Sideways (2004)

Helemaal eens met Goodfella... verschrikkelijk leuke en geloofwaardige personages, geweldige droogkomische momenten afgewisseld met sterk drama, geweldige rol van Giamatti... About Schmidt vond ik een beetje overgewaardeerd, maar dit is een Payne waarbij ik het eens kan zijn met de enthousiaste recensies. Een dikke 4 voorlopig.

Langzame, en slechts af en toe grappige film die het vooral moet hebben van realistische personages en goed acteerwerk. Het was als drama een beetje saai, en als komedie was de grapdichtheid veel te laag. Ik vond het wel vermakelijk maar niet heel bijzonder. 3 sterren.

Het is echt een film voor de filmliefhebber en niet voor het grote publiek. Kijk je verder dan duimendik-er-bovenop-grappen en actie, dan is deze film in al zijn subtiliteit en realisme geweldig, ik kan me dan ook goed voorstellen dat de critici er helemaal weg van zijn. Maar ja. De vergelijking met About Schmidt is gauw gemaakt, maar die vond ik veel leuker. Die film heeft misschien evenveel grappen, maar het gezicht van Nicholson is al één grote grap op zich, zodat ik de hele film in een deuk lag om die kerel. Dat had ik nu dus niet, en wat overbleef vond ik niet zo heel erg imponerend.

Wat dan wel weer leuk is, is dat die Thomas Haden Church als twee druppels water lijkt op Arnold Schwarzenegger, op het kapsel na. De ogen, wenkbrauwen, neus en mond zijn tot op iedere rimpel precies hetzelfde.

Check die shit man.

Plaatje Thomas Haden Church

Nog eentje

Ah nuld

Leuke, scherpzinnige film, die even op gang moet komen maar daarna de ene voltreffer dan de andere heeft.

De humor moet je een beetje liggen denk ik. Ik heb in ieder geval een paar keer erg hard moeten lachen, die Church is ook echt zo'n briljante droogkloot.

Het dramatische deel is meer voor Giamatti weggelegd, die (alweer) een prachtige rol neerzet. Mooi!.

Erg grappige, charmante en ontroerende film met een werkelijk fantastische acteerprestatie van Paul Giamatti. Toch wel een schande dat hij geen oscarnominatie heeft gekregen; hij steelt zowat de hele film.

4 sterren.

Een enorm kalme sfeer lijkt er rond de film te hangen, mede dankzij de reclamekiekjes voor de mooie Santa Ynez-vallei en de aandacht voor de wijngenieters. Het lijkt wel alsof je er zelf op vakantie bent.

Maar de diepgang in de film is zeer sterk, als voorbeeld die scene op de avond waarop Miles dronken zijn vrouw gaat bellen: erg goed. De slapstickscene met de portemonnee is natuurlijk grappig, maar vond ik er niet helemaal in passen.

Al met al zeer geslagde film, met een heel eigen uitstraling. Leuk dat zo'n Academy dat ook heeft opgemerkt.

Wat een geweldige film. Nonchalante dialogen en subtiele humor. De film glijdt en kijkt heerlijk weg. Halverwege de film waren we zo enthiousiast dat we maar een fles wijn uit een verdwaald kerstpakket hebben gegrist om de sfeer nog wat beter toe te spelen op de film. En wat denk je? Komt er pardoes een fles Merlot op tafel te staan. Toch best lekkere wijn hoor, Merlot...

Pak minder boeiend dan About Schmidt.

Had hier best wel wat van verwacht, het werkte alleen niet echt. Vooral het duo zijn wel erg kleurloze figuren. Waar Nicholson in AS gewoon een geweldig zagende ouwe, droge lul is, zijn Miles en Jack twee wandelende karaktertrekken. Typetjes die een show opvoeren.

Helpt ook niet dat ik de halve film naar een droge versie van Twins leek te kijken. De ene wat langer de andere wat minder Schwarzenegger. Uiteindelijk was de film niet echt slecht, er zaten enkele aardige momenten in, maar toch vooral teveel clichés, te weinig scherp cynisme, een te debiel einde.

Hou het dan maar op 3*, beetje een tegenvaller.

Wow, wat een superleuke film is dit zeg, zeker de beste die ik dit jaar gezien heb. De humor in de film zit in het kleinste hoekje, de gezichtsuitdrukkingen, wat er op de achtergrond gebeurt, etc.
Ik denk dat de film de tweede keer nóg leuker is.
De allerleukste fragmenten vond ik Miles die een complete emmer wijn over zich heengooit, en dan zegt: 'So, that's it!'
Het gesprek erna over het 'poepveegje dat wegkolkt in de oceaan' (of zo iets)
En het bewust tegen een boom aan rijden met de auto om de pleister op de neus van Jack te kunnen verklaren.
Dikke 5*

Als Stephanie Miles en Jack mee vraagt naar huis... die reactie van Jack is gewoon té grappig . We lagen onder tafel van het lachen, raaaowr!, en die kop ook van Haden Church erbij, geweldig. Verder zitten er nog veel meer absoluut hilarische dialogen/situaties in.

Net zoals de komedie is ook het drama in deze film perfect uitgewerkt. De acteurs dragen hier erg veel aan bij. Giamatti en Haden Church zijn werkelijk fenomenaal in hun rollen en ook de acteurs in de bijrollen doen het erg goed.

De muziek vond ik erg apart, nergens gebruikt om iets een extra lading mee te geven maar je hoort het gewoon af en toe op de achtergond.

Het enige wat ik op deze film kan aanmerken is dat het even duurde voordat ik in de film zat maar als dat eenmaal is gebeurd laat het je niet meer los.

4,5*

Nou ja, ondanks het vele ophemelen van deze film op de vorige paginas viel hij me toch een beetje tegen. Het is best een degelijke film, mooie plaatjes genoeg maar de film kon mij niet echt raken. Nou heb ik mischien ook wel niet zoveel met wijn, golfen, ex-vrouwen en ook niet met 40-ers die daar tot in den treure over door blijven zeuren. Maar dat neemt niet weg dat ik de film vrij voorspelbaar vond en dat hij toch wel de nodige standaard ingrediënten bevat.
Snap ook niet zo goed dat iedereen zo lyrisch is over het acteerwerk van beidde heren. Het acteren is op zich niet slecht maar het zijn toch ook niet bepaald zware karakterrollen. De heren spelen gewoon de hele film door een typetje met alle daarbij behorende clichés. De een de depressieve loser, compleet met niet verwerkte ex-relatie, antidepresieva en een maar niet uit de verf willen komende jeugddroom. De ander de levensgenieter, leeft alsof er geen morgen is, neukt alles wat los en vast zit. Maar uiteindelijk vindt de loser natuurlijk zijn nieuwe liefde en leven en de levensgenieter krijgt spijt van zijn daden en realiseert zich dat hij toch niet zo goed zonder z'n aanstaande kan.
De film heeft best een paar hele leuke en ook onverwachte momenten hoor maar het constant aanwezige wat zielige gemekker van deze 40-ers kon mij toch niet altijd boeien.
Nou vooruit 3* en volgende keer trek ik wel een pintje open en kijk ik gewoon weer naar About Schmidt, Proost!

Mooie film van Payne, die ondanks het onderwerp (wijn) en de setting (Californië) toch heel herkenbaar is. Giamatti is perfect gecast, en Church houdt zich goed in. Een filmpje voor de fijnproevers zullen we maar zeggen.

3,5*.

Nou er zijn ook tegenstanders van deze film hoor!

Erg saai in beeld gebracht, schandalig dat dit mislukte experiment zich een komedie noemt.

Zelfs Saw vond ik nog grappiger, afgezien van het bezoek aan zijn moeder is het 1 lange lijdensweg van iemand die iets wil zijn wat hij niet denkt te kunnen zijn en uiteindelijk toch alles krijgt , hoezo cliché?

Eerst dacht ik nog dat ik deze film minachtte omdat ik geen wijn lust, maar ik minacht hem vanwege de hoofdpersoon, wat een slome, niet vooruit te branden aansteller zeg! Verlaagd naar 1*

Geweldige film. Ik ken weinig films die drama en komedie zo goed combineren. Dikke 4 sterren.

M'n tweede Payne en ook deze beviel me erg goed. Hij slaagt er ook in Sideways in om vreemde typetjes geloofwaardig over te laten komen. Vond vooral Miles een prachtpersonage. (I'M NOT DRINKING MERLOT)
Vond de dialogen ook erg sterk. Het gesprek tussen Miles en Maya over hun favoriete wijn wist me op 1 of andere manier te raken, en vertelde heel veel over hun persoonlijkheden.

Heerlijk einde ook. Ik hou er wel van als de kijker zelf mag invullen hoe het uiteindelijk zal aflopen.

Op dit moment vond ik hem nog niet zo sterk als About Schmidt, maar waarschijnlijk zal dat nog wel veranderen. 4*

Wow, wat een prachtige film is dit zeg. Geen minpuntje te ontdekken in deze heerlijke reis van de twee vrienden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk overdonderd ben door deze film. Alles klopt gewoon, simpelweg briljant. Twee acteurs die de hoofdrol op zich nemen en - voor een groot deel - verantwoordelijk zijn voor het succes van deze film. Paul Giamatti overtreft Thomas Haden Church wat acteren betreft in deze film. Wat een prestatie zet hij neer zeg. Church is vooral briljant als het gaat om de komische momenten, want die komen in deze film vooral van zijn kant. Virginia Madsen is erg goed gecast voor haar rol, maar als enige tegenvaller moet ik Sandra Oh noemen, want daar was ik niet helemaal tevreden over. Opzich doet ze het goed, maar als Church haar zo'n lekker ding vind mag ie' wel snel even naar Hans Anders toe wat mij betreft.

Op cinematografisch gebied is deze film een pracht. Geweldige gebieden krijgen we te zien waar de twee maten doorheen rijden in hun auto. De heerlijke muziek die veelal op de achtergrond te horen is maakt elke scene perfect af wat mij betreft. Dialogen van een hoger niveau dan in Sideways krijg je niet snel te zien denk ik. Elke dialoog spat over van emotie, overtuiging en realiteit. Naast dat is het ook nog erg interessant allemaal wat ze zitten te bekletsen. Hoe regisseur Payne van zoiets simpels zo'n meesterwerk kan maken verdient alle lof natuurlijk. De regie is van de bovenste plank, echt super. Heerlijke humor afgewisseld met emotionele momenten en landschappen die een lust voor het oog zijn, mooier kan het gewoon niet.

Ik heb genoten van deze film. Misschien dat herziening voor de volle score kan zorgen. Wijn zal in ieder geval nooit meer hetzelfde zijn als na het zien van deze film...

* * * * *

'About Schmidt' vond ik zonder meer een ondermaatse film, maar met 'Sideways' overtuigt Alexander Payne wel degelijk. Vooral inhoudelijk slaagt de film in zijn doel: Miles en Jack zijn twee totaal verschillende karakters die haast moeten botsen, en toch blijft hun vriendschap heel begrijpelijk. Hun stommiteiten grijpen plaats tegen het intellectuele kader van de wijn-proeverij, maar in essentie draait het Payne louter om de grappen en grollen. Bovendien is hij consequent genoeg om 'Sideways' uiteindelijk richting een hilarische ontknoping te stuwen, en de wijn even te laten voor wat die is. Zelfs de (ietwat melige) jazzy soundtrack wordt omgebogen tot een gezellig sfeerelement - Payne heeft m.a.w. de goede keuzes gemaakt.

Toch had ik wat moeite om er in te komen: Paul Giamatti acteert al te nadrukkelijk, en visueel baadt 'Sideways' in de foute kleuren. De Californische wijnlandschappen zijn niet ontwapenend in hun schoonheid, maar verschrikkelijk in hun kitsch; en zelfs de huiselijke taferelen baden in een "verkeerd" soort gouden licht, een aureool voor Payne's stijlloosheid.

Maar... 'Sideways' behoeft helemaal geen stijl: eenmaal men het lelijke etiquette terzijde kan leggen en waarlijk de wijn weet te proeven, ontdekt men iets "onweerstaanbaar". En lachen maar!

3,25*

Gisteren eindelijk herzien (stond al een lange tijd in de planning) en ik wist bij deze tweede kijkbeurt na 30 minuten al helemaal zeker dat ik deze niet minder dan de volle 5 sterren zou moeten geven. Heb deze kijkbeurt nóg meer genoten van dit prachtige meesterwerk van Payne. De personages zijn zo briljant en passen door hun totaal uiteenlopende karakters ontzettend goed bij elkaar. Giamatti speelt de rol van zijn leven (waarom die man geen Oscar of iig een nominatie kreeg is me nog steeds een raadsel), maar ook Haden Church laat zich van zijn beste kant zien.

Verder sterk acteerwerk van de twee dames Madsen en Oh en tevens geweldige en hilarische bijrollen (M.C. Gainey ). Het perfecte script stikt verder van de prachtige dialogen en ontroerende en tegelijkertijd ontzettend geestige momenten. Het valt vooral op hoe Payne het tempo van zijn roadmovie behoorlijk laag houdt, maar dat de film geen móment wil gaan vervelen. Sterker nog, van mij had de film bij wijze van spreke nog wel even door mogen gaan, kon er geen genoeg van krijgen.

Van 4,5 naar 5 sterren. En een mooie top 10 plek. Ik ga nu een wijntje nemen.

Net als in About Schmidt wordt het personage aardig neergezet. Maar qua uitwerking en humor vrij matig. Misschien is dit meer wat voor oude mannen. Beetje een half natte dweil deze film.

2.0*

Twee en 'n half jaar geleden was het alweer sinds ik Sideways keek met m'n pa; weggeblazen waren we. Gistermiddag (ik was ook bij m'n pa) zag ik de film bij de FRS liggen en concludeerde dat het maar weer eens tijd was, aangezien ik me nog barweinig kon herinneren van deze roadmovie.

Pa stemde in, schijfje in de hand, die DVD speler in, en gaan met de spreekwoordelijke banaan.

Tja....We gingen er waarschijnlijk met té hoge verwachtingen van de vorige keer in. Dit was één van dé beste films met The Big Lebowski en Pulp Fiction konden we ons herinneren. Giamatti speelt de sterren van de hemel als Engelse leraar annex hopeloze schrijver annex wijnkenner. Hém valt niets te verwijten. De prachtige cameravoering door de Amerikaanse wijnlandschappen ook niet. Verhaal? Niets op aan te merken; het deed ons af en toe weleens denken aan Lebowski (De shots van bowlingbaan en het huis waar ze de portefeuille moeten terug jatten, het karakter van Jack). Waarom dan een 4*?

Sideways overdonderde ons kennelijk veel minder dan de vorige keer. Ook hadden we na verloop van tijd nogal wat aan te merken op laatstgenoemde Lebowski-equivalent Jack; we ergerden ons soms teveel aan hem. Ook de chemie tussen hem en zijn Amerikaans-Aziatische scharreltje vonden we niet overtuigend. Deze kritiekpunten zijn enigszins toch een blamage voor de hoogwaardige kwaliteit van de rest van de film.

Zelden zo teleurgesteld geweest bij 'n herziening.

4/5

Leuke komedie over een weekje wijnproeven van twee vrienden.

Tot aan het laatste half uur vond ik de film niet meer dan aardig. Er zaten een paar erg leuke grappen in, die met name van Jack kwamen. Hij snapt niet wat hij fout doet en heeft een ongelofelijk sterke drang naar vrouwen, dat terwijl hij over een paar dagen gaat trouwen.

Met Miles (Giamatti is perfect gecast voor deze rol) krijg je steeds meer medelijden. Hij voelt zichzelf een nobody. Het moment dat Miles zegt dat hij zo weinig voorstelt dat hij niet eens zelfmoord kan plegen, en dan de reactie van Jack, dat is enerzijds hilarisch, anderzijds erg tragisch. Maar typisch voor deze film.

Het laatste half uur heb ik werkelijk in een scheur gelegen om de acties van Jack, die bij Miles vanaf dan écht op de zenuwen gaat werken.

Zat lange tijd op 3.0*, maar het laatste goede half uur krikt het nog wat omhoog: 3.5*

Ik had totaal geen verwachtingen bij Sideways. Het verhaal sprak mij gewoon niet heel erg aan, en daarnaast kan ik vaak Giamatti niet uitstaan in films waarin hij meespeelt. Dankzij de vele positieve recensies hier toch maar besloten hem aan te schaffen en een kans te geven.

Min of meer heb ik toch een beetje gekregen wat ik verwacht had. Ik zeg min of meer, omdat hij mij iets beter is bevallen dan ik aanvankelijk dacht. Het was erg moeilijk inkomen, pas na ruim een uur kon ik er pas echt inkomen. De gebeurtenissen vind ik gewoon niet boeiend. Ik drink geen wijn, en heb er dan ook totaal geen verstand van, en het hele proef proces interesseerd me ook helemaal niets. Dan gebeurt er iets in de film, eigenlijk vanaf het moment dat de beide heren de dames ontmoeten. Het geheel krijgt een heel ander niveau mee. En vanaf het moment dat Miles vol met passie over de Pinot begint te vertellen, en zichzelf daarmee helemaal blootgeeft aan Maya zat ik er een beetje in. Helaas zijn de momenten tussen Miles en Maya ook het beste van de film, want de rest boeide me nog steeds niet veel. Al is de tweede helft aanzienlijk beter dan het eerste deel. Het einde had opzich wel weer iets.

Sideways kent wel een fantastische en heerlijk warme sfeer. Dit wordt fantastisch neergezet door het camerawerk en de mooie beelden. De muziek is ook erg lekker. Daarnaast heb ik mij op geen enkel moment aan Giamatti geërgerd. Een erg fijn karakter speelt hij. Thomas Haden Church en de dames speelden hun rollen ook erg goed. Tijdens de tweede helft kreeg ik toch echt het gevoel dat deze film met veel liefde gemaakt is, en dat komt dan vooral door de warmte die Sideways uitstraalt.

Ik ben benieuwd hoe Sideways het bij herziening gaat doen, misschien is het wel net als een wijn en rijpt hij met de tijd.
Voor nu, en dat komt vooral door het wat saaie en droge eerste uur, en meer kan ik er op dit moment niet aan kwijt:

3*

Mijn favoriete film omdat de sfeer in deze film zo geweldig is. De sfeer is continu zo relax en niets is er dik bovenop gelegd wat het zo'n makkelijke wegkijk film is met ontzettend boeiende karakters. De acteurs spelen voortreffelijk en zetten geloofwaardige karakters neer.

De humor is nooit echt ontzettend lachen, meer glimlachen, maar toch zo leuk! Persoonlijk zie ik het ook meer als een drama. Miles die met zichzelf worstelt om weer grip in zijn leven te krijgen. En ondanks Jack een totaal ander plan heeft met deze trip, zuigt hij hem er helemaal in en pakt het uiteindelijk voor Miles ook goed uit.

Prachtige film!

Senne

Aangename komedie van Alexander Payne. Het sfeertje is gelijk aan dat van About Schmidt en dat beviel me wel. Twee oude studievrienden met verschillende karakters trekken samen een week met elkaar op. De een is nogal teleurgesteld/gefrustreerd in het leven, de andere een losbollig type, dat besluit voordat ie gaat trouwen, vreemd te gaan. Het onderwerp wijn speelt een grote rol in deze film. Menig wijnglas (of nog erger) wordt achterover getikt en de helft van de dialogen gaat over wijn. Ongelooflijk wat een gezwets , maar het blijft gek genoeg boeien! Met de andere helft van de dialogen zit het ook snor. Goede film wat mij betreft .

Lekker wegdromertje voor op een broeierige zaterdagmiddag. Kleurrijke landschappen tekenen deze film op een mooie manier.

Ook de hoofdrolspelers Giamatti en Haden Church zijn lekker op elkaar ingespeeld en spelen leuke rollen als beste vrienden, maar tegelijkertijd ook elkaars tegenpolen.

Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo bijzonder, mar het maakt nie echt uit, het is vooral een lekker rustige film dat ook rustig de tijd neemt om z'n verhaal te vertellen. Ook zit er her en der lekkere subtiele humor in waardoor het niet erg inkakt.

Het einde was een beetje te abrubt naar mijn mening, had wel een leuke knuffel o.i.d. willen zien, nu toch niet helemaal bevredigd.

Nergens echt superbijzonder, maar wel een zeer aangename kijkbeurt achter de rug.

3,5*

Blijft zelfs na een derde keer kijken een film die makkelijk over eind blijft!
De mooie beelden van de natuur en de velen soorten wijnen die voor bij komen maken deze film een erg smakelijk geheel.
Ook de casting is erg goed gedaan met toch wel in het bijzonder de sombere rol van Paul Giamatti die hem op het lijf geschreven stond, let voor al goed op de gezichtsuitdrukkingen van hem, geweldig gewoon
Verder voelt de film vrij realistisch aan voor een Comedy en past het half om half open einde prima bij de rest van het geheel.

Blijft voor mij gewoon 1 van de beste Comedy´s die er is, deze film pakt je of hij pakt je totaal niet, bij mij is dat natuurlijk de eerste optie

Blijft in mijn top 10 en zelfs van de 4de naar derde plek, omdat deze film dat gewoon meer dan verdiend heeft.

Het ge OH over wijn brengt de score omlaag voor deze verder prima film. Paul Giamatti doet het erg goed vind ik

Wijn en romance...

Payne maakt er een mooie komedie van met ook wat dramatiek en emotie (arme Miles), satire en filmisch erg goed geslaagd.

Hoofdacteurs zijn om ter best

Nee, dit was hem toch ook niet voor mij.

Had me er op verheugd, een roadmovie door Amerika met een fragiel persoon en een tegenkarakter, dat klonk wel leuk + een hoog gemiddelde hiero.

Maar helaas. Allereerst was het de muziek van de film die écht dramatisch is. Dit is geen filmmuziek, dit is muziek voor in een lift.

Zoals hierboven al is aangegeven maakt dat 'bloom effect' het echt een kitscherige en gortdroge, weinig sprankelende film. (Deed me heel erg denken aan 'Happiness', ook al zo'n visueel flauwe film) Als laatste waren de dialogen en het gelul over wijn ook ernstig overbodig.

Uiteindelijk is het toch weer een vrij standaard verhaallijn, en dus blijft er weinig positiefs over aan deze film. Op de acteerprestaties van Giamatti na. Dat viel nog enigszins mee...

Een 2,5, dus geen voldoende.

P.S. Sommigen durven dit te vergelijken met Garden State? No way...

Een erg leuke film dit, waarvan je ook duidelijk kunt zien, dat het van de regisseur van About Schmidt is, wat zeker een compliment is.

Paul Giamatti is iemand die op sommige momenten echt supergoed kan acteren en gelukkig is deze film zo’n moment waarop hij zijn kwaliteiten volop tentoonspreid. Echt een supergoede rol zet hij hier neer. Thomas Haden Church is ook lekker bezig als de man die eerst zaken doet en dan pas nadenkt, wat op den duur natuurlijk de nodige irritatie oproept. Zijn rol is wat komischer dan die van Giamatti en dat zorgt er ook gelijk voor dat de scènes tussen de twee hoofdrolspelers vaak erg goed zijn.

Verder kent de film een heerlijk rustig tempo, waarbij de meeste scènes worden ondersteund door lekkere rustgevende muziek, die waarschijnlijk net zo ontspannen werkt als het drinken van een goed glas wijn. Al kan ik hier niet echt over meepraten, want ik houd niet zo van wijn en geef liever de voorkeur aan een lekker biertje. Ondanks dat ik dus verder niets met wijnen heb zijn de dialogen van hoog niveau en blijft de film constant interessant. Dat komt ook doordat de personages de nodige diepgang meekrijgen en al hun handelingen echt zo typisch menselijk zijn.

De film weet ook goed de balans tussen drama en komedie te vinden. Ik heb regelmatig met een glimlach naar alles zitten kijken, maar het hoogtepunt qua humor zit toch wel richting het einde van de film. Twee scènes springen er voor mij dan wel echt uit. Het moment dat Giamatti de portemonnee van Church gaat terughalen is erg komisch, maar helemaal dubbel van het lachen lag ik bij het moment dat ze de auto bewust tegen een boom willen laten aanrijden en die auto de boom mist en in een slootje daarachter rijdt.

Dikke 4,0*

Een aangename film met een prettige sfeer, goed camerawerk en leuke humor. Het verloop van de film is echter vrij traag en op een bepaald moment kwamen de gesprekken over wijn mij nogal de strot uit. Ondanks dat wist de film goed mijn aandacht vast te houden en heb ik mij er prima mee vermaakt. Vooral Paul Giamatti zet hierin een sterke rol neer.