Sideways (2004)

Juist. Samen met Paul Thomas Anderson zo'n beetje de meest veelbelovende regisseur van die generatie.

Heerlijke film, die je doet smachten naar een wijntje, de lekkerste wijn, zoals Miles hem het beste zou kunnen omschrijven.

Paul Giamatti is op zijn best in deze langzaam opbouwende film. Thomas Haden heeft ook een hilarische rol.

Tegen het einde komen er een tal van hilarische en ontoerende momenten voorbij:
Het terugwinnen van de portomonee, de zogenaamde botsing die werkelijkheid wordt tegen een boom en - het mooiste - de fles uit 1961 die hij op een speciale gelegenheid leegdrinkt; in een lege colabeker in een fastfoodrestaurant > prachtig.

4,5 * en een nummer 10 positie in mijn top 10.

Een geslaagde film.

Ik heb me grotendeels vermaakt tijdens het kijken van de film. Het uitgangspunt van twee mannen die met elkaar een weekje de hort op gaan is al aardig. Dat wijn een centrale rol in de film inneemt en als symbolische functie door het scenario is heen is vermengd maakt het uiterst origineel.

De rol van Paul Giamatti is echt fantastisch, het cynisme druipt er vanaf. De twee vrienden zijn zo anders, dat het mooie contrasten oplevert. Beide mannen kijken meerdere malen in de spiegel; dit op geheel eigen wijze. Dat is ook meteen de kracht van de film: je gaat helemaal mee met de personages en leert ze echt kennen tijdens hun ' uitje'.

Het is een solide en vermakelijke film geworden, die niet teveel poespas nodig heeft om uit te blinken.

3,5*

Twee vrienden, die elkaars tegenpool zijn, op een wijntrip door Californië. Klinkt interessant en origineel. Het is dan ook een intrigerend uitgangspunt. Leuk om te zien hoe een wijn wordt beoordeelt, je zou bijna suggereren om een wijnmeter te lanceren.

Giamatti en Church vertolken hun rollen naar behoren, ook al zijn hun personages niet heel bijzonder. Ze zijn interessant, maar toch vrij ééndimensionaal. Ze belanden dan wel in een paar grappige situaties, maar nergens wisten hun belevenissen me echt te raken. Gecombineerd met het feit dat ik de film grotendeels saai vond, levert dit een onvoldoende op, die echter wel sterk tegen drie sterren aanleunt.

Ik was echt onder de indruk van deze film. Het acteerwerk van Giamatti, en de voor mij nog onbekende Haden Church was fantastisch. Ook de relatie van de beide kerels met elkaar, alsmede met de vrouwen is gecompliceerd en knap uitgewerkt in twee uur film.

Het uitgangspunt is origineel, naast het feit dat het razend interessant is om uit te vogelen hoe beide heren in elkaar steken. Absoluut eentje om vaker te kijken, ook nodigt dit uit meer films met Giamatti te gaan kijken.

4*

Erg leuke en genietbare "sit back and enjoy"-film. Ik kan me wel vinden in het eenvoudige maar toch degelijk en realistisch script. Sommige situaties brachten me zelfs aan het glimlachen, wat niet van veel andere komische films kan gezegd worden. Wie knalacteerwerk zoekt zal het in deze film niet vinden, de tegenpool evenmin. Film die ik mogelijk nog een keer ga zien.

film die tegen de 4* aanleunt

Wat een héérlijke film is dit. Ik betrapte me er op dat ik vrijwel de hele film met een lach op mijn gezicht zag. Hilarische momenten, geniale subtiele humor, droge grappen, geweldige oneliners..het zit allemaal in Sideways. Helaas wist hij me niet de volle 123 minuten te boeien. Hij kwam zeer moeilijk op gang en na een tijdje gaat de film ook wel enigszins vervelen. Pluspunt is dan wel weer dat er altijd weer een hilarisch moment tussenzit, waardoor je toch weer geboeid verder kijkt.

Een héle dikke 3,5 voor Sideways, die me positief beviel.

"I think it was Bukowski."

Dit is inderdaad zo'n grappige citaat uit deze film! Mooi om te zien dat sommige mensen deze humor waarderen en andere helemaal niet. Zo typerend..Zeg er verder maar niet teveel over. Ik zat ook in een huiskamer vol starre gezichten, en bij mij rolde af en toe de tranen uit me ogen van het lachen!! Topfilm!!

Vond dat er zeker een portie humor in zat, maar niet onoverwinnelijk. Alle mijn zinsvermogens werden geprikkeld door het onallerdaagse thema, knap voor een filmmaker! Leuk dat zulke films, gewoon over het leven, ook nog steeds gemaakt worden.

Zeer stijlvol en bij wijlen hilarisch.

Een aardige 3.0 volstaat.

Ik vind dat nogal zuinig.

Moest er ook vreselijk om lachen. Miles doet het echt goed als droge loser en heeft een hoog knuffelgehalte. Hij is zo depri dat het gewoon lachwekkend is.

Ik geloof dat ik de diepgang van deze film mis.

Vond er weinig aan, kwam (te) langzaam op gang.

Simpelweg absoluut niet mijn humor.

Althans, 2 keer een gniffel kon er misschien vanaf.

2.5**

Leuke film met enkele meesterlijke scenes. De gortdroge humor stond me erg aan, en verder kon ik me perfect inleven in het personage van Miles. Het deed me een beetje denken aan Garden State; ook de luchtige humor en de bizarre wentelingen (Miles zijn moeder, wijn drinken uit de bak, auto mist boom, etc), maar toch een maatje kleiner..

3,5*

Ontzettend leuke film. Veel ongelofelijk grappige scènes en een prachtrol van Giamatti, meesterlijk hoe hij zijn rol speelt. Minstens even goed als About Schmidt. 4*

Ahem...

Veel beter als about Schmidt!

Dat ze deze film meesterlijk noemen zeg, wat een ongelooflijke saaie film.

Ik heb de film echt een kans gegeven en hem van t begin tot t eind gekeken maar hij kon me niet boeien, verre van zelfs.

1.5* omdat er nog enkele grappige momenten in zaten zoals die naakte vent die achter de auto aan rent.

Giamatti is een fantastisch acteur die nog te weinig credit heeft gekregen voor zijn werk maar daar lijkt verandering in te komen. In the Illusionist levert hij ook weer vakwerk maar het beste is hij in rollen die half tragisch half grappig zijn. Dan komen die grote soepogen het beste tot hun recht.

De film leek me saai maar naarmate hij vordert komen de mooie momenten: soms echt hilarisch, soms tragisch maar altijd sterk. Wat Giamatti op een gegeven moment zegt over die speciale wijnsoort die alleen onder de allerbeste omstandigheden met succes gekweekt kan worden (wat meteen op hemzelf slaat) vond ik erg mooi gevonden, beetje een mijmering over de breekbaarheid van de mens. Verder is de film ook echt lachen, goede mix van humor en serieuzere thema's.

vond hem zeer goed en eigelijk ook best grapig

4*

het eerste uur van deze film is waarschijnlijk voor vinologen wel intresant, vandaaraf wel wat grappige momenten. geen film om hem voor de 2maal te gaan zien

dit is een persoonlijke mening hoor dus ieder wat wils .een 3 sterren film

Enorm genoten van deze film. Erg grappige momenten, herkende in de hoofdpersonages ook veel van mezelf en vrienden van me. Een van de betere films die ik ooit gezien heb. Absolute aanrader.

blijf het gewoon een goede film vinden

na 3 keer kijken blijft hij gewoon nog leuk ik heb erg gelachen bij deze film zeker een keer een kijkje waard

4*

Deze film nu al enkele malen bekeken, maar blijft goed.

M'n tweede Payne en ook deze beviel me erg goed. Hij slaagt er ook in Sideways in om vreemde typetjes geloofwaardig over te laten komen. Vond vooral Miles een prachtpersonage. (I'M NOT DRINKING MERLOT)
Vond de dialogen ook erg sterk. Het gesprek tussen Miles en Maya over hun favoriete wijn wist me op 1 of andere manier te raken, en vertelde heel veel over hun persoonlijkheden.

Heerlijk einde ook. Ik hou er wel van als de kijker zelf mag invullen hoe het uiteindelijk zal aflopen.

Op dit moment vond ik hem nog niet zo sterk als About Schmidt, maar waarschijnlijk zal dat nog wel veranderen. 4*

Jawel, een Grand Cru...van een film! De kracht van de eenvoud. Simpele contrasten zetten de mens in een helder licht. De één neurotisch, serieus en geremd. De andere een vrolijke levensgenieter. Beiden hebben, op een één of ander manier, elkaar nodig. Dat levert een heerlijke humoristische film op...die een verbazingwekkende realisme uitstraalt. Het is dan ook een sfeervolle film, die het gevoel van een weekje uit perfect overbrengt. En door alle zacht vloeiende leugenachtigheid komt vanaf de bodem de afgeronde droombubbel naar boven drijven: echte liefde is elkaars onversneden waarheid....zure druiven ... willen proeven. Of toch maar een goedkoop huiswijntje...dat geeft tijdelijk meer plezier........al komt uiteindelijk de ware geest knallend uit de fles. En alleen met de ware kunnen glazen, rijp gevuld in reflectie, doorzichtig samenklinken.

"A message in a bottle": Miles psyche zit gevangen in de fles: zeg me welke wijn je het meest waardeert, dan zal ik proeven wie je bent of wil zijn..........

Maya: "You know....Can I ask you a question Miles? Why are you so
into Pinot?"
Miles: "I don't know. I don't know. It is a hard grape to grow, as you
know, right? It is thin skinned, temperantal, ripens early. It is
not a survivor like cabernet which can just grow anywhwere
and thrive even when it's neglected. No Pinot needs constant
care and attention. In fact It can only grow in these really
specific.....little tucked-away corners of te world. And only the
most patient and nurturing of grows can do it, really. Only
somebody who really takes the time to understand Pinot's
potential can then coax it into it's fullest expression...The...I
mean....It's flavors, they're just the most haunting and brillant
and thrilling a subtle....and ancient on the planet.
Now cabernet can be powerful and exiting too but they seem
prosaic to me for some reason by comparison. I don't know."
En suggestieve Maya die hem aankijkt als een betoverde Godin van de wijn geeft een antwoord die verraad dat ze weet dat een glaswijn persoonlijke waarheden refecteert...."wine is life"....als je er maar niet te diep in kijkt.......

Deze film bezit een heerlijke afdronk.....en wie nog niet alle smaken heeft ondekt moet niet schromen deze film nog een keer te ontkurken. En bedenk bij films met veel cinematografische poeha wordt je nog al eens geflest!

Proost! 5*

By the way: Maya zegt eigenlijk: "Can I ask you a personal question Miles".....

Het is werkelijk een prachtig script.....als Maya iets over zijn boek vraagt, waar veel persoonlijks in zit....en Miles begint daar verwart over te spreken...dan komt Maya (en wij) weinig over Miles te weten....maar als hij over zijn lievelingswijn spreekt dan is hij opeens een 'open boek'. En Maya, met een schitterende blik, die je gevangen houdt,...weet dat!
Een briljante ironsiche scéne......nadat ze het gekreun van het andere stel zijn ontvlucht. Woody Allen eats his heart out!

Het lijkt ook onderhuids ironsich te gaan over het verschil tussen High and Low culture....in de Klassieke zin: het verschil tussen Apollinische levenshouding en de Dionysische.....God van de kunst versus God van de lust. Dionysos was ook de God van de wijn....Dionysche feesten gingen in het oude Griekenland gepaard met sexuele uitspattingen. Dionysos kende vooral vrouwelijke volgelingen de Bachanten vaak begeleid door Saters, vrolijke wulpse wezens op bokkepoten. De vriend van Miles is duidelijk hier de geile bok.... Maar misschien stijgt de intellectuele wijn mij nu naar mijn hoofd. Over Sideways gesproken.....

Mooi verwoord, hier mag wel een halfje bij.

Er zit nog een halfje in de fles.........zoveel rijkdom aan smaken kan je toch niet laten staan?

Dit was mijn eerste Payne ik ben benieuwd wat hij nog meer in het vat heeft!