The Best Years of Our Lives (1946)

Het kan dan wel een klassieker zijn, maar ik vond er weinig aan. Verschillende scènes duren veel te lang, een aantal acteurs kunnen mij niet overtuigen, emotionele momenten worden veel te geforceerd gebracht en het gebruik van vervelende muziek bij bijna iedere onderneming van een personage begon me al snel te irriteren. Het verhaal steekt daarentegen wel aardig in elkaar, maar ik heb zo het idee dat deze film zijn klassiekerstatus vooral dankt aan de tijd waarin ie is uitgekomen...

Ik heb hem nog steeds thuis op video liggen.

Misschien binnenkort tijd voor vrijmaken.

Had 'm al erg lang op video staan en heb besloten hem maar eens te gaan kijken. Het resultaat viel me een beetje tegen. Had veel voorgesteld van de 7 ( naar mij niet verdiende) oscars. Het acteerwerk was goed, maar het verhaal is erg eenvoudig over mensen met een soort oorlogtrauma. Het wordt niet echt heel goed uitgewerkt. Deze film krijgt van mij met name door het goeie acteerwerk 3,5*

Eindelijk had ik tijd voor deze film. Tja, wat ervan te denken? Ik had wat meer drama verwacht. Maar misschien is deze film (zo vlak na de oorlog) toch gemaakt om de oorlogsveteranen wat op te peppen.

Hier sluit ik me dan ook volledig bij aan!

#106 in de imdb top 250.

#7 in mijn top 10

Monumentale, soms ietwat sentimentele, klassieker over en ook voor teruggekeerde soldaten van het front. Over het algemeen goed geacteerd ook.

Curiositeit bij deze film is de rol van Harold Russell (de man met de geamputeerde handen); hij kreeg voor zijn rol als Homer Parish niet 1 maar 2 oscars: beste mannelijke bijrol en een speciale award 'for bringing hope and courage to his fellow veterans'.

Toch wel een film die je gezien moet hebben vind ik. 3,5*.

Ik vond het een prachtige ontroerende film, vergelijkbaar met The Deer Hunter. Wyler maakte een paar jaar eerder ook al zo'n mooie indirecte oorlogsfilm, Mrs. Miniver, maar deze is wellicht nog beter. Verhoogd van 4 naar 4,5*

Ik vond de sfeer van de film vergelijkbaar met de films van Capra. 'Goudeerlijkheid', teleurstelling, hoop, dat soort onderwerpen. Voor sommigen zal het allemaal wat sentimenteel overkomen.

Het panoramische beeld dat wordt gegeven van de situatie van de oorlogsveteranen sprak mij ook erg aan. Dit gebeurt grofweg op een manier zoals in bekende latere films als Magnolia,Short Cuts,Crash of Amores Perros.

Bovendien erg goed acteerwerk.

Een prachtige film met heel goed acteer werk en heerlijk sentimenteel maar ook ontroerend mede door (waar bijna niemand het ooit over heeft) de prachtige score van Hugo Friedhofer die hier een oscar voor kreeg. Staat terecht in de top 250 beste films allertijden (imdb).

5*

Het enige wat met deze film mis is, is de titel; zo duf dat ik er niet veel van verwachtte.

Sentimenteel? Hoe kom je erbij? Ik heb oprecht drama gezien, afgewisseld met humor en fantastische dialogen.

Oppervlakkig gezien lijkt het een simpel verhaaltje over terugkerende militairen en hoe ze hun 'oude' leven weer oppakken, maar onderhuids zit meer, zoveel meer. Tot in de kleinste details zijn bij alle personages de gedachten, gevoelens en moeilijkheden duidelijk, erg ingetogen en juist daardoor komen ook de diepere lagen goed over en zit deze film overvol. Reden voor een herziening ter zijner tijd.

Maar de dik verdiende 5* staat!

Wat een film zeg. Jammer van de klote titel.

Mes-scherpe analyse van de mensen die terugkwamen van het front van de oorlog in Europa. En zelden vertoond, waar zie je zo'n analyse van drie militairen die verscheidene rangen vervulden in het leger, en die thuis, met andere rangen en standen, en inclusief de nodige oorslogscomplexen worden neergezet. Bij mijn weten nergens. Ook een klote titel, maar kan even niks anders verzinnen. En Fredric March die Al speelt. Buitengewoon effectief acteur. Heeft een zeer ondeugende James Stewart uiterlijk, maar kan heel divers spelen.

Prachtige rollen van Dana Andrews als Fred, en van de anderen. Maar vooral het script is bijzonder van Robert E. Sherwood. Weliswaar gebaseerd op een roman van MacKinlay Kantor, maar zo ontzettend goed op celluloid gezet.

Won 7 Oscars en allemaal zijn ze terecht.

Fantastisch camerawerk van Gregg Toland, die ook Citizen Kane deed, en die bekend stond om zijn diepe focus, scherp van voren en in de achtergrond.

Ik las al ergens Hugo Friedhofer voor de fantastische muziek, wow, wat is die man briljant. Net NIET over het topje, maar ontzettend effectief.

Petje af

Ik zou liever een titel gegeven hebben als: Look to our war-hero's.

maar goed, een 5* film !!!

en top 3 in mijn top 10. (met disclaimers)

Fijne film met zowel drama als humor, die het moet hebben van het acteerwerk en de dialogen. De film is daarin dan ook goed geslaagd.

De verhaallijn van Fred (Dana Andrews) - Marie (Virginia Mayo) - Peggy (Teresa Wright) vond ik het minst, maar de andere lijnen maakten alles goed.

De chemistry tussen Fredric March en Myrna Loy deed me denken aan het duo Walter Pidgeon/Greer Garson in Mrs. Miniver, maar ook een beetje aan Clark Gable en Claudette Colbert in It Happened One Night. Gewoon verrukkelijk om te zien! Vooral het stuk dat zij van de ene nachtclub naar de andere zwerven en Al steeds dronkener wordt, met alle gevolgen van dien, is genieten!

En last but not least, hoewel het meestal niet my cup of tea is, moet ik toegeven dat de scènes tussen Homer en Wilma behoren de meest romantische scènes die ik ooit heb gezien.

Winnaar van 7 Academy Awards:

Picture (Samuel Goldwyn)

Director (William Wyler)

Actor in a Leading Role (Fredric March)

Actor in a Supporting Role (Harold Russell)

Writing, Screenplay (Robert E. Sherwood)

Film Editing (Daniel Mandell)

Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture (Hugo Friedhofer)

Verder nog één Oscarnominatie + Honorary Award:

Sound, Recording (Gordon Sawyer)

Honorary Award (Harold Russell): For bringing hope and courage to his fellow veterans through his appearance in The Best Years of Our Lives

Prachtige film waarvan je er maar eentje om de zoveel tijd tegenkomt. 4.5 sterren.

Een mooie film over het oppakken van de draad na afloop van de (Tweede Wereld?) Oorlog. Toch lijkt het meer op een soap dan op een film. Ik heb de film wel in één keer kunnen kijken, wat opzich ook al een hele prestatie is.

Helemaal eens met Fisherking: 5*......

Slechts €5,- nu bij Van Leest.

Mooie film die een bijna neo-realistische verbinding heeft met de Amerikaanse samenleving in die tijd. En dat vond ik best uniek voor een Amerikaanse studiofilm uit de jaren '40.

De belevenissen van drie soldaten uit drie verschillende sociale klassen na thuiskomst uit de Amerikaanse tweede wereldoorlog. In zekere zin zijn het archetypen, maar ze worden door een knap script en de goede acteurs tot leven gebracht. . Maakt herkenbare verhalen van grote thema's en voelt erg eerlijk aan, zonder in extreme gebeurtenissen te vervallen. Met een fijne dosis sentiment en mooie, doeltreffende fotografie als extra. Tegen de zeer aanwezige muziek moet je kunnen, ik kon dat.

Misschien ook wel dè verwerkingsfilm voor de Amerikanen van die oorlog. Ze gingen er in ieder geval massaal heen, de film was een extreem grote hit. In die tijd de op één na succesvolste film in de VS ooit.

Schreeuwt trouwens om een betere DVD-release met veel extra's die de film in zijn tijd plaatsen. Wat dat betreft is het jammer dat dit een MGM-film is en niet een van Warner die vast al een mooie 2-disc had uitgebracht.

Al met al een veel sterkere film dan de enige andere Wyler die ik tot nu toe zag (Mrs. Miniver).

4.0*

Ik had geen benul dat de film bijna 3 uur heeft geduurd, want de film kijkt lekker makkelijk weg.

Jammer aan de film vind ik dat de problemen van de drie soldaten niet verder worden 'uitgediept'. Ik vind de problemen van de 3 reuze meevallen en op het einde komt dan ook echt alles helemaal goed.

Een té positief einde, maar een 'ander' einde had denk ik niet van de Staat gemogen.

3,5

Dit moet toch een behoorlijke eye-opener zijn geweest zo net na WOII. Voor veteranen wellicht herkenbaar toen, voor anderen een volslagen verrassing. Soms had het wel een beetje weg van een soap, maar over het algemeen is het een heel mooie film over een thema, wat ook nu nog actueel is. Het einde was wel wat voorspelbaar en ook nog duf uitgevoerd.

Heel vet, dat muziekje van 'De Föhn!' erin

Sterke film met een opvallend goed scenario. Alles klopt. De vriendschap, het continue wederzien en de problemen zijn allemaal volslagen logisch. Mooie blauwdruk voor de ensemblefilm.

Treffend in beeld gebracht door een perfectionistisch en kundig filmer. Mooi invoelbaar gemaakt hoe de vervreemding van een drietal van een complete maatschappij, maar zeker ook de mensen die dicht bij hun staan effect heeft op het dagelijks leven. Broederschap vervaagd klassenverschil. Ontroerende film. Dikke 4 of kleine 4,5.

Wat een prachtige film is The Best Years of Our Lives. Vooraf wist ik niet precies wat ik moest verwachten, maar dat de film zo dicht in de buurt van het perfecte naoorlogsdrama kon komen had ik niet durven hopen.

De film is op een aantal gebieden bovengemiddeld goed. Met name het script en zijn acteurs dragen hieraan bij. Op de één of andere manier weet de film constant de balanceren tussen goedkoop sentiment en slappe humor, en aan de andere kant perfect drama en subtiele humor. Voor mij persoonlijk klopt het allemaal perfect, al was er bijvoorbeeld de rol van Marie Derry die iets te eentonig en clichématig werd ingevuld.

De film kent vele goede momenten. Zowel op het gebied van drama als humor. Hoewel ik mij niet in de situatie bevind van de hoofdpersonen, kon ik mij verrassend genoeg goed identificeren met de karakters. Bepaalde aspecten komen simpelweg terug in ieders leven, en dat wordt op een herkenbare manier getoond in deze film. Dit is dan ook een belangrijke reden waarom de film tijdloos is te noenem. Neem bijvoorbeeld het avondje drinken en het bijbehorende thuiskomen en wakker worden, of de twijfelachtige relaties. Hoewel de verschillende situaties al vaak genoeg zijn voorgekomen in de verschillende films, raakt deze film constant de goede snaar.

Tel daarbij de goede montage, die inderdaad een voorloper is van de Altman films en bijvoorbeeld Magnolia. Verder is het camerawerk ook van topkwaliteit. Maar uiteindelijk is voor mij het script en zijn bijzonder herkenbare en menselijke karakters de reden dat dit een topklassieker is en op dit moment voor mij de beste film uit de jaren 40.

Ik verwachtte dat ik The Best Years of Our Lives goed zou vinden en de groffe uitlijningen van het verhaal had ik al geraden, maar toch wist de film mij bijzonder te verrassen. The Best Years of Our Lives blijkt namelijk een film te zijn die bijna geen link lijkt te hebben met de studiofilms van het Hollywood van de jaren '40. Ik heb helemaal niets tegen studiofilms uit die tijd, ik ben er zelfs een liefhebber van, maar toch vond ik het verfrissend dat Best Years er vanaf week. Sterker nog, het zal de film alleen maar beter gemaakt hebben.

Dit is niet de eerste film die ik zag over terug naar huis kerende veteranen (The Deer Hunter is de bekendste, al heeft die nog wat meer hooi op zijn vork), maar volgens mij zul je hard moeten zoeken om een eerlijkere film over het onderwerp dan deze te vinden. Technisch gezien is Best Years sentimenteel en soms wat bedacht, maar tijdens het kijken merkte ik het nauwelijks. Zelfs de hard aanzwellende muziek (door regisseur William Wyler gehaat overigens) werkt niet tegen.

Een reden waarom de film zo'n echt gevoel geeft is doordat de acteurs zo naturel zijn. Het meer theatrale werk van de jaren '40 wordt schijnbaar aan de kant geschoven voor een realistischere aanpak qua acteren. Dit geldt voornamelijk voor Fredric March en Dana Andrews. Je hebt gewoon het gevoel dat je deze mensen daadwerkelijk tegen zou kunnen komen in het na-oorlogse Amerika van 1946, maar eigenlijk ook nog nu. Zelfs in de dronkenmansscènes blijft het allemaal geloofwaardig. De derde veteraan, Harold Russell, is een beduidend minder begaafd acteur, maar komt er volslagen mee weg door de complete oprechtheid en vooral moed die voortkomt uit zijn aanwezigheid in deze film. Net als zijn personage heeft Russell werkelijk zijn handen verloren in deze film en alles wat hem hier overkomt is duidelijk autobiografisch. Een zin uit de film is een zin uit het dagelijks leven van Russell. Zo'n scène waarin hij zijn vriendin laat zien hoe hij klaar gemaakt wordt om naar bed te zijn is eigenlijk sentimenteel, maar door Russell de rol te geven wordt het pijnlijk. Misschien is de casting een sentimentele truuk of zelfs uitbuiting, maar op mij kwam het als goed bedoelt over.

De vrouwelijke rollen worden even goed gevult. Na Shadow of a Doubt en Mrs. Miniver had ik al een gigantisch zwak voor Teresa Wright, maar na deze film kan ik al helemaal geen weerstand meer bieden. Ze speelt een erg lieve vrouw natuurlijk, maar de manier waarop ze het doet is gewoon groots. Totaal geloofwaardig, nooit wordt er overdreven. Stiekem speelt zij mijn favoriete personage in deze film. Myrna Loy speelt haar rol hier precies hetzelfde als Nora Charles in de Thin Man-reeks, maar dat werkt verrassend goed. Haar gedrag en manier van doen lijkt overigens zo op die Wright dat je bijna werkelijk gaat geloven dat ze moeder en dochter zijn. Dat zie je toch niet vaak. Virginia Mayo speelt wat karikaturaler dan de rest, maar dat stoorde niet, omdat het nodig was. Cathy O'Donnell is prima ingespeelt op Russell, waardoor hun relatie ook altijd geloofwaardig blijft. Het doet me trouwens denken, in hoeveel films uit die tijd heb je een cast waarin zoveel vrouwen zitten en ze ook allemaal goed uitgewerkte rollen krijgen? En hoeveel films zijn er tegenwoordig? Dit is best een uniek gevalletje.

De bijrollen zijn verder even perfect, met als uitzondering Michael Hall als de zoon van March en Loy, die mij voor geen meter wist te overtuigen. Gelukkig had hij nauwelijks schermtijd. Dat was trouwens wel vreemd. Wright werd door haar ouders mee naar verscheidene feesten genomen, zagen we geregeld door het huis wandelen en was aanwezig bij de bruiloft aan het einde, maar haar broer mag schijnbaar niet meedoen met de familiemomenten. Ik vraag me af hoe dat kan? Ach, ik mis hem niet echt.

Een andere manier waardoor de film zo echt overkomt is doordat het geen film is die emoties of standpunten forceert, maar eerder zijn personages observeert. Het viel mij op dat veel scènes vrij lang duurde, maar nooit traag werden of te ver uitgerekt werden. Wyler laat zijn scènes gewoon zo lang doorgaan als nodig is, zonder concessies voor de speelduur, zoals toch veel andere films dat doen (wat niet per se storend is overigens). Overigens vond ik de film snel voorbij gaan. Het lijken lang geen drie uur. De film heeft een zeldzame rust. Er zitten genoeg dramatische momenten in, maar nooit worden ze erger gemaakt dan ze zijn en er zitten evenveel momenten in die vrolijk of in ieder geval goedaardig zijn. Ik snap dan ook werkelijk niet waarom dit met een soap vergeleken moet worden. Daar is dit toch wat te subtiel voor.

Grote dramatische momenten die andere films op zouden blazen worden hier rustig getoont. Neem bijvoorbeeld de manier waarop omgegaan wordt met de trauma's van Andrews karakter. Hij wordt 's nacht geplaagt door dromen over een rampzalige missie. Veel films zouden dit uitbuiten. We zouden Andrews dan geregeld zien dromen en schreeuwen en er zouden veel gesprekken over hebben. Als climax zou er dan een grote dramatische gebeurtenis komen die het trauma zou weghalen. Best Years pakt het beter aan. We zien Andrews maar één keer dromen en hij wordt verder met rust gelaten, alsof de film lijkt te begrijpen dat Andrews het zelf moet verwerken, van binnenuit en niet wijdt vertoond aan het publiek. Er wordt nog wel eens verwezen naar deze dromen, maar een gigantisch punt wordt er niet van gemaakt. Er is slechtst genoeg om ons eraan te herrinneren dat dit onder de oppervlakte van het personage nog altijd speelt. Dit maakt het moment dat Andrews op het einde weer in een vliegtuigwrak kruipt alleen maar sterker. Deze scène is wat bombastischer dan de anderen, maar niet op een slechte manier en lijkt ook niet uit op goedkoop effectbejag. Het wat extremer gebruik van filmische middelen toont wat voor een impact dit moment op Andrews heeft, maar blijft observerend en levert niet teveel commentaar. Prachtige scène, perfect uitgevoerd.

De cinematografie mag ook genoemd worden. Het is geen esthetisch gerichte film, maar het camerawerk blinkt uit op de manier waarop zoveel mogelijk getoond wordt in een shot. Dit met dank aan deep focus. We zien vrij vaak meerdere acteurs in een shot en regelmatig staat er dan een op de achtergrond, gewoon scherp in beeld. De voorgrond bevat vaak de acties waar de scène om draait (maar niet altijd!), maar op de achtergrond zijn vaak dingen gezien die de situatie net dat beetje extra geven. Acteurs staan hier op de achtergrond dan ook vaak niet maar wat toe te kijken, maar je kunt hun gezichten lezen. Er is wat dat betrefd zeer veel aandacht gegaan naar de acteurs.

Wat is er toch met William Wyler gebeurt? Hij is dood, ja, maar waar is zijn waardering gebleven. Hij is nog altijd de man met de meeste Oscarnominaties voor Beste Regie en hij mocht drie maal het beeldje mee naar huis nemen, waaronder voor The Best Years of Our Lives. In zijn tijd was hij erg populair. Zeker bij de studio, waar hij bekend stond als een van de meest betrouwbare regisseurs, omdat hij geen auteurspretenties had en omdat bijna iedere film van hem een succes werd. Toch lijkt bijna niemand ooit nog over Wyler te praten. Ik herrinner me dat ik twee jaar geleden voor de quiz op de chat een quiz maakte met 100 vragen, waarin ik 10 regisseurs behandelde met 10 vragen per stuk. William Wyler was een van de 10 regisseur, maar ik kreeg er vooral verbaasde reacties over, omdat bijna niemand wist wie hij was, of men kwam niet veel verder dan Ben-Hur. Niemand plaatst Wyler nog in zijn lijstje met favoriete regisseurs. Sommige films van hem zijn klassiekers geworden (Roman Holiday, Wuthering Heights, deze film en natuurlijk Ben-Hur), maar toch niet op een manier als veel tijdgenoten. Dit is de vijfde film die ik van Wyler zag en ze waren allemaal goed en ik vind dat de man meer krediet verdient. Toegegeven, een echte auteurhand valt moeilijk te ontdekken, maar al zijn films hadden een opvallende afgewerktheid, een soort perfectionistische uitstraling. Daarnaast kwamen alle films op een bepaalde manier observerend over, met uitzondering van Ben-Hur, maar dat lijkt sowieso een vreemde eend in zijn filmografie te zijn. The Best Years of Our Lives is waarschijnlijk Wylers beste film en hopelijk in staat om zijn reputatie nog enigzins hoog te houden.

Ik heb er maar weinig op aan te merken. Die slecht acterende zoon is zo onbelangrijk dat ik er makkelijk langs kan kijken. Persoonlijk vind ik dat March's verhaallijn wat lijkt te verdwijnen na zijn speech bij dat feestje van zijn werk en ik was benieuwd hoe zijn loopbaan verder ging, maar écht storend was dit niet. De film krijgt van mij een solide 4,5*. De film mist nét dat ene moment om voor de volle lading. Wat dat voor een moment is weet ik niet, maar al mijn vijf-sterrenfilms hebben er zo een. Toch is dit verder zo goed als we in alle redelijkheid kunnen eisen.

Poe hé wat een lap tekst, TOR. Ik kan me er trouwens volledig in vinden. Mooie recensie van deze prachtfilm!

Langdradig, vervelend en saai. De film duurt veel te lang om nog enigszins boeiend te blijven, personages waren vervelend en hadden weinig diepgang, voorspelbare voortgang en een tenenkrommend einde.

Wat een heerlijke film is The Best Years of Our Lives. Ik zag vooraf nog een beetje op tegen de lange speelduur, maar dit bleek totaal ongegrond en ik kan dan ook zeggen dat ik me eigenlijk geen minuut verveeld heb. De film boeit van begin tot einde en dat is knap. Om een film als deze zo boeiend te maken, zijn goede acteurs nodig en laat dat nou net een van de sterkste punten van The Best Years of Our lives zijn. De drie oorlogsveteranen hebben allen hun eigen problemen om weer te aarden in het “normale” leven en Wyler geeft ze alle drie voldoende aandacht, waardoor het in combinatie met het goede acteerwerk boeiende personages zijn om te volgen.

Harold Russell is in feite echt het boeiendste en ook zieligste personage om te zien, mede ook door het feit dat hij als enige er lichamelijk ook grote ongemakken aan de oorlog heeft overgehouden, want hij is namelijk zijn handen verloren. Hij heeft het daar niet zozeer moeilijk mee, maar moeilijker met het feit hoe de mensen nu soms letterlijk naar hem en zijn handen kijken. Zijn relatie met zijn vriendin, gespeeld door Cathy O’ Donnell komt op een gegeven moment onder zware druk te staan omdat hij steeds maar denkt dat zij hem niet meer wil, nu hij gehandicapt is. Dan komt echter voor mij persoonlijk de mooiste scène van de film, als O’ Donnell hem naar bed brengt, wederom een eindeloos geduld toont en hij eindelijk doorkrijgt dat zij ook ondanks zijn handicap nog steeds van hem houdt. Dat is pas echte liefde!

Fredric March en Dana Andrews spelen de twee andere veteranen en ook hun personages zijn boeiend om te volgen. Dan is er nog de dochter van March, gespeeld door Teresa Wright en die net als in Shadow of a Doubt wederom een zeer goede rol neerzet. Wat is fantastische vrouw is het daarnaast trouwens ook om te zien. Zo natuurlijk, oprecht en vooral ook menselijk als zij speelt is gewoonweg geweldig. Van de oudere films die ik hem gezien is de rol en het personage van Jean Arthur in Mr. Smith Goes to Washington gewoonweg bijna niet te evenaren, maar ik moet zeggen dat Wright hier echt ontzettend dicht in de buurt komt.

Maar goed, Wyler slaagt er dus in een geweldige film neer te zetten, die geen moment inzakt, waarbij de acteurs sterk spelen en waarbij de personages vooral ook allemaal heel menselijk en dus ook natuurlijk overkomen. Wyler neemt er de tijd voor, maar slaagt erin de film van een ongekende diepgang te voorzien en wisselt drama en komedie op een goede manier af, waardoor het nooit geforceerd aanvoelt of overkomt. Ik heb er echt van genoten en deze film komt hoog in mijn lijst van favoriete films terecht. Ik geef de film een ruime vierenhalve ster,maar een verhoging sluit ik in de toekomst zeker niet uit.

4,5*

The Best Years of Our Lives is een zeer sterk oorlogsdrama, en tevens de tweede film die ik zie van regisseur William Wyler. Een film waar in vantevoren niet al te veel van verwachte, maar het bleek dus een uitstekende film te zien. De film duurt een kleine drie uur, maar wat nou zo ongelofelijk sterk is. Is dat de film de hele speelduur blijft boeien, en geen momenten verveelt. En met geen moment bedoel ik ook echt geen moment. De tijd vloog voorbij.

We volgen drie mannen die uit het leger komen, en weer hun oude leventje moeten oppakken. Omstebeurt kwamen de verhalen van de drie vrienden voorbij. Het meest ontroerende personage is Homer Parrish, die ook in het echt geen handen meer heeft. Erg triest om te zien is hoe hij wel ''gewone'' dingen probeert te doen, alhoewel dat natuurlijk niet gaat door zijn handicap. Het verhaal met Fredric March (die ik al kende uit The Desperate Hours) is van iets minder niveau. Al kijkt het wel heerlijk weg.

Natuurlijk was het allemaal wat sentimenteel, maar ergeren deed ik me er niet aan. Op één scene na. Dat was de ''tranen in de oog scene van Homer Parrish aan het begin van de film in het vliegtuig. Daar had ik het idee dat die scene niet nodig was. Een groot deel van de cast kende ik al. Fredric March kende ik dus al van The Desperate Hours. Teresa Wright speelde ook in Shadow of the Doubt, en Virginia Mayo kwam ik tegen in White Heat. Maar over het algemeen deed de cast het echt super.

De muziek van oké. Hier en daar wat dik aangezet, vooral bij de ontmoetingen van de personages, maar aan de andere kant brengde het wel een lekker sfeertje met zich mee. Ik vond The Best Years of our Lives dus een erg sterke film. Hij verveelt geen moment, en de personage hebben genoeg diepgang, mede omdat de acteerprestaties ook erg sterk zijn.

Bij de herziening komt er misschien nog een halfje bovenop, maar voor nu:

4*

Er staat verderop een behoorlijk rake recensie van 'The one ring' waar ik me bij aansluit. Een film die ondanks het thema (de thema's, eigenlijk) nooit over-sentimenteel wordt en over de volle lengte blijft boeien door de sterke sfeer en beelden.