Sideways (2004)

De fluwelen touch die Alexander Payne altijd in zijn films hanteert kan mij nooit écht bekoren. Het speelt doelbewust op het gemoed, door alles zo lichtjes en fleurig te brengen dat de kijker bijna geen andere keuze te over heeft om zijn films oersympathiek te vinden. Gelukkig val ik niet volledig ten prooi aan dit juk en kan niet anders zeggen dan dat ik het welbeschouwd slappe hap vind. Nergens zit een grap in die echt snijdt, of een tragische scene die echt raakt.

Toch kun je moeilijk zeggen dat de regisseur niet vakkundig is. Nergens laat het echte steken vallen. Geen enkele scene is tenenkrommend of brengt je op de rand van vomeren. Als het in deze film een factor is die je daarbij wel in de buurt brengt, is het de rol van Thomas Haden Church. Niet overtuigend. Zijn buddy Paul Giamatti is dat wel. Zonder ergens waarlijk karakterspel te tonen, geloven we hem als de depressieve sul die bij tijd en wijlen aardige oneliners heeft.

Al met al weet het oeuvre van de regisseur wel te bewerkstelligen dat zijn films van dat snit zijn dat je na een afgepeigerde werkdag op een van zijn werken afstemt. Een weinig controversiële keuze wel, maar je weet in ieder geval wat je te wachten staat: een oase van gemak, lichtjes behagen en goedwillendheid. Een film waar je met je vriendin of het gezin schouder aan schouder naar kijkt en weet te bewerkstelligen dat de neuzen dezelfde kant op gaan staan.

Wat een ontzettend slecht acteur die Haden Church! Jammer van de voor de rest aardige film dat een van de hoofdrolspelers zo irriteert.

Het begint allemaal wat zoetsappig deze toch wel cheesy romcom. In zoverre kan ik het oordeel van ZenZin wel volgen. Maar dan zijn er toch ook de elementen die me meer doen neigen naar een mening als die van BlueJudaskiss, ook al ben ik echt geen uitgeproken fan van Giamatti.

Voor mij was de ruim twee uur durende filmervaring een soort proces van acceptatie van een genrefilm die ik normaal gesproken niet (vaak) waardeer. In het begin vond ik de film vreselijk irritant (denk aan de lachende cast in Jack's huis die staan te luisteren als Miles spreekt: gadver!). Hoe dan ook volgen al snel elementen die me wel bevielen. Het zijn cheesy dialogen die best komisch zijn,
het roadmovie element, de beelden, het interessante gedoe over wijn, de cheesy weergave van de tegengestelde karakters met een chaotisch dan wel knallend einde, ja dat deed me toch wel wat. Ook leuk en aanvullend op de cheesy-ness: de voor mijn gevoel vooral 90ies elementen: geen telefoon, wijde pijpen, lange blouses, MTV The Grind op TV (!). Ik heb het tijden uitgesteld, om deze klassieker te gaan zien, maar heb geen spijt. Inspiratie voor liefhebbers van romcoms, vakantiegangers op weg naar California, wijnliefhebbers en...de rest.

Een Alexander Payne wil ik altijd wel zien en dat was ook de prelude om deze Sideways te bekijken. Een roadmovie en intussen de mooie wijngaarden van Californië, toch de 4 grootste wijnregio ter wereld. Het is zo'n filmpje geworden dat me naast het verhaal deed watertanden om een flesje te openen, heerlijk! Ik heb als complete leek op wijngebied - ik hou echter wel eens van een goed glaasje - genoten van deze film. De vele conversaties over wijn en het verschil tussen Chardonnay en Merlot - verveelden niet en werden erg luchtig gebracht zonder belerend of saai over te komen. Mooi!

Het verhaal gaat over twee vrienden - eveneens twee tegenpolen - die een tripje maken als gegoede Bourgondiërs en trachten te genieten van de kleine dingen in het leven. De één een bon vivant en womanizer (Church), de ander een half depressieve mislukte schrijver (Giamatti). Het levert mooie televisie op die drama, humor en romantiek mooi afwisselt zonder echt ene mierzoete romcom te worden. Niet geheel clichématig en Payne zorgt voor een mooi open einde waar de deur op een kier wordt gezet waardoor Sideways niet vervalt in het traditionele happy end.

Sideways is een herkenbare film geworden over het dagelijkse leven, over het leven van twee doordeweekse burgers met hun eigen issues en problemen, met hun goede en slechte eigenschappen. Payne is een meester in het vervaardigen van alledaagse dingen. Nebraska vond ik beter, maar About Schmidt en The descendants liggen zowat in dezelfde lijn. Dikke 3,5*!

Van IMDB: Director Chris Columbus said the film was "a 70s movie made in contemporary times".

Het tempo, de scenes, die op zich niet heel origineel zijn (twee heel verschillende vrienden bijvoorbeeld), het is inderdaad als een jaren 70 film vertaald naar later. En dat is waarom ik deze film wel mag, al geef ik meteen toe dat het niet perfect is.

“What's the title?”

“The Day After Yesterday.”

“Oh... You mean today?”

Heerlijk. Sideways is een film om bij weg te dromen en een goed glas wijn bij te drinken (geen Merlot), maar het is ook een zeer interessante karakterstudie. Vooral omdat Miles en Jack zo herkenbaar zijn, en ik denk dat iedereen wel zulke types kent. Miles is de twijfelaar, het cynische 'glas half leeg' type die overal het negatieve in ziet. Jack is één en al bravoure, en is een man die waarschijnlijk weinig tegenslagen in zijn leven heeft gekend. Zonder over de gevolgen na te denken duikt hij in iedere situatie.

Toch zie je dat naarmate de film wel veranderen. Miles wordt wat zelfverzekerder, en Jack komt zichzelf keihard tegen. Maar Sideways is zeker geen zware kost, want er valt ook veel te lachen en het intelligente script van Alexander Payne zit vol met grappige en venijnige dialogen, en scherpe en rake observaties. Met fantastisch acteerwerk van Giamatti, Haden Church, Madsen en Sandra Oh. De wijn vloeit rijkelijk, en ook voor een wijnliefhebber is dit een feest. Over films als Sideways zou ik nog pagina's vol kunnen schrijven, en het is een film waar je bij iedere kijkbeurt wel weer iets nieuws ontdekt.

Aardige road movie heeft wat leuke momenten, er zijn maar weinig acteurs die een loser zo goed kunnen verbeelden als Giamatti, maar uiteindelijk is het toch allemaal wat te tam en inspiratieloos om tot een hoger cijfer te komen. Met name audiovisueel stelt Sideways zwaar teleur. De visuals zijn lelijk en weinig creatief, het meest avontuurlijke is een niet bijzonder geslaagd te noemen gebruik van split screens. Nog erger is de zouteloze soundtrack, muziek die zelfs in een lift zou opvallen door het non-descripte getokkel.

Sideways moet het dus puur van het verhalende aspect hebben en de acteurs, en die zijn wel in orde. Ik vind het ook altijd wel te prijzen als filmmakers geen "alles-komt-goed" attitude hebben. Wel apart dat het vak van leraar kennelijk zo'n lage status heeft in de VS, in contrast met dat van acteur in reclamespotjes. Je zou het toch eerder andersom verwachten.

Tegenvaller. De film draait om twee personen en is een soort karakterstudie, maar we kijken wel ondertussen naar twee wat uitvergrote personages. Nog net geen karikaturen, maar het schuurt ertegenaan. Daardoor faalt die karakterstudie. Ik vond ook nergens dat die twee mannen vrienden waren, op geen moment is dat te voelen. Echt grappig wordt het niet, vaak wordt de grap in een uitvergroting gezocht die je enkel in film ziet en dat werkt niet bij zo'n film als deze, daarvoor is de film weer niet genoeg komedie (denk aan die emmer wijn drinken, of de portemonnee terug halen). Visueel oogt het allemaal erg goedkoop.

Blijft over dat er af en toe wel sfeervolle plaatjes in zitten, de sfeer is sowieso prima, enkele kleine momenten zijn fijn. En tot ergens de helft is dit ook wel oké kijkvoer, maar uiteindelijk nemen de minpunten de overhand, richting het einde wordt de film ook minder en eindigt een beetje met een 'was dit het nou?'-gevoel. 2,5*.

Half.

Sideways vormt opzicht best wel een redelijke dramakomedie die niet al te moeilijk uit te kijken is. Het fijne aan de film is dat het niet perse je ding hoeft te zijn. Het lijkt namelijk best een breed publiek aan te spreken en is te genieten voor veel diverse soorten doelgroepen, zonder dat de film de kaarten al te veilig speelt.

Toch blijft het allemaal iets te oppervlakkig om me echt mee te kunnen voeren in het verhaal. We volgen twee personages die nergens in het verhaal echt sprankelen, ondanks het sterke acteerwerk van Giamatti. Church daartegenover is een stuk zwakker te noemen, vooral tijdens sentimentele scenes valt hij sterk door de mand. Acteert soms alsof hij niet bij zinnen is.

Visueel wordt de film ook voorspelbaar ingevuld. Locaties worden genoeg getoond (mag ook wel tijdens een roadmovie) maar nooit echt naar behoren in beeld gebracht. De sfeerzetting komt namelijk nooit over. Zonnig weer wordt nooit gevoeld en emoties spatten zelden over. Toch blijft het altijd wel vermakelijk, maar het maakt nooit echt het gevoel in je los die het wel los lijkt te willen maken.

Er worden gaandeweg wat verhalen uitgewerkt die prima weg te kijken zijn en redelijk in het verhaal worden gemengd, maar eigenlijk krijgt de band tussen Church en Giamatti de primaire focus en juist die vond ik wat matigjes. Vooral omdat ik die chemie niet echt voelde. Giamatti had het makkelijk voor elkaar kunnen krijgen, maar het is toch echt het personage van Church dat nooit zo goed mengt. Het concept van elkaars tegenpool zijn wordt vaker gebruikt, maar hier voelt het te veel aan alsof ze toevallig bij elkaar terecht komen.

Verder een film waarin weleens wat te lachen valt en vooral genoeg te beleven is. De twee uur voelen nooit aan als een opgave en er heerst genoeg variatie in gebeurtenissen door de film heen om het als geheel nooit te lang aan te laten voelen. Toch vond ik dat een bepaald gevoel nog ontbrak, maar ook wat presentatie. Daardoor komt Sideways niet bepaald boven de middelmaat voor me uit.

Lang geleden eens gezien (2005) en nu weer eens een frisse herkijk van deze wijnproeverij-roadmovie.

De eerste keer vond ik hem hartstikke leuk en kon ik er weinig slechts in zien, nu zie ik toch wel duidelijk dat de film een aantal zwakke punten heeft.

In de eerste plaats de montage en dan vooral de lelijke crossfades heel de tijd. Het geeft het een gedateerde 90's feel. Sommige scènes of montages hadden ook makkelijk weggelaten kunnen worden, het maakt de film trager dan het had hoeven zijn.

Ook enkele flauwe, kluchtige subplotjes of scènes die totaal over the top zijn (bijvoorbeeld dat akkefietje met de achtergelaten portemonnee van Jack, of Miles die een emmer wijn achterover giet, of het crashen van de auto) hadden beter achterwege gelaten kunnen worden.

Tot slot wordt de soundtrack soms wat vervelend, die easy listening jazz kwam me op een gegeven moment de strot uit.

Daar staat dan weer tegenover dat het thema van wijnproeven iets plezierigs heeft en Paul Giamatti en Thomas Haden Church een goede chemie hebben samen. Ondanks dat ze eigenlijk allebei best klootzakkerig en onuitstaanbaar zijn (naar anderen en naar elkaar) root je ergens toch wel voor ze, met name dat Miles en Maya ondanks alle awkwardness samen eindigen. (Hoewel ik Maya wel een leuker iemand gun dan Miles.)

Zeker niet de topfilm die ik ooit dacht dat het was, maar toch hou ik er ergens nog een lichte zwak voor.

3,75*

Deze film voor derde keer gezien, maar blijkbaar nog niet gerecenseerd. Is toch wel een van de betere films in mijn oeuvre. Is een depri roadmovie met wijn, lekker eten, vriendschap en overspel als inzet. Paul Giamatti slaagt erin om een gescheiden man als een echte lozer te spelen. Ik vind het een topprestatie als acteur. Geen special effects maar pure acteerschool. Verder hou ik van roadmovies en dan nog eens gecombineerd met de liefde voor wijn is dat voor mij al een geslaagde formule. Voeg er dan nog de realiteit van een scheiding met al zijn lijden en een ev. nieuwe liefde erbij en je hebt een zeer unieke film. En alle elementen bevallen me zo goed dat dit voor mij een pareltje is. Zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ben je liefhebber van wat wijninfo en diepgaande dialogen en zoek je geen flashy acteurs, dan moet je deze zeker bekijken. Eindevaluatie 4,5 * (Max van 5* geef ik zeer weinig) Zal deze met veel plezier binnen een paar jaar nog eens bekijken.

Na de Holdovers toch wel nieuwsgierig geworden naar de werken van regisseur Payne. Deze film uit de lijst geplukt en geen spijt van gekregen. Leuke film, met onder andere een heerlijke Giamatti, die zijn personage geweldig neerzet! Niet zo goed als in The Holdovers, maar wel weer op zijn lijf geschreven. Beide hoofdpersonages hebben een leuke chemie; op sommige vlakken zeer herkenbare humor en fratsen.

Payne weet in ieder geval een goede balans te vinden tussen drama en komedie, waardoor de film lekker wegkijkt. Natuurlijk kun je van tevoren wel raden hoe de film afloopt, maar ook dit is prima uitgewerkt.

Sideways is een wat smaakloze roadmoviefilm die duidelijk wat peper en zout kan gebruiken. Op audiovisueel vlak is het ronduit flets, waardoor de film het zodoende van het verhaal en karakters moet hebben. Die zijn echter alles behalve memorabel te noemen. Het kabbelt allemaal voort, met af en toe ruimte voor een bescheiden glimlach.

2,5 * Doorsnee slobberwijntje

Heb niets met wijn, dus ook niet met champagne. Maar na deze film die ik na elke kijkbeurt leuker vind, zou ik in staat zijn om een fles open te trekken, en 'm nog op te drinken ook. Buitengewoon grappige roadmovie. Hoeft voor mij niet altijd zo pretentieus te zijn, en me een spiegel voorgehouden te worden. Op een gegeven moment had ik het idee alsof ik bij die gasten was. Hilarisch. Tragikomisch zeker, het zijn natuurlijk vreselijke losers, maar als het heel erg wordt ga ik het zeer waarderen, en geniet ik met volle teugen. 4 steren. Dik verdient. Cheers,

Wijnen, wijnen, wijnen!

Al gebeurt er wel meer in deze film dan enkel leuke dialogen over wijn, maar het is wel een erg leuke kapstok om alles wat er gebeurt aan op te hangen. Paul Giamatti en Thomas Haden Church vormen een erg aangenaam duo om naar te kijken. Het zijn geen kartonnen borden personages, maar echte personen van vlees en bloed en hun tegenovergestelde karakters passen erg goed bij elkaar. Miles die door zij depressie conservatief staat tegenover alles wat Jack wil doen en Jack is dan weer de rokkenjager van dienst, die zelfs zijn huwelijk op het spel zet. Ook de totaal verschillende manier hoe ze omgaan met de 2 dames (Maya en Stephanie) is erg leuk om te zien en Miles wenste ik na verloop van tijd terug geluk in de liefde.

Het verhaal zelf is klein, maar fijn. Het tempo is eerder aan de trage kant, maar in dit geheel is dit een pluspunt, aangezien de dialogen van een goed niveau zijn. Er zitten ook best wat komische momenten in de film, zoals wanneer Miles moet inbreken om Jack's portefeuille terug te krijgen. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd met deze fijne roadmovie.

3.5*

Kom net terug uit Solvang, dan is het extra leuk om een film te zien die zich daar afspeelt.

Heerlijke komedie/roadmovie met subtiele humor. Film is vrij simpel is focust zich meer op karakter ontwikkeling. Paul Giammatti was vol mijn de ster van de film. Hij zette echt een prachtige rol neer.

4*