Hacksaw Ridge (2016)

Mooi verfilmd waargebeurd Drama / Oorlog film, welke helaas wel te overgoten is met een Hollywood (die speelde zelfs mee in deze film ) sausje, waardoor ik me afvroeg of de eerste 60 minuten van het verhaal wel werkelijk zo gebeurd zijn, want die waren wel behoorlijk clichématig en vanaf het moment (na circa 30 minuten) dat Desmond Doss (gespeeld door Andrew Garfield) aankwam op het Fort Jackson militaire trainingskamp, kwam bij mij wel een heel sterk "Full Metal Jacket (1987)" (o.a. Vince Vaughn die R. Lee Ermey probeert te imiteren) déjà vu gevoel naar boven. Verder greep het verhaal me eigenlijk ook nergens aan (ik vond het in ieder geval nergens ontroerend, aangrijpend of pakkend) en dat zal waarschijnlijk ook te maken hebben met de manier waarop Hollywood (in dit geval regisseur Mel Gibson) dit verhaal verfilmd heeft. Ik ben een groot fan van oorlogsfilms en een 5-tal films staan daarvan in mijn persoonlijke "Top 10 films", maar een Hollywood verfilming staat daar niet bij.

Het verhaal (welke dus draait om Desmond Doss, die een Amerikaanse legerdokter is en die weigerde om te moorden en wapens te dragen) is zeker niet slecht en weet zowel te vermaken als te boeien (ook zelfs wat spannend) en dat laatste wel eigenlijk pas na 60 minuten (de eerste 60 minuten van het verhaal omvat een stukje jeugd, liefdesverhaal m.b.t. zijn toekomstige vrouw Dorothy Schutte en militaire training en die gedeeltes vond ik persoonlijk te zoetsappig, flauw, langdradig en clichématig), als Desmond Doss met zijn eenheid aankomt op het slagveld van Okinawa (Japans eiland) in mei 1945. Zeker na 75 minuten als er eindelijk oorlogsgeweld is te zien, is het best genieten geblazen en de daarbij vertoonde actie werd lekker realistisch in beeld gebracht (oftewel hard en grof, zoals het regelmatig toepassen van een vlammenwerper) en daarbij sneuvelen zowel Amerikanen als Japanners. Behalve dat ik de actie mooi vond om te zien (bestond vooral uit een Amerikaanse aanval en een Japanse tegenaanval), deed het me verder wel weinig, m.u.v. het moment dat een soldaat zegt:

"In vredestijd begraven de zoons hun vaders, in oorlogstijd begraven de vaders hun zoons"

Als de actie wat is geluwd en de Amerikanen zich hebben teruggetrokken van Hacksaw Ridge (na circa 90 minuten) begint het verhaal van Desmond Doss pas m.b.t. zijn heldenrol, waarbij hij 75 gewonde mannen in veiligheid brengt en hij helpt daarbij zelfs gewonde Japanners (althans, dat was te zien bij één gewonde japanner in een tunnelcomplex). Dat gedeelte is zeker mooi om te zien (ook regelmatig begeleidt met harde beelden, waarbij Japanners gewonde Amerikanen executeren), maar de wanneer waarop Desmond Doss sergeant Howell (gespeeld door Vince Vaughn) redt, was voor mij weer te Hollywood-achtig.

Het einde waarbij de Amerikanen dankzij Desmond Doss dan eindelijk Hacksaw Ridge innemen, was opzicht ook wel mooi, maar daarbij kreeg ik wel even een braak momentje en dat op het moment dat een aantal Japanners zich overgaven (leuke woordspeling m.b.t. "braak momentje" ) en ze toen alsnog begonnen te gooien met handgranaten en Desmond Doss daarvan een aantal begon weg te tennissen met zijn handen en weg begon te voetballen met zijn voeten. Dat was me toch net iets te overdreven Hollywood-achtig en hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de verontschuldigen van een aan aantal personen (zoals o.a Sergeant Howell en Kapitein Glover) aan Desmond Doss, omdat men hem volledig fout heeft ingeschat m.b.t. lafheid. Nadat het verhaal is afgelopen na circa 130 minuten, krijg je ook nog wat echte beelden en foto's te zien van Desmond Doss (die gestorven is in maart 2006 op 87-jarige leeftijd) en krijg je ook te lezen dat hij de eerste erkend gewetensbezwaarde is, die de "Medal of Honor" (Amerika's hoogste onderscheiding voor moed onder vuur) kreeg en dat is natuurlijk volkomen terecht.

De cast kon me eerlijk gezegd niet echt overtuigen en vond ik eigenlijk ook wat te Hollywood-achtig gekozen en zeker m.b.t. de foute keuze voor flauwe Humor film komediant Vince Vaughn (in de rol van Sergeant Howell, die o.a. de drill-Sergeant is tijdens de militaire training op Fort Jackson), die ik totaal niet geschikt vind voor rollen in serieuze films. Hier en daar voegde hij ook wat flauwe humor toe in het verhaal. Hoofdrolspeler Andrew Garfield (in de rol van erkend gewetensbezwaarde Desmond Doss, die niet op zaterdag werkt en die in eerste instantie beticht wordt voor lafheid, maar naderhand dus uitgroeit tot een held) deed het opzicht wel verdienstelijk, maar van hem zal ik waarschijnlijk nooit een groot fan worden en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Sam Worthington (in de rol van Kapitein Glover, die Desmond Doss tijdens de militaire training het liefst wil ontslaan via een S5, welke staat voor "voorgoed ongeschikt"). Degene die ik eigenlijk nog het beste vond spelen in dit verhaal, was Hugo Weaving (in de rol van vader Tom Doss, die vroeger heeft meegevochten tijdens de Eerste Wereldoorlog en daardoor min of meer verslaafd is geraakt aan Alcohol, waardoor hij ook regelmatig zijn vrouw en kinderen slaat. Maar echt slecht was hij eigenlijk ook weer niet en bovendien hielp hij zijn zoon Desmond Doss, toen die terecht stond voor een militaire rechtbank). Teresa Palmer (in de rol van verpleegster Dorothy Schutte, waar Desmond Doss verliefd op wordt en mee gaat trouwen) vond ik overigens een mooi verschijning, maar haal rol was wel zeer clichématig.

Al met al is deze film natuurlijk een mooi eerbetoon aan oorlogsheld Desmond Doss, maar persoonlijk vond ik dit mooi verfilmd waargebeurd Drama / Oorlog film in typische Hollywood stijl, wat te zoetsappig en te clichématig en zeker in het eerste uur van het verhaal (daar heb ik dan ook soms wat zitten vooruit te spoelen). Pas vanaf Okinawa wordt het verhaal pas interessant en goed en vanaf dan krijg je ook te maken met het oorlogsgeweld, welke lekker hard en grof in beeld werd gebracht. Ondanks mijn kritiek op deze film, krijgt de film van mij toch nog een ruime voldoende met 3,5* als punt en dat is vanwege de heldendaad van Desmond Doss.

P.S. Hollywood mag wel eens in de Duitse keuken gaan kijken als ze nog eens een Drama / Oorlog film willen gaan maken, want die weten daar tenminste wel goed mee om te gaan.

Nou als je het wilt kun je het krijgen ook.

Mel Gibson is terug! Wie denkt verfijndheid komt met de jaren. Heeft het bij Mel mis. Wie graag terug verlangt naar het moddervette Hollywood van welleer kan zijn hart ophalen. Ik kon toen ik 12 was Braveheart nog wel handelen. Epische veldslagen mijn kleine hersentjes vonden het dik aangezette moraal nog wel gerechtvaardigd. Nu 18 jaar later moet de maker wel een bepaald gevoel voor humor hebben wil ik dit nog enigszins kunnen waarderen. Als Mel 1 ding niet heeft is het humor dat mag duidelijk zijn. Laten we beginnen met die kuttenkop van Andrew Garfield. Ik heb zijn films wat gemist die hij in Hollywood heeft gemaakt. Maar what the hell? Hoezo is dit iemand die in films hoofdrollen speelt. Wat een eendimensionaal schijthoofd heeft die gozer. Toegegeven dit personage is ook wel extra kut om te spelen. Het is in het echt ook iemand die alles ophangt aan god. Logica die ik totaal niet begrijp. Iedereen om je heen gaat dood en eigenlijk zijn er bij oorlog alleen maar verliezers. Maar meneer gelooft heilig in dat de lord hem helpt! One more! Dit is pure jaloezie van mijn kant hoor. Ignorence is bliss. Maar deze Forrest Gump met bittere ernst verteld vergt wel erg veel van mij als kijker.

Is alles waardeloos? Niet eens helemaal. Het duurt toch wel een uur. Na weer zo een tergende boothcamp deel. En dan Moonlight cliche noemen omdat het een crack junkie moeder heeft, please lord, give me the strength to read these messages! One more!

Maar de oorlog is nog wel ok. Ik denk dat Gibson niet eens zo een slechte regisseur is. Alleen zijn persoonlijkheid is zo eentje van bittere ernst. Hugo Weaving bijvoorbeeld. Hoezo was die scene dat hij drinkt bij een grafsteen niet hilarisch slecht? Iemand? De oorlog is nergens verheffend of vernieuwend. Maar Garfield was even niet duidelijk zichtbaar.

Wat het is, ik gun iedereen zijn filmplezier. Maar ik ben niet blij met dit soort cinema. Dit hebben we wel gehad. Het is visueel oninteressant, het scenario is voorspelbaar en het heeft een bedenkelijk moraal.

1.5*

Van dik hout zaagt men planken, zowel qua sentimentele aanpak van de romantische scenes als van de extreem bloederige aanpak van de oorlogsscenes. De opbouw duurt veel te lang en de film is niet overal even sterk, maar regisseur Mel Gibson weet op visueel vlak nog steeds indruk te maken. Dit moet haast wel de grofste oorlogsfilm ooit zijn, met een grote reeks maagomkerende geweldscenes die keihard aankomen. De tweede helft is dan ook duidelijk superieur, al zet Hugo Weaving als de getraumatiseerde vader van Andrew Garfield een mooie rol neer in het eerste uur van de film. Voor een subtiele aanpak ben je bij Gibson aan het verkeerde adres, maar hij weet je als kijker vakkundig mee te slepen in het verhaal.

Mijn hemel, wat levert Mel Gibson hier weer een draak van een melodramatische oversentimentele meuk af.

Plaatsvervangende schaamte gewoon. Daar kunnen de mooi gefilmde oorlogsbeelden zelfs niets aan veranderen.

Bovengemiddeld zeker, doch niet de absolute topfilm waar ik stiekem op gehoopt had. Gibson blijft een uitstekende verhalenverteller maar waar hij ons met Braveheart en Apocalypto als het ware liet kennismaken met een onbekende wereld, bleef die extra verrassing bij Hacksaw Ridge uit. Het eerste uur is zelfs erg conventioneel. Eerst uitgebreid een obligate love story die weinig tot niets toevoegt aan het eigenlijke verhaal, daarna de welbekende militaire opleiding met een wat merkwaardig gecaste Vaughn in een serieuze rol(je verwacht ieder moment dat hij een grap gaat uithalen). Vervolgens word de film gelukkig aanmerkelijk beter. Is dan ook duidelijk dat de passie en interesse voor dit project van Gibson lag bij de veldslag zelf. Werkelijk adembenemend gefilmd, pure klasse. Jammer dan weer dat het de laatste tien minuten over the top gaat en bijna belachelijk word. Je krijgt dan welhaast de indruk dat de Amerikanen deze slag uiteindelijk louter wonnen door de daden en aanwezigheid van de bijna heilig verklaarde Doss. Spiderman Garfield doet het trouwens heel behoorlijk in de hoofdrol, hoewel zijn rol af en toe wat te dik is aangezet. Ook ex terminator Worthington is verassend goed als de onverstoorbare leidinggevende, de onherkenbaar geschminkte Hugo Weaving als Pappa Doss is dan weer een voorbeeld van ongelukkige casting.
Al met al de moeite waard, maar dus niet het allerbeste wat die rare Gibson ons geschonken heeft.

Heldenepos die patriottisme, pacifisme en vooral katholicisme hoog in het vaandel draagt. Extreme principes gaan klaarblijkelijk gepaard met extreme daden. Niet alleen de onsubtiele verheerlijking van alles waarvoor zowel Doss als Gibson voor staat is storend, dat is eveneens Gibson's bombastische en melodramatische filmstijl zonder raffinement.

Ik had van tevoren een beetje mijn bedenkingen (het blijft toch Mel Gibson, en subtiliteit komt niet echt voor in zijn woordenboek) maar Hacksaw Ridge is naar mijn mening toch een geslaagde oorlogsfilm geworden.

Het ongelooflijke verhaal van Desmond T. Doss wordt op grootste en meeslepende wijze verteld, en blijkt ook nog eens vrij waarheidsgetrouw te zijn, al wordt het hier en daar allemaal wel een beetje mooier gemaakt en bij vlagen behoorlijk vet aangezet. Met name het godsdienstige aspect ligt er wel een beetje erg dik bovenop.

Maar goed, als je daar een beetje doorheen kunt kijken (en ik vind dat je dat moet doen; of je het nou met Doss' opvattingen eens bent of niet, hij blijft wel een interessant figuur en verdient een film) dan is het wel gewoon een goed gemaakte oorlogsfilm - de ietwat plichtmatige introductie wordt met veel vaart afgewerkt, de actiescenes zijn erg indrukwekkend, en ook de wat rustigere scenes vervelen geen moment.

Het is zeker geen perfecte film, maar toch wel een mooie weergave van een mooi verhaal.

De soldaat op wie je het meest kan rekenen is niet altijd degene die het wapen draagt. Dit oorlogsdrama over een gewetensbezwaarde die zijn hiërachie trotseert om toch zijn land te kunnen dienen is boeiend gebracht. De acteurs overtuigen over de hele lijn en zetten sterke personages neer. Het eerste uur was erg mooi vond ik. Eens het oorlogsgeweld begint is het al duidelijk waar het allemaal naartoe gaat, en echt verrassen doet de film dan niet; maar wat zijn die oorlogsscènes brutaal en intens. Wanneer Doss bovenop Hacksaw Ridge achterblijft wordt het ook vrij spannend. Uiteraard blijft het moralistische en sentimentele niet achterwege, met Gibson had ik dat wel verwacht. Zo'n scènes waarin Doss dikke vriendjes wordt met degene die hem eerder het meest treiterde, of waarin hij als een barmhartige Samaritaan een Japanner begint te verzorgen zijn tenenkrommend en belachelijk. Ditmaal vond ik de film zo overweldigend dat ik het met plezier door de vingers zie.

Prachtige waargebeurd oorlogsfilm, Andrew Garfield speelt hier echt goed in! Eerst een introductie en daarna gaat het pas echt beginnen. De geweldscenes waren ook erg goed gemaakt in dit slagveld, afgerukte armen en benen vliegen door de lucht, darmen puilen uit verscheurde lichamen, hersenweefsel kleeft aan door kogels doorboorde hoofden.

PRACHTIG!

Geen idee waarom sommigen zó laag waarderen.. wellicht van Japanse komaf? Of misschien toch door het christelijke tintje. Ik zie het meer als een goddelijk tintje.. het maakt toch niet uit of je bid tot God, Allah, de sterren, engelen of de kosmos.. uiteindelijk is het/zijn we allemaal 1

Normaliter niet zo mijn ding.. oorlogs- en dramafilms.. Op de afschuwelijke beelden na... wat een mooie film!

Absolute aanrader!

Love, Wen

Naar aanleiding van de Oscarnominatie, het aanraden van deze film door meerdere kennissen en de hoge score waren mijn verwachtingen nog niet uitzonderlijk, en maar goed ook. We kunnen hier allemaal Mel Gibson gaan bashen over zijn verleden en het viel mij op dat deze film dan uiteindelijk als zijn comeback wordt gezien. Ik zie hier en daar echt wel wat kritiek op de film(ook hier) maar over het algemeen wordt deze film de lucht in geprezen. Waarom is mij compleet ontgaan.

Mel Gibson heeft uiteraard naar Band of Brothers gekeken en geeft zijn eigen draai aan een boothcamp welk gedeelte naar mijn mening mislukt. Vince Vaughn is best een redelijk acteur maar komt hier totaal niet uit de verf, Hugo Weaving idem dito. Het personage van Garfield als de idealistische boerenkinkel die de hero speelt raakt ook kant nog wal. Als dit boothcamp deel wordt afgesloten waar de alcoholistische vader even de dag komt redden komen we aan bij de daadwerkelijke oorlog. Hier heeft Gibson weer naar Band of Brothers gekeken, de verse troepen die bij aankomst de verslagen troepen tegen het lijf lopen....

De film switcht dan naar een soort B-actiefilm met een te hoog budget waar Gibson de gruweldaden wil aantonen met zoveel mogelijk vliegende ledematen en andere gore. Voor mij voelde het persoonlijk als goedkoop effectbejag aan. Garfield speelt vervolgens de hero waar een drietal momenten echt tergend zijn, de eerste is Garfield die Vaughn over het slagveld sleept op een deken terwijl Vaughn de Japanners neer maait. Hier was je mij eigenlijk al kwijt maar Gibson weet er nog wat schepjes bovenop te doen. De scene waarin hij de Japanner in de tunnel komt ook niet over en om vervolgens het hele actiegedeelte af te sluiten met een Garfield die een granaat wegschopt en slaat....... En dan heb ik het nog niet eens over het religieuze sausje wat Gibson er dik bovenop legt want dit wisten we vooraf.

De slechtste film in de race voor beste film deze Oscars en kan ook prima meedingen naar meeste overgewaardeerde film van het jaar.

Als je door het soms irritante EO gehalte heen kijkt is dit een prima film. Geeft op diverse gebieden de heftige gruwelijkheden van een oorlog goed weer, en ja....het blijft een Hollywood productie met de nodige sentimenten op het randje. Bevalt dit niet...ga een docu kijken over die tijd & gebeurtenissen.

Mel Gibson is terug en wel om het antwoord te geven op die Ene Aloude Vraag: hoeveel goedkoop sentiment kan een mens in 1 film proppen? Nou, zoveel dus.

Niet te harden, vooral het eerste uur niet. Godsdienstwaanzin, een love interest zó weggelopen uit de movies, militaristische onzin, een zootje oh-zo ludieke karakters (haha ééntje is bloot!) onder leiding van Vince 'fucking' Vaughn als cliché drill instructor, I kid you not, wie bedenkt al die troep? Het is gewoon zó stupide en cheesy, en dan die rechtszaak waarin papa in uniform op komt draven, manmanman alsof je naar een parodie zit te kijken.

Het tweede uur is iets beter, vooral omdat er niet meer gepraat wordt maar slechts geschoten; de chaos van zo'n slachtveld wordt redelijk adequaat in beeld gebracht. Maar ook nu is het sentiment nooit ver weg, en het ongelooflijke gebeurt dan ook nog: Gibson krijgt het namelijk voor elkaar om na alle voorgaande gruwelijkheden helemaal aan het einde van de film de oorlog en het geweld nog eens te verheerlijken; Uncle Sam geeft namelijk onder de zoete tonen van de aanzwellende muziek de spleetoogjes even ouderwets van katoen na het gebed van Garfield; God staat nu aan de goede kant tenslotte, en Hacksaw Ridge kan worden ingenomen.

Mag ik even een teiltje?

Zeer behoorlijke oorlogsfilm. Met name de opbouw is goed verzorgd. Zo wordt duidelijk geschetst waarom Doss weigert een wapen te dragen. Het oorlogsgedeelte zelf wordt ook goed in beeld gebracht. De actie zorgt voor een onderhoudende film en het acteerwerk is in orde. Hoewel kennelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal, is het wel allemaal behoorlijk zwaar aangezet, hetgeen ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Tevens overheerst het gevoel dat je een en ander deels al eens eerder (en beter) hebt gezien in andere films of series.

Lol, wat betreft jou mening over Andrew Garfield ben ik het helemaal mee eens. Deelde deze mening al toen hij als Peter Parker speelde in Amazing Spiderman.

Visueel vond ik het wel in orde.

2,5 voor het visuele.

Tering. Ik had van Gibson wel het één en ander aan Christensymboliek verwacht, maar dat het zó in je gezicht zou worden geduwd had ik niet durven dromen. Gek genoeg was dat niet eens het meest storende aan Hacksaw Ridge; de film heeft een boodschap en brengt die over. Niet mijn boodschap en subtiel is anders, maar goed...

Nee, er waren genoeg andere zaken om me aan te ergeren. Het begint al niet best. Het eerste halfuur, in lelijke gesatureerde kleuren, doet je tandglazuur al breken, maar de scènes rondom de drill training komen vervolgens ook echt niet uit de verf. Vince Vaughn probeert R. Lee Ermey's Sargeant Hartman na te doen, evenals Gibson overduidelijk poogt die hele eerste helft van Full Metal Jacket te benaderen, maar beiden falen jammerlijk. Ook Garfield komt voor geen meter overtuigend over, tenzij het de bedoeling was hem het bloed onder mijn nagels vandaan te halen.

Gibson trekt al veel tijd uit voor de hele strijd die Doss op trainingskamp moet strijden voor zijn plek in het regiment, maar wanneer hij dan ook nog eens met die rechtszaak komt aanzetten begint het te slepen: we wéten dankzij die openingsscène dat hij uiteindelijk gewoon naar Japan gestuurd gaat worden, dus schiet nou maar op! Spannend wordt het gewoon niet.

Dat lijkt te veranderen wanneer we eindelijk bij de Ridge aankomen. Het camerawerk, de muziek... alles zendt dreiging uit. Helaas wordt de hoop dat het allemaal wat beter gaat worden snel de pan in gehakt.

De veel getrokken vergelijking met Saving Private Ryans openingsscène is simpelweg niet op zijn plaats. Waar Spielberg een waanzinnig helder geconstrueerde helletocht door het Franse strand wist neer te zetten, daar gooit Gibson zijn shots met een te grote willekeur door elkaar. Chaos, zeker; maar wanneer je de kijker geen kans geeft zich te oriënteren (qua locatie, maar ook qua plotontwikkeling: waar bevinden de personages zich ten opzichte van elkaar en hoever moeten ze nog?) gaan de zich herhalende shots van opblazende lichamen tegen greenscreen en kapotgeschoten CGI-gezichten al snel vervelen. Dat hij hier het hele tweede uur van de film mee vult maakt het er niet beter op.

Wanneer zich dan de climax van de film aandoet - Doss' heldendaad bovenop de Ridge - is al mijn geduld al op. 'Help me get one more.' En 'help me get one more.' En nog één, en nog één. Alweer: herhaling doet vervelen wanneer Gibson met niks nieuws komt en het punt al duidelijk gemaakt is.

En dan blijven er ook veel losse eindjes over: wat gebeurt er met vader en diens houden tegenover zijn zoons? Overleeft broerlief de oorlog? Zelfs een smeuïge scène waarin Dorothy en Doss elkaar wederzien was in dit zoete drama op zijn plek geweest.

Nee, dit was niet best. Hacksaw Ridge gaat met de concurrentie van vanavond sowieso geen Oscars winnen, maar alleen de nominatie voor Beste Film, Beste Regie en Beste Acteur is hoe dan ook al een aanfluiting.

De eerste film geregisseerd door Mel Gibson die ik zie, dit is puur toeval aangezien ik ook in zijn andere films geïnteresseerd ben. Ik hoop echter dat ik van de andere films meer kan genieten want dit is helaas niet best, ongelofelijk dat Hacksaw Rigde is genomineerd voor de 'beste film' Oscar.

Ondanks de heftige beelden van de gevechten op Hacksaw bevat de film een vervelende rooskleurige tint dat niks van de geloofwaardigheid overlaat. Dit heeft de film voor mij volledig verpest, ik ergerde mij soms meer dan dat ik genoot tijdens het kijken.

Toch hou ik het met drie sterren op een kleine voldoende, er zaten wat mooie shots tussen de gevechten op Hacksaw. Maar de voldoende is voornamelijk te danken aan Andrew Garfield en zijn fantastische acteerprestaties, jammer dat zo'n prestatie zo in het niets valt.

“Help me get one more.”

Zelfs de ergste horror kan er niet voor zorgen dat ik vol walging of afschuw naar het scherm kijk. Maar het moment dat één van die Amerikaanse soldaten zijn hand plaatste op een schijnbaar levenloos lichaam en er een hysterische schreeuw weerklinkt, waarna de hel losbreekt, deed dat wel. Dat beeld van die ongelukkige soldaat wiens lichaam doorzeeft wordt door een verwoestende kogelregen, sneed mijn adem abrupt af. En dit is de aanzet tot een brutaal en bloederig relaas. Het zoveelste ongekende verhaal dat gedoemd was te verdwijnen in de annalen van deze vreselijke grote wereldoorlog. Dat het hele verhaal weeral doordrenkt is met zoetsappigheden en dat het een hoog “verschoppeling schopt het tot ultieme oorlogsheld”-gehalte heeft, is eigenlijke de enige kritiek die ik kan bedenken. Voor de rest is dit een emotioneel verpletterende film.

De film begint dan ook direct met slow motion beelden van het slagveld. Een chaotisch oorlogstafereel . Infanteristen worden aan flarden geschoten. Japanners lopen en masse hun ondergang tegemoet en worden massaal afgeslacht. Opengereten lichamen. Verminkte hoopjes ellende. En de laatste levenstekenen worden genadeloos weggebrand met een vlammenwerper. Na een tijdje vraag je je af of het niet allemaal overdreven is. Wie er niet bij was, kan zich moeilijk een voorstelling maken van de hel waar deze soldaten zich in bevonden. En ook al zit je in alle veiligheid vanuit je luie zetel naar dit gruwelspektakel te kijken, toch zorgen de realistische geluidseffecten en gruwelijke beelden ervoor dat je het bijna in je broek doet uit panische angst. En dat was nog maar een voorproefje.

“Hacksaw Ridge” springt na deze inleiding terug in de tijd naar het rustieke plattelandsleven in Virginia. Daar groeide Desmond Doss (Andrew Garfield) op. Zijn pacifisme werd aangewakkerd de dag dat hij zijn broertje bijna het hoofd insloeg met een baksteen. Dat hij toch zijn vaderland wou dienen en zich vrijwillig aanmeldt bij het leger, slaat in als een bom (tja) bij zijn verloofde en familie. En dan vooral bij zijn vader, een ex-militair die 1ste wereldoorlog overleefde. Als blijkt dat hij inderdaad halsstarrig blijft weigeren om een wapen aan te raken, wordt zijn opleiding een aaneenschakeling van pesterijen door medesoldaten en een legertop die hem liever kwijt dan rijk is. Maar de krijgsraad beslist, dankzij een ultieme inmenging van zijn vader, dat hij zijn land mag dienen zonder de wapens op te nemen. Dus alleen gewapend met een bijbeltje in zakformaat trekt Desmond naar het front. Met name naar de hel op het eiland Okinawa.

“Hacksaw ridge” is dus opgedeeld in twee sterk contrasterende delen. Enerzijds het gemoedelijke, vreedzame gedeelte waar de dartele Desmond zijn toekomstige vrouw het hof maakt en naderhand zijn opleiding volgt. En anderzijds het bloederige gedeelte op het eiland Okinawa. Eigenlijk een beetje een opbouw zoals in “Full metal jacket”. Het clichébeeld van de doorsnee verpleger die zich bekommert om de gewonden op een slagveld, wordt in een mum van tijd bijgeschaafd. Het beeld van de ineengedoken, angstige soldaat met een rood kruis op zijn helm wordt hier vervangen door een heldhaftig, zelfopofferend militair die voor zijn gevallen kameraden door het vuur gaat. En dit beeld wordt nog eens versterkt doordat Desmond een gewetensbezwaarde is die als een Speedy Gonzales over het slagveld rond rent en alzo in de steek gelaten, ten dode opgeschreven strijdmakkers wist te redden. Misschien jammer dat die boodschap er net iets te dik opgelegd werd.

Het is niet alleen het in beeld gebracht oorlogsgeweld dat indruk op je maakt, maar ook de toch wel magnifieke vertolkingen. Andrew Garfield speelt op een overtuigende manier de diepgelovige en soms naïef lijkende Desmond. Door constant zo achterlijk te glimlachen, leek het wel alsof hij ontoerekeningsvatbaar was. Daarnaast zien we dan nog een paar schitterende bijrollen zoals die van Vince "Term Life" Vaughn als drill-sergeant Howell en Hugo Weaving als Desmond’s vader. Maar het indrukwekkendste is het feit dat dit een waargebeurd verhaal is en dat Desmond Doss de eerste gewetensbezwaarde is die bekroond werd met de “Medal of honor” voor “opvallende dapperheid en onverschrokkenheid”. Maar deze film is vooral het zoveelste bewijs hoe dom de mensheid wel is. Een portret over de waanzin van de grote oorlog. Het zinloos verspillen van jonge levens tijdens de verovering van een nietszeggende rots (Een beetje zoals bij “Hamburger Hill”, maar dan omgekeerd). Ik ben ervan overtuigt dat er velen op dat moment het nut van deze hele operatie niet meer zagen. Niet gedraald. Bevel is bevel. Voorwaarts, recht je eigen ondergang tegemoet gaan. Waanzin!

4*

Hacksaw Ridge verteld het waargebeurde verhaal van Desmond T. Doss. Doss meld zich vrijwillig aan voor het leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar weigert om een wapen aan te raken. Hij wil enkel mensen helpen als hospik en geen vijanden doden, hetgeen zorgt voor confrontaties met zijn superieuren. Hun mening over Doss veranderd echter als Doss het leven van 75 gewonde soldaten red in Okinawa.

De film viel vorig jaar behoorlijk in de prijzen en won onder andere twee Oscars, voor Editing en Sound Mixing. In Australië werd de film zelfs als beste film van 2016 uitgeroepen. We kunnen dus wel spreken van Mel Gibson's comeback naar Hollywood na een decennium lang niet als regisseur actief te zijn geweest.

Hoewel Mel Gibson zijn kwaliteiten als regisseur met films als Braveheart meer dan bewezen heeft, is Hacksaw Ridge voor een groot deel toch het oppervlakkige waargebeurde heldenverhaal dat we zo vaak van Hollywood voorgeschoteld krijgen. De context van de slag om Okinawa en de achtergronden van het conflict met Japan worden niet belicht. Het was opzich een goed portret van het leven van Doss, maar zoals wel meer films van Mel Gibson speelt de film heel erg in op patriottisme en draait het eigenlijk helemaal om de heldendaden van Doss. Uiteraard een erg bijzonder gegeven, maar of ik er een hele film aan zou wijden weet ik niet. Braveheart had namelijk ook nog meer verhaallijnen en behandelde ook verschillende veldslagen en achtergronden. De Japanners blijven hier erg oppervlakkig, met uitzondering van de (erg mooi geschoten) Seppuku-scène dan.

Ik moet Gibson wel nageven dat de film cinematografisch niet veel verkeerd deed. De beelden waren prima geschoten en de effecten en stunts zagen er allemaal goed uit. Met name de scènes dat de soldaten voor het eerst het slachtveld oplopen waren indrukwekkend.

Andrew Garfield - die ik onlangs erg goed vond in Martin Scorsese's Silence - speelde wel een aardige rol als Desmond, al moet ik wel zeggen dat zijn accentje en grijns me uiteindelijk begonnen te irriteren. Een oude Hugo Weaving deed het ook goed als de vader van Desmond.

Hacksaw Ridge is een redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is boeiend genoeg voor de speelduur en de actie en mooie beelden weten prima te vermaken. Hacksaw Ridge is vooral een portret van een opmerkelijke soldaat, verwacht echter geen film met veel historische achtergronden of complex oorlogsdrama.

Mel Gibson aan het roer, dus dan weet je het wel: het gaat over god en het is bloederig.

Qua bloederige films met een religieuze ondertoon mag Hacksaw Ridge gerust een magnum opus worden genoemd. Dacht je dat de heftige openingsscène uit Saving Private Ryan nooit meer overtroffen zou worden - Mel Gibson doet het en klapt er overheen met alle gruwelijkheden die je maar kunt bedenken. Daarbij merk je als kijker vreemd genoeg op een zeker moment een afstomping, wat ook weer een metafoor is voor het leven zelf - wie raakt er na alle ISIS-ellende en bijbehorend beeldmateriaal nou nog echt overstuur van wat mensen elkaar kunnen aandoen? Getuige de tanende media-aandacht voor de wandaden van dat tuig, niet veel.

In grote lijnen volgt de film het stramien van Full Metal Jacket. Harde training gevolgd door een nog hardere oorlog. Met name de scène als de nieuwkomers oog in oog komen met soldaten die net terugkeren van het front, is erg sterk. Wat verder volgt is pure kunde. De actie is intens en toch overzichtelijk. Menig regisseur zou zich verliezen in handheld shots en close-ups, maar het was allemaal heel goed te volgen. De hoge kwaliteit van deze scènes zijn het voornaamste bestaansrecht van de film, want het eerste deel - de training en het liefdesverhaaltje - steken niet echt boven het maaiveld uit.

De bijrollen zijn ook prima. Hugo Weaving is bijna onherkenbaar als alcoholist. Als Desmond Doss aankomt in de barakken worden binnen 10 seconden voor mijn gevoel zeker vijftig personages voorgesteld, waarvan gelukkig maar een paar echt op de voorgrond treden. Vince Vaughn als drill-instructor is even wennen maar daarna geen seconde ongeloofwaardig.

Andrew Garfield zou je geen twee stuivers geven, maar hij kan blijkbaar meer dan de simpele Spider-Man rol. Zijn acteerwerk is niet geniaal, maar op zijn minst uitstekend te noemen. Zijn personage is diepgelovig maar probeert de kijker niet te bekeren, waarvoor dank.

Waar je wel een beetje mee blijft zitten, is hoeveel van dit soort waargebeurde verhalen er nog zijn die men kan verfilmen. De spoeling wordt wel een beetje dun heb ik het idee.

3,5 sterren

Ja!.. Ik miste ook diepgang...

zoals in Full Metal Jacket (1987) waar in de soldaten echt een karakter kregen...

daar was hier geen sprake van en blijft het inderdaad een vlak gebeuren..

Zelfs de hoofdrol speler daar had ik totaal geen gevoel voor.

Wat overblijft is dat het geweldig gemaakt is, maar dat is te weinig om een hoog cijfer voor te geven..

3 sterren

Meer dan leuk, behoorlijk stuk vermaak.

Een film die op ware gebeurtenissen is gebaseerd over een jongen die vrijwillig het leger in ging om zijn land te helpen als hospik. De opening is vrij hard, maar schakelt daarna terug naar het 'normale' leven en geeft een kijkje op het personage Desmond. Vooral het eerste gedeelte, op de opening na, wordt de focus gelegd op de ontwikkeling rond Desmond die weigert om een wapen te dragen en te gebruiken en zich daarmee in de problemen werkt. Ook wordt er wat meer duidelijk over zijn familie en zijn geliefde. Al deze gebeurtenissen, inclusief de opleiding en trainingen van het leger, zorgen dat het eerste gedeelte vooral op drama richt.

Na uur een komt dan de strijd tussen de Amerikanen en Japanners aan bod. Een keiharde strijd waarin de ledematen echt letterlijk in het rond vliegen. De hoofden, armen en benen vliegen allemaal in het rond of liggen verspreidt over het slachtveld. Het gevecht biedt flink wat vuurkracht wat allemaal zeer sterk in beeld wordt vastgelegd. Zo zijn de vele headshots en ontploffingen bijna indrukwekkend om te zien en is de film op het gebied van actiescènes ook meer dan geslaagd. Hacksaw Ridge is een film waar het patriottisme duidelijk aanwezig is, maar ook een film die niet altijd even geloofwaardig is.

Mel Gibson kan dan wel enigszins omstreden zijn, met Hacksaw Ridge portretteert hij het verhaal van een oorlogsheld als een behoorlijk spektakel. Wie tegen patriotisme, aandacht aan het geloof en tegen niet altijd even geloofwaardige scenes kan, heeft waarschijnlijk meer dan genoeg plezier aan deze film.

Weer een goede film van Mel Gibson, verhaal is goed de actie scenes zijn goed maar ik vond het persoonlijk te hollywood, het raakte mijn totaal niet ik miste het diepgang.

3 sterren.

Wat een absurd verhaal.

En nog waargebeurd ook kennelijk. Je zal ze de kost geven. Maar, hoe absurd ook en hoe aardig het wellicht geacteerd is, het eerste deel voelt toch meer dan half karikaturaal aan. Wat een raar volk. En dan in het tweede deel wordt het haast nog een tandje erger, hoewel dat dan door de enorme hoeveelheid geweld misschien wat minder opvalt.

Da's dan wat de film te brengen heeft, ongeveer. In de categorie 'historisch bruut geweld' worden wel weer wat nieuwe records gevestigd - of toch tenminste voor mij. Cinematografisch ook nog redelijk te verteren ook zelfs. Jammer dat de inleiding dan niet door een Kubrick gedaan was, want met die film in je achterhoofd kan dit toch alleen maar een mislukte poging blijven.

Goed dan. Absurditeiten en bruut geweld, dat is het dan ook wel.

Gibson laat, samen met de cinematograaf, zijn talent zien tijdens de gevechtsscenes. Buitengewoon knap wordt alles in beeld gebracht. Deze oorlogsscenes zijn grof maar nooit overdreven. De chaos die de slachtpartij voortbrengt wordt beheerst gebracht en is goed te volgen. Niets dan lof hiervoor.

Het verhaal is verder voorspelbaar en precies volgens het boekje. Dit levert soms tenenkrommende scenes op, zeker tussen het verliefde koppeltje. Over het verhaal ligt bovendien een sentimentele en patriotistische laag. Daarnaast krijgen de karakters te weining aandacht, waardoor zeker ook op het slachtveld er weinig emotionele diepgang is (moeten we die kennen die nu met z'n buik open ligt..?)

De film doet wat hij moet doen hij vermaakt. Wel een typische Amerikaanse oorlogsfilm. God, Geloof, Gezin, held verhaal die probeert tranen te trekken. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, wat aan het einde van de film door de originele helden nader wordt uitgelegd. 3.5

Hacksaw Ridge

Oef, dit was toch wel een leuke film. Heb hier en daar wat negatieve recensies gelezen die ik na het zien van deze film echt wel snap maar, dit zijn de films waar ik vaak wel van kan genieten. Het is eigenlijk allemaal best wel zachtjes, vooral het begin van de film was even doorbijten maar, je moet toch even meer van het levens verhaal van Desmond Doss te weten komen en daarbij is toch een mooi begin aangeknoopt waar hij zijn geliefde Dorothy Schutte tegen het lijf aan loopt, de tragedie wat binnen zijn leven speelt en vooral meer te weten komen over het feit dat hij geen wapen draagt.

Ik moet zeggen dat dit wel weer een hele andere wending voor mij was en ik wel iets moest wennen aan deze film, het is natuurlijk geen hedendaagse Wereld Oorlog II film die ik het liefst kijk waar de Duitsers vooral aan het licht staan, dit keer gaan we de kant van de Jappen op, toch ook iets groots wat in de tweede wereld oorlog voordeed want dit is natuurlijk de strijd geweest met de kernbommen en de eerste kamikaze piloten. Toch vond ik het leuk maar ook vooral interessant om naar te kijken. Ik ben persoonlijk helemaal bezeten met de Duitse kant van het verhaal maar, de jappen heb ik altijd gelaten voor wat het is, wat toch eigenlijk ook best interessant is.

De film verteld een onderdeel van de slag om Okinawa, het grootste eiland van de Riukiu-eilanden waar toch wel hevig gevochten werd. Ook op wikipedia staat een mooi stuk over deze gevechten, ik ben zelf nou niet bepaald bekend met het gevecht tegen de jappen maar ik weet wel dat deze er misschien harder aan toe ging dan tegen de Duitsers. Vooral dit stuk: ‘Kamikazes - Slag om Okinawa‘ is best interessant om te weten dat de slag om Okinawa het bekendst stond door zo geheten kamikazes.

Hacksaw Ridge brengt een prima verhaal met zich mee die, zoals ik al zei, wel wat traag begon. We volgen Desmond Doss in zijn levensloop (sowieso tot aan het eind van de overname op Hacksaw Ridge). Hier krijgen we een groot deel te zien over zijn vader, die rustig gezegd volgens mij een aardige alcoholist was en een voormalig soldaat, voornamelijk gevochten in 1918 (als ik het goed heb) tijdens de Eerste Wereldoorlog, en hier veel vrienden verloor. Hij is zeker niet zachte handig en wil nog wel eens zijn kinderen maar ook zijn vrouw slaan. Hij is er honderd procent tegen dat zijn zonen het leger betreden die dit helaas beiden wel doen, voornamelijk omdat hij niet bij het graf bij zijn zonen wou gaan staan, na de oorlog. Volgens mij heeft dat ook niet gehoeven, in ieder geval bleef Desmond Doss wel leven.

Desmond Doss zelf kent een heel ander kant. Hij is anti-geweergebruik en staat erop zonder enig wapen om zichzelf te verdedigen het vijandelijk gebied te betreden, puur omdat hij levens wil redden en niet wil nemen. Natuurlijk kende dat enige zware lasten zo werd hij door de hoge piefen van het Amerikaanse leger nogal in de grond gedrukt en werden er allemaal dingen dankzij hem opgelegd op het hele team. Hij word hierdoor hardhandig aangepakt maar bleef zijn mannetje staan. Desmond besloot geen wapens meer aan te raken nadat zijn vader, zijn moeder weer sloeg en vooral er met een wapen stond rond te zwaaien, ikzelf dacht vooral dat het begin van de film hier enig iets mee had te maken toen hij zijn broertje bijna dood sloeg met een baksteen.

Goed de film draait zo zijn gangetje en Desmond mag (nadat hij in het gevangenis heeft gezeten) toch mee met het Amerikaanse leger, wel als hospik. De dagen dat hij daar rondliep heeft hij enig levens gered. Ook zeker nadat het Amerikaanse leger zich massaal terug trok omdat de Jappen toch weer met een groot hoeveelheid troepen terug sloeg bleef Desmond zijn mannetje en redde meerdere levens, waaronder ook van een paar Jappen en zelfs de sergeant Howell , gespeeld door Vince Vaughn. Hierdoor was hij een redder van het Amerikaanse leger en is hij hierdoor goed beloond, maar ook mede dankzij zijn vader was hij vrij gesproken en mocht hij mee gaan met het leger.

Ik vind Andrew Garfield persoonlijk een fijne acteur, heerlijk rustig en straalt een mooie blik uit waardoor hij Desmond Doss ook fijn heeft gespeeld. Ondanks dat de film traag begon, en er vrij weinig gebeurd buiten het feit dat Desmond met Dorothy verkering krijgt en zijn vader zijn familie mishandeld bleef het rustig in het begin, dat vond ik wel jammer. Je kreeg weinig mee van de oorlog buiten het feit om dat Desmond er uiteindelijk na toe ging. Qua slagveld was de film gewoon goed. Helaas heeft Desmond ons in 2006 verlaten, op 87 jarige leeftijd maar, zijn daden blijven voorgoed bij ons, en ik vind zeker dat hij een stap heeft gezet in de geschiedenis. Al om al, prima film en uitstekend vermaakt!

4.0*

Wie Mel Gibson zegt, denkt automatisch aan religie en geweldporno. Beiden items kwam aan bod in deze oorlogsfilm. Misschien moet ik nu ik begonnen ben de lijn maar doortrekken en de laatste van Koolhoven ook maar eens opzetten.

Nu, naast deze twee trefwoorden, kenmerkt Mel Gibson zich ook in een uitstekende regie en camerawerk. Hacksaw Ridge is werkelijk visueel en auditief een streling (?) voor het oog/oor. The battles zijn ongelooflijk geregisseerd, een meesterwerkje op dat vlak. De beachscene van Saving private Ryan verbleekt er idd bij. Niet voor gevoelige kijkers dus...
Eén ding viel me op ook aan de personages: ik zal geen enkele Afro-Amerikaan meehuppelen. Vrij uitzonderlijk moet ik zeggen.

Het verhaal op zich vond ik net zoals ik het verwacht, povertjes. Het mag dan een waargebeurd verhaal zijn, maar de heroïek en de heldendom worden erg vervelend Hollywoodiaans opgewaardeerd. De zero die een hero werd en zo goed als ter plaatse heilig verklaard werd, neen, dat zijn afknappers voor mij. Scenes als de teruggebrachte bijbel, in het hol van Pluto een Jap verzorgen, voetballen met 2 granaten, zijn reddingen, ... bezorgen me koude rillingen, uiteraard wordt alles bombastisch ondersteund door een heroïsch deuntje. Zoals in elke historische film of biografie wordt de film gekenmerkt door heuse onwaarheden of verdraaiingen, zeker ook hier. Bij momenten vond ik het zelfs grappig en dat is geen goed teken bij zo'n film...

Het acteerwerk was top. Zowel Garfield, Worthington als Vaughn konden me overtuigen. Naast de visuele effecten waren er ook een aantal pakkende scenes zoals de shock die de soldaten krijgen als ze gewonde makkers van een ander bataljon zien passeren. Vrij origineel is de film niet. De opbouw is gelijkaardig aan vele middelmatige oorlogsfilms: heroïek gespekt met een laagje liefde en veel geweld. Pearl Harbour is er nog zo eentje ...

Mocht het marige verhaal en de opgeblazen heldhaftigheid niet zo beklemtoond worden, dan scoort deze film makkelijk een 4,5*, nu blijft hij steken op een gewone 3,5*.

Was, als je het op een bijzondere manier bekijkt, voor mij niet erg tegengevallen. Het had een goed verhaal, maar het begin was wel wat te veel godsdienstig geneuzel.

Eindelijk, een nieuwe Mel Gibson film! Dat was mijn eerste gedachte toen ik iets over deze film hoorde. Ik kende het verhaal niet, maar ik hou van waargebeurde oorlogsverhalen en helemaal als het een heldenverhaal is van de oorlog. Er zijn er genoeg, maar nogmaals...deze kende ik niet. Het verhaal wordt mooi opgebouwd, in beeld gebracht door de acteurs en actrices en verliest eigenlijk geen enkel moment mijn aandacht. Heel verrassend ook vond ik Vaughn, zelden heb ik hem in zo'n serieuze rol gezien en deed hij dit ook zo goed. Heel knap gedaan! Tsja, wat moet ik er verder nog over zeggen? Dat ik de muziek wat overdreven vond en niet zo goed, ik de effect geweldig vond en ik eigenlijk in tijden niet zo heb genoten van een realistische oorlogsfilm!

Laat ik het er op houden, dat ik sinds Saving Private Ryan niet zulke realistische beelden meer heb gezien, geweldig. Wat mij betreft ook totaal terecht dat iedereen zo lovend is over deze film. Super!