The Last Picture Show (1971)

Ik vind 3;67 eerlijk gezegd niet zo'n lage score, alhoewel ik hem zelf als een parel beschouw. Alles boven de 3,50 is toch goed? Tenzij het om een Kubrickfilm gaat, dan is 4,50 nog te laag.

Fraaie film. Een film over volwassen worden, maar dan zowel uit het oogpunt van degene die volwassen aan het worden zijn als degene die het al zijn. Verloren idealen, melancholie, verlangen naar meer en het door je vingers glippen van de tijd zonder dat je er grip op hebt. Soms wil de film nog net wat te veel met het plot doen zonder dat dat per see nodig was, want de film blijft makkelijk op de sfeer alleen overeind.Paar bijzonder mooie rollen (Johnson vooral) en een goed gecaste Shepherd (vooral door haar uiterlijk, ze oogt echt anders dan iedereen in het dorp).

Kleine 4.0*

Anarene, Texas, 1951. Nothing much has changed...

Soms kun je het als kijker je veroorloven om in een zwart gat te springen. De titel zegt je niets, de regisseur en cast al evenmin maar toch merk je een vreemde aantrekkingskracht qua plot. Als je die sprong dan neemt dan kan het goed uitdraaien, ik heb mijn nummer 1 in de top 10 hier aan te danken maar soms kan het ook slecht uitdraaien. Jammer genoeg hoort The Last Picture Show tot die laatste categorie maar niet helemaal.

De film heeft nochtans zeker zijn sterke punten. Het zwart-wit past perfect bij het mistroostige stadje en de overlevering gaat dat Bogdanovich, die toen nog een beginnend regisseur was, raad vroeg aan zijn goede vriend en regisseur Orson Welles hoe hij het beste ervoor kon zorgen dat de film een ietwat triestige sfeer had. Welles, het visuele genie dat hij was raadde hem meteen aan om in zwart-wit te filmen. Eerlijk gezegd, als de film in kleur was geweest dan had de beoordeling waarschijnlijk lager gelegen. Ook de muziek is sterk in de film. De gehele film wordt, uitgezonderd bij de eindcredits, geen muziek over de beelden gemonteerd maar komt de muziek effectief uit autoradio's of jukeboxen. Twee zaken waarmee de film zijn kleine voldoende mee verdient.

Op zich heb ik het niet zo echt met heel het coming of age gebeuren. Ik zeg niet dat het slechte films zijn maar bij vlagen zijn ze mij te dramatisch naar het einde toe terwijl er een hele tijd eens echt niets gebeurd. Een probleem dat ook The Last Picture Show treft. De film heeft nochtans redelijk veel potentie met de verschillende relaties, verraad, bedrog en dood maar het wordt jammer genoeg niet goed gedoseerd over heel de film. In het midden had ik het ontzettend moeilijk om de film uit te zitten en op het einde gebeurt er dan weer teveel. De vechtpartij tussen Sonny en Duane, de dood van Billy, de dood van Sam, de relatie tussen Jacy en Sonny, ... Spijtig want door het saaie middenstuk verdween mijn aandacht serieus en kon ik me op het einde ook niet meer echt personaliseren met de personages.

Dan blijft uiteindelijk alleen nog maar de vertolking van de personages over en dat is nu net waarom de film zijn 3* krijgt want die vertolking is bijzonder sterk. Vooral Timothy Bottoms is fenomenaal, beetje vreemd eigenlijk dat hij later zo vergeten is want hier zet hij gewoonweg een uitstekende rol neer. Vooral naar het einde toe wanneer Billy sterft en hij troost gaat zoeken bij Ruth Popper komt hij uiteindelijk toch aan bij zijn eigen coming of age. Geweldig ook om Jeff 'The Dude' Bridges als jonge knaap te zien in al even uitstekende rol. Cybill Shepherd heeft trouwens een prachtige uitstraling, een uitstraling die haar zo veel anders maakt van de rest van de mensen van het stadje en haar tegelijkertijd afstandelijk maar ook kwetsbaar maakt. Ik vind het dan ook raar dat er een aantal mensen zijn die haar hier niet op haar plaats vonden.

Het is raar, ik was begonnen met 2* voor ik aan deze recensie begon maar in het midden begon ik te twijfelen naar een 2.5* en uiteindelijk na alles nog eens nagelezen te hebben kom ik toch op een 3* uit. De film werkt harder op me in dan ik had verwacht.

3*

Zag dit laat op de avond in een half-slaap toestand. Misschien juist daardoor een grandioze ervaring. Net na het (her)lezen van On the Road zag ik ineens parallellen. Nu net de jeugd die niet vrij breekt, maar wel het einde van een tijd onder ogen ziet. Super sfeervol geschoten, melancholisch van toon.

Een film in zwart-wit geschoten met kleurrijke personages!

Erg mooie film deze The Last Picture Show moet ik zeggen. Het is een mooie kijk op de ontwikkelingen die een aantal tieners doormaken in het volwassen worden. Eigenlijk is het best een trieste film, want de gebeurtenissen die in de film plaatsvinden, zijn lang niet altijd leuk, maar wel realistisch en daarnaast slaagt Bogdanovich erin de emoties op de kijker over te brengen. De film heeft een traag tempo, maar dat werkt hier uitstekend bij de karakter ontwikkeling van de personages. De jonge Jeff Bridges doet het erg goed, maar het zijn vooral Timothy Bottoms en Cybill Shepherd die indruk maken. Bottoms laat zijn personage heerlijk onzeker overkomen en Shepherd is echt een rijk verwend kind, knap,en iemand die niet veel hoeft te doen om de meeste jongens het hoofd op hol te brengen.

De sfeer is subliem en het zwart/witte is een goede keuze en geeft de film nog een extra rauwe lading mee. Uiteindelijk is het mooi om te zien hoe de personages zich ontwikkelen, soms ook leren van foute keuzes en net als je denkt dat het verhaal rustig voortgaat richting einde komt ineens de voor mij onverwachte dood van Bridges, die mij emotioneel wel even goed raakte. Het moment daarna is misschien nog wel beter als Bottom troost zoekt bij Ruth, dit in eerste instantie niet krijgt, maar uiteindelijk die troost wel vindt.

Het mooie is dat beiden enorm onzekere personages zijn, die elkaar uiteindelijk dan toch goed aanvoelen en waarbij de een uiteindelijk door de grote fouten van de nader heenkijkt. Een misschien simpele, maar oh zo mooie scène wat mij betreft, die tevens de film even kort maar krachtig samenvat.

Dikke 4,0*

Nadat ik de recensie van Spetie had gelezen kreeg ik wel zin om de film terug op te zetten. Ik heb hem jammer genoeg niet meer in mijn bezit, opgenomen van tv, gezien en overgenomen...

Ben Johnson!

Andere poster:

http://a.imageshack.us/img717/6968/lastpictureshow.jpg

Aan de teksten op de poster te zien is dat niet de originele poster. Denk dat dat toch de huidige is.

De huidige is sowieso schitterend

Ja, het is de re-lease versie uit 1974.

Er bestaan wel nog twee andere versies uit 1971.

Maar die vermelden de prijzen die de film gewonnen heeft, of nominaties ervoor.

Verder zijn die deels gelijk aan de poster hierboven.

Poster is juist erg knap in al zijn eenvoud. Verdomme, dit moet ik toch echt eens gaan terug zien. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik vermoed dat ik de film in een slechte stemming heb gezien en dat er met een herziening wel eens wat meer bij kan komen.

Hoe een herziening zoveel verschil kan maken

Ik had The Last Picture Show al eens gezien een tijd geleden, mijn recensie hier dateert van 28 oktober 2009. Toen vond ik hem niet goed en wou ik het een 2* geven maar naarmate ik meer over de film dacht begon ik hem beter en beter te vinden en eindigde de film op een 3*. Dogie_Hogan bracht de film terug onder mijn aandacht en ik voelde de drang om de film nog eens te zien. Ik heb hem zelf niet in bezit maar, geheel tegen mijn principes in, ben ik via de alternatieve weg aan de film geraakt. Gisteravond dan maar opgezet.

Toen de aftiteling over het scherm rolde vroeg ik me af waarom ik dit ooit zo 'slecht' heb beoordeelt. Ik denk dat ik toen niet in zo'n goede stemming was waardoor ik het niet echt kon waarderen maar die fout is gelukkig nu goed gemaakt. Bogdanovich levert hier gewoon een meer dan uitstekende film af. Het begint al met de keuze voor de film in zwartwit te schieten. Bogdanovich was aan het twijfelen om het in kleur te schieten en de gebouwen grijs te verven maar op aanraden van zijn goede kameraad, Orson Welles, besloot hij toch om de film in zwartwit te doen. Welles, die altijd al geniaal is geweest in dit soort keuzes, wist perfect wat hij deed en Bogdanovich heeft er goed aan gedaan om naar hem te luisteren want hierdoor komt de mistroostige sfeer perfect tot zijn recht. Toen ik de eerste keer de film keek gaf ik de opmerking dat ik me niet kon personaliseren met de personages waardoor het einde niet het gewenste effect had. Wel, ook dat is weer compleet verandert want de film kent zoveel meeslepende scènes. De dood van Sam, de dood van Billy, de ontmaagding van Billy, de driehoeksrelatie tussen Jacy, Sonny en Duane, ... Ik kan zo blijven doorgaan maar je moet het gewoon voor jezelf zien. Het laat in ieder geval een verpletterende indruk na. De scène waar Sam the Lion wordt begraven barst van de emotie en is daardoor ook één van mijn favoriete scènes. Bogdanovich was juist zijn vader verloren, is een tijdje van de set weggeweest en toen hij terugkwam heeft hij deze scène geschoten. Je voelt het echt allemaal tot op het bot. Ik kan er nog altijd niet bij dat ik dit nog geen jaar geleden allemaal zo saai vond. Ik zou hier een hele hoop scènes en het verhaal kunnen bespreken maar ga gewoon de film zien want woorden kunnen hier echt niet meer teweegbrengen dan de feitelijke beelden. Coming of Age behoorde vroeger niet tot één van mijn favoriete genres maar The Last Picture Show zorgt toch voor een verandering.

Cybill Shepherd. Een naam die me is bijgebleven van de eerste keer dat ik de film zag en een naam die ik ook op aan Taxi Driver linkte. Ik lees hier commentaren dat ze alleen maar gecast is omdat Bogdanovich een oogje op haar had en dat ze niet op haar plaats is maar nog nooit ben ik zo tegen een bepaald statement geweest. Shepherd is juist perfect voor deze rol. In het begin breekbaar, schattig en je snapt gewoon niet waarom iedereen in het stadje tegen Duane en Sonny zegt dat beide gasten moeten oppassen met Jacy maar naarmate de film kom je er op een pijnlijke manier achter. Shepherd speelt haar rol zo ontzettend sterk dat ze een genot is om naar te kijken, de zwembadscène was fenomenaal en gaf dan ook de doorslag aan het feit dat ze niet is te vertrouwen. Prachtig gespeeld. Maar eigenlijk is heel de cast fenomenaal. Timothy Bottoms is uitstekend in de rol van Sonny. Ik had nog nooit van de jongeman gehoord, kan me ook geen andere rollen voorstellen buiten deze, maar dat is onterecht want Bottoms acteert fenomenaal. De relatie met Ruth wordt perfect gespeeld en ergens heeft Sonny iets droevig over zich waardoor je sympathie voor hem krijgt, zelfs als hij ergens zijn beste kameraad verraad door met Jacy samen te zijn. Die kameraad wordt dan nog eens uitmuntend vertolkt door een piepjonge Jeff Bridges. Eerlijk is eerlijk, ik was vergeten dat hij hierin speelde en ik had hem ook niet herkend. Zelfs als jonge gast was hij al in staat om een uitmuntende rol neer te zetten. Deze drie tillen de film toch naar een serieus hoog niveau maar dat kan natuurlijk niet zonder de rest van de cast want ook de bijrollen worden fantastisch vertolkt. Ben Johnson als Sam, Cloris Leachman als Ruth, Ellen Burstyn als moeder van Jacy. In één woord, geweldig!

Ook de muziek past perfect in de film. The Last Picture Show speelt zich af in '51 in Texas maar we krijgen dan ook alleen maar muziek te horen vanuit die periode. Bogdanovich weet wat hij moet doen om sfeer te creëren en zorgt er dan ook voor dat de muziek enkel en alleen uit platenspelers of jukeboxen komen, met uitzondering van de eindcredits dan.

Al vanaf de openingsscène weet je wat voor soort film dit zal worden. Triestig, traag en melancholisch maar The Last Picture Show is juist perfect in dit soort aspecten. Het resultaat is een (h)eerlijk relaas over een klein stadje in Texas in de jaren '50. Een fikse stijging in mijn score en ik sluit niet uit dat dit wel eens een 5* kan gaan worden. Ik zou ook mijn top 10 eens onder handen moeten nemen want dit zou er misschien wel eens kunnen in geraken.

4.5*

Mooi om te lezen.

Ik was vandaag eens aan het denken over deze film... en over het zwart-wit gebruik. Deze film is een Americana: een locatie dat exemplarisch is voor een groter thema, in dit geval een problematiek, in Amerika. Leegloop van kleine gemeenschappen.

Zwart-wit gebruik in tegenstelling tot kleur is veel algemener van toon, en veel minder individualistisch dan kleurgebruik. (grijze massa idee).

Zou het kunnen zijn dat daarom voor zwart-wit is gekozen ipv kleur. Omdat de film een algemeen probleem behandeld?

Ook de camerastandpunten zijn altijd op ooghoogte. Alle personages zijn op ooghoogte gefilmd. Wat ook een gevoel van 'gemiddeld' meegeeft.

Een echte klassieker, op en top Amerikaans, als realityfilm zijn tijd ver vooruit. Dat Boganovich ervoor gekozen heeft de film in zwart-wit te draaien past perfect in het tijdsbeeeld. Indringend camerawerk en prima geacteerd over de hele breedte, met als uitschieter het indrukwekkende spel van Cloris Leachman (terecht beloond met een Oscar).

Eigenlijk verplichte stof voor elke filmliefhebber, maar actie- of horrorliefhebbers en soortgenoten kunnen beter wat anders bekijken.

2e Bogdanovich.

The Last Picture Show kabbelt lekker voort en brengt je helemaal in de sfeer van de jaren '50, wat ik persoonlijk een erg leuke periode vind. Vooral dat Texaanse platteland waar modernisering de kleine bedrijfes de das om doet heeft iets bijzonders. Slechts wat oudere mensen en een paar jongeren lopen nog rond in hun geruite blousjes en brengen hun tijd door met feesten, werken, naar de bios gaan en liefde. Vooral dat laatste krijgt de aandacht in de film. Soms heel interessant om te zien hoe relaties werken of mislopen, maar soms wordt het een beetje teveel in de film. Iedereen heeft een relatie met iedereen en de jongeren lijken hier een beetje speels mee om te gaan soms. Natuurlijk speelt dit alles zich af in de loop van een paar jaar, maar zo voelt het niet. Het lijkt alsof de jongeren binnen dagen iedereen afgaan.

The Last Picture Show komt niet in de buurt van de geweldige debuutfilm (Targets) van Bogdanovich. Maar nog steeds is het een erg goede film. Hoewel ik de liefdesperikelen niet altijd geloofwaardig vond, zat de sfeer er wel lekker in. De keuze om het in zwart-wit te filmen vond ik ook erg sterk, je zou zo denken dat je echt naar een film uit de fifties zit te kijken. De acteurs leveren daarnaast ook gewoon goede (zoniet geweldige) acteerprestaties. Vooral erg leuk om Jeff Bridges te zien in deze film nadat ik vorige week The Big Lebowski nog had gezien. Hier heeft hij geen baard, is hij nog jong, maar heeft hij precies dezelfde stem.

3,5*.

Ongebruikelijke film. Heel Amerikaans maar toch ook weer niet. Zo vaak krijg je geen troosteloos beeld te zien van Amerika. Ook al speelt het zich wel enige jaren geleden af. De film schetst vooral een beeld van een klein provincieplaatsje en een aantal van zijn inwoners. Waarbij iedereen het met iedereen doet en waarbij je ook nogal eens meer te zien krijgt dan anders in Amerikaanse films. Ook al zo ongebruikelijk. Er gebeurt uiteindelijk allemaal niet zo veel in de film. Maar hij laat me toch met een tevreden gevoel achter.

Bogdanovich weet aan the Last Picture Show een mooi nostalgisch beeld, maar tegelijkertijd ook een desolaat gevoel van een typisch Amerikaans stadje en diens inwoners te schetsen. Het is fijn om een aantal grote namen in zo'n jonge rol te zien, maar ondanks dat ze het allemaal naar behoren doen kan ik niet zeggen dat het verhaal heel goed in elkaar zit.

Het springt te veel van de hak op de tak en sommige mensen zijn (ondanks hun prachtige uiterlijk) totaal niet uit te staan(Shepherd) door de manier van schrijven. Wat voor mij het belangrijkste is van dit soort coming of age films, het identificeren met de personages, mis ik hier compleet bij iedereen.

2,5*

Prachtige film over de desillusies van het ouder worden. De film werkt als vermakelijke coming of age film (tot halverwege de speelduur toch zeker) die vooruitloopt op films als American Graffity en Diner, maar dankt zijn status terecht aan de ontzettend goed uitgewerkte karakters en het ‘feit’ dat het dramatisch gezien ijzersterk in elkaar zit. Daarnaast, of beter daarin verweven, zit een kritische boodschap (ja, ja) ten aanzien van de Amerikaanse droom en uitzichtloosheid van de arbeidersklasse. En dit alles maakt het een treurige film waarin de regisseur de kijker wil behoeden voor teleurstellingen. Wanneer je op papier zet dat de film gaat over gemiste kansen, vervlogen dromen, ouder worden, jonger willen zijn en de leegheid van het bestaan komt dat al gauw heel gewichtig over. En laat dat nu net helemaal niet het geval zijn in deze ongedwongen film.

De leegheid van dat bestaan heeft tot gevolg dat alle vrouwen in het dorp er gemankeerde relaties op na houden. Shepherd verandert in een soort nymfomane, Burstyn is een leven lang ongelukkig getrouwd, Leachman houdt er een relatie met een schooljongen op na en Brennan is een oude vrijster. Dat zijn zo ongeveer de opties die je hebt als vrouw.

Mannen trouwen alleen maar om een vrouw in bed te krijgen of omdat het zo hoort. En dan is er de poolhal, diner en pictureshow. Naast het aangaan van ontwrichte relaties, het enige dat opwinding biedt. De belevingswereld is niet veel groter dan het stoffige stadje. Wanneer Bridges en Bottoms op een roadtrip gaan (die tegenvalt) verlaten we als kijker het stadje niet en dat geldt voor 99% van de speelduur.

Dan is er nog een legertje aankomend acteertalent, geflankeerd door geweldige rollen van onder meer Johnston en Leachman (die er een Oscar voor wonnen) en geschoten in stemmige, ietwat gritty zwart wit fotografie (en soms zelfs bloedmooi). Naast het drama zorgen oude filmbeelden en muziek voor een fraaie tijdsimpressie en dat maakt de film af.

Net als Targets een heel bijzondere film, maar was die film soms wat onevenwichtig, is deze film verrassend sterk in balans. 4 dikke sterren.

Bobby: “You a virgin?”

Jacy: “I guess I am.”

Bobby: “Too bad.”

Jacy: “I don’t wanna be, though.”

Bobby: “I don’t blame ya. Come see me when you’re not.”

Naast juwelen als het vernuftige Targets (1968), het creatieve screwball getetter en gekunstel van What’s Up, Doc? (1972) en het zeemzoete Paper Moon (1973), Bogdanovich maakte niet alleen nog een aantal bagger films maar ook dit meesterwerk. Zijn affaire met Cybill Shepherd heeft misschien zijn carrière en huwelijk verwoest maar bracht dan toch deze geniale film op. Natuurlijk mogen we de memorabele opvoeringen van Jeff Bridges en Timothy Bottoms niet vergeten!

Meer over deze en andere in een top 25 aan vergeten New Hollywood klassiekers, vind je hier:

New Hollywood's Lost Classics - The Filmtransition

Vond het wat lastig inkomen met deze film, maar na een tijdje valt alles op zijn pootjes terecht en blijft er een mooie rauwe schets over van een Texaans plaatsje waar de gloriedagen langzamerhand wegwaaien en het vervalt in een stoffige troosteloze bende. De personages zelf en hoe ze met elkaar omgaan heeft ook wat mistroostigs. Twee vrienden zijn duidelijk zoekende in hun leven, het knapste meisje doet aan hoerig gedrag en een ouwe vent mijmert over hoe mooi het vroeger was. Dat soort dingen krijg je dus te zien.

Had trouwens niet door dat een jonge Jeff Bridges een van de hoofdrollen vervulde. Al dacht ik op een gegeven moment "ehm, waar herken ik die blik van die gast nou van?" Achteraf kan ik daarvan de link leggen met The Dude . Anyway okeeje film dus en ben benieuwd naar meer werken van Peter Bogdanovich. Zijn stijl van film bevalt me wel.

Een voorvader van Gummo, al doe je daar deze film wel wat mee tekort, want het is juist veel persoonlijker en emotioneler dan eerder genoemde film (naast natuurlijk volledig anders qua stijl). Er gebeurt aan de oppervlakte niet zo heel veel, maar daaronder speelt er veel weemoedigheid en maatschappelijke veranderingen. Vond het vooral tegen het einde erg goed werken. 4*

Klinkt goed, hier ook maar eens werk van maken. Al vrees ik dat je juist Gummo tekort doet bij deze vergelijking

snap de vergelijking met Gummo niet zo?

Prachtige film, a must see !!

En wat was/is Cybill Shepherd toch een mooie vrouw

126 Minuten versie gezien (ik kon me niet meer herinneren met welke 8 minuten speeltijd deze productie is uitgebreid).

Een psychologisch, gedetailleerd en onverbloemd coming-of-age drama, spelend in een doods klein stedelijk gebied in Texas (waarin vele dingen eindig bleken te zijn), over liefdesperikelen bij opgroeiende tieners, de effecten van verschillen in klasse en andere dramatiek. In het bijzonder de muziek gaf deze productie authenticiteit. De cast speelde uitstekend.

Wikipedia omschrijft ook nog de verschillen

Ik ga hem toevallig kijken volgende week, maakt het erg uit welke versie? Ik wil die vergelijking ivm spoilers eigenlijk niet doornemen.

Dank!!!!!