlijk weg.

Natuurlijk was het allemaal wat sentimenteel, maar ergeren deed ik me er niet aan. Op één scene na. Dat was de ''tranen in de oog scene van Homer Parrish aan het begin van de film in het vliegtuig. Daar had ik het idee dat die scene niet nodig was. Een groot deel van de cast kende ik al. Fredric March kende ik dus al van The Desperate Hours. Teresa Wright speelde ook in Shadow of the Doubt, en Virginia Mayo kwam ik tegen in White Heat. Maar over het algemeen deed de cast het echt super.

De muziek van oké. Hier en daar wat dik aangezet, vooral bij de ontmoetingen van de personages, maar aan de andere kant brengde het wel een lekker sfeertje met zich mee. Ik vond The Best Years of our Lives dus een erg sterke film. Hij verveelt geen moment, en de personage hebben genoeg diepgang, mede omdat de acteerprestaties ook erg sterk zijn.

Bij de herziening komt er misschien nog een halfje bovenop, maar voor nu:

4*

De poster en de speelduur beloofden weinig goeds, maar The Best Years of Our Lives viel me erg mee.

De muziek is echt heel heel slecht. Door de poster (en titel) verwachtte ik een hoop 'happy happy joy joy' gebeuren, maar dat bleek een misschatting. De film is af en toe wel een tikje te sentimenteel, duurt te lang en (nogmaals) de muziek is soms echt verschrikkelijk, maar verder was het best te doen. Soms zit er zelfs nog een goed doordacht shot tussendoor, zoals tijdens de scène dat Homer piano speelt. Verder op technisch vlak weinig hoogstaands, gewoon degelijk.

2.5*

Ondanks z'n ouderdom nog altijd een aktuele film over de aanpassingsproblemen van soldaten, die terugkeren van het front. Hoewel de manier van acteren enigszins gedateerd overkomt, wordt het boeiende verhaal op een overtuigende wijze gebracht.

Opmerkelijke rol van Harold Russell, die in de Tweede Wereldoorlog beide handen verloor.

Ik zou deze film onder de klassiekers willen scharen.

Fraai naoorlogs drama

Veel oorlogsfilms spelen zich af tijdens de oorlog. The Best Years Of Our Lives speelt zich echter af ná de oorlog.

In de film worden drie personen gevolgd, die alle drie terugkeren van de Tweede Wereldoorlog. Bij terugkomst proberen ze hun oude levens weer op te pakken, maar dit gaat niet zo gemakkelijk.

Al Stephenson keert terug naar een flink gewijzigde familie. Fred Durry heeft een slechte baan en een vriendin waar hij niet echt van houdt. Homer Parrish heeft tijdens de oorlog zijn beide handen verloren.

De film bestaat dus uit drie verhaallijnen, de elkaar steeds afwisselen en op bepaalde momenten samen komen. Wat dat betreft was deze film zijn tijd ver vooruit, want in recente films als Crash gebeurt dit ook. De verhaallijn die het meest interessant is, is die van Homer Parrish. Het is hartverscheurend om te zien hoe hij en zijn omgeving met zijn handicap omgaan. Al Stephenson heeft voor mij persoonlijk de minst interessante verhaallijn, maar de andere twee hoofdpersonen maken dit meer dan goed. Alle drie zijn het erg menselijke personages die totaal niet worden neergezet als karikaturen.

The Best Years Of Our Lives moet het vooral hebben van het acteerwerk en de dialogen. Het acteerwerk is dik in orde. Opmerkelijk is dat Harold Russell (die Homer Parrish speelt) de meeste indruk maakt, en dat terwijl hij geen getraind acteur is. De andere twee hoofdpersonen, gespeeld door Fredrick March

(Al Stephenson) en Dana Andrews (Fred Durry), doen het ook erg goed. De dialogen zijn goed uitgewerkt en komen naturel over: nergens voelt het sentimenteel of gekunsteld aan.

De film duurt vrij lang, maar weet constant te boeien. Je leeft namelijk goed mee met de hoofdpersonages en hun problemen, en je hoopt dat ze hun oude leventje weer kunnen oppakken. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik had vaak het idee alsof ik naar iets aan het kijken was wat echt gebeurd is.

The Best Years Of Our Lives is een zeer goed uitgewerkt naoorlogs drama met boeiende, menselijke personages en enkele zeer emotionele scenes. Een terechte winnaar van de oscar voor de beste film. Ik wou eerst 4* geven, maar nu ik er over nadenk is het een film die zeker meer verdiend. Ik geef 4,5*. Zeker voor herziening vatbaar.

Aan mij de twijfelachtige eer om als achtste persoon in 2012 op deze film te stemmen. Zonde, want The Best Years of Our Lives is een prachtige film. Ik had me enigszins schrap gezet voor een wat saaiïge film, maar ik werd hier eigenlijk van meet af aan door gegrepen.

Direct na de Tweede Wereldoorlog gemaakt, heeft Wyler zijn film zoveel mogelijk een realistische sfeer mee willen geven en dit komt de houdbaarheid duidelijk ten goede. Het is makkelijk met deze karakters mee te leven. Op een paar acteurs na zijn de performances allemaal goed of beter dan dat, met de ongetrainde acteur Harold Russel als uitschieter in een aandoenlijk rol als de 'handloze' veteraan Homer Parrish. Sommige mensen storen zich aan de (oscarwinnende) score van deze film, maar ik heb deze totaal niet als storend ervaren, eerder het tegenovergestelde. Doe daar de mooie deep-focus cinematografie van Gregg Toland bij en je hebt een film die zeer de moeite waard is.

De speelduur is aan de lange kant en zou ertoe kunnen leiden dat mensen de film laten schieten, wat totaal niet nodig is naar mijn mening. De pacing was prima en er gebeurde genoeg om mijn aandacht er continu bij te houden, het voelde helemaal niet als een lange film. De problemen en gevoelens waar terugkerende veteranen mee te maken krijgen (ik spreek niet uit ervaring) worden voor zover ik mij dat voor kan stellen uitstekend verbeeld.

Een welverdiende 4 sterren.

Niet 3-in-1, maar 3 voor de prijs van 1.

Het is op zich niet moeilijk te begrijpen waarom deze film in z'n tijd populair is geworden. Net na de oorlog is dit een geweldig actueel thema, Wyler deed het vooral slim door in deze film drie maal een andere versie van hetzelfde verhaal te vertellen.

Drie soldaten komen terug uit de oorlog en dienen zich weer aan te passen aan het gewone burgerleven. Een omschakeling die niet makkelijk is aangezien ze terug onderaan de ladder van de sociale rangorde moeten starten. Vond het vooral storend dat Wylver de drie verhalen niet genoeg van elkaar onderscheid. Hoewel het drama binnen elk verhaal wel anders is, is het verloop dat niet. Gewoon drie keer dezelfde film, in één film. En dat duurt dan uiteraard meteen drie uur.

De iets meer naturelle acteerstijl valt op, maar blijft toch erg beperkt. Visueel valt er weinig tot niks te beleven, de soundtrack is jammer genoeg een doorn in het oor. Immer aanwezig, ultramelig en gewoon een sentimentele draak. Het verheft de al wat platte verhaallijntjes tot soapie properties, mede door de redelijke luchtige sfeer waarmee alles gebracht wordt.

Een film die voor z'n drie uur nog redelijk vlot verloopt, maar nergens wist te boeien en me vooral gelaten en ongeïnteresseerd achterliet, daar waar de thematiek (zelfs los van de oorlog) nog best interessant had kunnen zijn.

Dat de klassiekerstatus van deze film later wat vervallen is (al komt hij toch nog in héél veel lijstjes voor) begrijp ik best, gezien de overrompeling van Oscars volgens mij vooral een kwestie van timing is geweest, dan dat het echt op pure kwaliteit verdiend werd.

0.5*

Prachtige film waarin drie soldaten naar huis terug keren op het einde van de tweede wereldoorlog. Een mooi verhaal over het effect het na-oorlogse effect op het gezinsleven van de veteranen. Redelijk realistisch in beeld gebracht met uitstekend camerawerk en een uitstekende cast. Onderhoudend, ondanks de behoorlijke lengte.

De film deed me wat denken aan Home of the brave (2006) waarbij veteranen uit de oorlog in Irak terugkeren en moeite hebben om terug in het gewonen leven te passen. Ik had meer hoop in Best years of our lives, gezien het amper een jaar na WO II gemaakt is. Voor één keer goed dat het een Amerikaanse film is. Het leven in de VS was ver van het Europa in oorlog en het verschil tussen de thuisblijvers en de soldaten (die dan nog heroïsch werden voorgesteld) is vrij groot.

Alhoewel ik kan genieten van een romantisch verhaallijn, gaat het hier al snel vooral over romantiek. Terwijl de interessantste verhaallijnen vooral die rond het moeilijk terug aanpassen is. De man met de protheses, maar ook het zoeken naar werk. Of terug naar je gezin. Had iets meer aandacht naar mogen gaan.

Al bij al is het wel een aangename film en vooral in 1946 actueel. Maar de grootsheid mis ik nu wel.

Overtuigend portret van drie soldaten, die na gediend te hebben in de Tweede Wereldoorlog hun leven weer moeten proberen op te pakken. Dat gaat uiteraard niet gemakkelijk en de problemen waarmee zij worstelen worden overtuigend naar voren gebracht. Het acteerwerk is goed. Sommige scènes lijken wat langgerekt en de film had best iets korter mogen zijn, maar al met al kijkt het vlot weg. De achtergrondmuziek is wel regelmatig iets te nadrukkelijk aanwezig en bovendien ook niet al te best.

Goed drama, dat, gezien het jaar van productie net na WO2, ook een stuk subtieler is dan ik had gedacht. Gedesillusioneerde veteranen die zich met pijn en moeite proberen aan te passen aan het burgerbestaan zijn van alle tijden en het wordt hier geloofwaardig gebracht (voor zover ik dat kan beoordelen), met vooral een goede rol van Frederic March als Al, maar ook Andrews en Russell overtuigen, net als de vrouwelijke hoofdrollen. Dat de titel slaat op een cynische opmerking van Mayo kwam onverwacht- niet de veteranen, zíj had haar beste jaren weggegooid.

En dat het nog happy eindigt past misschien niet bij het onderwerp (zeker toen Homer begon te schieten in de garage leek een tragedie in de maak) maar soit, een andere uitkomst was wellicht te hard geweest gezien het jaartal.

De muziekscore was mij eigenlijk niet opgevallen en dat beschouw ik in dit geval maar als een goed teken.

“You gotta hand it to the Navy; they sure trained that kid how to use those hooks.”
“They couldn't train him to put his arms around his girl, or to stroke her hair.”

Meesterwerk. De manier waarop William Wyler laat zien waar drie veteranen, die in de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten, bij thuiskomst allemaal tegenaan lopen is fantastisch. Dit is misschien wel de beste en meest realistische film over dit onderwerp die ooit gemaakt is, en het feit dat de film uit 1946 komt maakt het des te knapper. Wyler heeft zelf in de oorlog gediend als piloot van B-17’s (net zoals Fred Derry in de film), en hij heeft zijn eigen ervaringen in het script verwerkt.

Dat de thuiskomst voor de militairen na de oorlog niet altijd een feest was is algemeen bekend, en in The Best Years of Our Lives hebben ook Al, Fred en Homer de grootste moeite om hun draai weer te vinden in de snel veranderende maatschappij. Alle acteurs zijn geweldig, maar wat Dana Andrews en Harold Russell hier laten zien als Fred en Homer is magistraal. Kippenvel bij de scene waarin Homer aan Wilma (waarmee hij wil trouwen) laat zien wat haar allemaal te wachten staat door zijn handicap. Teresa Wright is ook geweldig als Peggy, en de chemie tussen haar en Dana Andrews knettert van het scherm. De film is lang maar dat stoorde geen moment. Het feel good einde past bij Wyler, en hetzelfde geldt voor de film.

Mwa.

Tweede Wyler. De eerste, The Big Country, vind ik toch een stuk aangenamer om te volgen. Deze film heeft zeker een goed uitgangspunt, maar de uitvoering haalt het bij lange na niet bij eerstgenoemde en na een uur vond ik het eigenlijk wel meer mooi geweest. Helaas heb je er daarna nog twee te gaan, en dat is best veel.

Toch, zoals ik al zei, is het eerste uur nog goed te doen. Dit soort films vallen eigenlijk nooit echt binnen mijn favorieten, maar ik vond het toch aardig om te volgen. Wel met het nodige (en vervelende) stukje theater erbij inbegrepen, maar tijdens dat punt was het nog aardig om te aanschouwen. Vervolgens begint het steeds verder af te dalen naar gebeurtenissen die niet erg interessant zijn.

Vooral de personages, dialogen en gebeurtenissen vond ik weinig boeiend. Niemand weet echt goed te boeien, terwijl dit wel zou moeten. Ik zal er eerlijk in zijn dat elk personage een eigen smoel heeft, maar daar blijft het ook bij. Ik vond de uitwerking van diens problemen steeds erg op elkaar lijken, terwijl ze compleet anders zijn. De toon blijft voortdurend hetzelfde.

Alhoewel de film naar het einde toe weer begint te intrigeren, worstelde ik aardig vaak met het tweede uur. Na een tijdje wist het me allemaal maar matig te boeien en vond ik het wel mooi geweest. Wetende dat ik toch 172 minuten voor de kiezen had, raakte ik toch wel gedemotiveerd om deze film af te kijken, vooral omdat het uiteindelijk toch lang duurt voordat je er weer inkomt.

Dat neemt niet weg dat de boodschap belangrijk is en de uitvoering niet perse slecht. Ik krijg alleen het gevoel dat het verhaal zelf de voorkeur krijgt boven de regie zelf, en dat zorgt voor een wat taaie film hier en daar. Dat het lang duurt, is ergens nog wel verdedigbaar, maar ik ervaarde regelmatig een beetje moeite om er doorheen te komen.

De problemen rond traumaverwerking en reïntegratie na Vietnam zijn genoegzaam bekend, maar deze fenomenen tekenen eigenlijk elke oorlog, of die nu gewonnen is of niet. Ook na WOII dus. Vaak worden overwinningen geromantiseerd, maar ik werkelijkheid dienen ook diepe wonden geheeld te worden en is de draad van het gewone leven opnemen niet altijd even evident.

We volgen drie verschillende mannen, elk met hun diverse problematiek en levenssituatie. De verhalen worden goed uitgediept en er is een connectie tussen de kijker en de personages. De cinematografie is knap en ook verhalend blijft de film boeiend. Het acteerwerk en de dialogen zijn meer dan op niveau waardoor de film onderhoudend blijft, al is bijna drie uur wel vrij lang.

Destijds vele prijzen gewonnen deze film, én terecht denk ik. Het is een tijdloze film, eentje die wellicht destijds ook gescoord heeft om de oorlog net achter de rug lag. Mooi!

Eindelijk deze film helemaal afgezien. Was er ooit eens aan begonnen, maar haakte af omdat het me niet zo kon boeien het eerste uur. Normaal gesproken houd ik wel van epos films en heb ik geen moeite met extreme lengtes. Uiteindelijk heb ik me wel degelijk vermaakt met deze film, maar er zitten wat haken en ogen aan voor mij.

Het verhaal vind ik niet boeiend genoeg, zeker niet voor deze lengte. Feitelijk zie ik er geen verhaal in enkel een soort van ´docu´ over de moeite die veteranen hebben met inburgeren. Het camerawerk vond ik degelijk, maar niet bijzonder. Geen fan van de over aanwezige muziek. Het grote pluspunt van de film is het acteerwerk. Met name March vind ik uitstekend, maar Andrews en Wright zijn ook erg goed. En Russell die geen enkele acteerervaring had doet het degelijk. In vergelijking met Mrs. Miniver en Since You Went Away, ook oorlogsfilms die het thuisfront laten zien, vind ik deze duidelijk stukken minder. Geen slechte film, zeker niet, maar het lijkt mij dat er iets mist: het mist diepgang, geen interessant verhaal en ik bleef met een wat leeg gevoel achter. Ik begrijp de klassiekerstatus niet, maar er valt niet te twisten over persoonlijke voorkeur.

Klinkt wellicht erg negatief allemaal. Ik denk dat ik uiteindelijk teleurgesteld ben, aangezien ik toch enige verwachting had. Al met al geen slechte film, maar er had veel meer in gezeten naar mijn mening.

Als definitieve weekend afsluiter deze The Best Years Of Our Lives en daarmee een film die ik in mei al had willen doen, toen had aangekocht via Marktplaats voor een luttele euro, maar achteraf een regio 1 bleek te zijn. Nu alsnog meegepakt via het internet en zodoende prima te volgen. En eerlijk gezegd had ik hier wel verwachtingen van, helaas werden die niet echt ingelost.

Het beeld is niettemin duidelijk met drie veteranen die uit de oorlog terugkomen en het gewone leven weer op proberen te pakken. Uiteraard valt Homer het meeste op met zijn fysieke verwondingen, maar zoals Erich Maria Remarque al omschreef in één van zijn boeken zijn niet alle wonden in die zin zichtbaar. De film wordt daarna vooral langzaam opgebouwd waar alle speelstukken qua irritatie, aanpassing, relaties, werk en trauma zorgvuldig op het speelbord worden geplaatst waar natuurlijk aanpassingsproblemen key zijn in deze film. En aanvankelijk is het best wel interessant met de drie karakters die alle drie anders reageren, omgaan met hun zaken en hun toekomst anders zien. Homer sluit zich af, Fred wil geen enkele verantwoordelijkheid meer en Al vergelijkt het bankwezen met een te bestormen heuvel. Lukt het loslaten een beetje? Nee, niet echt zo blijkt.

Sterk en ontroerend is de nachtmerrie van Fred, maar ook de onwil en onbegrip van zijn vriendin, interessant de echte geschiedenis van Harold Russell en zijn ontbrekende handen, ookal betreft het een trainingsoefening, en bovendien winnaar van een Academy voor zijn rol, maar eerlijk gezegd is dat het een beetje, want zo na anderhalf richting de twee uren begint er toch zand in de motor te geraken en de lange speelduur zijn tol begint te eisen. Want de dialogen met alle relationele besognes zijn op een gegeven te lang en te droog, ongetwijfeld speelt er veel, heel veel, in de hoofden van de mannen maar komt het er voor mij onvoldoende uit in een film die daarnaast ook nog eens aan de brave en vrolijke kant blijft wat logisch is vanwege zijn leeftijd de emotionele momenten ten spijt. Het weet op een gegeven moment gewoon echt niet te boeien en mis ik op een gegeven moment een stukje extra drama, emotie, of wellicht een slechte afloop.

Onnodig te zeggen valt deze film nogal tegen en dat vind ik erg jammer gezien het onderwerp waar veel uit te halen is, maar de film toch zijn beperkingen vind in de lengte en zijn leeftijd. Met moeite drie sterren wat mij betreft.

Ik was verbaasd toen ik de film zag en nog verbaasder toen ik zag welke Oscars deze film won en welke juist niet. Een hele rits beeldjes kreeg de film maar uitgerekend niet voor geluid; die categorie bleef bij een nominatie. Nu had ik deze film al een tijd lang hier liggen maar ik hikte er wat tegenaan. 180 minuten oude film en mijn dvd had geen ondertitels terwijl oude films weleens lastig te verstaan zijn. Maar niets van dat alles. Kraakhelder geluid en ondertitels waren totaal niet nodig. Gelukkig maar want de film is lichtjes geweldig en ik heb er vol van kunnen genieten.

Ongelooflijk hoe zo'n onderwerp over teruggekeerde veteranen al zo snel na de oorlog werd geschoten. En ook vrij raak weet de film dit te brengen. Drie personen met elk hun eigen besognes en 180 minuten de tijd om daar eens goed op in te duiken. Daarbij helpt dat het acteerwerk zeer naturel is (zeker voor die tijd) en daarmee lukte het veel makkelijker mee te leven met de hoofdpersonen. Al met al een boeiende film vanwege het onderwerp maar ook gewoon een fijne film waarbij je als kijker betrokken raakt.

Verder een fraai tijdsbeeld, visueel heel aardig en enkele sterke momenten, emotioneel (als de gehandicapte jongen en zijn vriendin op de slaapkamer zijn en hij aantoont wat hij allemaal niet meer kan maar ook filmisch zoals op dat vliegtuigenkerkhof.

Op bepaalde punten is de film wel verouderd en hedendaagse films zouden me nog meer raken. Maar ik heb me 180 minuten lang ook geen seconde verveeld en dat zegt ook wel dat deze film superieur vermaak is. 4,5*.

William Wyler wist me met de luchtige Roman Holliday aardig te verrassen (voorlopig de enige film die ik van hem gezien heb) en ook met deze The Best Years of Our Lives heeft hij bij mij de juiste snaar weten te raken. Ik denk niet dat ik buiten The Deer Hunter nog films heb gezien over terugkerende oorlogsveteranen, maar op een of andere manier spreekt me dit wel aan waarbij oorlogsveteranen die hun weg moeten terugvinden in het normale leven.

Ondanks de speelduur van bijna 3 uur voelt het nergens langdradig aan en ik zou geen seconde ingekort hebben. Integendeel zelfs, ik vond dat het verhaal van Homer Parrish na verloop van tijd een beetje naar de achtergrond verdween tussen de andere verhaallijnen van Al en Fred. Nochtans was het voor mij de meest aangrijpende verhaallijn van de film. De blikken van de mensen naar zijn haken, de moeilijke momenten met zijn familie en geliefde, het moment dat hij een glas liet vallen,.. Het waren telkens momenten die me wisten te raken. Het was dan ook mooi om te zien dat op het einde alles goed komt met het huwelijk met Wilma, maar ergens had ik tussendoor iets meer willen zien van de evolutie van de relatie tussen hem en Wilma.

Maar ook de andere verhaallijnen worden erg sterk gebracht. Het is dan vooral de verdienste van de acteurs dat ik deze film hoog inschat, want ze zetten hun rollen op een erg oprechte en menselijke manier neer. Teresa Wright zet hier misschien de beste rol neer als Peggy, de dochter van Al Stepehenson die verliefd wordt op de andere veteraan Fred Derry. Nergens voelt het geforceerd aan in wat ze doet en het is ook een geweldige vrouw om naar te kijken. De scène waar ze samen met haar vriend en Fred en zijn vrouw op date gaat, is dan ook één van de hoogtepunten van de film. Sowieso zijn alle momenten tussen Peggy en Fred erg mooi om te zien en de chemie tussen die twee is ongelofelijk sterk.

Ik zou geneigd zijn om te zeggen dat de verhaallijn van Al Stephenson het minst interessante is van de 3. Het is naar mijn gevoel net iets minder memorabel dan de andere 2, maar er zitten zeker nog enkele leuke stukken in. Vooral de kroegentocht die hij met zijn vrouw en dochter aflegt om dan in de kroeg met de andere veteranen te belanden, was erg amusant om te volgen. Het gaf ook een mooi en nostalgisch gevoel over die periode net na de oorlog. Misschien komt het omdat zijn problemen minder zwaar overkomen dan die van Homer en Fred dat zijn verhaallijn me iets minder wist te beroeren, maar op geen enkel moment heb ik me er echt aan verveeld.

Erg mooie en ontroerende film van William Wyler. Het is geen sinecure om een film van bijna 3 uur te brengen dat voor de volle speelduur weet te boeien, maar Wyler is daar met verve in geslaagd. Ik zou het zelfs niet erg gevonden hebben, mocht het nog wat langer geduurd hebben. Voor mij had de ontwikkeling van de relatie tussen Homer en Wilma en zijn familie nog wat meer aandacht verdiend. Ik dacht eerst een score van 4* te geven, maar hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik geneigd ben om 4.5* te geven en ergens verdiend deze film dat ook.

4.5*