Hacksaw Ridge (2016)

Andrew Garfield is perfect gecast als de naïeve, vrome, halsstarrige en - zo blijkt - heldhaftige Desmond T. Doss, die zich aanmeldde bij het leger om als hospik te werken, maar daarvoor een algemene training moest volgen waarbij hij moest leren met wapens om te gaan. Dat weigerde hij, niet alleen vanwege zijn geloof maar ook vanwege een traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd. Door hulp uit verrassende hoek mag hij toch zijn basistraining afsluiten en beginnen als hospik en groeit hij uit tot de hele van Okinawa. Met Mel Gibson aan het roer weet je dat het hem niet zozeer te doen is om de hele basistraining en de problemen die Desmonds overtuigingen met zich meebrengen. De basistraining is een slap aftreksel van An Officer And A Gentleman en verbleekt uiteraard volledig bij Full Metal Jacket. Sentiment ligt op de loer in Desmonds romance met een verpleegster [Teresa Palmer], maar de acteurs weten het luchtig en geloofwaardig te houden. Gibson is meer in zijn element wanneer de soldaten het slagveld uit de titel betreden: flink wat Amerikaanse helden en anonieme Jappen leggen op spectaculaire wijze het lootje, waarmee Mel Gibson zichzelf lijkt te willen nomineren als 'US Army Promo-director Of The Year'. Met de slow-motion shots en de weelderige muzikale score, slaat Gibson een toon aan die niet past bij de gewetensbezwaren van de hoofdpersoon. Maar wanneer Demond begint aan zijn nachtelijke reddingsacties en de ene na de andere gewonde soldaat in zijn ééntje van het slagveld weet te redden, kreeg ik toch een brok in de keel. Garfield verdient een nominatie voor een Academy Award voor zijn vertolking, ook al omdat hij ervoor zorgt dat Gibson van zijn karakter een karikaturale stripheld maakt. Doss was een bescheiden mens, die deed waarvoor hij was gekomen en waarvoor hij was getraind, zonder opsmuk en zonder zichzelf daarvoor op de borst te kloppen. De getuigenissen van enkele ooggetuigen na afloop van de film spreken voor zich.

"While everybody is taking life I'm going to be saving it."

Mel Gibson is het regisseren nog niet verleerd, getuige deze verpletterende comeback.

Deze biopic over Desmond T. Doss spreekt vanzelfsprekend tot de verbeelding; een hospik die zo graag zijn land wil verdedigen, maar uit geloofsovertuiging weigert om te doden en zelfs geen wapen draagt. De film wordt rustig opgebouwd en neemt je mee in het leven van Doss, waardoor je de beste man beter leert kennen. Bovenal krijg je meer begrip voor zijn geloof.

In eerste instantie dacht ik dat het geloof centraal zou staan, maar juist de worsteling hiermee wordt getoond. Het knappe is dat zowel gelovigen als niet-gelovigen zich hierin kunnen vinden, omdat het menselijke voorop staat. Daarbij is het verfrissend om te zien dat er voor de verandering eens niet het blik met patriottisme wordt opengetrokken.

'Hacksaw Ridge' kent een rechtlijnige aanpak waarin veel clichés de ronde doen, maar het wordt allemaal zo effectief in beeld gebracht. Voornamelijk het deel op het slagveld is indrukwekkend te noemen. Gibson weet op een realistische wijze alle gruwelen te tonen, zonder ergens voor terug te deinzen. Het levert brute veldslagen op waar de ledematen en explosies je om de oren vliegen.

Het overzicht wordt nooit ofte nimmer verloren en het sterke acteerwerk van Andrew Garfield houdt de kijker bij de les. Hij belichaamt Doss met volle overtuiging in al zijn - verlegen - bescheidenheid. Daarnaast is de cast dik in orde, zelfs Vince Vaughn laat zien dat hij toch kan acteren. Om vooral Hugo Weaving niet te vergeten.

Al met al een geweldige biopic die er geen doekjes om windt en je ademloos achterlaat.

4,0 Sterren.

Think you've seen it all?, think again.

Normaliter duren dit soort films mij al snel te lang. Dit maal was ik verbaast toen hij 'nu al' was afgelopen. Non stop op het puntje van mijn stoel gezeten en kippenvel momenten gehad. Het emo meisje in mij moest af en toe moeite doen om geen traan te laten ontsnappen. Knap acteerwerk van Garfield! Ik kan niet anders dan deze film met 5 sterren te belonen.

Ik ben absoluut fan van zogenoemde tear jerking/war movies, maar op de 1 of andere manier heeft mij deze film niet kunnen raken. Is het een mooi verhaal? ja!, Heeft het een hoog Amerikaans propaganda verhaal, absoluut helaas! Maar qua moraal, en onderbouwing en feitelijkheden vind ik het maar matig, iets wat door de producer zo uit de losse pols bedacht zou kunnen worden. Zoals elk andere waargebeurde film check ik de waarheidsgetrouwheid van verfilmingen, en dan kom ik toch echt tot de conclusie dat deze film erg ver geromantiseerd wordt. Daar deze maar ca 50% van de daadwerkelijke geschiedenis verfilmd is. hoe dan ook slecht is die in ieder geval niet! Maar de hype eromheen is wel lichtelijk overdreven allemaal. 3 sterren omdat deze film toch wel erg netjes in elkaar gezet is.

Indrukwekkende film welke voor mij bestaat uit 3 delen. De zeer uitgebreide kennismaking met Desmond T. Doss, het trainingskamp en het slagveld. Het drama gedeelte is erg goed uitgewerkt en ik vergat bijna dat er ook nog daadwerkelijk gevochten ging worden. De militaire training deed mij (in het begin) een klein beetje denken aan Full Metal Jacket met dit keer Vince Vaughn in een toch wel hele geloofwaardige serieuze rol. Maar dat heb ik hem ook al zien doen in de serie True Detective. Het veroveren van het eiland Okinawa is erg intens en sterk! En er is blijkbaar geen schokkende camera voor nodig om deze chaos overtuigend in beeld te brengen.

Iedereen zit goed in zijn rol. Andrew Garfield kende ik alleen nog als Peter Parker/ Spider-Man en daar vind ik hem eigenlijk niet zo boeiend, maar deze rol is hem echt op het lijf geschreven. Verder mooie muziek en ik heb volgens mij geen 1x een U.S.A vlag gezien! Sowieso is er nauwelijks tot geen patriottisme aanwezig. Ik moet alleen wel zeggen dat ik het gedeelte in het trainingskamp het minste vindt. Het begin geef ik 4,0*, het trainingskamp 3,5* en het laatste gedeelte 4,5*, dus dan kom ik uit op een 4,0*

En interessant om lezen wat rechtstreeks is overgenomen en wat niet.

Hacksaw Ridge vs the True Story of Desmond Doss, Medal of Honor - historyvshollywood.com

Wat een verschrikkelijke film. Alle cliché´s van een Amerikaanse oorlogsfilm op een rijtje. Dit is eerder een soort Amerikaanse propagandafilm dan een poging werkelijk de standvastigheid en overtuigingen van de hoofdpersoon weer te geven. Allemaal veel te mooi in beeld gebracht. En die muziek, ook allemaal zoet, niets onverwachts, alleen maar een verdubbeling van wat er al te zien is. Rode rozen rood kleuren. Jammer dat zo'n mooi verhaal zo plat is gewalst.

Adembenemende oorlogsdrama. Precies wat ik had gehoopt van de film. Trailer heeft wel veel weggegeven maar nog steeds is dit echt een spektakelfilm. En daarnaast vond ik de lange intro ook gewoon heel sterk en interessant. En hoe gek Mel Gibson ook mag zijn, hij weet hoe zo'n film in beeld moet brengen. Het is dan ook visueel heel erg sterk. Zeker de oorlogsscenes. Het is bruut, heel bruut zelfs soms. Maar daardoor realistisch en typisch Gibson. De muziek is misschien wat 'cliché' opgezet, maar toch raakt het wel heel erg. Het hoort erbij en past gewoon perfect.

De cast is ook heel sterk. Kende niet iedereen, maar zoals het hoort bij zo'n film was de chemie tussen de soldaten heel goed. Andrew Garfield speelt ijzersterk, heel erg van onder de indruk. En ik moet zeggen dat Vince Vaughn ook een hele sterke rol speelde.

4.5*

De hel op aarde. Hacksaw Ridge laat in de eerste minuten al niets aan de verbeelding over. Na een bloedige toonzetting werkt de eerste akte zo’n beetje alle clichés af die een Amerikaanse oorlogsfilm kan karakteriseren. Gelukkig gebeurt dat wel op zeer degelijke wijze. Met name de scènes in het militaire trainingskamp zijn zeer de moeite. Vince Vaughn laat zien dat hij gelukkig tóch wel kan acteren door een even genadeloze als geestige commandant neer te zetten. En Garfield is geloofwaardig als de jongen die onbegrip oogst bij zijn collega’s doordat hij een militaire opleiding wil doorlopen zonder ook maar een wapen aan te raken. Mede door de sterke rol van Garfield’s vader (Hugo Weaving) wordt het ook voor de niet-gelovige kijker wellicht mogelijk zich in de ideeën van deze zwaar christelijke familie in te leven, ongeacht of hij/zij het verder met die ideeën eens is.

Dat Garfield na twee dates ook nog even moet trouwen (met Teresa Palmer), en dat hij door Gibson wel heel erg wordt neergezet als een brave optimist, kan ik terugkijkend prima slikken. Want na een bij vlagen bijna zoetsappige eerste akte trekt Mel Gibson in het vervolg alle registers open. In de tweede helft van de film schetst hij een beeld van oorlog dat zo direct, zo hard en zo pakkend is, dat de heroïsche daden van Desmond Doss geen weerzin, maar diep respect oproepen. De man heeft immers echt bestaan, en gezien de korte interview-fragmenten aan het einde is de scriptschrijver dichtbij het bronmateriaal gebleven.

Het zijn niet die heroïsche daden die Hacksaw Ridge goed maken. Nee, daarvoor slijpen de negatieve trekjes van Gibson toch nog te veel in deze film door. Tegenover het heldendom van Doss staat immers nog altijd een ondermaatse karakterisering van de Japanners, die overkomen als hersenloze zelfmoordterroristen (en dat ook al waren in We Were Soldiers, een beroerde oorlogsfilm waarin Gibson de hoofdrol vertolkt). Maar de cameravoering bewaart overzicht op een slagveld waarin het overzicht eigenlijk zoek is, en de historiciteit van Garfield’s personage en het weinig gedoseerde geweld geven je toch het idee dat deze weergave van de oorlog niet al te ver afstaat van de barre realiteit.

Het visuele geweld en het sterke sound design (los van de over-epische score) maken Hacksaw Ridge tot een bioscooptip. Deze oorlogsbiografie behoort tot de sterkere werken van 2016, maar hoeft de Oscar voor beste film van mij niet te winnen. Dat Gibson weer eens positief in het nieuws komt is wat mij betreft een veel waardevoller gegeven.

4*

Dit construct is samengesteld uit mijn uitgebreide review

Absoluut geen patriottistische film, wel één die het christelijk geloof op een voetstuk wil plaatsen (en dat ook doet). Gibson als diepreligieus man geeft even aan dat religie je kracht geeft tot grootse daden en kan helpen om Satan te verslaan. Nu heb ik daar zelf weinig mee en het kwam tot mij dus ook niet altijd even goed over, maar ik kan het wel waarderen als iemand een boodschap wil brengen in zijn kunstwerk. Zelfs als hij de vijand een soort heidens (en in de film weinig subtiel) harakiri laat doen.

Het eerste uur is wel het minste van de film. Na een prima rustig begin gaat de film in een stroomversnelling. Alles moet netjes langskomen, zonder dat het echt goed wordt uitgewerkt. Vrouwtje ontmoet (wel een leuke chemie tussen de acteurs), even de opleiding met een weinig overtuigende drill instructor en af en toe een Garfield die geen wapen wil dragen. Vooral dat stuk overtuigt nergens. Garfield speelt ook iets te sullig daarvoor. Dit was overigens wel de manier van spelen zoals ik hem Peter Parker had willen zien spelen trouwens, maar in deze film werkt het minder. Daarnaast mis je gewoon een stuk van zijn persoon om hier in mee te kunnen gaan en is eigenlijk vooral irritant daardoor. En de film gaat snel zat, dus er hadden best wat scènes bij gemogen. Daarnaast wordt het ook weinig subtiel gebracht soms, vooral later in de film.

Maar dan komt het tweede uur; het is sinds Saving Private Ryan dat oorlog er nog eens zo geweldig uitzag op film. Overzichtelijk, soms leuk en inventief geschoten en het komt keihard binnen. Of dat nu begint met die slowmobeelden aan het begin of de twintig minuten durende hel zo vlak na de helft. Alles ontploft. Ratten eten halfverteerde lichamen. De grond bezaait met afgerukte ledematen en resten van het darmstelsel overal en een onzichtbare vijand waar niets dan kogels vandaan komen. Gibson filmt dit alles enorm overzichtelijk zonder shaky cam maar met geweldig intensiteit. Geweldsporno zoals het hier al werd genoemd is de juiste term.
En het zou mijn morbide humor kunnen zijn, maar toen die slagschepen hun kanonnen draaiden om te gaan schieten zat ik toch met een grote glimlach te kijken. Ook hier blijft de heroïek soms de boventoon voeren, maar stoort eigenlijk nergens. Buiten dat, wat Doss deed was dat ook wel, al zegt hij zelf van niet.

Geen perfecte film dus die veel meer had kunnen zijn. Het heeft wel alle eigenschappen, maar mist toch echt een stukje uitdieping aan het begin. Had het eerste deel beter uitgewerkt en deze film had maar zo de beste van jaar kunnen zijn.. Het tweede uur en Doss verdienen dat ook. 3,5*.

“Lord, please help me get one more..."

Als je wilt zien hoe heroïsch oorlog kan zijn en wat voor kracht je uit De Lieve Heer en de bijbel kunt putten, raad ik hem van harte aan. Maar ik snap de positieve recensies echt niet. Een erbarmelijke, met clichés gevulde, tenenkrommende film, wiens pacifistische boodschap verloren gaat in (fantastisch geschoten en uitgevoerde, dat wel) geweldsporno.

De oorlogsscènes worden geroemd om het hoogste realisme sinds Saving Private Ryan. Ik denk dat lichamen inderdaad op die manier uit elkaar knallen, huid en gezichten op dergelijke wijze openspatten wanneer doorboord met een kogel op hoge snelheid. Echter kon ik moeilijk om de contradictie heen dat de film daar zo lang in 'lijkt te zwelgen', terwijl de hoofdpersoon geweldloos is. En dat knaagde toch een beetje. Maar die tegenstelling is niet de reden voor mijn afkeuring, al vond ik het wel opmerkelijk.

Het waren meer de cornyness in de eerste helft , en voornamelijk de heroïek en de religieuze 'get my bible'-momenten (Please Lord, help me get one more..!) in de tweede, die me tegenstonden. Aerial Shots van Doss op die luchtbrancard en het in slow-motion afwassen van het bloed nadien, mneeh. Dat het strijdtoneel keihard en realistisch gefilmd is, staat buiten kijf. Toch, aanzwellende muziek en slow-motion maken voor mij de conclusie onmogelijk dat Gibson zich hier toch enigszins in het spektakel van de oorlog verliest, in plaats van de waanzin en de gruwelijkheid, zoals het oneindig veel betere Idi I Smotri (Come and See) dat doet.

Helaas, het was echt een bittere teleurstelling voor mij, als (deels voormalig) Braveheart fanboy, welke toch met het ouder worden wat van zijn sokkel is gegleden, en meer recent Apocalypto die ik erg kon waarderen om zijn rauwheid. De technische vakkundigheid bespaart Hacksaw Ridge een lager cijfer, maar ik zal hem niet snel nog eens opzetten, door al die cringeworthyness.

2,5*

In peace, sons bury their fathers. In war, fathers bury their sons.

Lekker hoor, om zo half november nog eens mijn beste film van 2016 vermoedelijk te zien. En dat terwijl ik geloof ik niet eens de trailer heb gezien en puur ben afgegaan op de erg lovende reviews. En zij hebben gelukkig gelijk, want dit is de beste ''oorlogservaring'' sinds Saving Private Ryan.

Hacksaw Ridge draait zoals bekend om Desmond T. Doss, een jongen die van huis uit erg gelovig is en daardoor weigert om iemand te doden, iets wat nogal belangrijk is tijdens een oorlog als je in het leger gaat. Zijn verhaal is opgedeeld in 3 fases; zijn achtergrond, zijn training en de uitvoering in Japan waar de meest waanzinnige oorlogstaferelen voor zijn ogen gebeuren. Het is vrij knap van Mel Gibson dat hij in de eerste twee fases een vrij clichématig verhaal op zo'n boeiende manier vertelt dat het me helemaal niet uitmaakt dat ik alles al eens eerder in andere films heb gezien. Zijn familieverhaal (waarbij de rol van zijn vader erg goed is), zijn date met de erg leuke Teresa Palmer en zijn training waarbij hij afgebeuld wordt door een verrassend sterke Vince Vaugh en waar zijn collega's hem vernederen omdat ze niet snappen dat iemand niet wil schieten zijn allemaal momenten die niet nieuw zijn, maar wel prima vertoond worden, mede ook door erg overtuigend acteerwerk van Andrew Garfield. Ik leefde met hem mee en ook al ben ik totaal niet gelovig, ik kon zijn beweegredenen wel begrijpen. De film neemt ruim de tijd om zijn verhaal op een boeiende wijze aan de kijker te tonen.

En dan breekt het derde deel van de film aan; het meest waanzinnige stukje oorlog op een scherm sinds ik Saving Private Ryan in de jaren 90 voor het eerst zag. Het bloed, de ledematen, darmen en de ellende komt keihard op je af in een verziekend hoog tempo. Zeer indrukwekkend en Mel Gibson toont maar weer eens hoe goed hij als regisseur is op dit gebied. Het is soms ronduit pijnlijk om naar te kijken, ook als er vlammenwerpers bij komen. Zoiets intens heb ik sinds die beruchte Normandië-landing van SPR niet meer gezien.

Maar Gibson weet ook op de juiste momenten gas terug te nemen om het verhaal van Doss te vertellen, die absoluut hele heldhaftige dingen heeft gedaan. Maar de film slaat nooit door in opzichtige heldenervaring, zoals Clint Eastwood dat recent met American Sniper en Sully wel heeft gedaan. Gibson kiest voor een ingetogen benadering, wat ik fijner vind, al is het erg mooi dat de pelotoncollega's wel aan hem dank betuigen en hun ongelijk toegeven. Dat voelde toch wel als een fijne gerechtigheid. Net als de afsluiter met de echte veteranen van destijds die aan het woord komen over de echte Desmond Doss, op een wijze zoals Band of Brothers ooit ook deed met de Easy Company. Stijlvol om zo te eindigen.

Hacksaw Ridge zal wel niet bij iedereen in de smaak vallen door het wat clichématige verhaal of het overdreven aanwezige geloof, maar als je je daar niet aan zal storen heb je echt een fenomenale film te pakken die je absoluut in de bioscoop moet kijken dankzij een aantal enorm intense scenes.

4,5*

Deze film laat een conservatief dilemma aan bod komen: gaat gewelddadig patriottisme boven individuele (religieuze) principes? De hoofdrolspeler heeft zijn eigen antwoord op deze vraag - true story ook nog eens. Regisseur Gibson schuwt de kitscherigheid uiteraard niet.

Ik was niet kapot van de oorlogsbeelden, ze zien er uit alsof er veel zorg aan is besteed maar op een gegeven moment begon het nogal langdradig te worden. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Het eerste gedeelte tot aan die gevechtsscènes had nog wel een prettige sfeer, maar dat is niet voldoende voor een allround positieve beoordeling.

Mooie film. Ook al zaten er wel veel cliché's in. Bombastische muziek als jongen het meisje kust op een berg of als de soldaat erkend wordt voor zijn daden, maar goed. Het is zeker een sterke oorlogsfilm. Veel harde momenten en scenes van rondvliegende ledematen, halve lichamen, etc. Dus zeker een aanrader in dit genre. En goed om de geschiedenis weer eens op te zoeken.

Hacksaw ridge, een groots aangezette en vermakelijke film.

Voor mijn gevoel is de film echt opgesplitst in twee delen. Deel 1 speelt zich thuis in de states af en deel 2 in de oorlog in okinawa.

Als ik eerlijk moet zijn is het deel 2 dat de film maakt, en deel 1 hangt er maar bij omdat het moet. En over het acteerwerk daar was ik ook niet echt te spreken.

In Okinawa aangekomen wordt de film sterker. Dan zien we de reden voor de gegeven Medal of honour. De oorlog wordt bruut en rauw weergegeven, met hier en daar wat schoonheidsfoutjes en leuke schrikmomenten.

Overall gezien zou ik de film toch aan iedereen aanraden.

Hacksaw Ridge; matig eerste uur, zeer indrukwekkend tweede deel en een ietwat karig slot.

Vooropgesteld is het verhaal van de echte Desmond T. Doss uiterst bijzonder. Het is daarom jammer dat Hacksaw Ridge het eerste uur níets bijzonders laat zien, maar enkel laat zien wat we al zo vaak zagen. Het eerste uur lijkt te bestaan uit een hoop opvulling; buitenbeentje met alcoholische vader ontmoet meisje en wordt verliefd. Het doet er opvallend weinig toe, want pas als Doss zijn training begint, leren we Doss en zijn principes kennen. Hij wil namelijk geen wapen aanraken. Of dit principe nu voortkomt uit dat gevecht dat hij had met zijn broertje of dat moment dat hij zijn vader in een dronken bui met pistool stopte is onduidelijk, dus geen idee waarom we daar zoveel tijd aan kwijt moesten zijn).

Ook tijdens de training moet Gibson alles volgens het boekje doen. Op de meest inspiratieloze wijze ooit krijgt Doss de bekende typetjes voorgesteld, die allemaal toevallig precies doen wat hun personage kenmerkt. "Zie je hem? Dat is soldaat Jack. Hij gooit met messen. En zie je hem? Dat is soldaat John. Hij mag jou niet en is zonder aanleiding jouw rivaal, maar je weet nu al dat hij aan het einde van de film gaat zeggen dat hij zich in je vergist heeft". Vermoeiend tafereel voor filmmakers die te lui zijn om even iets anders te bedenken. Niet veel later komt wandelend cliché nummer 50 - de schreeuwende sergeant - binnengestormd en het is ditmaal even wennen, want men besloot Vince Vaughn te casten. Niets tegen acteurs die eens een andere rol proberen, maar het blijft moeilijk Vaughn serieus te nemen. Hij doet het niet eens heel slecht, maar het blijft een vreemde keuze. En eerlijk is eerlijk; Vaugn is geen R. Lee Ermey.

De strijd en het doorzettingsvermogen van Doss tijdens deze training is een lichtpuntje in het eerste uur en duurt helaas veel te kort. Garfield speelt zijn rol als naïeve en optimistische soldaat overtuigend. Dan start het tweede deel van de film en breekt de hel letterlijk en figuurlijk los. Er volgt een aangrijpende, overtuigende en meedogenloze reeks sequenties, die uiterst sterk in beeld zijn gebracht. Iedereen die net als ik onderuit was gezakt tijdens het eerste uur, wordt nu rechtop gezet en door Gibson naar het puntje van je stoel geschoven. Je wil net als de personages uit die verschrikkelijke situatie en je hoopt vooral dat de sympathieke Doss eruit komt. Enkel jammer dat helemaal aan het begin van de film men al liet zien dat Doss werd gered op een brandcard bij daglicht, vrij bespottelijke keuze! Maar verder niets op deze ijzersterke actie aan te merken.

Dat het einde uiteindelijk wat teleurstellend is, komt vooral omdat de film zijn hoogtepunt qua spanning al gehad heeft. De groep gaat nogmaals naar boven en ditmaal volgt er een soort montage waarin uiteindelijk de vijand wordt verslagen. De meerwaarde ontgaat mij een beetje, vond het wat underwhelming naast het tweede deel van de film.. Uiteindelijk is Hacksaw Ridge een verzorgde film, met een regisseur die goed uit de voeten kan met actie en spanning en dat ook op een waanzinnige manier laat zien, maar een script in handen heeft die alles tot vervelends toe volgens het boekje moet doen.

3,5 sterren.

Thou shalt not kill

Hoewel ik zelf wel geloof dat er beslist meer is in ons aardse bestaan, houdt ik mij niet veel met een specifieke religie bezig. Wat in ieder geval wel als een paal boven water staat is dat geloof een krachtig wapen is en dat dit veel mensen hoop kan bieden. Of je nu in god gelooft, in Allah of een aanhanger van het boedhisme bent, al deze geloven zullen de mensen een vorm van hoop geven en geven ze bepaalde normen en waarden mee. Dat mensen elkaar niet zouden moeten vermoorden is natuurlijk een uitspraak die veel verder reikt dan het geloof, maar Desmond Doss, om wie deze titel draait, past deze uitspraak ook toe terwijl hij het leger ingaat om zijn land te dienen waardoor hij veel tegenstanders krijgt.

Het is vervolgens indrukwekkend -en voor mij persoonlijk eigenlijk bijna onvoorstelbaar- dat Desmond zich hier bij de gehele strijd om Okinawa aan kan blijven houden. Niet omdat zijn standpunt zo onbegrijpelijk is, maar omdat het überhaupt al zo ver heeft moeten komen dat mensen elkaar met wapens aanvallen en Desmond zichzelf vrijwillig heeft aangemeld. Dat Desmond terwijl hij zichzelf niet kan verdedigen niet om het leven komt en 75 mensen het leven gered heeft mag dan ook niks minder dan een heel groot wonder genoemd worden. Dit wonder is eigenlijk zo groot, dat ik eigenlijk ook gewoon niet kon geloven wat ik op het bioscoopscherm, tijdens het pakweg laatste half uur van de film, allemaal zag gebeuren. Ik heb dan ook na afloop een documentaire opgezocht en hierdoor bevestigd gekregen dat Desmond Doss inderdaad 75 man het leven heeft gered door ze via de netten naar beneden te laten hijsen.

Hoewel het laatste halfuur dus veel ongeloof bij mij op heeft weten te roepen kan dit niet verweten worden aan de regisseur omdat het dus echt daadwerkelijk zo gebeurd is. Na het zien van deze film weet ik in ieder geval zeker dat Desmond bijgestaan moet zijn geweest -of dit daadwerkelijk door god is geweest laat ik daarbij even in het midden- omdat zijn daden anders gewoon bijna onmogelijk waren geweest. Het liet mij in ieder geval wel weer opnieuw nadenken over het bestaan buiten ons aardse bestaan en welke rol het volgen van een religie hier in kan spelen.

Maar weer terug naar de film. Is deze daadwerkelijk zo goed als door iedereen beweerd wordt? In mijn ogen maakt Hacksaw Ridge de verwachtingen grotendeels waar al heb ik wel wat kritiekpunten over het eerste deel van de film en dan met name het deel voordat Desmond Doss op het trainingskamp terecht komt. Zoals royals een paar berichten boven mij al uitstekend verwoordde worden sommige momenten met een té Amerikaans sentimenteel sausje overgoten, wat ik persoonlijk in het eerste deel het meest naar voren vond komen. Dit had met name betrekking op de band die ontstond tussen Desmond en Dorothy, maar ook het moment dat Desmond voor moest komen en hoe zijn vader nog even een brief af kwam geven was doordrenkt van dit sentimentele sausje en vond ik dan ook op sommige momenten too much worden.

De veldslag op Okinawa maakt echter alles en is het duizelingwekkende hoogtepunt -en ook tegelijkertijd gruwelijkste punt- van de film. Maar goed, oorlog is natuurlijk ook nooit een sprookje geweest..het laatste halfuur kwam bij mij dus wel redelijk ongeloofwaardig over, maar gelukkig lieten de beelden van de echte Desmond aan het einde je deze gebeurtenissen voor waar aannemen. Toen ik vervolgens meer over de beste man op het internet gelezen had, kon ik ook niet meer dan bevestigen dat deze man een ware held geweest is. Niets dan respect. Kijkende naar de film zelf levert regisseur Mel Gibson een uitstekende prestatie af, die met name in zijn eerste helft wel een tikkeltje minder sentimenteel had gekund.

4,0*

Hallo, Ik heb deze film met open mond gekeken, ik heb genoten, ik was verbaasd en verwonderd, geroerd door wie Desmond Doss nu was, geëmotioneerd door zijn overtuiging en geraakt door de geschiedenis. Na nu enkele weken geleden de film gezien te hebben ben ik nog steeds onder de indruk van de film. Nog steeds raad ik mensen aan om deze film, als het nog kan op het grote doek te gaan bekijken. De impact die dat weergeeft is vele malen intenser dan straks via de tv.

Daarnaast verbaasd het mij dat hier zo weinig aandacht voor is geweest in de media. Een verhaal als dit verdiende dat meer dan wat het nu gekregen heeft.

Bij mij 5 sterren +

Fijne avond verder

Hacksaw Ridge maakt vooral erg veel indruk met de scenes die zich afspelen op de befaamde 'bergrug' waar de titel voor staat. Ik ben eigenlijk zelden of nooit eerder in een film zo weerzinwekkend goed meegesleurd in/door oorlogsgebied; de kogels vliegen je om de oren en dood en verderf worden niet geschuwd. Hier en daar is de film daardoor zelfs gewaagd aan bijvoorbeeld Band of Brothers of het al meermaals genoemde Saving Private Ryan. Mel Gibson komt echter uit Hollywood en hoewel er natuurlijk een aanloop naar het zojuist aangehaalde spektakel benodigd is, wil er in de rest van de film af en toe nog wel iets te veel worden overdreven en lijdt het verhaal onder het feit dat het filmtechnisch mooi en letterlijk wat theatraal gemaakt moest worden. Dat zeg ik met alle respect uiteraard, want Desmond T. Doss wordt zeer terecht als een heldhaftig man neergezet en zijn heldendaden maken een film als deze zeer zeker het kijken waard.

Allereerst moet ik zeggen dat het er allemaal fantastisch uitziet, wat een spektakel. Ook de cast presteert goed, zelfs Vaughn (waarvan ik eerst even moest checken of hij het echt was) deed het prima. Het waargebeurde verhaal is ook uitstekend, alleen erg jammer dat het aan het eind nog ff uit de bocht vliegt. Met het voetballen en tennissen werd de plank toch even goed mis geslagen. Ook het Amerikaanse sausje had wat minder gemogen. Desalniettemin wel een goede film die geen moment verveelt.

“With the world so set on tearing itself apart, it don't seem like such a bad thing to me to want to put a little bit of it back together.”

Ambitieuze oorlogsfilm en een indrukwekkend staaltje filmmaken van Mel Gibson. Hacksaw Ridge bestrijkt het leven van Desmond Doss zo ongeveer van geboorte tot graf en dat heeft altijd wat nadelige gevolgen. De film focust zich op drie cruciale gebeurtenissen in het leven van Desmond. De relatie tussen Desmond en zijn vader en de opbloeiende liefde tussen Desmond en zijn vrouw Dorothy, de militaire training en uiteindelijk de verschrikkingen van de oorlog.

Het is een groot compliment waard dat Gibson alle drie de verhalen op overtuigende wijze weet te brengen. Dat komt ook door de acteurs want die zijn sterk op dreef. Vooral Garfield, Weaving (grandioos als vader) en Vaughn overtuigen in hun rollen. De oorlogsscènes zijn gruwelijk, rauw en realistisch en Gibson laat hier vakwerk zien. En "Mad Mel" gooit er op het laatst nog wat christelijke symboliek in waar hij bekend om staat. Niet heel erg, alhoewel de subtiliteit ver te zoeken is. Maar wie de eindcredits met de echte Desmond Doss heeft gezien, weet dat het wel past bij de man en Hacksaw Ridge is een prachtig eerbetoon.

Zou deze film niet op feiten gebaseerd zijn, dan zou ik deze film als volstrekt ongeloofwaardig neergesabeld hebben, uitgaande van de beelden die Mel Gibson ons uit de hel van Okinawa voorschotelde. Hoe kun je daar nu overleven? Maar goed, het schijnt allemaal wel te kloppen als we de wiki mogen geloven. Een wonder dus - zo mag je het toch wel noemen - dat Desmond Doss het voor elkaar kreeg om 75 gewonden soldaten in veiligheid te brengen. Want let wet, de strijd op de eilanden Iwo Jima en hier dus Okinawa werd meedogenloos gevoerd. De soldaten zowel Japanners als Amerikanen werden met het grootste geweld gedood. De gevechten zoals we in dit oorlogsdrama te zien kregen komen dus zeer geloofwaardig over. Blijft voor mij de vraag over wat die Amerikanen bezielden die bergrug koste wat het kost te willen veroveren. Tja, de strijd op Okinawa kostte maar liefst 12.000 Amerikaanse soldaten het leven en dan hebben we het nog niet gehad over het aantal gewonden. Het zijn ook die verliezen en dan nog wel op een klein eiland zoals Okinawa die Truman deed besluiten van een invasie in Japan af te zien en Japan tot overgave te dwingen door het gebruik van twee atoombommen.

Tot zover de slag om Okinawa. De rest van de film wat aan die battle voorafging, dat familiegedoe dus vond ik niet zo bijster interessant. Er werd nogal veel met Bijbelteksten gestrooid, te veel eigenlijk, maar ja Desmond Doss komt dan ook uit Virginia waar de mensen nogal streng christelijk zijn. En dan dat soort scènes met die drilsergeant: die had ik al veel eerder gezien en bovendien veel beter in die Vietnam oorlogsfilm van Stanley Kubrick.

4.0*

Bij films ga ik onbewust scenes met elkaar vergelijken. De ideale film bestaat dan ook uit momenten van verschillende films bij elkaar. Van Hacksaw ridge is er geen enkele shot memorabel genoeg voor mijn denkbeeldige cinematografie. Erg magertjes en matig in beeld gebracht.

Eerste uur is ronduit slecht. Garfield en weaving overtuigen niet als respectievelijk zoon en vader. Hun gebrekkige relatie word slecht uitgewerkt. Moeder is ondergeschikt en de paar frames dat ze in beeld is voegt niets toe. De romance is op zich wel aardig maar mist een belangrijk component, geen chemie. Waar de film echt het dieptepunt bereikt is waar jongentjes tot mannen worden gevormd, het opleidingskamp. Hier wordt op een genânte manier getoond hoe Desmond Doss zich in het tweede uur kan excelleren. Het mist finesse en originaliteit.

Tweede uur is beter maar desondanks ontstijgt het de middelmaat niet. Het leed is al geschied. Er is geen verbinding met de personages en zonder empathie werkt een film niet. Gibson is duidelijk beïnvloed door de rauwe en realistische oorlogsfilms van Zuid-Koreaanse bodem die de laatste jaren zijn uitgebracht. Niets mis mee, goede dingen moet je altijd overnemen. Jammer dat hij dan weer vele slow-motions toevoegt die het leed nog erger moeten maken. Een goedkope manier om vals sentiment op te wekken.

Schuld ligt volledig bij Mel Gibson. Potentie van de acteurs heeft hij niet benut. Bepaald geen schot in de roos, inplaats daarvan heeft hij met een losse flodder geschoten...

Aardig oorlogsdrama. In het eerste deel van de film leren we Doss kennen alsmede zijn manier van leven en denken. Voor sommigen wellicht wat saai en overbodig maar dit deel geeft het tweede deel van de film, over de uiteindelijke reddingsactie van Doss, juist meer kracht. De slag om Hacksaw Ridge is erg hard en veel slachtoffers worden expliciet in beeld gebracht. Soms zo vaak dat Gibson zijn doel daarmee voorbij gaat. Het acteerwerk is redelijk en zeker Vaughn is lastig te accepteren in een serieuze rol. Mooi eerbetoon aan een oorlogsheld. 3.5

Twee-ledige film van Mel Gibson. Aan de ene kant is er het zeer clichématige waargebeurde verhaal van de pacifistische Desmond T. Doss. Een werkelijk waar tenenkrommend plot over Doss die volgens zijn 'geloofsovertuiging' geen wapen wil aanraken. Waardoor het hallelujah-gevoel nooit ver weg was. Zoveel pacifisme kwam voor mijn meer over als vooral godsdienstwaanzin. En aan de andere kant was er de zeer realistische chaos van de hel van Okinawa, inclusief de meest gruwelijke opengereten lichamen, en oorverdovend geweergeluid. En terwijl het pacifistische gedeelte totaal niet overtuigde deed oorlogsgeweld dat juist wel. Een grotere contradictie was er waarschijnlijk zelden te zien geweest in een film. Verder pleegt Gibson veelvuldig leentjebuur bij andere grote oorlogsfilms. Nu zijn die clichés en het leentjebuur (onder het mom van "never change a winning team") voor mijn niet het grootste struikelblok. Nee, dat waren die constante momenten van het religieuze. 'get my bible' Please Lord, help me get one more..! Het gebed voordat ze weer Hacksaw op gaan en natuurlijk heroïsche winnen. Doss op de luchtbrancard of het afwassen van het bloed. Hacksaw Ridge is uiteindelijk een vakkundige en solide film maar verre van briljante film.

Vond het echt een prachtige film over een waar gebeurd verhaal van een hospik die een heldendaad heeft verricht tijdens de oorlog! Vond vooral het stukje dat er werd gezegd: Jullie hadden 10 minuten geleden al moet beginnen met de aanval!? en dan zegt de kapitein: We wachten tot Doss klaar is met bidden Dat vond ik echt een prachtige scenè.

Een film van Mel Gibson staat bij mij garant voor twee dingen: een uitbundig festijn van geweld dat gepaard gaat met een eenzijdige religieuze extremistische boodschap. Ik blijf me verbazen over hoe goed onmenselijk geweld en moralistische religie telkens weer samen weet te gaan, op het eerste gezicht volstrekt tegenstrijdig en toch gaan ze steeds hand in hand, zowel in een film als deze als in de hedendaagse realiteit en geschiedenis. Ook in de heilige boeken van de diverse religies is er ruimschoots ruimte gemaakt voor oorlog en veroorloofd onmenselijk grof geweld. Van een film van Mel wist ik dus wat ik kon verwachten, en ook de discussie hiervoor was duidelijk.

De film kent, zoals ook ruimschoots hiervoor is vermeld, twee delen. Het begint als biopic/drama over het leven van een religieuze en nationalistische (twee termen die het samen ook altijd goed doen) jongeman die de roeping voelt en zijn land wil helpen door Amerikaanse strijders in de Pacific als arts te ondersteunen. Het tweede deel is het walhalla van het popcornvermaak dat explosies en rondvliegende verminkte en brandende lichamen bieden. De ene na de andere CGI-explosie, mensen die als CGI-vuurbal over het scherm vliegen, amputaties, gespieste soldaten, etc. etc. etc. met als kers op de taart de heldhaftige actie van onze held en hoofdpersoon.

Het is maar wat je het beste ligt, mij bevalt die doodsaaie doorgeslagen CGI-geweldsonzin een stuk minder, helemaal als dat zo'n 30 minuten door blijft gaan, maar ik kon wel genieten van het biografisch drama dat daaraan vooraf ging en dat terwijl ik eigenlijk niet zo'n fan van biopics ben. Dat eerste deel was goed te verteren en zat kundig in elkaar, de dikke religieuze saus waarmee het was overgoten stoorde niet. Maar zodra de geweldsporno begint wordt het kundige wat losgelaten, het leedvermaak moet nog steeds zo goed mogelijk in beeld worden vastgelegd maar dan boeit het de regie kennelijk niet dat het CGI-vuur bijvoorbeeld volstrekt nep uitziet, zolang het bloedvergieten maar constant is. Mij dus wel, want dat is CGI van zeker 10 jaar geleden. Dat stuk is verder een volstrekt doorgeslagen verering van oorlogsgeweld wat ook gemakkelijk in tien minuten kon worden gebracht. Wat daarna komt was wel weer redelijk genietbaar.

Het waargebeurde leek me wel too good to be true en als je leest hoe ze in werkelijkheid op het cijfer van 75 geredde soldaten uitkwamen geeft het wel een idee van hoe betrokkenen met de feiten omgingen. De arts zelf dacht in al zijn bescheidenheid dat hij in zijn eentje wel 50 mensen had gered, zijn leidinggevende zei "maak er maar honderd van!" dus besloten ze maar om in het midden te gaan zitten en naar buiten te brengen dat hij wel 75 man had gered! Dan vraag ik me af, hoeveel daarvan zijn uit de duim gezogen? En veel belangrijker, welke andere delen van het verhaal zijn ook uit de duim gezogen, als hun rekenwerk er zo aan toe gaat en ze het met de "feiten" niet zo nauw nemen?

Een film dus om met een korreltje zout te nuttigen. Tegenover de minpuntjes staat wel de degelijkheid die het ook grotendeels uitstraalt, daarmee kom ik op een ruime 2,5* uit. Een kwartiertje minder geweldsporno had zo een hele ster extra op kunnen leveren. Overigens, ondanks de nominaties, geen oscarmateriaal.

Ondanks sommige kritieken op de site vonden wij dit een prima film met soldaat Doss, die er in onze ogen een persoonlijke moraal op na hield. Een man met karakter en idealen. Dat zie je tegenwoordig steeds minder en daarom zullen sommigen hem een laffe sukkel vinden.

Volgens ons heeft de wereld meer van dit soort mensen nodig, mensen die niet achter alles en iedereen aanhollen omdat ze zelf niet durven na te denken en daarnaar te handelen.

De film op zich is niet echt bijzonder, in dit genre hebben wij er betere gezien qua acteurs, techniek en materieel.

Jammer genoeg kan een regisseur tegenwoordig kiezen uit velerlei CGI-technieken en dat gebeurt dan ook veelvuldig in de tweede helft. Daar had misschien best iets minder geweld in gepast, dat had het verhaal, dus de film geen kwaad gedaan.

Toch durven wij na het kijken van "Hacksaw Ridge" een 8- als waardering mee te geven, als een totale score.

Prima film, begin saai maar rest indrukwekkend. De verfilming was in het begin saai maar het einde was bloederig.

Ik ben het eigenlijk grotendeels eens met de mening van Thomas83. De scène aan het begin van de opleiding deed me ook direct denken aan Full Metal Jacket, een scène die volgens mij door geen enkele oorlogsfilm ooit gaat overtroffen worden. Heb me daar kapot mee gelachen toen ik FMJ keek. Ook Smitty deed me denken aan Rambo. Wat dat betreft zitten we dus volledig op dezelfde golflengte.

Uiteraard bevat de film de nodige clichés maar ook al zijn het clichés als het zo gebeurd is, dan is het wel juist om het op die manier te verfilmen. Ik stoorde me er totaal niet aan, het werd goed gebracht. Hugo Weaving speelt zijn rol erg goed alsook Garfield die ik steeds meer begin te waarderen.

Ik heb enorm genoten van Hacksaw Ridge dus deel ik met veel plezier 4,5* uit.

Gewoon een top film en waar gebeurd ook nog!! Mensen zoals hij mogen herdacht worden in een film als deze!!