Hacksaw Ridge (2016)

Het lukt me niet om een onvoldoende voor deze film te geven. Ergens is deze film namelijk te vergelijken met (de karikatuur van) Mel Gibson zelf, een met argwaan bekeken sentimenteel wrak, zuchtend onder godsdienstwaanzin en alcoholisme, met een nare geur van racisme.

Gibson probeert als goed katholiek het verhaal van Desmond Doss duidelijk te laten resoneren met oude verhalen over apostelen en heiligen, en doet dit op zo'n sentimentele en irritant drammerige manier dat vooral het laatste half uur er bijna kopje onder door gaat.

Veel kudos voor Garfield hier, die op een of andere manier erin slaagt met zijn vertolking Doss zowel geloofwaardig als interessant als sympathiek te houden (al vroeg ik me wel steeds af of hij soms in zijn contract had bedongen dat die rare kuif per se niet mocht worden vervangen door een normaal soldatenkapsel, maar die kan op de lijst van Pietluttige Film-irritaties Die Me Toch Wel Een Beetje Dwars Zaten).

En verder zal Mel Gibson nooit een Kubrick of Tarkovsky worden, maar zijn regie hier is te kundig om gnuivend terzijde te schuiven. Virginia is mooi, de casting is subliem, de emoties -hoewel dik aangezet- raken doel, en het oorlogsgeweld op Okinawa was, bij vlagen, Vet Bruut.

Bescheiden duimpje omhoog voor Mel.

Voor mij is dit gewoon absolute top, 5 sterren.

De oorlogsactie komt gewoon in de buurt van de landingscenes in Saving Private Ryan, het rauwe straatgeweld van Black Hawk Down etc.

Vince Vaughn vond ik erg goed hier btw net zoals Worthington en uiteraard ook Garfield.

Deze mag echt naast The Patriot en Braveheart komen te staan als Gibson's meesterwerkjes.

Wat was dit goed zeg.

Normaal gezien hou ik niet echt van religie in films, concept van een conscientious objector enzo.

Van zo'n objector had je altijd het idee dat het lafaards waren, hippies die vluchtten naar Canada omdat ze schrik hadden van de draft tijdens de Vietnam-oorlog.

Maar hier zie je toch wel een andere kant van zo'n objector, ik wist niet zo goed dat dit toch ook wel patriots zijn, die hun plicht willen doen voor God & Country, dit alles zonder wapen en als medic... ja, dit heeft toch wel iets hoor.

Zeker een mooi historisch verhaal en prachtige plaatjes. Gibson weet weer goed te regisseren. Maar de film emotioneert niet in hoge mate helaas

Deze film vanmiddag gekeken en raakte mij. Tuurlijk, het begin is wat langdradig maar daar ontkom je niet aan als een film gebaseerd is op het levensverhaal van een persoon die echt bestaan heeft. Veel actie in het tweede deel en ik begreep dat men zich nog heeft ingehouden omdat de werkelijkheid nog bizarder was. Zo zou cpl Doss zelfs tot tweemaal toe gewond zijn geraakt bij die laatste actie en erop hebben gestaan dat eerst anderen afgevoerd zouden worden in plaats van hij. Wat hiervoor is geschreven klopt ook wel: echt 'Amerikaans' dus heroïsch en pompeuze muziek enzo. Maar laat onverlet dat ik grootste deel van de film op het puntje van mijn stoel heb gezeten en daarna alles wilde weten over de echte Desmond Doss, die in 2006 overleed. Men zegt wel eens 'echte helden bestaan niet; moed is slechts het vermogen om je angst te overwinnen'. Deze man was gewoon een held en men heeft dat in de film op een vakkundige manier naar voren weten te brengen. Dat ie een en ander op zijn geloof baseerde respecteer ik en dat hij ondanks alle tegenwerkingen toch zijn doel wist te bereiken maakt dit verhaal alleen maar nog meer bijzonder.

Goeie film over een jongeman die zich aandient in het leger, maar weigert om te schieten. Een mooi, waargebeurd verhaal. Alhoewel er meer dan genoeg clichématige momenten zijn, weet deze oorlogsfilm zich enigszins te onderscheiden vanwege het hoofdpersonage die geen geweld gebruikt. Onderhoudend van begin tot eind en het tweede (en beste) gedeelte bevat een aantal uitstekende actie-scenes. Andrew Garfield zet zijn rol goed neer.

Heerlijk dit soort films waarin details van een grootste oorlog worden vergroot. Of ik heb onder een steen geleefd, maar ik had nog nooit van Desmond Doss gehoord. Bij een oorlog denk je toch aan miljoenen, anonieme pionnetjes die elkaar bestrijden maar er bestonden dus wel degelijk hele bijzondere gevallen, zoals van Doss. Een vrijwilliger die door zijn geloofsuiting geen geweer wilt vasthouden, maar wel graag soldaten wilt redden.

Hacksaw Ridge begint rustig en misschien zelfs traag. Toch was ik na een kwartiertje wel verknocht aan de film. Dat komt vooral door de sympathie die Garfield weet op te wekken. Beetje klungelig met het hart op de juiste plaats. We leren wat over zijn rumoerige gezinsverleden en zien hem aanklungelen met een meisje, wat me even deed denken aan Pearl Harbor. Ondanks dat ik werkelijk niets met enig geloof heb, stoorde ik me er niet aan. Misschien omdat ik in mijn achterhoofd hield dat de film straks een flinke pak harder wordt.

Ik kan ook erg genieten van die bootcamps waarin soldaten elkaar lopen te pesten waarna een pislinke drill-instructeur komt binnenstormen. Die scheldkanonnades kan ik altijd wel om gniffelen, prima vertolkt door Vaughn. De actie zelf is een ware verademing vergeleken met het te gepolijste Dunkirk van een paar dagen geleden. Mel Gibson zou Mel Gibson niet zijn als hij de ware horror van een oorlog niet in je gezicht duwt. Soldaten vallen met bosjes, vaak op gruwelijke wijze en het veld ligt vol met ledematen en ingewanden. Erg hard, maar waarheidsgetrouw. Daartussenin ontvouwt zich het verhaal van een hospik die op heldhaftige wijze talloze collega's redt.

Je zou het bijna niet geloven als je niet wist dat het waargebeurd was. Het heldenverhaal is uitstekend verfilmd door Gibson, hoewel een aantal kleine dingen zijn aangepast. Nu maar hopen dat Mel weer wat sneller met een nieuwe film op de proppen komt.

Zonder verwachtingen eens naar deze gekeken en hij viel eigenlijk veel beter mee dan gedacht. Dit soort films is meestal niet mijn ding, maar bij deze film ben ik toch blijven kijken. Ik vond het wel goed gebracht.

Ook de cast deed het zeker niet slecht. Garfield is niet m'n favoriete acteur, maar deed het hier zeker niet slecht.

Wel een lange film, maar saai werd het nooit.

Toch wel aangenaam verrast door de film.

Toch een wonderbaarlijk verhaal over deze Desmond T. Doss. Indien naar waarheid gebracht, is deze hulde wel op zijn plaats.

Film begint behoorlijk traditioneel, zelfs wat clichématig, om dan over te gaan in menigvuldige, gruwelijke oorlogsscenes, die toch wel indruk maken.

Rauw en ongepolijst. Een sterk punt voor Gibson dat hij de horror van de oorlog niet verbloemt.

Sterke film met even sterk acteerwerk.

Viel me niet mee dit heldenepos over de heer Doss. Kan er niet helemaal de vinger opleggen hoe en wat. Het begint al bij het hoofdpersonage waarvan ik in eerste instantie door zijn accent en taalgebruik vermoedde dat hij ze niet allemaal op een rijtje heeft. Bovendien is het iemand waarmee ik mij nauwelijks kan identificeren. Enfin, het is allemaal best mooi in beeld gebracht maar het doet mij weinig.

Wat mij betreft zeker geen instant classic oorlogsfilm. En ook van de heer Gibson heb ik betere films gezien.

Tussen de horror challenge even een toppertje meepakken ? Mwah, dat dacht ik...maar kon de hoge verwachtingen gezien de goede recensies overal toch niet waar maken. Ik vond de aanloop wel heel lang uitgesponnen naar de slag om Okinawa waarbij de aandacht niet continu aanwezig was. De redenen zijn simpel : kon duidelijk veel korter en de identificatie met het hoofdpersonage Doss is zwak.

Wanneer de slag om Okinawa eindelijk in beeld komt, wordt het wat interessanter...maar ook niet meer dan dat. Zoals mijn voorganger al heeft aangekaart : heel die actiescènes ( die overigens uitstekend in beeld werden gebracht ) doen weinig of niks met de kijker. Gewoon een gemiddelde score! 6/10

Niet de eerste oorlogsfilm en denkelijk ook niet de laatste. De focus ligt hier op het hoofdpersonage Desmond Doss. De echte Doss kreeg als eerste gewetensbezwaarde een eremedaille. Boeiend verhaal en mooi dat de man geëerd wordt, maar ik wil op de eerste plaats een goeie film zien natuurlijk. Voor een film over iemand die geen geweer wil vasthouden zit er nogal wat geweld in deze film.

Het verhaal is vrij stramien qua verloop. Origineel is het niet echt. De troef is dan ook de veldslag die blijft duren en voldoende actie meegeeft. De cast is niet zo sterk. Garfield valt wel mee, al is dat vooral omdat de rest zeker inwisselbaar is. Gibson weet wat hij doet als regisseur, maar hij heeft al betere films gemaakt. Een goeie oorlogsfilm dus, maar het mocht wat meer zijn om het rijtje op te vallen. Aan het recente Dunkirk bvb kan deze film alvast niet tippen.

Geweldige film! Mooi verhaal, mooi gefilmd, terwijl ik niet van oorlogsfilm houd en uiteraard weer Mel Gibson als regisseur! Absoluut een 5, tjah, smaken verschillen! ;O))

Met deze film bewijst Gibson weer dat het een geweldig regisseur is. Jammer dat hij voor deze film zo'n tien jaar geen film gemaakt heeft. Ondanks dat hij toch iets te graag een religieuze boodschap door de strot van de kijker wil duwen, blijft hij voor mij toch vooral een kunstig filmmaker.

Hacksaw Ridge gaat over een jonge knaap die, zonder daarbij een wapen ter hand wil nemen, het leger in wil om zijn land te dienen en ook omdat hij niet wil dat iedereen het leger in gaat behalve hijzelf. Het eerste gedeelte van de film gaat dan ook over zijn training en de reactie van zijn collega's op het feit dat hij geen wapen wil gebruiken. Ook zien we hoe hij zover is gekomen dat hij nooit van z'n leven meer een wapen wil gebruiken. In die scenes zien we een erg sterke rol van Hugo Weaving als Desmonds vader.

Het tweede gedeelte van deze film gaat over de slag bij Hacksaw. Voor het eerst sinds tijden kreeg ik weer flashbacks naar SPR vanwege de keiharde actie en bloederigheid. Toch blijft alles bijzonder goed te volgen, gewoon erg sterk regisseerwerk.

Sowieso is de hele film een sterk staaltje regisseerwerk. Het is namelijk een goed geschreven film, bevat uitstekend camerawerk en een erg goede cast.

Garfield doet het erg goed als hoofdpersoon, zelfs zijn romance met Palmer die in de film verweven zit is prima te pruimen.

Al met al een erg goede oorlogsfilm, dikke vier sterren.

Matig.

Altijd wel interessant, zo'n filmpje over een figuur waar ik nog nooit van gehoord heb. Ook Hacksaw Ridge is in dat opzicht interessanter dan het werkelijk is.

Want het religieuze gewauwel vormt geen geslaagde combinatie met de trainingen en nadien ook de oorlog. Erg opgeklopt en sentimenteel. Tot in den treure toe, ondanks dat het verhaal van Doss wel degelijk heel heroïsch is.

Andrew Garfield acteert best oké en ook Luke Bracey als macho van dienst kan er wel mee door. De rest is behoorlijk tegenvallend, met Vince Vaughn als absoluut dieptepunt. Compleet ongeloofwaardig is die in deze film.

Visueel tovert Mel Gibson dan weer goede zaken dan weer lelijke zaken op het scherm. Bepaalde oorlogstaferelen zijn redelijk expliciet, maar dat kan ik wel hebben. Een oorlog zonder leed en gruwel is ongeloofwaardig. Wel opvallend is de lelijke CGI.

2,5

'Mericaaaa

Eerste halfuur was echt verschrikkelijk, zo zoet, ik had hem bijna uitgezet. Daarna word het niet veel beter.

"One more... one more'' scene was echt verschrikkelijk in combinatie met de muziek. Het is een zoetsappig propaganda filmpje.

Behoorlijke cliché film maar daarom hoeft hij niet perse erg slecht te zijn. Meer dan redelijk oorlogsdrama over de daden van Desmond Doss. Hij heeft daadwerkelijk heel veel mensen gered op die rotskam. Doch was er veel meer uit de film te halen geweest al ligt dat voor mij voornamelijk op details zoals het slagschip dat met zijn geschut op een gegeven moment op de rotskam schiet. Ziet er vrij magertjes uit, dan valt mij op, zeg maar gerust irriteert mij het gebrek aan uniformen en uitrusting die kloppen met die tijd van de oorlog en slag. De mannen hebben een standaard groen uniform aan terwijl de mariniers in de Pacific in die tijd allemaal gekleed gingen in een olijfkleurige camouflage tenue met dito gekleurd dekje over de helm. Details die mij af doen vragen of dit een gebrek aan kennis en of nauwkeurigheid is of dat het geld gewoon op was. En iets dat me opvalt en gelukkig alleen in het begin gebeurt, oorlogsgevechten in slowmotion. Iemand enig idee wat dit toe moet voegen? Wordt het daar extra heroïsch van of mooi? Vind dat werkelijk afschuwelijk.

Anyway, genoeg op te merken in negatieve zin, maar ook in positieve zin. Garfield en Weaving zetten hun rol prima neer. Vaughn is voor zijn doen ook redelijk geloofwaardig als compagniessergeant, en Teresa Palmer is natuurlijk gewoon leuk om te zien. Wat er op Okinawa gebeurde werkelijk gebeurde wordt wel aardig goed benadert, dat Doss daarvoor al jaren in de oorlog was als hospik en al onderscheidingen had ontvangen nemen we maar even voor lief. Dat de ouwe Doss zelf nog even aan het woord komt na afloop doet het ook altijd goed bij mij.

In ieder geval, was meer uit te halen geweest maar al met al best wel een te pruimen film en voor de ervaren oorlogsfilm kijker ook echt niet meer dan dat.

Met enigszins hoge verwachtingen, naar aanleiding van de idioot hoge ratings, deze film bekeken op een regenachtige zondagmiddag:

Echter, gedurende de 2 uur en 11 minuten die deze oorlogsfilm duurt, heb ik mij eigenlijk doodverveeld.

Er lijkt van alles mis te zijn met deze film, gebaseerd op het waar gebeurde verhaal over de heldendaad van Desmond Doss.

De casting lijkt mij een opeenstapeling van ongelukkige keuzes ...

Voor de hoofdpersoon Doss (vertolkt door Andrew Garfield) had ik liever een andere acteur gezien .

Ook is de rol van drill sergeant, Vince Vaughn totaal niet op het lijf geschreven .

De Engelse Sam Worthington lijkt wereldvreemd in zijn rol als Amerikaans soldaat.

Daarbij laat ook het acteerwerk zeer te wensen over:

Garfield is in zijn rol als hoofdpersoon Doss toch niet geloofwaardig genoeg, en weet mij als kijker niet te overtuigen.

Dit mede door zijn 1 dimensionale manier van acteren, en zijn stoïcijnse blik , die mij hoe langer hoe meer stoorde.

Ook lijkt hij voortdurend te worstelen met zijn aangemeten accent.

Vaughn komt er het slechtst vanaf.

Hij komt totaal niet geloofwaardig over als drill instructor, mede door zijn zachtaardige charisma, en zoutzakkige voorkomen .

Worthington weet zijn rol weinig verve te geven, en is daarmee een kleurloos personage.

Het ontbreekt allemaal een hoop aan drama, waardoor deze film mij gewoon niet pakt, niet meeneemt.

Dit mede misschien door de matige regie van Mel Gibson.

Hij geeft duidelijk een religieuze boodschap, pacifistisch neigt het zelfs .

De gevechtscenes in de film zijn rauw en bloeddoordrenkt, wat ook Gibson’s kenmerkende retoriek is.

De pacifistische boodschap rijmt slecht met het bloederige, op een of andere manier.

Het scenario is saai en voorspelbaar, maar er was natuurlijk weinig ruimte voor artistieke vrijheid, daar Hacksaw Ridge een waargebeurde verhaallijn hanteert.

Het verhaal kabbelt maar voort zonder echte verrassingen en wendingen .

Al met al een vrij matige oorlogsfilm .

Mel Gibson heeft qua regie enkele aardige films op zijn naam staan, maar met Hacksaw Ridge laat hij mij teleurstellen, en kan daarmee lang niet tippen aan een Kubrick , Spielberg of Coppola.

Ik zou deze film niet voor de 2e keer willen zien.

Objectief gezien is het een zeer kwalitatieve film.

Camerawerk, belichting, SFX, soundtrack. Allemaal dik in orde.

Maar de film weet me niet geheel te overtuigen.

Ik vind Garfield te stereotype gecast. Maar daarentegen zit de film

vol met stereotypen.

Daardoor voelt voor mij de film niet authentiek genoeg aan.

Dat het wel gebaseerd is op ware gebeurtenissen is dan weer een pluspunt. Ik houd het op drie en een half sterren. *3,5

Het all-Americanism van het narratief wordt hier voor lief genomen om eens flink uit te pakken met visuele esthetiek die een oorlog in verre landen ons te bieden heeft, en die aanpak werkt op de keper beschouwd wonderwel. Nergens tref je originele verhaalelementen aan, plotwendingen die het menselijk brein aan het werk zetten, maar dat lijkt vanaf meet af aan ook niet de bedoeling te wezen. Het verhaal is gegeven, en dat wordt nog eens gelegitimeerd door het sluitstuk waar de echte spelers van dit waargebeurde epos aan het woord komen, en daarmee mag je dan je cinematografische talent op loslaten. Wat dat betreft was het soms behoorlijk lekkerbekken. Met een touwladder en Wagneriaans gedreun omhoog klimmen om je daar te over te leveren aan de willekeur van de dood, met dat concept voorhanden overtreft deze prent van Mel Gibson de lange beginscene van Spielbergs landing in Normandië. Eenmaal op het slagveld wordt er flink uitgepakt, en zijn het enige wat nog verzekerd lijken te zijn van voortbestaan de talloze ratten (letterlijk) die aan lichamen in ontbinding knagen.

Nu is ook wat gebeurt op het slagveld niet helemaal immuun voor kritiek; zo vind ik dat de eerste akte van de strijd met de Japanners boven het vervolg staat. Het feit dat de hoofdpersoon telkens gewonde soldaten terughaalt uit vijandelijk gebied is een interessant gegeven, maar er had meer suspense in mogen zitten. Bijvoorbeeld de sniper passeert wel heel kort de revue. Als het zo is dat de regisseur zich slechts wilde houden aan ooggetuigenverslagen en verhaaltechnisch zijn eigen fantasie in toom wilde houden, dan is dat prima, maar een goede scenarioschrijver begrijpt wat er voor nodig is om verschillende filmdelen met elkaar in evenwicht te brengen. Maar, zoals ik al liet blijken, de kritiek domineert louter in deze recensie omdat wanneer er met de gegeven kritiekpunten zorgvuldiger was omgesprongen de film mogelijker vrij dicht het predicaat 'meesterwerk' was genaderd.

Ben nu niet echt een liefhebber van oorlogsfilms, maar had deze opgenomen van tv en op een doordeweekse avond bekeken zonder veel verwachtingen. Had gewoon eens zin in een filmpje. Man, wat is dit een goede oorlogsfilm geworden. Beetje typisch begin, zijnde wat liefdesdrama, dan de opleiding met de keiharde drillsergeant en vervolgens the real thing op het slagveld. Film heeft me vanaf het begin vastgehouden. Op het slagveld zelden nog zo.n realistische cinema gezien. Bloederig, ledematen vliegen rond, kogels door hoofd, afgerukt lichamen enz... Niets verbloemd, maar zo kan het ook niet anders geweest zijn. Betrapte mezelf erop dat ik spanning zat te kijken met gebalde vuisten. Gebeurt niet veel bij mij, dus iets trok mij mee in de film... Evenaart slagveld Saving Private Ryan. Is dus aanrader, ook als je geen liefhebber bent van dit genre. Zeker als je weet dat het waargebeurd is. De interviews op einde met de echte soldaten is zelfs beklijvend. Na film was er stil van. Uiteraard met huidige filmtechnieken kan alles realistischer in beeld gebracht worden dan vroeger. Verschoot zelfs bij afloop, toen ik film hier opzocht dat hij nog maar drie jaar oud was. Ben redelijk mee met alles wat verschenen is laatste jaren. Moet deze dus echt gemist hebben. Waarschijnlijk omdat ik meestal niet sta te wachten op oorlogsfilms. Maar heb deze me dus niet beklaagd...

Jeetje, wat zoet. Zo zoet en kitscherig dat het wel een parodie lijkt. Het zal ongetwijfeld een mooi verhaal zijn, maar dit was moeilijk uit te staan. En dat cartoonachtige figuur van een hoofdrolspeler maakt het er niet beter op. Wel mooi geschoten, valt niet te ontkennen.

Hacksaw Ridge is de 5e film van regisseur Mel Gibson en zijn eerste sinds Apocalypto uit 2006. Gibson is natuurlijk vooral bekend als acteur en regisseert slechts spaarzaam een nieuwe film. Wanneer hij dit doet komt hij echter altijd met iets bijzonders. De man heeft een oog voor detail en schuwt ook niet om het grove geweld van de Tweede Wereldoorlog te laten zien. De scènes in vijandelijk gebied doen dan ook denken aan de openingsscène van Saving Private Ryan.

Hacksaw Ridge is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse Desmond Gross, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in militaire dienst ging als dokter en weigerde een wapen te hanteren. Het merendeel van het verhaal is gebaseerd op de documentaire The Conscientious Objector uit 2004.

Hoewel het verhaal ongeloofwaardig overkomt, heeft Gibson het zelfs nog een beetje afgezwakt. Toch berusten de acties van Desmond Doss op waargebeurde feiten, wat hem tot een van de dapperste mannen in de geschiedenis maakt. Hij werd dan ook niet voor niets bekroond met een “Medal Of Honor” door president Harry S. Truman. Gibson heeft een indringend portret gemaakt van Desmond Gross en concentreert zich ook meer op de karakters dan op het geweld. Andrew Garfield is uitstekend gecast als de ietwat verlegen Desmond Gross en werd hiervoor genomineerd voor een Oscar. In de bijrollen vallen vooral Hugo Weaving als Desmond’s alcoholverslaafde vader, Vince Vaughn als Sergeant Howell en Sam Worthington als Captain Jack Glover op.

De film werd alom lovend ontvangen en genomineerd voor maar liefst 6 Oscars (waaronder Beste Film en Beste Regie). Uiteindelijk won ze er slechts 2: Beste Montage en Beste Geluid. Ook in de bioscopen was de film een succes en bracht ze wereldwijd 175 miljoen dollar in het laatje.

Een te langdradige aanloop voor mij naar de gevechten tijdens de Slag om Okinawa. De verbeten verdediging van de Japanners maakte het voor de Amerikanen duidelijk het ergste te moeten vrezen voor de verovering van de rest van Japan en een belangrijk argument de atoombom in te zetten.

Verder natuurlijk veel explosies, vlammenwerpers, rondvliegende ledematen etc. Of het allemaal realistisch was, kan ik niet beoordelen.

Alles bij elkaar een kleine 3***

Schitterende film met een indrukwekkend verhaal en waarbij d oorlog zelf zeer realistisch en heftig in beeld gebracht

Van genoten!

Goede oorlogsfilm. Ik snap de kritiek op het heroïsche en de film is zeker nationalistisch. De term 'mierzoet' snap ik ook, maar vind ik zelf moeilijk te gebruiken in een een film waar het oorlogsgeweld zo rauw in beeld wordt gebracht. Op een gegeven moment was ik wel klaar met de wegvliegende ledematen en ingewanden. Niet echt mierzoet. Ik ben echter bang dat e.e.a. realistisch in kaart is gebracht en de zinloosheid van deze slag komt goed over.

Tegelijk is het een waargebeurd en bijzonder verhaal. Het zal zeker geromantiseerd zijn op punten, maar als slechts een kwart op deze manier is gebeurd is Desmond een bijzonder man in een bijzonder verhaal. Met meest bijzondere van de film is dat Desmond het zelf gered heeft. Er zijn zeker meer mensen zoals Desmond geweest, maar de meeste kunnen het niet meer navertellen. Dapperheid heeft vaak een hoge prijs.

Goed camerawerk en ik vond vooral Andrew Garfield erg overtuigend acteren. Ik vond dit zeker 4 sterren film.

Hacksaw Ridge een oorlogsfilm die verhaaltechnisch en qua uitvoering prima wegkijkt. De opbouw en de oorlog zelf vullen elkaar goed aan. Dit soort combinaties werken voor mij altijd prima. Als je in staat bent om alles niet te serieus te nemen(ook de hoofdrolspeler niet(mijns inziens geen goede casting)) dan kijkt het prima weg.

Beetje sentimenteel, maar zeker een hele goede film. Met name het stuk van zijn reddingen is imposant om te zien. Hij is onlangs uitgebracht op een fantastische 4K transfer. Alleen jammer dat hij geen Nederlandse ondertitels had. Fijn om hem weer eens te zien.

Film 4.0

Beeld (4k) 5,0

Geluid 4.5

Vrij voorspelbaar tijdens de eerste helft, huiveringwekkend à la Saving Private Ryan tijdens de tweede. Op een gegeven moment werd ik wel een beetje murw van alle gruwelen, maar Andrew Garfield blijft gelukkig een goed "medium" om alles mee te maken zodat ik niet al te zeer toegeef aan de op de loer liggende verveling. Vince Vaughn is enigszins clichématig, Hugo Weaving zeer ontroerend.

Hele mooie, indrukwekkende en sterke film is dit!

Zoals meerdere oorlogsfilms is deze film ook gebaseerd op een echt verhaal, Desmond was een echte strijder een echte soldaat!

De ontploffingen zijn erg goed, het bloed is alles behalve nep, al met al is dit een topfilm

4.5 sterren voor deze film!

Cijfer blijft overeind na herziening. De regie van Mel Gibson is weliswaar melig en bij vlagen mierzoet, maar hij weet als geen ander hoe brute vormgeving eruit moet zien. De tweede helft op het oorlogsslagveld wordt indrukwekkend in beeld gebracht en bijgestaan door het goede acteerwerk van hoofdrolspeler Andrew Garfield. De bijrollen van Vince Vaughn en Sam Worthington doen in het begin wat apart aan, maar mengen zich na enige tijd goed in het verhaal. De enige rol die ik persoonlijk uitermate oninteressant vond was die van Teresa Palmer, de romantische inslagen rekken het verhaal sowieso nodeloos uit. Uiteraard maakt dat deel uit van het bronmateriaal, maar dat betekent niet dat Gibson dit op een hoop vlakken interessanter vorm had kunnen geven. Eenmaal de oorlog dichterbij komt is het wat slome eerste halfuur gelukkig snel vergeten en vanaf dat moment wint Gibson een heleboel punten.