Sideways (2004)

Wat is er ontluisterender dan te denken dat je nog een leuke wine trip onderneemt met je beste vriend die op het punt staat te trouwen, waarop je je avonden alleen kunt spenderen, al mijmerend over je onuitgegeven roman en je eigen stukgelopen relatie, omdat je vriend nog eens lekker de bloemetjes gaat buiten zetten. De twee zijn een perfect (tragi)komisch duo. Thomas Haden Church kan zo goofy gek cool zijn en Paul Giamatti lijkt immer ongemakkelijk in dat lichaam van 'm. Een perfect stel in deze typische Payne vertelling die net als andere van zijn films gaat over alles dat nou niet van een leien dakje loopt, over het leven nemen zoals het op je afkomt, de leegheid van het bestaan.... en gehoord worden (gelezen in dit geval), ook al word je niet uitgegeven.

Heerlijke film met de nodige ups, maar zeker ook downs. Dat haalt de vaart wat uit de film maar is beslist op zijn plaats in deze film. Mooie film over vriendschap ook: ook al is je vriend vaak een lul, het blijft je vriend. En een film die passie voor schrijven en wijn heel mooi combineert. Laat ik maar eens melig afsluiten: rijk geschakeerde film met een heel mooie afdronk.

Veel van verwacht maar erg teleurstellend. Momenten zijn wel aardig maar de film is wat mij betreft te lang, te traag, veel te weinig komisch en inhoudelijk vrij leeg. Ik vond de mannelijke personages niet boeiend en zelfs irritant (vooral Thomas Haden Church: verschrikkelijk).

Wat een ontzettende saaie en langdradige film vond ik dit, ik heb hem niet eens helemaal afgekeken en ben de bios uitgelopen (hij draaide als Sneak). Een 2!

Je kunt het dan maar beter houden bij blockbusters. beter dat je dan de art films voortaan links laat liggen.

Mijn dochter en schoonzoon moesten er ook even inkomen.

Halflege doos: de film heeft te weinig om het lijf. Het verhaal is sowieso al niet echt spectaculair, en daarbovenop zijn het aantal komische momenten beperkt en niet echt komisch genoeg. De twee personages uit het duo zijn wat kleurloos en kunnen geen twee uur boeien. Het mocht wat zotter allemaal. Ontroeren doet de film daarnaast ook niet. Niet dat de film zo slecht is, maar het geheel is uiteindelijk toch wat te hol en saai.

Na al die jaren nog steeds mijn favoriete film. Zo'n typische film die grootse thema's verpakt in een klein verhaal over twee mannen waarmee iedereen zich wel kan vereenzelvigen, of op z'n minstens zo'n figuur kent. Delicate zaken verpakt in een pakkende roadmovie, beter dan dit wordt het voor mij niet. Mijn hele recensie kan je hier terugvinden: Recensie: Sideways – Popcorn Tales - popcorntales.com

Wat een mooie film over twee mannen die een trip maken in de noordelijke heuvels rond L.A. Twee mannen die vrienden zijn maar ook ontzettend verschillend.

Giamatti zit geweldig in z'n rol als Miles maar ook de overige 3 rollen van Church, Madsen en Oh worden erg goed ingevuld.

Verder een erg prettige sfeer (wat een mooie omgeving van Californië) en redelijk wat komische scenes.

(nu op tv,maar al eerder gezien...)

Hhahahah helemaal mijn mening!!!! ik begrijp die hoge waarderingen hier niet. Irritante acteurs, irritante dialogen, irritant verhaal. Zapppppppen!!!!

Ik kwam er ook niet door heen...rukfilm.

was gister op tv. Wat ik ervan gezien heb zag er wel leuk uit. De film had echt zo'n vakantie-sfeertje. Misschien binnenkort eens helemaal kijken.

Op enkele momenten na was dit echt te mager. De humor is gewoon te lief en het aantal echt hilarische scenes is op de vingers van één hand te tellen. Vooral het eerste stuk komt maar niet los. Naar het einde toe verbetert het iets, maar het komt nergens in de buurt van bijvoorbeeld de Hangover films. De ondertoon is gewoon te serieus en de acteurs te braaf.

De Hangover films... Alsjeblieft zeg wat een vergelijking. Nee daar komt het zeker niet bij in de buurt. Ik ben blij dat het daar ver vandaan blijft.

Mijn zoon en ik moesten erg lachen om de scene waarin Miles zit af te geven op Merlot, met name omdat we 5 minuten daarvoor toevallig net 'n fles wijn van deze soort hadden opengetrokken.

Een redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Paul Giamatti speelt wel goed...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Qua beeld en kleur te diffuus voor deze tijd (zelfs in 2004), oninteressante dialogen, twee irritante hoofdpersonages, saai verhaal.

Heerlijke tragikomische film, waarin mooi naar voren komt dat we allemaal maar wat aanmodderen. Na herziening met een halve ster verhoogd naar 5*.

En dan wordt Alexander Payne toch stiekem een van mijn favoriete regisseurs. Prachtige film met nergens echt hoogtepunten, maar net zoals Nebraska en The Descendants een heerlijke combinatie van tragiek en humor zonder vals sentiment. Dat dit als een wijn-film wordt beschouwd vind ik vreemd aangezien het voor mij alleen maar op de achtergrond meespeelde. Enige waar ik moeite mee had dat we gedwongen worden sympathie te krijgen voor het personage van Thomas Hayden Church terwijl hij gewoon een slet is. Ja, hij plengt wat krokodillentranen maar kom op... Buiten dat: prachtige film.

4,0*

De fluwelen touch die Alexander Payne altijd in zijn films hanteert kan mij nooit écht bekoren. Het speelt doelbewust op het gemoed, door alles zo lichtjes en fleurig te brengen dat de kijker bijna geen andere keuze te over heeft om zijn films oersympathiek te vinden. Gelukkig val ik niet volledig ten prooi aan dit juk en kan niet anders zeggen dan dat ik het welbeschouwd slappe hap vind. Nergens zit een grap in die echt snijdt, of een tragische scene die echt raakt.

Toch kun je moeilijk zeggen dat de regisseur niet vakkundig is. Nergens laat het echte steken vallen. Geen enkele scene is tenenkrommend of brengt je op de rand van vomeren. Als het in deze film een factor is die je daarbij wel in de buurt brengt, is het de rol van Thomas Haden Church. Niet overtuigend. Zijn buddy Paul Giamatti is dat wel. Zonder ergens waarlijk karakterspel te tonen, geloven we hem als de depressieve sul die bij tijd en wijlen aardige oneliners heeft.

Al met al weet het oeuvre van de regisseur wel te bewerkstelligen dat zijn films van dat snit zijn dat je na een afgepeigerde werkdag op een van zijn werken afstemt. Een weinig controversiële keuze wel, maar je weet in ieder geval wat je te wachten staat: een oase van gemak, lichtjes behagen en goedwillendheid. Een film waar je met je vriendin of het gezin schouder aan schouder naar kijkt en weet te bewerkstelligen dat de neuzen dezelfde kant op gaan staan.

Alsof je naar een slechte B-film uit de jaren '70 zit te kijken. Het beeld, de kleuren en soms zelfs de kleding en de kapsels. En dan meent men onder elke scene een irritant en erg aanwezig achtergrondmuziekje te moeten plaatsen. Na een uurtje ben ik gestopt.

Het komische in deze film kon ik enigszins wel ontdekken. Misschien dat ik toch nog eens een poging waag.

Ongelooflijk dat je dit heerlijke tragikomische juweeltje vergelijkt met een slechte B-film. Kan begrijpen dat je kritiek hebt op de montage van de muziek in de film (een stijlelement waar je iets op tegen kunt hebben) maar voor de rest slaat het eigenlijk nergens op wat je zegt. Ik vind het duo Haden Church en Giamatti goud in deze film. Het onbeholpen dat beide acteurs in hun rol leggen vind ik een genot om naar te kijken. Verre van een B-film als je het mij vraagt. Ik heb 'm gisteren nog eens opgezet en ik heb me weer smakelijk vermaakt met de dialogen. Niet meer dan terecht dat deze film genomineerd is voor meerdere oscars (Haden Church, Madsen) en er een gewonnen heeft (Screenplay).

Ontzettend belegen ongeïnspireerde slappe tamme vleugellamme depressieve clichéfilm.

Laat ik beginnen met the good. Alexander Payne weet hoe je een reeks sterke dialogen op papier zet. Soms cynisch, soms over-the-top, maar op de een of andere manier altijd herkenbaar: de gesprekken in Sideways verdienen echt het label “grand cru”. De kleine kantjes van mensen worden weer geweldig op de korrel genomen. Voeg daarbij de leuke chemie tussen tegenpolen Paul Giamatti en Thomas Haden Church en je hebt een verdomd entertainende film.

The bad laat zich samenvatten in één cijfer: 126 (minuten). Een goede wijn heeft zijn tijd nodig, een goede film niet altijd. Het verhaal van Sideways heeft gewoon te weinig om het lijf om in een film van ruim twee uur te gieten. Anderhalf uur was ideaal geweest.

Op naar the ugly dan. Kijk, bij dit soort films doe ik normaal niet moeilijk over fotografie en dergelijke, maar nu moet toch gezegd dat het visueel echt brak was. Het ziet er goedkoop uit, zeker voor een film uit 2004. Had je gezegd dat de film tien jaar ouder is, ik zou het zomaar geloven. Nog erger is de zoutloze soundtrack. Dan beter gewoon geen muziek.

Gelukkig weegt the good wel het zwaarst door. Prima dramady zoals we gewoon zijn van Payne. 3.5*

Wat een ontzettend slecht acteur die Haden Church! Jammer van de voor de rest aardige film dat een van de hoofdrolspelers zo irriteert.

Bijzonder aangename komedie, met hier en daar een scheutje drama. De hoofdrolspelers hebben een klik en de droge humor sloeg bij mij prima aan. Giamatti vind ik persoonlijk altijd een leuke acteur om naar te kijken en hij zet zijn rol als depressieve negatieveling overtuigd neer. Het enige verwijt dat je de film kan maken is dat het op sommige momenten wat lijkt te verzenden.

Ik ga deze week nog eens wat meer werk van Payne bekijken.

Het begint allemaal wat zoetsappig deze toch wel cheesy romcom. In zoverre kan ik het oordeel van ZenZin wel volgen. Maar dan zijn er toch ook de elementen die me meer doen neigen naar een mening als die van BlueJudaskiss, ook al ben ik echt geen uitgeproken fan van Giamatti.

Voor mij was de ruim twee uur durende filmervaring een soort proces van acceptatie van een genrefilm die ik normaal gesproken niet (vaak) waardeer. In het begin vond ik de film vreselijk irritant (denk aan de lachende cast in Jack's huis die staan te luisteren als Miles spreekt: gadver!). Hoe dan ook volgen al snel elementen die me wel bevielen. Het zijn cheesy dialogen die best komisch zijn,
het roadmovie element, de beelden, het interessante gedoe over wijn, de cheesy weergave van de tegengestelde karakters met een chaotisch dan wel knallend einde, ja dat deed me toch wel wat. Ook leuk en aanvullend op de cheesy-ness: de voor mijn gevoel vooral 90ies elementen: geen telefoon, wijde pijpen, lange blouses, MTV The Grind op TV (!). Ik heb het tijden uitgesteld, om deze klassieker te gaan zien, maar heb geen spijt. Inspiratie voor liefhebbers van romcoms, vakantiegangers op weg naar California, wijnliefhebbers en...de rest.

Ja, maar sowieso... moet men ook eens onderscheid maken tussen bepaalde horrors en komedies. Men ziet komedie staan, en dan denkt men direct van dit is een "ha, ha, ha, ha" film. Niet dus. Zelfde met horror dat er te pas en te onpas bij staat. Of mensen die het verkeerd interpreteren. Ik erger me daar eigenlijk ook wel enorm in maar goed. Nu, als je het plot leest zou je dan toch moeten weten dat het niet zo een film is.

Zelf ben ik geen grote fan van komedie, en ik heb al veel films links laten liggen puur omwille van het label komedie dat er bij staat, om dan achteraf te moeten ontdekken dat ze toch niet zo slecht zijn, of totaal anders dan wat ik er van verwacht. Ik vind het zelf vreemd om bij films die echt een minieme humoristische insteek hebben, dan het label komedie te gaan plakken.

Nu, bon. Regisseur heeft al veel mooie dingen gedaan met The Descendants en Nebraska welke ik zelf beiden echt geweldig vond, en deze staat bij mijn opnames op TV, dus komt in de loop van de komende dagen / weken wel eens aan de beurt, al interesseert de thematiek me iets minder dan bij die andere films.

Wow. Indrukwekkend.

Misschien één van de beste films die ik in zeer lange tijd heb gezien. Echt geniaal en geweldig. Echt grappig maar niet op een te onsubtiele manier, maar door absurde situaties en de context / gecreëerde situaties. Ik vind de chemie tussen de twee mannen ook erg goed zitten. Eigenlijk spot on. Het wijntripje wordt ideaal verweven met de situaties die ons allemaal heel bekend voorkomen. Ik vind het ook wel knus overkomen. Maar natuurlijk is het meer dan dat. Zoveel meer.

Deze regisseur heeft ook de gave om van iets dat me op het eerste gezicht niet helemaal interesseert, er toch iets geweldig van te maken. Zowel The Descendants, Nebraska en nu ook deze Sideways zijn alle drie films die me op het eerste gezicht niet zo veel zeiden, maar ik uiteindelijk achteraf geweldig vind. Natuurlijk zijn de films wel qua stijl vergelijkbaar, en gaan ze ook allemaal echt over het leven, met de gekende ups & downs. En ik vind dat de regisseur dat heel erg goed kan overbrengen. Sideways vind ik zelfs nog een tikkeltje beter dan die twee anderen, en vind ik zelfs een klein meesterwerk! Topper!

Een Alexander Payne wil ik altijd wel zien en dat was ook de prelude om deze Sideways te bekijken. Een roadmovie en intussen de mooie wijngaarden van Californië, toch de 4 grootste wijnregio ter wereld. Het is zo'n filmpje geworden dat me naast het verhaal deed watertanden om een flesje te openen, heerlijk! Ik heb als complete leek op wijngebied - ik hou echter wel eens van een goed glaasje - genoten van deze film. De vele conversaties over wijn en het verschil tussen Chardonnay en Merlot - verveelden niet en werden erg luchtig gebracht zonder belerend of saai over te komen. Mooi!

Het verhaal gaat over twee vrienden - eveneens twee tegenpolen - die een tripje maken als gegoede Bourgondiërs en trachten te genieten van de kleine dingen in het leven. De één een bon vivant en womanizer (Church), de ander een half depressieve mislukte schrijver (Giamatti). Het levert mooie televisie op die drama, humor en romantiek mooi afwisselt zonder echt ene mierzoete romcom te worden. Niet geheel clichématig en Payne zorgt voor een mooi open einde waar de deur op een kier wordt gezet waardoor Sideways niet vervalt in het traditionele happy end.

Sideways is een herkenbare film geworden over het dagelijkse leven, over het leven van twee doordeweekse burgers met hun eigen issues en problemen, met hun goede en slechte eigenschappen. Payne is een meester in het vervaardigen van alledaagse dingen. Nebraska vond ik beter, maar About Schmidt en The descendants liggen zowat in dezelfde lijn. Dikke 3,5*!