Avalon (2001)

Orff, Gorecki (derde symphonie) en, ik kom niet op de naam, zo'n new-age zangeres die een tijdje populair was.

En wat betreft het "spannende" orkestrale einde: zo'n beetje iedere 19e eeuwse operacomponist heeft beter geschreven.

Maar alle lof verder dat men dat niet gebruikt heeft en zoals Lynch bijv in Inland Empire composities van Penderecki laat verworden tot sfeermuziekje tussen wat creepy ambient.

Natuurlijk kan je wel vergelijken met allerlei andere dingen, maar dan ben je aan het los koppelen. Het is juist de combinatie van groots/klein orkestraal, opera, atmosferische electronische geluiden, synthkoor en meer dat als 1 geheel dat vrij uniek te noemen is.

Tuurlijk, maar muziek als dit in een film is toch verre van cliche? Ik vind het raar commentaar.

Dat vind ik dus ook.

(Knip/Edit)

Bedoel je met die combinatie nu één of meerdere specifieke momenten of de score in zijn geheel?

Het woord cliché komt niet van mij, maar, wat is er zo bijzonder aan dat stukje? Ik hoor er niet veel meer in dat een stukje filmmuziek bedoeld om een sfeertje op te roepen.

Als 1 geheel.

Kawai heeft daar die koorstemmen door de synth gehaald en vervormd en herverdeeld, waarna later dan pulserend electronisch geluid en strijkers bijkomen. Dat mag je best niet zo bijzonder noemen.

Ik luister dag in dag uit naar zoveel filmmuziek, maar zo'n geheel als dit ben ik nimmer tegengekomen. Nogmaals het gaat hier niet om och dat synthkoor of dat stuk opera, dat hoorde ik al eens eerder. Het gaat hier alles wat Kawai heeft gebruikt en hoe tesamen wat bijzonder is. Als er een klassiek stuk is wat 100 basgitaren en 300 cello gebruikt, en dat combineert met een een oud omaatje die op haar laatste adem soprano klanken tevoorschijn tovert en een kip die glassandi trompet speelt... Dan is dat bijzonder, maar hoeft iemand dat niet persee bijzonder te vinden. In het geval van Avalon vind ik het bijzonder en is het het ook. Ik hoop dat je begrijpt wat ik probeer te zeggen.

Wat een gezeur zeg. Ik vind het juist heerlijk als een componist wat electronische klanken door de klassieke (film)muziek heengooit. Zo'n Craig Armstrong doet dat bijvoorbeeld perfect. Maar ja, de een hoort liever klassieke arrangementen zonder nieuwerwetse toevoegingen. Nou leuk voor je, maar ga dan niet anderen onderuit halen omdat zij wel van electronische filmmuziek houden.

Het doet mij denken aan wat 10cc al in 1975 deed met hun mellotron.

http://en.wikipedia.org/wiki/I%27m_Not_In_Love

Het kritische punt voor vele is vaak dat bijvoorbeeld een viool wordt vervangen door een synthviool. Of nog erger iets wat van orkestraal overgaat in synth op een manier waar nekharen overeind gaan staan... Maar dit beiden kan ook goed gebeuren.

Wouter: Die ken ik niet. Maar het is inderdaad niet zo dat niemand zoiets eerder heeft gebruikt. Kawai past ze ook elders in zijn carriere toe, maar dan op een andere manier.

Ok, dan gaan we toch langs elkaar heen. Ik reageerde meer vanuit muziek in het algemeen en de relatie beeld/geluid ook buiten (min of meer) mainstream cinema, ik kan dat lastig uitschakelen, noch wil ik dat.

Toch, bij opmerkingen over delen verwijs je naar het geheel en gaat dan zelf toch weer in op een onderdeel waar ik met de beste wil van de wereld niets vernieuwend in kan vinden. Maar wat er vernieuwend is aan het geheel dat verder zou gaan dan een simpele optelsom van de gebuikte middelen, ontgaat me eveneens.

Ik denk dan toch eerder aan Requiem for a dream waar in een (homogenere) score een klassiek strijkkwartet integreert met de elektronica én tegelijk zijn eigen karakter behoudt en samenkomt met beeld dat door de montage haast zelf tot muziek wordt en culmineert in een dramatische synthese waarbij niet eens meer zo eenvoudig te zeggen is welke van de twee domineert, wat op wat reageert. Toch net wat meer bijzonder dan het finale bij Avalon waar een symfonieorkest symfonische muziek speelt en een sopraan hoog zingt Maar natuurlijk is ook die synthese in Requiem niet echt vernieuwend.

Neemt niet weg dat de score in Avalon zijn rol uitstekend vervult en men die bloedmooi kan vinden, maar daar hadden we het hopelijk niet over.

Ach, dat "laatste adem" is wat over de top, maar als je kijkt wat er al allemaal aan performance art is uitgevoerd of er al vanaf de eerste helft van de vorige eeuw aan geluid en elektronica is geëxperimenteerd, ook i.c.m. beeld..

Niet zo extreem, maar wel leuk: LeMount Young's "Piano Piece for Terry Riley #1", schijnt door Cage al eens uitgevoerd te zijn. De partituur:

"Push the piano up to a wall and put the flat side flush against it. Then continue pushing into the wall. Push as hard as you can. If the piano goes through the wall, keep pushing in the same direction regardless of new obstacles and continue to push as hard as you can whether the piano is stopped against an obstacle or moving. The piece is over when you are too exhausted to push any longer."

We gaan inderdaad wat langs elkaar heen. Het woord vernieuwend heb ik overigens nooit gebruikt. Verder ook een slecht voorbeeld wat ik gebruikte....

Ook maar eens aan deze film gewaagd, aangezie ie toch best vaak in de updates terugkwam en ik veel las over het visule, ook het verhaal leek me interessant.

Ik kan toch niet ontkennen in het begin even aan The Matrix te hebben gfdacht, dat komt natuurlijk door de letters en het device wat gebruikt wordt voor het spel. Dat de regisseur de letters al veel eerder heeft gebruikt in een andere film (GITS?), al voordat The Matrix gemaakt was, verbaasd me dan weer niks. Die info had ik echter nog niet toen ik de film keek, dus dat viel in eerste instantie wel erg op. Over naar de film, want daar houd het qua vergelijking en ook qua kwaliteitsverhouding wel een heel eind op.

Beginscene's zijn toch altijd belangrijk, omdat ze je in de film moeten trekken. Vaak heb ik dan het idee dat er opgebouwd word, om de kijker aan de sfeer te laten wennen. Qua beginscene is dit wel een van de meest directe en overdonderende scenes die ik gezien heb. Alles gaat gelijk heel snel, en juist op het moment dat je je afvraagt waar je nu weer in bent gegooit word alles stilgezet midden in die explosie. GENIAAL!

Qua sfeer zit het dus wel goed, al word je in het begin op het verkeerde been gezet, door alle actie, terwijl de film betrekkelijk rustig is.
Vooral het gebruik van het filter is erg mooi en geeft de film toch een extra tintje mee. Een soort dromerige waas? Shots zijn vaak erg apart, ik noem een kookscene of de ietwat lachwekkende maar ook smerige scene met Stunner, maar ook hoe de letters in haar bril weerkaatsen als ze achter haar pc zit, is erg mooi.
Muziek/soundtrack is niet de hele tijd aanwezig, al is er wel de hele tijd een geluid, een soort kalme wave. Als er muziek is, heeft dit toch een soort verhalende functie, soort requiem, maar ook erg sfeervol. Vooral op t eind ook erg mooi.
Acteerwerk is gewoon goed, niet veel op aan te merken, en weinig over te zeggen, meer in dienst van de film.
Verhaal zit goed in elkaar en er zitten uiteindelijk toch meer lagen in dan je op het eerste gezicht zou zeggen, denk ik. Er zijn namenlijk veel dingen waarover je zou kunnen nadenken als je dat zou willen het lege boek, scheiding werkelijkheid en spelwereld?. Die behoefte heb ik niet echt gehad nog, want ook hier overheerst sfeer toch weer en dat is genoeg.

Prachtig. 4.5* voor nu nog, maar verhoging niet ver weg.

Allemaal leuk en aardig, zal allemaal best, maar de film jat gewoon in de kern van the Matrix. Dat sommigen dit mooier vinden mag, maar om proberen te verhullen dat het onorigineel is, is natuurlijk lachwekkend.

de kern? behalve t device en de letters, draait t verhaal toch op een totaal ander gegeven? :S

Als Avalon de kern jat van The Matrix, jat The Matrix de kern van GitS ... die dan weer de kern gejat heeft van etc etc etc ...

De loner die in een alternatieve wereld een andere werkelijkheid binnenstapt? Totaal andere gegevens ja.

Gepikt van The Neverending Story

Het idee van Avalon was trouwens al 10 jaar oud. Oshii heeft ermee gewacht tot de techniek verder geavanceerd was.

woei, het verschil, tussen een laag en een hoger cijfer. een discussie waar we niet uit gaan komen en vast al eerder gevoerd is.

Ik heb al meerdere malen (ook hier) aangegeven wat het verschil is tussen de kern van The Matrix en Avalon. Op inhoudelijk gebied gaat The Matrix over het bestaan van een alternatieve wereld, Avalon gaat over het belang van zulk bestaan.

en toevallig kwam The Matrix vlak na het succes van Ghost In The Shell. Meeloperij ?

Jij vindt de films dan niet op elkaar lijken maar dat doen ze wel. Er zijn zelfs complete scenes en locaties overgenomen, verhaaltechnisch is de structuur hetzelfde. Dat jij dat er nou niet uithaalt.

The Matrix heeft inderdaad voor de populariteit gezorgd, maar is dik schatplichtig aan GitS. Iets wat de broertjes zelf ook toegeven. Dan is het een beetje vreemd om van Oshii te verwachten zijn stijl en thematiek te veranderen omdat het per ongeluk een ander zijn film is die het populair gemaakt heeft.

The Matrix is een "whoo, er kan een andere wereld bestaan!" film. Dat jij dat niet ziet...

maar waarom is de matrix zo slecht in verhouding met deze?

en andersom!

Wat mij betreft kom dat door het verschil in stylering, maar er zijn blijkbaar niet zoveel mensen die daar belang aan hechten.

Verder vind ik Avalon inhoudelijk ook gewoon iets interessanter, al doet dat weinig aan de nummer 1 positie in mijn top 10.

. Je kunt me een hoop overeenkomsten opnoemen, maar dit lijkt me er niet eentje van.

(overigens is het idee van een parallelle wereld en het belang van perceptie in je eigen wereldbeeld natuurlijk niet iets wat uit 1 van beide films komt, maar iets wat in talloze kwantummechanica-theorieen ligt.)

Achja, zo is Avalon weer 'schatplichtig' aan eXistenZ en eXistenZ is weer 'schatplichtig' aan Dark City en Dark City is weer 'schatplichtig' aan The Lawnmower Man en The Lawnmower Man is weer 'schatplichtig' aan Brainstorm en Brainstorm is weer 'schatplichtig' aan TRON enzovoort....

Of is dat een 'far-fetched' analogie'?

De beroemde science fiction en fantasie schrijver Jack Vance heeft daar in 1966 ook een beroemd verhaal over geschreven, een dimensie in een dimensie; "The Eyes of the Overworld" hetgeen één van mijn lievelingsboeken betreft.

M.a.w. de thematiek van een 'virtueel' c.q. 'tastbare' en/of 'mentaal' andere dimensie binnen één dimensie is zo oud als de weg naar Rome. En daar bestaat vooralsnog geen patent op.

The Matrix vergelijken met Avalon kan hooguit geschieden op basis van die overeenkomsten maar 'what's the point?' Is film niet gewoon één van de vele interpretaties van het fenomeen 'parallelle' wereld?

Voorts betreft het niets anders dan 'ik vind dit een betere film dan...' hetgeen gewoon een mening betreft, om nu films met elkaar te gaan vergelijken is spijkers op laag water zoeken.

Ik had ooit eens een vergelijking gelezen tussen de 2. Wat de grote overeenkomst was was dit:

Matrix: Neo zoekt Fishburn > Vind hem > komt erachter dat Fishburn hem al z'n hele leven zocht.

Gits: Kusanagi zoekt puppet master > Vind hem > Komt erachter dat Puppet master haar al al die tijd in de gaten hield. (En daarvoor zocht.)

Verder nog een zooitje details maar die kan ik me verder niet meer goed herinneren.