Key Largo (1948)

Vooral ontzettend goed geacteerd. En de blik van Lauren Bacall: wowie! Ik ben bijna verdronken in haar ogen.

Simpel verhaal, maar met een leuke ontknoping.

Erg goed geacteerd, maar wat mij een beetje tegenstond was het té simpele verhaaltje. Toch was het 'vermaakgehalte' van de film wel zo hoog, dat ik me goed vermaakt heb. 3,5*

Aardige film. Niet veel bijzonders natuurlijk, maar goed geacteerd en de film weet de spanning er goed in te houden. Naar mijn mening in ieder geval een stuk beter dan The Maltese Falcon.

3,5*

Zijn er ook klassiekers die je wel weet te waarderen JJ_D?

Hoe dan ook, ik heb gisteren genoten van Key Largo. Een heerlijke thriller (absoluut geen film-noir) die beter was dan ik verwacht had. Ik ging de film eigenlijk voor Bogart kijken, maar hoewel hij zijn rol op zich goed speelt, heeft hij hier weinig te doen. Dit is eigenlijk niet Bogart's film, maar die van Robinson. En wat een rol speelt hij hier. Hij speelt iedereen van het scherm af, inclusief de geweldige bijrollen van Trevor en Barrymore. Puur genieten. Maar ik blijf het jammer vinden van Bogart en Bacall. Je zou verwachten dat ze de hoofdrol hebben, maar in feite krijgen ze niks meer dan een standaard held en geliefde rolletje, die ook nog eens bijrollen zijn. Robinson is de onbetwiste ster van Key Largo!

Er zitten trouwens erg veel goede scènes is in deze film. De sfeer is ook perfect en op de koop toe vond ik de film ook nog verrassend spannend. Het verhaal is simpel maar doeltreffend. Robinson heeft trouwens een aantal mooie citaten in deze film.

4 sterren, maar wellicht verhoog ik nog naar 4,5*.

Film die de moeite waard is door de voortreffelijke acteurs (vooral de gangsters en dan heb ik het niet alleen over Edward G. Robinson), de broeierige sfeer en het zeer aardige eind op die boot. Verder doet het erg toneelmatig aan (was het ook niet op een toneelstuk gebaseerd?), het deed me dan ook denken aan de Petrified Forest, wat ik een tegenvaller vond en ook Key Largo viel ligt tegen. Net niet bijzonder genoeg en da's jammer. 3,5 sterren.

Mwaoh, dat toneelmatige vond ik nogal meevallen. Er werd ondanks het beperkte decor genoeg film van gemaakt. Ik vind het ook vaak wel leuk, zulk soort films. Ik heb me prima vermaakt.

Ondanks het hoge sterrengehalte (Robinson, Becall en Bogart en Barrymore in één film, zeer hoog ingezet van Warner destijds), is het wat mij betreft Claire Trevor die de show steelt en wel wat meer nadruk had mogen krijgen. de scene waarin Claire een lied zingt in ruil voor drank is mijn favoriete in deze film. Ik heb Bogart nog nooit zo dienstbaar zien acteren, ben er nog niet uit of ik dat wel zo'n goed idee vond.

Het einde en dan bedoel ik vooral de boot die aan komt gevaren met held Bogart erop en Becall die smachtend op 'm wacht vond ik er net over. Geen perfecte film, maar de tijd vloog om.

3.5*

Wat een fantastische film is dit! Hoewel na een half uur al wel duidelijk is hoe de zaken ervoor staan en je al wel kunt vermoeden wat de uitkomst zal zijn, blijft het verhaal boeien tot het laatste ogenblik. Geen scène teveel of te weinig, een waar meesterwerk van Huston!

Edward G. Robinson steelt hier de show. Bogart en Bacall stellen eigenlijk wat teleur. Ook Claire Trevor is een sterke bijrol als het dronken gangsterliefje. De andere bijrollen zijn soms wat minder. Maar dat ligt vooral aan de uitwerking van de personages. Zo komt de hele film praktisch te staan op Edward G. Robinson en zijn dialogen met Lionel Barrymore of Bogart. Spannende gefilmd trouwens en niet gemakkelijk om zowat de hele film in 1 hotel te laten doorgaan (op de kleine buitenscene na en de scene op de boot). In elk geval een klassieker en zeer leuk om te zien. Alhoewel het - vooral door de mindere Bogart en Bacall - voor mij niet echt de topper is.

Lang geleden dat ik zo'n leuke misdaadthriller heb gezien !

De acteurs doen het allemaal erg goed : echt sprake van chemie tussen Bogart en Bacall is er niet, maar beide bezitten zoveel charisma dat het niet nodig is om schitterend acteerwerk te leveren om te overtuigen. Hun blikken deden al genoeg
Maar dit is toch wel echt Eddies film, die een geweldig goede badguy neerzet. Zo imposant, zo meedogenloos goed...
De cast slaagt er zelfs in om de kijker te raken met scènes zoalsde pogingen van de invalide schoonvader om op te staan en Rocco aan te vallen, terwijl die de man uitlacht omdat hij niet eens op zijn eigen benen kan staan... erg zielig maar o zo briljant.

Het verhaal is misschien niet bijster origineel, maar bouwt erg goed op met een aantal leuke plotwendingen en benut het geïsoleerd-groepjegegeven uitstekend met onderhoudende dialogen die een psychologisch oorlogje in die zwoele sfeer ontketenen. En dan is het maar smullen van de spanningen tussen de personages
Dit alles resulteerd zelfs in een paar spannende momenten en zorgt ervoor dat het tot de laatste minuut blijft boeien !

4* Topvermaak en ik weer zin om de film te starten !

Beter een ingekleurde versie dan geen versie. Hoewel ik niet omver ben geblazen door de film, was het toch de moeite waard. Het verhaal had voldoende vaart en was af en toe spannend. Ik was minder blij met het acteerwerk. De gezichtsuitdrukkingen van bepaalde acteurs zijn namelijk zo overdreven, dat het niet meer realistisch is. Kijk hierbij vooral naar het stukje wanneer Rocco ongerust is over de orkaan. Maar zoals eerder vermeld, het verhaal redt de film.

fantasties gewoon alle acteurs zijn geweldig

verhaal is boeiend.

5 sterren

Wel een okeeje misdaadfilm. Die Robinson heeft hier wel een erg formidabele rol. Keihard is ie als schurk en zijn acteerwerk komt erg modern over voor die tijd. Bijzonder knap en gedurfd hoor . Bogart en Bacall zijn prima, zoals je kunt verwachten in verder wel een leuke broeierige setting van een orkaan en een aantal mensen die onder schot gehouden worden in een hotel.

Ondertussen is dit al de 5de film met Humphrey Bogart en de 3de film van John Huston die ik zie. De film is een beetje zoals ik verwacht had, het heeft een leuk wegkijk-misdaad-verhaaltje maar vormt op zich geen hoogstaand geheel. Ik had hier hetzelfde probleem als bij The Maltese Falcon: de settings beperken zich tot een paar locaties en komen niet echt tot leven, waardoor het allemaal wat toneelachtig overkomt. Ook het acteerwerk van onder meer Edward G. Robinson en Lionel Barrymore was weinig bijzonder. Humphrey Bogart zette ook een mindere prestatie meer dan in zijn andere films en het leek soms alsof hij zelf niet wist waar naartoe te gaan met zijn personage maar hij komt dan ook weinig aan het woord. Lauren Bacall mocht er van mij ook wezen, ze zag er erg goed uit in die tijd. Op zich heeft het verhaal weinig om het lijf maar het kijkt wel lekker weg.

3.0 sterren

Hele behoorlijke thriller dit.

Humphrey Bogart is een van mijn favoriete acteurs en doet het hier naar behoren met zijn soms wat cynische kijk op het leven. Zijn samenspel met Bacall is aardig, al lijkt de rem er soms ietwat op te zitten. Het is echter Edward G. Robinson die de show steelt in deze film en een schurk van formaat neerzet. Heerlijke rol hoor, met dat geschmier en gesnauw van hem.

De film zelf heeft zijn hoogte en mindere punten. Het eerste gedeelte van de film is best leuk. Als ze op een gegeven moment gegijzeld zijn zakt de film wat in. Als de storm langzaam maar zeker komt opzetten, lijkt de film ook weer aan te wakkeren en krijgen we vanaf dat moment pas echt een uiterst boeiende film, die toewerkt naar een nog best wel spannende finale op zee. Daarnaast is de sfeer van de film soms lekker claustrofobisch en onaangenaam.

JohnHuston levert toch aardig wat goede films af moet ik zeggen. Dit is zeker niet zijn best, maar dan nog is het een film die makkelijk boven de grijze middenmoot uitsteekt.

3,5*

Aardige misdaad klassieker met overtuigende bad guys.

Key Largo kijkt door het acteer niveau best goed weg, alleen was de spanning soms wel wat afwezig.

De film komt wat traag op gang en heeft wel een paar spannende scenes maar jammer genoeg toch teveel rustige momenten.

Het einde vond ik wel erg spannend en ik vroeg me tijdens dat einde ook af waarom de film niet meer van dat soort echt spannende scenes had.

Kortom: goed acteer niveau en een boeiend verhaal, maar toch de tand des tijds niet helemaal doorstaan.

3*

Een sterke cast. De chemie tussen Bogart en Robinson ontbrak eerlijk gezegd een beetje, maar individueel prima gespeeld. De kleinschalige setting en de overzichtelijkheid zorgen voor genoeg spanning, maar iets meer sterke dialogen zouden zeker geen overbodige luxe zijn. De scène op het schip is, hoewel erg spannend, achteraf wat knullig, maar zoals gezegd erg spannend en in principe is het dan prima, toch?

Eigenlijk zoals de hele film: nergens hoogstaand, maar als je je vermaakt hebt, waarom dan overanalyseren?

Het ontbreekt Key Largo aan voldoende spanning, iets waar de film wel op in lijkt te zetten. Het acteerwerk is degelijk, hoewel ik Bogart wel eens interessantere personages neer heb zien zetten. Ook Bacall krijgt niet echt de ruimte om een goed personage neer te zetten. Het verhaal is nogal eenvoudig en kent weinig interessante wendingen. De laatste vijftien minuten zorgen pas echt voor wat spanning, verder biedt de film eigenlijk te weinig.

A dame to die for.

En nu is ze er zelf niet meer. Een einde van een tijdperk, wellicht, hoewel het tijdperk waarin dames nog dames waren en heren nog gentlemen allang vervlogen lijkt. Een tijdperk waarin de omgangsvormen nog volgens vastgestelde normen verliepen, iedereen in nette kleren rondliep en iedereen respectvol U zei - met twee woorden. En waarin het acceptabel was om je tegenstander een hoek op zijn gezicht te geven, maar je zijn dure maatpak in orde liet, en na de matpartij netjes zijn hoed voor hem opraapte.

Lauren Bacall. Een van de grootste grootheden die Hollywood ooit gekend heeft, en niet alleen om haar - zeker in deze film - opmerkelijke schoonheid, niet alleen om de ietwat onwaarschijnlijke en daardoor juist meer aansprekende romance met Humphrey Bogart, maar meer dan dat om haar enorme uitstraling en enorme acteertalent. Een heel bijzondere vrouw, met een heel bijzonder leven en een onmiskenbare invloed op de filmindustrie, met zoveel films op haar naam waarin ze de ene na de andere geniale rol speelt.

Zoals deze film, die ik vanavond voor de gelegenheid van haar overlijden wilde herzien. Waarbij ik af en toe het gevoel kreeg dat de acteurs van nu eigenlijk verplicht zouden moeten worden om deze film en een hele serie andere uit dezelfde stal en met dezelfde bezetting te gaan zien voordat ze zelf een rol zouden gaan spelen. De helft zou wellicht uit schaamte en onmacht liever stratenmaker of vuilnisman worden. Eerzame ambachten waarbij geen beroep op enig acteertalent gedaan wordt.

Er is eigenlijk nergens een speld in deze film te krijgen. Het verhaal is simpel, maar ijzersterk. De spanningsboog is perfect. De romantiek is weliswaar snel - binnen vierentwintig uur wordt een band voor het leven gesmeed - maar volstrekt geloofwaardig. De sentimentaliteit is invoelbaar en meeslepend. Elk van de personages is door en door echt, geloofwaardig, en begrijpelijk - alsof je bij je eigen familie thuis komt.

Maar dan de manier waarop dat in de film komt. Elk van de rollen wordt tot in de perfectie ingevuld, van de hoofdrollen tot de kleinste bijrol wordt gespeeld door een acteur die niet zozeer speelt, maar is - en dat is dan ver voordat een term als method acting ooit bekend werd in Hollywood. Niet alleen de emoties, gevoelens en reacties van elk van de rollen is inzichtelijk en invoelbaar, we krijgen ook een heldere motivatie van waar dat vandaan komt en waar dat op gebaseerd is. Les voor de scriptschrijvers, les voor de acteurs. Net zoals de storm zonder CGI of dat soort moderne fratsen toch echt wordt, met alleen wat regendruppels, zwaaiende palmbomen en geluidseffecten. Zo simpel kan het dus zijn, zo simpel kan het gemaakt worden - en toch echter aanvoelen dan de nieuwste 3d-productie. Net als de cinematografie, die zonder fratsen, zonder opsmuk of mislukte creatieve experimenten precies doet wat er nodig is om de film tot iets geniaals te maken. Perfectie.

En tussen dat alles door loopt de dame waar ik mee begon. Lauren Bacall. Een van de meest inspirerende actrices ooit. Zeker in deze film echt geniaal in haar vertolking van Nora Temple, bloedmooi en aantrekkelijk - a dame to die for, hoewel dat citaat uit een andere film komt. Een van de grootste actrices in de magische periode, net voordat zwart-wit werd vervangen door kleur, samen wellicht met Ingrid Bergman - niet toevallig ook tegenover Humphrey Bogart. Een icoon van een voorbijgegane tijd.

Deze laatste van de vier films, die het echtpaar Bogart-Bacall samen gemaakt heeft, blijft ook na herziening naar mijn smaak de minste. De film heeft te veel de kenmerken van verfilmd toneel. Hoewel Edward G. Robinson zijn best doet om zijn rol uit Little Caesar nieuw leven in te blazen, mist de film de nodige spanning. Eigenlijk is Claire Trevor de enige die goed voor de dag komt.

Dit oudje gisteren nog eens bekeken, en moet gewoon zeggen dat hij nog niets aan kracht heeft ingeboet. Ben geen liefhebber van verfilmd toneel, maar hier is dat gegeven totaal niet hinderlijk, ook al omdat ze zo slim zijn geweest om belangrijke sequenties ook buiten het hotel te filmen. Voor de rest is een fraai stelletje karakteracteurs samengebracht die allen hun rol fraai invullen. Bogie zelf heeft trouwens wel eens beter werk afgeleverd en had op zeker meer uit zijn dankbare rol kunnen halen, maar dat word weer gecompenseerd door onder andere een sublieme Robinson. De apotheose op de boot had ook wel wat beter en realistischer gekund(lijkt me onwaarschijnlijk dat de tot dan toe apathische McCloud in een mum van tijd al zijn tegenstanders zo makkelijk uitschakelt ) . Staat weer tegenover dat het kat en muis spel in het hotel tot in de details goed word uitgewerkt, met zo nu en dan lekker suggestieve spanning. Aanrader.

Frank McCloud: When your head says one thing and your whole life says another, your head always loses.

Frank McCloud: One Rocco more or less isn't worth dying for!

Nora Temple: What brought you here?

Frank McCloud: Thought l might make my living on the sea.

Nora Temple: Doing what?

Frank McCloud: Doesn't matter. Hand on a boat. Life on land's become too complicated for my taste.

Johnny Rocco: After living in the USA for more than thirty-five years they called me an undesirable alien. Me. Johnny Rocco. Like I was a dirty Red or something!

Key Largo, een door een snelweg verbonden kleine eilandengroep net buiten de kust van Florida. Een orkaan zwelt aan buiten, maar is niets in vergelijking met de orkaan die binnen in hotel Temple woedt.

Als Humphrey Bogart en John Huston iets met elkaar gaan bekokstoven dan kun je er van uitgaan dat er iets moois en interessants wordt geproduceerd. Dat lukte ze in 1941 met The Maltese Falcon (1941) (Huston's regiedebuut), en het even voor deze film geproduceerde The Treasure of the Sierra Madre (1948) . Key Largo is gebaseerd op een toneelstuk van Maxwell Anderson uit 1939 dat de Spaanse Burgeroorlog als achtergrond had. Huston en Richard Brooks besloten de screenplay niet alleen te moderniseren maar tevens om te vormen tot een film die soms direct en soms subtiel de gespannen politieke situatie in de VS zou weergeven.

Oppervlakkig gezien lijkt Key Largo een eenvoudige film over gangsters die een aantal mensen in een hotel in gijzeling hebben genomen gecombineerd met een ontluikende liefde tussen de jonge weduwe (Bacall) en de nieuw aangekomen gast Frank McCloud (Bogart), en doet daarom ook denken aan The Petrified Forest uit 1936 ( eveneens met Humphrey Bogart). Zij het dat het camerawerk in Key Largo vloeiender is. In werkelijkheid gaat er onder die oppervlakkigheid een allorgie schuil die een duidelijke afspiegeling is van de waanzinnige situatie waarin de Verenigde Staten zich op dat moment in bevonden. Niet alleen zijn er diverse verwijzingen naar de "Red Scare" uit de tweede helft van de jaren veertig, zoals het citeren van de speech van President Roosevelt, en Rocco's verwijzing naar "dirty reds" maar de gangsters zelf kunnen worden gezien als een metafoor voor de HUAC, ( House of Un-American Activities Committee) en Joseph McCarthy die een grote groepen mensen die verdacht werden van lidmaatschap van de Communistische Partij of van communistische sympathiëen in hun greep hielden.

Bogart speelt hier niet de rol van tough-guy die je van hem zou verwachten. Hier is hij iemand die net terugkomt uit de oorlog aan het Italiaanse front en vrijwel alle illusies over heldendom, moed en de hoop op een betere wereld is kwijtgeraakt, iets dat naar voren komt in de pistoolscene met Robinson. Hij maakt duidelijk dat hij geen held is, en dat sommige dingen het gewoon niet waard zijn om voor te sterven. Dit lijkt misschien op een teruggrijpen naar Rick Blaine in Casablanca maar is het niet. Frank McCloud is eerder een afspiegeling van de mentaliteit van vertwijfeling, teleurstelling en ontmoediging die veel mensen die tegen de steeds sterker wordende heksenjacht moeten hebben gevoeld, waaronder Humphrey Bogard zelf. Hij gaf in 1947 leiding aan het Committee for the First Amendment, een commissie opgericht om weerstand te bieden tegen wat zij zagen als inbreuken van de HUAC op het Eerste Amendament maar al in maart 1948 schreef Bogart onder zware druk van Warner een artikel met als titel "I'm not a Communist" in Photoplay en zei ook zich "misleid" te voelen door de Commissie. Bogard, een principeel man, heeft hier de rest van zijn leven mee geworsteld. McCloud's gedrag kan worden gezien als een metafoor voor de situatie waarin velen (waaronder Bogart zelf) zich in bevonden in die duistere jaren van de heksenjacht op alles wat naar 'Liberal' en 'communisme' rook.

Pessimisme en een pessimistisch wereldbeeld zijn belangrijke elementen in film noir en dat geldt ook de schaduwrijke belichting die dit symboliseren. De vraag is of Key Largo een film noir is. Wat betreft het pessimisme en het pessimistische wereldbeeld is dat gezien het bovenstaande inderdaad het geval, vooral bij Frank McCloud, maar qua schaduwrijke belichting is dat minder het geval en er zijn scenes (de openingsscene bijvoorbeeld) die in het daglicht afspelen.

Key Largo is tevens de afsluiter van een kwartet films waarin Lauren Bacall en Humphrey Bogart een perfect op elkaar ingespeeld duo speelde. Waar in de drie voorgaande films hun dialogen altijd spitsvondig en vol met double entendres zaten, ontbreekt dat alles hier en in plaats daarvan krijg je een relatie te zien die langzaam en met vallen en opstaan verder ontwikkeld tot een hechte liefdesrelatie. Hier zien we een Bacall die veel doet en weinig zegt, en in plaats van de femme fatale is ze hier de weduwe die haar schoonvader verzorgt. De relatie tussen hen beide is hier dus heel anders maar ook hier slagen beiden erin een nieuw, zij het subtiel, hoogtepunt toe te voegen aan hun werk. Na Key Largo zou het acht jaar duren voordat ze beiden weer een poging zouden wagen samen in een film te spelen, en toen zou het helaas te laat zijn.

Het is te begrijpen waarom menigeen denkt dat deze film gedragen wordt doorEdward G. Robinson die hier de rol van de sadistische gangster Johnny Rocco speelt. Dit wordt nog eens versterkt doordat Bogart om de eerder genoemde redenen een andere rol speelt dan de tough-guy zoals die van hem gewend zijn uit The Big Sleep (1946) en The Maltese Falcon. Het lijkt erop of deze rol Robinson op het lijf geschreven was. Robinson speelt het zodanig goed dat het net lijkt alsof de psychotische waanzin en dominantie die in Rocco zitten elk moment op het punt van uitbarsten staan, met name tijdens de scenes waarin hij in woede uitbarst.

Lionel Barrymore, die hier de rol van de hoteleigenaar speelt en door artritis echt aan een rolstoel gebonden was, mag onder het grote publiek dan vooral bekend staan als de sinistere bankier uit Frank Capra's It's a Wonderful Life (1946) hier laat hij duidelijk zien waarom hij tot de top behoorde. Wat hij hier presteert is werkelijk een tour de force vooral tijdens een scene waarin hij probeert op te staan en Rocco een klap wil geven.

Geen enkele recensie over deze film is compleet zonder het wonderbaarlijke spel van Claire Trevor te vermelden. Zelden zul je een actrice zien die er in slaagt al vanaf haar eerste scene haar aan de drank verslaafde personage zoveel kwetsbaarheid en wanhoop te laten uitstralen. Met name de scene waarin ze door de sadistische Rocco wordt gedwongen om te zingen voor drank is een van de hoogtepunten van de film. Het is daarom dan ook terecht dat ze hiervoor een Oscar kreeg.

Een gevaar waaraan films die zich alleen of grotendeels in één ruimte of kamer afspelen zich blootstellen is dat de kijker het gevoel kan krijgen naar een toneelstuk op een podium te kijken (iets dat versterkt kan worden als de shots erg statisch zijn zoals in de Petrified Forest) en dat de film zwaar op dialoog moet leunen om het verhaal of plot door te laten gaan. Een film veel op dialoog laten leunen is een vak apart en er zijn maar weinig regisseurs die dat goed beheersen (denk bijvoorbeeld aan Quentin Tarantino's Reservoir Dogs (1992) . Huston is er gelukkig in geslaagd deze valkuilen te vermijden doordat hij regelmatig uitstapjes maakt naar andere plekken rondom het hotel en doordat de conversaties altijd boeiend of interessant zijn, dit laatsteis natuurlijk een verdienste van de cast. Huston slaagt er niet alleen in om bij sommige scenes de spanning plotseling snel op te voeren zoals tijdens de pistoolscene met Rocco, McCloud en Sawyer of de scene op de boot, maar slaagt er tevens in om vanaf het begin de spanningsboog heel langzaam op te voeren tot het moment dat de orkaan losbarst.

Key Largo is een film die ook voor niet-ingewijden in de Amerikaanse geschiedenis van die jaren veel te bieden heeft, maar het is vooral een tijdsdocument dat op allegorische wijze een venster opent op een tijdsperiode waarin pessimisme, verdachtmakingen en wantrouwen de boventoon voerden.

“Are you thieves or what? You want money, is this a robbery?”

“Yeah, Pop, we're gonna steal all your towels.”

Sterke klassieker. Vooral de combinatie van de zwart-wit beelden, het duo Bogart/Bacall, de tropische omstandigheden en het misdaadverhaal zorgt voor een boeiende film, en dan heb je ook nog acteurs als Robinson (weergaloos), Barrymore en Gomez in kleurrijke bijrollen. Key Largo is op zich een standaard misdaadverhaal, maar de locatie, de sfeer en de acteurs zorgen ervoor dat het een allesbehalve standaard film is geworden. Bogart is cool en Bacall is prachtig, maar dat wisten we natuurlijk al.

'Key Largo' lag al tijden op de planken te vergaan, dus ik dacht vandaag, met de woedende ''storm'' buiten.. dit is een goed moment voor deze klassieker. Sfeervolle prent. Prima gekozen locatie. De opbouw qua spanning is aardig, al wordt het pas écht goed als Bogart met de mannen op de boot zit. Bogart en Baccall spelen verdienstelijk en Claire Trevor weet goed hoe je een drankverslaafde speelt. Knap gedaan. De scene dat ze een liedje moet zingen in ruil voor een drankje is erg sterk. Best vermakelijke prent van Huston.

Jaaaaren geleden voor het eerst gezien, daarna voor mij in de schaduw geraakt van Bogarts andere klassiekers uit de jaren 40 (The Maltese falcon, Casablanca en The big sleep). Nu ergens opgepikt en weer eens bekeken, met lage verwachtingen ondanks z'n grote reputatie, maar ik werd toch wel redelijk weggeblazen door de intensiteit en de spanning. De plot zit goed in elkaar, het sfeertje is al vanaf het begin onaangenaam broeierig met de onbeschofte "gasten" in het hotel terwijl Bogart niet hapt en heel lakoniek z'n "cool" bewaart, iedereen speelt meer dan uitstekend, en de climax op zee ziet er goed uit (ook al blijken die scènes dan in een studio-bassin te zijn opgenomen, hetgeen ik absoluut niet doorhad – ik vond het juist zo leuk dat ze daarvoor echt de zee waren opgegaan).
        Wat op mij echter de meeste indruk maakte waren de kleine details, de "gestolen momenten": het rouwen van vader Temple, de steelse blikken van Nora op Frank, de oude Indiaanse vrouw, de subtropische hitte gevolgd door de orkaan, de mysterieuze woorden die Rocco in Nora's oor fluistert, het duel op pistool tussen Frank en Rocco, de aardige twist van wat George in zijn laatste brief schreef over Frank, de onsentimentele behandeling van de Osceola's, de prachtige scène in de donkere kamer tussen Frank, Nora, Gaye en Mr Temple, de shots met iemand op de voorgrond terwijl een personage achterin het beeld praat, en de mist die de actieclimax ondanks de diverse gewelddadige sterfgevallen een heel aparte droomachtige sfeer geeft.
        Paar minpuntjes: het soms erg theatrale acteren van (Oscar of niet) Claire Trevor, bijvoorbeeld haar huilbui na haar liedje, en het feit dat Frank McCloud soms een neefje van Rick Blaine lijkt te zijn: "I only care about me. Me and mine. [...] I fight nobody's battles but my own." Maar dat zijn slechts kleine schoonheidsfoutjes in een verder zeer strakke thriller die spanning en psychologie knap in één pakketje verenigt. Mooie transfer trouwens, ook al op mijn vroege DVD uit 2000 (in zo'n doosje met een kartonnen flap).

Vermakelijk misdaaddrama, over een aantal mensen die zich noodgedwongen schuil moeten houden in een hotel tijdens een orkaan op Key Largo. Gebaseerd op een toneelstuk en dat is te zien (de eenzijdige plaats van handeling) en te horen (de overdaad aan dialogen). Gelukkig maakt de eersteklas cast er alsnog iets moois van, met vooral een sterke rol van Edward G. Robinson als de slimme gangsterbaas. John Huston heeft binnen het genre betere films gemaakt, maar deze kan er nog steeds goed mee door.