The Last Picture Show (1971)

Bogdanovich speelt ook in The Sopranos als Dr. Elliot.

Ook heeft hij een aflevering geregisseerd.

PS

close-up van de filmposter: Link.

Prachtige, niet geromantiseerde kijk op een stadje, haar inwoners en hun voorzieningen. Het verhaal kabbelt lang rustig voort, iets wat zeker bijdraagt aan de enorme mokerslag aan het einde. Sonny die hevig gedesillusioneerd aanklopt bij Ruth, zijn laatste strohalm om wat plezier mee te beleven. Je voelt de pijn van beide kanten, daardoor machtig mooi als Ruth na een lang ingehouden woedeuitbarsting toch empathie voor Sonny `s situatie kan tonen en hem troost.

De weg naar het indrukwekkende einde mag er ook zeker zijn. Cybill Shepherd verschijning is een innemende, net zoals tal van later beroemd geworden acteurs en actrices die zich van hun beste kant laten zien. De strijd tussen de arbeiders en het elitevolk was leuk om te volgen, door de vele aparte rituelen die men er op nahield. Veel gepraat over sex en veel bloot voor een jaren `70 film. Verder veel sfeerschetsen van locaties waar men bepaalde herrineringen aan koesterde.

Mooie momenten ook in het plaatselijke cafetaria waar veel plaats is voor humor, maar ook voor ongemakkelijk aanvoelende confrontaties en absoluut niet geforceerde wijsheden die de jeugd wordt bijgebracht dankzij het moederlijke gevoel van de vrouw die de hamburgers bakt, prachtige rol! De soundtrack weet niet helemaal te overtuigen en blijft gewoon bij ' aardig ' hangen. Het rijmt wel met de sfeer in de film, maar toch net wat te voorspelbaar soms. 4*

Toch alweer een tijdje geleden gezien, hoogtijd dat ik hem weer eens opnieuw ga kijken. Maar de film is me altijd bij gebleven vanwege aparte sfeer zeker ook door de sterke zwartwit beelden. Ik vond ook de acteerprestaties erg goed.

Voorlopig 3,5* Maar ik ga hem zeker weer eens kijken!

Wel een lage score voor deze topper... black&white rules!

Misschien kan deze Poolse kleurenposter je overhalen The Last Picture Show nog es te kijken.

Ik ga hem zeker overnieuw kijken, kan je deze film ook gewoon in de winkel kopen? Mooie poster inderdaad

€ 6.99 incl. bij play.com

Fenominale film van Peter Bogdanovich. Deze film vandaag voor de vierde keer bekeken en hij blijft geweldig mooi. Bogdanovich heeft deze weemoedige kroniek van het dagelijkse leven en leed in een klein stoffig stadje in Texas begin jaren vijftig zo schitterend neergezet dat je vergeet dat deze film 20 jaar later in 1971 gemaakt is. Geen een regisseur had dit beter kunnen doen. De film begon al goed met een ontzettend mooi openingsshot van opwaaiende stof in de straten van het stadje waar de film ook mee eindigde. Behalve het goede acteren van alle hoofdrolspelers vond ik ook de score magistraal. Prachtige muziek uit de begin jaren vijftig. De countrymuziek van Hank Williams geeft deze film een extra nostalgische sfeer. De zwart-wit fotografie vind ik ook zeer geslaagd. Des te meer lijkt het hierdoor dat deze film ook werkelijk in de begin jaren vijftig gemaakt is.

Waardering: 5,0*

Een coming of age film, toch niet één van mijn favoriete 'genres'. Zoals meestal met dit soort films gebeurd er een hele poos weinig, waarna de dramatiek opgeschroeft wordt tot het breekpunt. Wat dat betreft toch jammer dat de film iets teveel Desperate Housewives tintjes en gebeurtenissen heeft. Desalniettemin was het aardig sfeervol, hierbij geholpen door natuurlijk de zwart/wit cinematografie (vooral de vechtscène is mooi) en de muziek welke bijdraagt aan de algehele sfeer, imago en uitstraling van de film. Verder biedt The Last Picture Show ruimte voor zowel drama als humor terwijl er ook een heel scala aan emoties langskomt. Qua acteren viel vooral de uitstekende Timothy Bottoms op, iemand die ik eigenlijk alleen ken van dat vreselijke That's My Bush!. Dit had ik werkelijk nooit achter hem gezocht. Daar staat tegenover dat Cybill Shepherd soms echt zwaar tegenviel. Leuk trouwens om in een film I, the Jury van Spillane langs te zien komen. Hammer .

hmm...waar zal ik eens beginnen. Kos roept al ergens hier dat het wel wat soap-achtigs heeft. Zat ik ook aan te denken.

Cybill Shepherd verneukt zo'n beetje de hele film. De scene's floepen maar wat lukraak en je weet nooit of het een dag of een maand later is. De trip naar Mexico, 15 sec. later is Sam overleden. De huwelijksreis wordt ook maar wat afgeraffeld.

Slechts een enkele keer was de film te betrappen of wat nog iets had van emotie. Dat was de scene op het eind. Cloris Leachman met Timothy Bottoms, die overigens alleen maar wat sneu kon kijken de hele film.

Ik vond het verhaal echt helemaal hak op de tak, het liep eigenlijk helemaal niet. Nogmaals, die Cybill was ontzettend bedroevend in deze film.

Feit dat deze zoveel Oscar(nominaties) won, zegt mij dan ook meer over het filmjaar 1971.

Het probleem ligt hem in het feit, dat ik mij totaal niet kon inbeelden met met name de jonge hoofdrolspelers.

Dat de ouderen in deze film de Oscar daadwerkelijk wonnen, is dan ook niet verrassend te noemen:

*1/2

Wat is er mis met het filmjaar 1971? Werden er in dat jaar volgens jou geen goede films gemaakt? "A Clockwork Orange" van Kubrick, "Walkabout" van Nicholas Roeg en het debuut van Spielberg "Duel" waren voor mij topfilms en dat geldt ook voor deze film "The Last Picture Show". Deze film mag jou dan wel niet liggen, maar dat deze film zoveel oscarnominaties won, vind ik meer dan terecht.

Ik had tijdens het schrijven al zo'n reactie verwacht, hoor. Maar het klopt wat je zegt, 't is mijn mening wat deze film betreft.

Ik probeer ook altijd wel te kijken wat anderen er wel in zien, maar het blijft lastig nu bijna 40 jaar later zo'n film te scherp te veroordelen.

Maar goed, in deze film kon ik het helaas niet inzien. Het was buiten de sinistere sfeer, gewoonweg geen prettige kijkervaring.

Filmjaar 1971 heeft toch het meesterwerk 'The Last Picture Show' afgeleverd.

Al was het een 'labour of love' van de regisseur Peter Bogdanovich, die toen een verhouding had met de veel jongere hoofdrolspeelster Cybill Shepherd.

In fraai zwart/wit geschoten film over uitzichtloze levens in een klein stadje in Texas. Traag en qua verhaal niet echt bijzonder, maar de desolate sfeer is prachtig getroffen en het akteerwerk is prima, op wat slechte bijrolletjes na dan. Opvallende rol van Shepherd, die hierna nooit meer zo goed (en mooi) is geweest. Het gebruik van muziek (of juist de afwezigheid daarvan) is ook opvallend.

Op dvd is de film te zien in de director's cut, die één extra scene bevat (tussen Sonny en de serveerster), destijds eruit gehaald om de film onder de twee uur te houden. Verder bevat de dvd een prachtige terugblikkende documentaire van ruim een uur, waarin vrijwel alle betrokkenen aan het woord komen.

"Het lijkt wel een realityshow", een uitspraak die ik bij deze wel kan appreciëren. Maar een realityreeks op tv is vaak verre van reality. Je ziet het al genoeg bij de vlaamse televisiezender VTM die programma's toont als de Pfafs of de Bauers. Deze reeksen zijn geen reality omdat je weet dat de Pfafs of de Bauers zelf beslissen over wat er op tv komt en wat niet. Daarbij worden grote delen die bij het echte leven horen vaak uitgeschakeld en dat is bij The Last Picture Show totaal niet het geval. Echt alles komt er ergens wel in en de film straalt een en al realisme uit. Verder is de film zeer ontspannend en boeiend, al kan ik moeilijk uitleggen waarom. Toch begrijp ik niet dat je deze film dan enorm gaat appreciëren en een score van 4,5* of 5* gaat geven want dit is niet veel meer dan een realistische en ontspannende prent met goed acteerwerk. Verre van een meesterwerk maar kan er best mee door.

Droge film.

De film verloopt traag en is erg droog gefilmd in zwart-wit. Er vallen heel veel dodelijke stiltes, wat het ook niet aangenaam maakt om ernaar te kijken. De oude Hank Williams muziek was ook al niks voor mij.

Zo, dat waren de minpunten, nu de pluspunten. Het was een uiterst realistisch verhaal over het gewoon leven in Texas, begin jaren '50. De puberpersonages zijn overtuigend en goed gespeeld door iedereen wel, maar voor mij was Jeff Bridges de beste en grappigste.

De film heeft zeker wel wat, maar ik moet toegeven dat ik hem wat saai en droog vond.

3*

Lichte tegenvaller. Het leven van een aantal tieners in Texaans dorpje heel mooi weergegeven. Wel wat minder vond ik vooral het eerste deel van de film, waar bijna alles om de al dan niet relaties draaide. Wel een mooie sfeer, waar de muziek ook een mooie rol speelde. 3.0*

Traag, mooie beelden, schitterende zwembadscene, mooie muziek, maar het kon me toch niet heel erg boeien. Te veel relationeel gezeur denk ik. 3*

The Last Picture Show blinkt vooral uit in sfeer; het gemoedelijke, eentonige en tamelijk uitzichtsloze bestaan in een doornsee plattelandsstadje wordt uitstekend neergezet. Prachtige shots ook van verlaten straten en oude pandjes met een wijdse wolkenhemel er boven. Het verhaal is echter wel een beetje hak op de tak en ook het acteerwerk is soms wat houterig, waardoor het allemaal niet zo vloeiend loopt en de film wat gedateerder aandoet dan met een dergelijk tijdloos thema zou hoeven. Toch een dikke voldoende voor een film die je zeker een keertje moet zien en herzien.

Toch vreemd wat de tijd met herrinneringen kan doen. Ik zag The Last Picture Show vier jaar geleden al en hij is me vooral bijgebleven als licht droevige, maar vooral als een warme en nostalgische film. Bij herziening afgelopen zag ik echter iets totaal anders. Warmte is er niet veel te vinden en het beetje nostalgie leidt slechts tot bitterheid. Bovenal is licht-droevig een understatement. Als alles niet zo koel gefilmd was en er meer uitbarstingen in gezeten hadden was dit een heuse zware tragedie geweest, met meer potentie voor tranentrekkerij dan de gemiddelde soap.

Het eindresultaat is subtieler. De ultratrage film (in positieve zin) observeert zo realistisch mogelijk zijn personages en het dorpje waarin zij zich begeven. De film moet het niet van grote emotionele scènes hebben, maar van gevoelens die onderhuids worden opgewekt en de tijd nodig hebben om zich te ontwikkelen. De casting van Timothy Bottoms is hierbij essentieel. De acteur heeft geen bijzondere uitstraling en speelt zeer 'understated'. Zijn karakter doet eigenlijk vrij weinig en de paar keuzes die hij maakt vallen bijna altijd slecht uit. Dit maakt hem op een bepaalde manier de meest geschikte persoon om te volgen en de ontwikkelingen in Anarene mee te aanschouwen. Hij ziet de ontwikkelingen met lede ogen aan, maar reageert pas emotioneel als Billy sterft. En zelfs dat leidt nauwelijks naar zijn coming-off age. Het leidt slechts naar een eerst werkelijk gevoel van droefheid. Timothy Bottoms personage is dus zoals de film is. Aanschouwend, koel, maar bijna onvermogend om emoties te tonen. Vreemd genoeg maakt dit The Last Picture Show juist emotioneler. Het is vaak de contrasterende rust bij erge dingen die de film zijn kracht geven, het heeft iets berustends.

Nodeloos om te zeggen dat het wat geduld van de kijker verwacht. Wellicht was ik bij mijn eerste kijkbeurt ongeduldig en beviel het daarom niet bijzonder goed. Nu viel het me op hoe goed bijna iedere scène uitgespeelt wordt en ieder element werkelijk een bijdrage levert aan de film. Er zit geen grammetje te veel aan. En ook niet te weinig, waar deze film meer potentie voor heeft. Van de schitterend zwart-wit beelden, via de kale mise-en-scène en grote stiltes tot Ben Johnsons ongeloofelijke optreden: alles straalt een berustende triestheid uit die zelzaam is in de filmwereld. Een klein pareltje.
4*

Ik vind het moeilijk om een goed oordeel over deze film te geven. Met de sfeer in de film zit het helemaal goed. Erg leuk om een kijkje te nemen in het dagelijks leven van de jaren 50 in Texas. Het verhaal loopt echter behoolijk traag, soms op het slaapverwekkende af. Het verhaal van Sunny is ook behoorlijk saai maar dat hoort wel bij zijn personage. Ik vond hem daar heel goed voor gecast.

Wat mij opviel in de film was dat de sexscene's en liefdesscene's zo emotieloos verliepen. Ik vraag me af of dit iets van die tijd was ( ik bedoel hoe sex in die tijd verfilmt werd, niet hoe het in het dagelijks leven aan toe ging) of dat de regisseur hier iets duidelijk mee wilde maken. Het was een beetje droog rampetampen en er was geen spoortje van emotie te bespeuren. Dit hielp ook niet echt mee om het verhaal wat meer pit mee te geven.

Het einde van de film was supermooi. De scene waarin Sunny na al die tijd weer naar Ruth gaat is echt schitterend. De emotie die in die scene omhoogkomt was echt zo heftig. Ik kreeg er kippenvel van. Het feit dat ze de beweegreden van Sunny niet laten zien om bij Ruth langs te gaan geeft het alleen maar wat meer mysterie mee en vond ik wel goed gevonden.

Dus ondanks het trage, soms saaie verhaal is deze film wel waard om naar te kijken omdat er wel een aantal mooie momenten in zitten.

Ik twijfel er niet aan dat het om het laatste gaat. De hele film heeft iets troosteloos. Het gaat over een plaatsje waar alle leven eigenlijk in uitgestorven is. Dat vind je zelfs in de seks terug.

Ik zie je punt en nu je het zegt, kan ik daar wel in meekomen ja. Zo had ik het eigenlijk nog niet bekeken. Maar het past inderdaad perfect met de rest van de sfeer in de film. Inderdaad het troosteloze. Dank je !

Trage film doch interessant. Het wel en wee in de jaren 50 in een saai stadje. Soms grappig maar vooral zielig.

wat een saaie film! verloopt veel te traag om de aandacht te blijven behouden, maar langs een vreemde kant is het ook boeiend. interessant is het om wat meer over de acteurs te weten, voor de rest laat het me koud. misschien wat teveel symboliek?

Erg saai en jammer van zwart/wit had best gewoon kleur mogen zijn.

Gebeurt te weinig en is soms er stil in de film.

2,5 ster

Vooral een mooie sfeertekening, gedrenkt in nostalgie.

Maar het meest memorabele is voor mij het feit dat een van mijn lievelings western acteurs, Ben Johnson, voor zijn aandeel in de film een Oscar ontving, en op de koop toe nog een BAFTA Award.

Een verdiende erkenning van zijn, doorgaans sterk onderschatte, filmwerk.

Van huis uit een echte cowboy en Rodeo ster, klom hij in de filmwereld op van stuntman voor grote namen als John Wayne, Gary Cooper, Randolph Scott en James Stewart, tot bekwaam acteur., die nooit zijn afkomst verloochende, en er een eigen ere-code op nahield (zoals wel meer western sterren dat deden)

John Ford nam hem op in zijn ' vaste cast', en hij speelde in veel van diens films een rol.

Vaak let ik in westerns meer op het spel van Johnson, meestal in een kleinere rol, dan op dat van de hoofdacteurs, zo sterk komt hij op mij over.

Hetzelfde gebeurde ook bij deze film weer.

Blijkbaar viel het dus niet alleen mij op (haha)

Haast shockerend de lage scores hier op MM. Gelukkig wordt internationaal anders naar deze voortreffelijke film geken en staat ie op een verdiende IMDB 8,1/10.