Sideways (2004)

Giamatti in absolute topvorm, wat zet hij goed een depressieve man neer... 123 minuten genoten van met name die beste man maar ook van de heerlijk droge dialogen. Toppertje.

4*

Heerlijke tragikomische film waarin de mistroostige Miles centraal staat. Een man met vele talenten, alleen vindt hij deze, overigens volledig onterecht, weinig voorstellen. De reis doorheen wijnland met zijn vroegere kamergenoot staat bol van de contrasten tussen beide hoofdpersonages en biedt een overdaad aan boeiende gesprekken, details uit het verleden, enzovoort. De humor leunt vooral op de interactie tussen het ietwat gekunstelde duo. Ik ken Giamatti niet erg goed als acteur, maar hier hoort hij alleszins perfect thuis. Vooral dankzij zijn kleurloze uiterlijk en schorre stemgeluid. Iedereen loopt heel soepel in beeld en krijgt door de erg aanwezige jazz een bijkomstig duwtje in de rug. Verder zijn de metaforen zeer subtiel in de dialogen verweven en is 'Sideways' in feite op meerdere manieren te interpreteren. Het open einde vormt een mooie afsluiter.

4,00 (3,75)

Vond hem erg traag op gang komen, maar de laatste 20/30 minuten zijn toch wel om van te smullen. Sideways lijkt qua humor veel op The Big Lebowski, erg subtiel neergezet, misschien wel iets te subtiel. Af en toe was de humor ver te zoeken en leek het meer op een middelmatig drama, maar het eind maakt veel goed.

3*

Erg Amerikaanse cliché film over twee vrienden op middelbare leeftijd en hun "problemen" met sex en dat soort zaken. Een film die ik eigenlijk helemaal de grond in zou boren, ware het niet dat ik toch ook moet toegeven dat ie ondanks z'n twee uur toch erg makkelijk wegkeek en dat de twee hoofdpersonen wel sympathiek en met humor acteerden. Het gegeven over de wijn was wel erg leuk als onderwerp van de film. Maar het bleek uiteindelijk toch vooral een erg lange en doodlopende "sideway" die niet echt noodzakelijk bleek voor de film. Het had ook ieder ander onderwerp kunnen zijn. Oude Saabs bijvoorbeeld. Minstens zo interessant.

Aardig en verpozende film, die voor mij persoonlijk niet het meesterwerk was, dat sommige er in zien. De twee hoofdpersonages zijn twee mensen waarmee ik mij maar moeilijk mee kan identificeren en datzelfde geldt voor de situaties waarin ze terechtkomen. Het blijft echter constant leuk om te volgen.

De film wint echt aan waarde door het escapisme van Jack, die eerst een verhouding begint met een aantrekkelijke vrij en in haar opeens de ware ziet. Het sterkste deel van het plot is dat hij daarna ook nog eens met de reeds getrouwde en licht obese serveerster aanpapt. Erg mooi, maar ook pijnlijk in beeld gebracht/.

Verder voor mij niet heel bijzonder, maar toch veel geglimlacht; een aangename film.

Erg genoten van de grappige situaties, jammer dat 'ie afgelopen was. Relaxed ondergaande-zon-sfeertje, muziekje, leuk geschoten en toffe personages van Giamatti en Church. Het werkt perfect met zulke tegenpolen, eigenlijk is het een aaneenschakeling van momenten en oneliners zoals bij de 'Merlot-scene' voordat ze dat restaurant binnenlopen.

In de tweede helft komt het depressieve karakter meer bovendrijven (en de omschrijving van z'n favoriete wijn gaat net zo goed over hemzelf), maar het zijn vooral de irritaties van Miles die het 'em blijven doen. Leukste vind ik ook wanneer Jack doodleuk nog een snelle move maakt op die serveerster in dat hap-slik-weg restaurant.

That chick must be two tons of fun. You know... the grateful type? en Miles snel naar de wc (naast de cheap ass bison)

Was wel een leuke afwisseling van de normale trend van komedie films. Wat realistischer neergezet met een voor mij nieuw onderwerp in films 'wijn'. Wel grappig om in de gekke wereld van wijn mensen te kijken, ik heb dr zelf helemaal niks mee.

Eigelijk was het ook wel een 'gewone' speelfilm met drama met een humoristische toon d'r in. Het was mij wel een beetje onduidelijk waarom die twee zulke goede vrienden waren aangezien ze compleet verschillend zijn, maargoed dat leidde wel tot nuttige confrontaties voor de twee waarbij ze zichzelf beter leren kennen.

Tja, komedie of niet? Die discussie is al gevoerd hier, zag ik.
Wat mij betreft niet, of het moeten die hoofdschuddende glimlach momenten zijn , die de film het predicaat 'Komedie' geven. Enkel de scene`s waarin Giamatti de portemonnee terug gaat halen, en het moment dat hij de wijnspuugbak tot zich neemt, kon rekenen op een flinke lachstuip.

Hoewel ik absoluut geen fan ben van het drama genre, kon ik deze film uitstekend waarderen. Heeft er ook mee te maken dat ik Paul Giamatti graag zie spelen. De lulligheid druipt van die man af en maakt het heerlijk om naar te kijken.

Een vermakelijk kijkje in de elitaire wijsneuzerige wijnproeverij-wereld. Lekker interessant doen over de geur en je verheven voelen boven de rest wanneer je de smaken kan benoemen.
De afkeer is van Giamatti`s gezicht af te lezen wanneer Jack het gewoon heeft over 'een lekker wijntje'.
Een erg fijne en misschien wel de mooiste scene is wanneer hij met Maya bespreekt waarom hij zo`n fan is van Pinot. De manier waarop hij de wijn omschrijft, is een metafoor van zijn eigen ik.

Net iets minder dan Giamatti`s 'Barney`s Version' maar zeer zeker de moeite waard.

In de herziening!

Heerlijke film over twee compleet verschillende vrienden die beiden met compleet andere intenties een gezamenlijke reis maken.

Giamatti natuurlijk weer heerlijk neurotisch, terwijl z'n vriend de bloemetjes buiten gaat zetten.

Tegen road-movie aan, maar nog meer een schitterende romance die alle cliché's omzeilt.

Bij herziening goed gerijpt.

Meesterwerkje!

Blijft een erg fijne tragikomedie, deze Sideways. Bij momenten ronduit hilarisch en dan weer oprecht pakkend. Zowel Giamatti als Church is inderdaad geweldig. Heerlijke dynamiek tussen die 2. Relaxed sfeertje ook.

4*

Ter voorbereiding op z'n recente project deze maar eens herzien. Het blijft een héérlijk sfeervolle film. Ik vind eigenlijk bijna alles leuk aan film. Het is aandoenlijk en hartverwarmend, treurig en hoopgevend tegelijk en bovenal een echte hang-out film. 4 dikke sterren met kans op verhoging.

Film over 2 veertigers die een weekje eropuit trekken voordat de zaterdag erop één van beiden trouwt. Wat volgt zijn interessante dialogen doorspekt met wetenswaardigheden, met name over wijn, tussen de heren en later in de film ook dames. De heer Giamatti speelt op overtuigende wijze een knorrepot met depressieve gevoelens die weigert zichzelf een schop onder de kont te geven. Een boeiende film over leven, vriendschap en de liefde.

Aanrader.

Inderdaad een erg leuke film.

Het was even inkomen, het gezwets over soorten wijn begon op een gegeven moment wel wat te irriteren in het begin. Beetje te veel interessant doenerij. Maar naarmate de film vordert werd ie steeds leuker.

Het gaat over twee losers voor de duidelijkheid, de ene weet het erg duidelijk van zichzelf en probeert er niet al te veel de nadruk op te leggen. De ander vindt zichzelf juist het mannetje, maar ondertussen.... Erg goed geschreven dialogen, leuke situaties en dramatisch ook aardig. Deed me denken aan The Trip van vorig jaar, maar deze was er natuurlijk wel eerder. Ik vond ze uiteindelijk net zo leuk.

Visueel was het aangenaam maar niet echt al te opvallend. Een paar erg leuke scenes tillen de film van leuk naar erg leuk te tillen. Met name die scene waar Giamatti die portomonnee terug gaat halen , heerlijk.

4*

In het voetspoor van The Descendants nog een keer gekeken naar deze voorganger van regisseur Payne.

Serieuze buddyfilm, rijkelijk gelardeerd met de nodige humor. De omgeving van het pittoreske Solvang zorgt voor een fraaie achtergrond en er wordt goed geacteerd, in het bijzonder door Paul Giamatti en Sandra Oh.

Maar het veel bekroonde scenario mist naar mijn mening geloofwaardigheid en het schier eindeloze gepalaver over wijnen en de uitgifte van een boek, begon mij net als bij de eerste keer bekijken op d’n duur zo tegen te staan, dat de aanvankelijk sympathie voor de beide vrienden uiteindelijk als sneeuw voor de zon verdween.

’t Zal wel aan mij liggen, maar Alexander Payne haalt met deze film niet het niveau van zijn eerdere werken.

Mjuah, ergens begrijp ik de appeal van de film wel, maar voor mij was 't hem niet. Het ziet er onaantrekkelijk uit ook. Die restaurants, die motels. Hij komt uit 2004 maar had een soort begin jaren 90-vibe over zich heen. En ik begreep soms niet zoveel van de lelijke montage. Zoals tijdens dat eerste etentje met Maya en Stephanie, vreselijk gewoon. En ik ben echt heus niet zo'n technisch filmkijker, maar hier was het af en toe storend lelijk, vooral sommige overgangen.

De hoofdpersonen, mweh. Simpele zet om deze twee personages samen te brengen. Wijn interesseert me ook al niet. Blijft er erg weinig over. Alleen wat dialogen en situaties die af en toe wel grappig waren. Maar dat is niet genoeg om hier een voldoende van te maken. Ruim twee uur is bovendien veel te lang hiervoor, het werd ook te flauw. Alsof ze alle kolder in de laatste 20 minuten gestopt hebben met een ellenlange saaie aanloop. Het drama van Miles werkte ook niet voor me.

2* - 2,5*

Heerlijk roadfilm over thema's als vriendschap, werk, liefde, trouw/ontrouw, wijn...

Giamiatti is uitstekend als cynische schrijver die het maar niet lijkt te maken en zijn vriend Jack is hilarisch als womanizer en b-acteur. Erg fijn om de gesprekken tussen beide heren aan te horen. Reken daarbij de prachtige setting waardoor de heren zich bewegen (ik meen Californië?) en dit is absoluut een leuke wegkijker. Sfeervol, prachtig en met inhoud. Wat moet een mens meer hebben?

Heel goed.

Hele mooie film, waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurd. Het is aangrijpend en erg geestig. Kan ook bijna niet anders met deze acteurs. Beide zijn erg onderschat vind ik. Mooi gefilmd en geen moment saai. Binnenkort ook maar eens About Schmidt kijken.

4*

Behoorlijk.

Het begin en het einde zijn de zwakke momenten. Alles wat tussen het eerste en het laatste kwartier ligt is goed, maar uiteindelijk mist +- 1/4e van de film een zekere scherpte. Cynisme en zelfspot had wat beter vertegenwoordigd moeten worden op die momenten.
Vooral het einde met de ontmoeting met die hertrouwde ex, die - hoe kan het ook anders - nog eens zwanger is van haar nieuwe man doet afbreuk aan een verder degelijke film.

Paul Giamatti en Thomas Haden Church doen hun werk overigens uitstekend. De vriendschap die niet van een leien dakje verloopt komt behoorlijk 'echt' over. Vooral Giamatti kan overtuigen: Haden Church misschien net wat minder, maar dat komt door zijn rol.

Sideways kijkt gedurende heel de speelduur gemakkelijk weg. Het tempo ligt hoog en ook al herhaalt het verhaal zich soms, lamlendig wordt het nooit - behalve het einde dan.
Ook visueel is Sideways meer dan aangenaam. Op tijd en stond wordt er keurig gebruik gemaakt van hetgeen de omgeving te bieden heeft.

3

Geen onaardige tragikomedie in aantrekkelijk gefilmd druivenland, maar openbloeien zoals de vele wijnen hier, doet het niet. De enige echt vervelende factor is de (jazz)muziek die maar links en rechts blijft opduiken. Overdadig en hinderlijk aanwezig, zeker in het eerste deel. Ander klein minpuntje is Thomas Haden Church. Prima acteur, maar ik vind 'm hier niet helemaal op z'n plaats als op het oog zorgeloze vrijbuiter. Dat gevoel wordt nog eens versterkt wanneer dat masker af gaat en hij ineens wel aanslaat. Giamatti zit wat beter in z'n vel als vat vol frustraties en meer.

Iets als het momentje rondom het diner en het telefoontje zou het dan moeten doen, maar ondanks de wanhopige blikken en beeldtaal krijgt ook hij het niet echt aan de praat. Het gaat wel wat beter als Maya en de waarheid dichterbij komen. Niettemin is het vooral wachten op dat speciale moment wanneer de Cheval Blanc uit '61 kan worden ontkurkt. Want dat ligt er natuurlijk dik bovenop. Levert zonder enige twijfel het sterkste, meest indringende tafereel van de film op. Dat in tegenstelling tot enkele burleske situaties die daaraan voorafgaan. Een sympathiek filmpje, dat wel.

Een film die volgens mij net als wijn is: (Hoe ouder hoe beter) Hoe ouder je bent als kijker, hoe leuker de film is om naar te kijken. Ik ben zelf 26 en vond de film wel leuk. Ik had zelfs het gevoel dat ik met momenten naar een bijzondere, originele en unieke tragikomedie aan het kijken was. Toch werd ik niet bepaald meegezogen in de film.

Misschien dat ik de film nog eens moet kijken als ik 15 jaar ouder ben.

3 sterren

Ik krijg het idee dat Alexander Payne zelf een aantal depressies heeft meegemaakt als ik naar zijn films kijk. Zo goed weet hij het lege en trieste gevoel op mij over te brengen in zowel About Schmidt als deze Sideways. Ik heb genoten, maar hij viel me op bepaalde punten wel een beetje tegen. Paul Giamatti zet een prachtige rol neer als de negatieve en depressieve Miles en van hem heb ik ook het meest genoten. De rol van Jack vond ik helaas iets té karikatuur en dat vind ik jammer. Wat een domme sukkel zet hij, wat mij betreft geeneens echt geloofwaardig, neer. Tevens vond ik het jammer dat bepaalde situaties, zoals bijvoorbeeld de ruzie op het golf terrein, zo kort duurden. Er hadden daar nog wel wat scherpe dialoogjes gewisseld mogen worden van mij.
Hoe dan ook vind ik het een fijne film waarin een aantal mooie punten worden aangesneden. Straatbord gaf het al voor mij aan. Het is voor mij ook een film waarin het thema durf je het aan om nieuwe stappen te zetten ook al ben je er niet zeker of deze zullen werken, of blijf je hangen in het 'veilige' haast doelloze bestaan dat je nu leeft.

Een 3,5 krijgt hij van mij. Eens zien of hij bij een herziening misschien nog beter bevalt.

Buitengewoon teleurstellende film, ik kan er weinig positiefs over melden. Twee onsympathieke en (nog erger) oninteressante personages. Een slap en oninteressant plot, waarbij niks echt uit de verf komt. Het hele wijngebeuren wordt niet interessant en ook vrij oppervlakkig gebracht, de relaties tussen de personages komen totaal niet uit de verf en al te veel humor zit er ook niet in. Visueel zag het er ook niet al te geweldig uit. De muziek was soms vervelend aanwezig. Het acteerwerk niet is al te bijzonder, zeker van Church niet. Ronduit saai en oninteressant, de film duurt bovendien ook nog eens veel te lang.

The Hangover on prozac. 2 personages die samen de laatste week voor een trouw vieren. 't Is te zeggen 'vieren' is relatief, want de mannen gaan wat rondtrekken en wijnproeven. Het is weer eens iets anders dan raften of een kroegentocht. Paul Giamatti is de depressieve schrijver van dienst. Het duo acteert niet slecht, maar echt boeiend wordt het nergens. Het is niet zwart genoeg om leuk te worden en Giamatti mist de pittige blik op de wereld van een Woody Allen. Dit concept zou echt iets voor hem zijn. Wat overblijft is een gezellig maar evengoed wat saai verhaal. Wat de wijn in de film heeft, maar de film zelf mist is die nasmaak, de pit en de frisheid. Ik mis het geweldige dat velen in Sideways zien. Misschien later als de film wat heeft kunnen rijpen...

Voor een komedie en roadmovie vond ik het tempo toch wel aan de lage kant. Dat de film nogal vaak in herhaling valt met het wijnproeven en het boek draagt bij aan dat gevoel. Vooral het aanloop, dat zowat het eerste uur in beslag neemt, had een stuk korter gekund.

Een film met een prima acteerwerk en mooie beelden, maar dat was niet genoeg om mijn aandacht bij te houden, en dan vooral gedurende dat eerste uur. Gelukkig komt de film daarna wel op gang, valt er ook meer te lachen, en is het prima wegkijken. Maar het eerste uur, zonde.

Had wellicht iets korter mogen duren maar het is een sympathieke vakantie geworden waarin twee vrienden elkaar ondersteunen bij de moeilijkheden die ze allebei hebben. Er gebeurt niet schokkend veel en ook de wijnproeverijen bleven redelijk vlak maar het gaat vooral om het proces van Miles en zijn compagnon. Ze ontmoeten enkele vrouwen en zullen bepaalde keuzes overwegen om zowel zekerheid als geluk na te streven. Paul Giamatti is een uiterst geschikte kandidaat om deze tragikomische rol op zich te nemen en hij wordt nadeloos begeleid door Thomas. Prima uitslag voor Payne.

Geweldige film, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht.

Ik leefde erg mee met de personage´s waar door elke situatie wel verrassend en vermakelijk overkwam. Voornamelijk kwam het allemaal ook erg luchtig over, dat maakte het ook prettiger om naar te kijken. Ook de lengte maakte op dat moment niet veel uit, zelf dacht ik zelfs nog aan paar extra scenes die ik er bij had bedacht. De balans tussen de verschillende genre´s werd ook goed gecombineerd, maar daar was dan ook ruimte genoeg voor. Acteur Paul Giamatti was geweldig, dat was ook de reden voor mij om deze film aan te schaven op dvd.

4,0*

Wat is er ontluisterender dan te denken dat je nog een leuke wine trip onderneemt met je beste vriend die op het punt staat te trouwen, waarop je je avonden alleen kunt spenderen, al mijmerend over je onuitgegeven roman en je eigen stukgelopen relatie, omdat je vriend nog eens lekker de bloemetjes gaat buiten zetten. De twee zijn een perfect (tragi)komisch duo. Thomas Haden Church kan zo goofy gek cool zijn en Paul Giamatti lijkt immer ongemakkelijk in dat lichaam van 'm. Een perfect stel in deze typische Payne vertelling die net als andere van zijn films gaat over alles dat nou niet van een leien dakje loopt, over het leven nemen zoals het op je afkomt, de leegheid van het bestaan.... en gehoord worden (gelezen in dit geval), ook al word je niet uitgegeven.

Veel van verwacht maar erg teleurstellend. Momenten zijn wel aardig maar de film is wat mij betreft te lang, te traag, veel te weinig komisch en inhoudelijk vrij leeg. Ik vond de mannelijke personages niet boeiend en zelfs irritant (vooral Thomas Haden Church: verschrikkelijk).

Na al die jaren nog steeds mijn favoriete film. Zo'n typische film die grootse thema's verpakt in een klein verhaal over twee mannen waarmee iedereen zich wel kan vereenzelvigen, of op z'n minstens zo'n figuur kent. Delicate zaken verpakt in een pakkende roadmovie, beter dan dit wordt het voor mij niet. Mijn hele recensie kan je hier terugvinden: Recensie: Sideways – Popcorn Tales - popcorntales.com

Een redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Paul Giamatti speelt wel goed...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...