Sideways (2004)

Blijft een erg fijne tragikomedie, deze Sideways. Bij momenten ronduit hilarisch en dan weer oprecht pakkend. Zowel Giamatti als Church is inderdaad geweldig. Heerlijke dynamiek tussen die 2. Relaxed sfeertje ook.

4*

Ter voorbereiding op z'n recente project deze maar eens herzien. Het blijft een héérlijk sfeervolle film. Ik vind eigenlijk bijna alles leuk aan film. Het is aandoenlijk en hartverwarmend, treurig en hoopgevend tegelijk en bovenal een echte hang-out film. 4 dikke sterren met kans op verhoging.

Film over 2 veertigers die een weekje eropuit trekken voordat de zaterdag erop één van beiden trouwt. Wat volgt zijn interessante dialogen doorspekt met wetenswaardigheden, met name over wijn, tussen de heren en later in de film ook dames. De heer Giamatti speelt op overtuigende wijze een knorrepot met depressieve gevoelens die weigert zichzelf een schop onder de kont te geven. Een boeiende film over leven, vriendschap en de liefde.

Aanrader.

Grappig, openingsshot dat miles aankomt in LA zie je een groot wit rond gebouw. Dat is Hotel Angeleno waar we een maand geleden een paar overnachtingen hebben gehad

Inderdaad een erg leuke film.

Het was even inkomen, het gezwets over soorten wijn begon op een gegeven moment wel wat te irriteren in het begin. Beetje te veel interessant doenerij. Maar naarmate de film vordert werd ie steeds leuker.

Het gaat over twee losers voor de duidelijkheid, de ene weet het erg duidelijk van zichzelf en probeert er niet al te veel de nadruk op te leggen. De ander vindt zichzelf juist het mannetje, maar ondertussen.... Erg goed geschreven dialogen, leuke situaties en dramatisch ook aardig. Deed me denken aan The Trip van vorig jaar, maar deze was er natuurlijk wel eerder. Ik vond ze uiteindelijk net zo leuk.

Visueel was het aangenaam maar niet echt al te opvallend. Een paar erg leuke scenes tillen de film van leuk naar erg leuk te tillen. Met name die scene waar Giamatti die portomonnee terug gaat halen , heerlijk.

4*

In het voetspoor van The Descendants nog een keer gekeken naar deze voorganger van regisseur Payne.

Serieuze buddyfilm, rijkelijk gelardeerd met de nodige humor. De omgeving van het pittoreske Solvang zorgt voor een fraaie achtergrond en er wordt goed geacteerd, in het bijzonder door Paul Giamatti en Sandra Oh.

Maar het veel bekroonde scenario mist naar mijn mening geloofwaardigheid en het schier eindeloze gepalaver over wijnen en de uitgifte van een boek, begon mij net als bij de eerste keer bekijken op d’n duur zo tegen te staan, dat de aanvankelijk sympathie voor de beide vrienden uiteindelijk als sneeuw voor de zon verdween.

’t Zal wel aan mij liggen, maar Alexander Payne haalt met deze film niet het niveau van zijn eerdere werken.

Deed me denken aan Lost in translation.

Hoewel het 2 heel verschillende films zijn roepen ze bij mij dezelfde sfeer op.

Die sfeer zou ik beschrijven als chill, relax, rustig, aangenaam, realistisch,...

De chemie tussen de 2 vrienden is schitterend je zou zo kunnen denken dat ze in het echte leven ook vrienden zijn.

Heerlijk filmpje die zijn titel niet heeft gestolen. Aanradertje

Een verhaal over vriendschap, liefde, seks, wijn en midlifecrisis. De regisseur lukt het om steeds meer sympathie te kweken voor de hoofdpersonen, al gebeurt er niets spectaculairs en is er al helemaal geen actie. De focus richt zich, op een wezenlijke en natuurlijke wijze, op de mens en zijn omgeving. Een soort 'uit het leven gegrepen'. En hoe verschillend de personages ook zijn, de zoektocht naar geluk, avontuur en saamhorigheid bindt ze. Het acteerniveau is van een hoog kaliber.

Mjuah, ergens begrijp ik de appeal van de film wel, maar voor mij was 't hem niet. Het ziet er onaantrekkelijk uit ook. Die restaurants, die motels. Hij komt uit 2004 maar had een soort begin jaren 90-vibe over zich heen. En ik begreep soms niet zoveel van de lelijke montage. Zoals tijdens dat eerste etentje met Maya en Stephanie, vreselijk gewoon. En ik ben echt heus niet zo'n technisch filmkijker, maar hier was het af en toe storend lelijk, vooral sommige overgangen.

De hoofdpersonen, mweh. Simpele zet om deze twee personages samen te brengen. Wijn interesseert me ook al niet. Blijft er erg weinig over. Alleen wat dialogen en situaties die af en toe wel grappig waren. Maar dat is niet genoeg om hier een voldoende van te maken. Ruim twee uur is bovendien veel te lang hiervoor, het werd ook te flauw. Alsof ze alle kolder in de laatste 20 minuten gestopt hebben met een ellenlange saaie aanloop. Het drama van Miles werkte ook niet voor me.

2* - 2,5*

Heerlijk roadfilm over thema's als vriendschap, werk, liefde, trouw/ontrouw, wijn...

Giamiatti is uitstekend als cynische schrijver die het maar niet lijkt te maken en zijn vriend Jack is hilarisch als womanizer en b-acteur. Erg fijn om de gesprekken tussen beide heren aan te horen. Reken daarbij de prachtige setting waardoor de heren zich bewegen (ik meen Californië?) en dit is absoluut een leuke wegkijker. Sfeervol, prachtig en met inhoud. Wat moet een mens meer hebben?

Heel goed.

Hele mooie film, waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurd. Het is aangrijpend en erg geestig. Kan ook bijna niet anders met deze acteurs. Beide zijn erg onderschat vind ik. Mooi gefilmd en geen moment saai. Binnenkort ook maar eens About Schmidt kijken.

4*

Behoorlijk.

Het begin en het einde zijn de zwakke momenten. Alles wat tussen het eerste en het laatste kwartier ligt is goed, maar uiteindelijk mist +- 1/4e van de film een zekere scherpte. Cynisme en zelfspot had wat beter vertegenwoordigd moeten worden op die momenten.
Vooral het einde met de ontmoeting met die hertrouwde ex, die - hoe kan het ook anders - nog eens zwanger is van haar nieuwe man doet afbreuk aan een verder degelijke film.

Paul Giamatti en Thomas Haden Church doen hun werk overigens uitstekend. De vriendschap die niet van een leien dakje verloopt komt behoorlijk 'echt' over. Vooral Giamatti kan overtuigen: Haden Church misschien net wat minder, maar dat komt door zijn rol.

Sideways kijkt gedurende heel de speelduur gemakkelijk weg. Het tempo ligt hoog en ook al herhaalt het verhaal zich soms, lamlendig wordt het nooit - behalve het einde dan.
Ook visueel is Sideways meer dan aangenaam. Op tijd en stond wordt er keurig gebruik gemaakt van hetgeen de omgeving te bieden heeft.

3

Sideways. Aangeraden door een vriend van me als een 'must see over midlife crisis'.
Het duurt even voordat de film begint te pakken, maar daarna gaat het snel de goede kant op. Er wordt effectief gebruik gemaakt van de wijnstreek in Californie als setting, met prettige uitzichtjes, maar ook lullige motels, restaurants en bars. Wijn is regelmatig gehanteerd als metafoor voor relaties en karakters.
Grote vraag door de gehele film is waarop de vriendschap tussen Jack en Miles is gebaseerd. De een is een flotte babbelaar en de andere een wijn-nerd. Ze lijken me geen enkel raakvlak te hebben en ik vind hun vriendschap niet geloofwaardig.
Het acteerwerk is verzorgd en de dialogen zijn goed geschreven. Het levert een solide film op die nu en dan effectieve en soms schrijnende scenes bevat. Jammer is het einde en vooral de scene waarin Miles zijn ex ontmoet. Er wordt duidelijk gepoogd een lading medelijden te creeeren die dan toch nog onderuit wordt gehaald door het positieve einde.
Ook jammer is dat er net iets te veel humor in wordt getracht te brengen. Ik denk dat de film veel meer kracht zou hebben als het als puur drama was gebracht.

Heel goed dat je gekeken hebt, driello!

"Puur drama"? Wees nou toch voorzichtig wat je wenst - een mid-life-crisis is al puur drama.

Ik vond de balans in de film tussen een beetje schurend en een beetje humor prima.

Die vriendschap tussen de hoofdpersonen - 'k moet 'm nog eens zien.

Volgens mij kan dat wel, zo'n erfenis uit een jeugd - of studieperiode.

AH

Geen onaardige tragikomedie in aantrekkelijk gefilmd druivenland, maar openbloeien zoals de vele wijnen hier, doet het niet. De enige echt vervelende factor is de (jazz)muziek die maar links en rechts blijft opduiken. Overdadig en hinderlijk aanwezig, zeker in het eerste deel. Ander klein minpuntje is Thomas Haden Church. Prima acteur, maar ik vind 'm hier niet helemaal op z'n plaats als op het oog zorgeloze vrijbuiter. Dat gevoel wordt nog eens versterkt wanneer dat masker af gaat en hij ineens wel aanslaat. Giamatti zit wat beter in z'n vel als vat vol frustraties en meer.

Iets als het momentje rondom het diner en het telefoontje zou het dan moeten doen, maar ondanks de wanhopige blikken en beeldtaal krijgt ook hij het niet echt aan de praat. Het gaat wel wat beter als Maya en de waarheid dichterbij komen. Niettemin is het vooral wachten op dat speciale moment wanneer de Cheval Blanc uit '61 kan worden ontkurkt. Want dat ligt er natuurlijk dik bovenop. Levert zonder enige twijfel het sterkste, meest indringende tafereel van de film op. Dat in tegenstelling tot enkele burleske situaties die daaraan voorafgaan. Een sympathiek filmpje, dat wel.

Vermakelijk filmpje wat even wat opstart tijd nodig had maar richting het einde steeds leuker werd. Ik heb wel het idee dat ik na het zien van deze film ineens een stuk meer van wijn afweet. Acteerwerk was verder uitstekend, de zwaarmoedige blik Paul Giamatti werkte regelmatig op de lachspieren hoewel je ook goed zijn verdriet kon voelen. De scene van het terug halen van de portemonnee was echt brilliant.Einde was ook mooi. Een dikke 7

Wel een mooie film maar was niet in de juiste stemming. Misschien eens herzien op een regenachtige zondagmiddag. 3,5*

Een film die volgens mij net als wijn is: (Hoe ouder hoe beter) Hoe ouder je bent als kijker, hoe leuker de film is om naar te kijken. Ik ben zelf 26 en vond de film wel leuk. Ik had zelfs het gevoel dat ik met momenten naar een bijzondere, originele en unieke tragikomedie aan het kijken was. Toch werd ik niet bepaald meegezogen in de film.

Misschien dat ik de film nog eens moet kijken als ik 15 jaar ouder ben.

3 sterren

Ik zie niet in wat je huidige leeftijd hiermee te maken heeft maar goed. Als je nou 14 was, was dat een ander verhaal.

Overtuigende film met een aantal herkenbare thema's. Pik je alles van je vrienden of verzet je je tegen hun vervelende gewoontes? Durf je het aan om nieuwe stappen te nemen of blijf je weliswaar veilig, maar ongelukkig in hetzelfde schuitje zitten? Duurt eerlijkheid het langst?

Enige minpunt is dat de plot wat voorspelbaar is.

Ik krijg het idee dat Alexander Payne zelf een aantal depressies heeft meegemaakt als ik naar zijn films kijk. Zo goed weet hij het lege en trieste gevoel op mij over te brengen in zowel About Schmidt als deze Sideways. Ik heb genoten, maar hij viel me op bepaalde punten wel een beetje tegen. Paul Giamatti zet een prachtige rol neer als de negatieve en depressieve Miles en van hem heb ik ook het meest genoten. De rol van Jack vond ik helaas iets té karikatuur en dat vind ik jammer. Wat een domme sukkel zet hij, wat mij betreft geeneens echt geloofwaardig, neer. Tevens vond ik het jammer dat bepaalde situaties, zoals bijvoorbeeld de ruzie op het golf terrein, zo kort duurden. Er hadden daar nog wel wat scherpe dialoogjes gewisseld mogen worden van mij.
Hoe dan ook vind ik het een fijne film waarin een aantal mooie punten worden aangesneden. Straatbord gaf het al voor mij aan. Het is voor mij ook een film waarin het thema durf je het aan om nieuwe stappen te zetten ook al ben je er niet zeker of deze zullen werken, of blijf je hangen in het 'veilige' haast doelloze bestaan dat je nu leeft.

Een 3,5 krijgt hij van mij. Eens zien of hij bij een herziening misschien nog beter bevalt.

Buitengewoon teleurstellende film, ik kan er weinig positiefs over melden. Twee onsympathieke en (nog erger) oninteressante personages. Een slap en oninteressant plot, waarbij niks echt uit de verf komt. Het hele wijngebeuren wordt niet interessant en ook vrij oppervlakkig gebracht, de relaties tussen de personages komen totaal niet uit de verf en al te veel humor zit er ook niet in. Visueel zag het er ook niet al te geweldig uit. De muziek was soms vervelend aanwezig. Het acteerwerk niet is al te bijzonder, zeker van Church niet. Ronduit saai en oninteressant, de film duurt bovendien ook nog eens veel te lang.

The Hangover on prozac. 2 personages die samen de laatste week voor een trouw vieren. 't Is te zeggen 'vieren' is relatief, want de mannen gaan wat rondtrekken en wijnproeven. Het is weer eens iets anders dan raften of een kroegentocht. Paul Giamatti is de depressieve schrijver van dienst. Het duo acteert niet slecht, maar echt boeiend wordt het nergens. Het is niet zwart genoeg om leuk te worden en Giamatti mist de pittige blik op de wereld van een Woody Allen. Dit concept zou echt iets voor hem zijn. Wat overblijft is een gezellig maar evengoed wat saai verhaal. Wat de wijn in de film heeft, maar de film zelf mist is die nasmaak, de pit en de frisheid. Ik mis het geweldige dat velen in Sideways zien. Misschien later als de film wat heeft kunnen rijpen...

The Hangover? Zelfs niet 'on prozac'...

Bravo! Dit is meest verstandigste dat hier te lezen valt. Je komt er nog wel.

Haha daar twijfel ik geen moment aan! Heb de film ook al aan verschillende familieleden aangeraden (waaronder mijn ouders) en die zijn er allemaal weg van.

Voor een komedie en roadmovie vond ik het tempo toch wel aan de lage kant. Dat de film nogal vaak in herhaling valt met het wijnproeven en het boek draagt bij aan dat gevoel. Vooral het aanloop, dat zowat het eerste uur in beslag neemt, had een stuk korter gekund.

Een film met een prima acteerwerk en mooie beelden, maar dat was niet genoeg om mijn aandacht bij te houden, en dan vooral gedurende dat eerste uur. Gelukkig komt de film daarna wel op gang, valt er ook meer te lachen, en is het prima wegkijken. Maar het eerste uur, zonde.

Had wellicht iets korter mogen duren maar het is een sympathieke vakantie geworden waarin twee vrienden elkaar ondersteunen bij de moeilijkheden die ze allebei hebben. Er gebeurt niet schokkend veel en ook de wijnproeverijen bleven redelijk vlak maar het gaat vooral om het proces van Miles en zijn compagnon. Ze ontmoeten enkele vrouwen en zullen bepaalde keuzes overwegen om zowel zekerheid als geluk na te streven. Paul Giamatti is een uiterst geschikte kandidaat om deze tragikomische rol op zich te nemen en hij wordt nadeloos begeleid door Thomas. Prima uitslag voor Payne.

Geweldige film, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht.

Ik leefde erg mee met de personage´s waar door elke situatie wel verrassend en vermakelijk overkwam. Voornamelijk kwam het allemaal ook erg luchtig over, dat maakte het ook prettiger om naar te kijken. Ook de lengte maakte op dat moment niet veel uit, zelf dacht ik zelfs nog aan paar extra scenes die ik er bij had bedacht. De balans tussen de verschillende genre´s werd ook goed gecombineerd, maar daar was dan ook ruimte genoeg voor. Acteur Paul Giamatti was geweldig, dat was ook de reden voor mij om deze film aan te schaven op dvd.

4,0*

Ook deze keer kan Alexander Payne me niet pakken. About Schmidt vind ik dan overigens wel iets leuker dan deze. Beide films hebben hun leuke situaties, maar de verhalen an sich missen gewoon een richting. Ook vind ik het opvallend dat er mensen zijn die sympathieën hebben voor de hoofdpersonen of meeleven. De ene gozer is chagerijn met snobistische trekjes en de ander een notoire vreemdganger. Types waar ik normaal gesproken met een boog omheen loop en eerlijk gezegd kon ik weinig meer doen dan tevreden toekijken hoe deze mensen zich in verschillende ellendige situaties werken. Niet dat ik ze de vrolijke momenten misgun, maar ik had niks met de types.

Diezelfde types zijn verder fantastisch neergezet en het roadmovieprincipe werkt redelijk goed hier, maar nog steeds vraag ik me een beetje af waar ik naar heb zitten kijken. De hele film is niet duidelijk waar het eindpunt is. De heren werken nergens echt naar toe (behalve dan naar het einde van de week) en van die willekeurigheid houd ik niet. Als ze zijn gaan filmen zonder script en wel zien waar het script strandt. Zodoende vind ik Sideways wel geinig voor een keer.