The Last Picture Show (1971)

In 1971 hadden ze al lang kleur. A Matter of Life and Death uit 1946 (!) is bijvoorbeeld al in kleur (en enkele zwart-wit scenes om de hemel weer te geven, maar dat terzijde).

Het is puur een artistieke keuze geweest om in zwart-wit te draaien. Zoals dat tegenwoordig nog steeds gebeurt (The Man Who Wasn't There, Pi, Following etc.).

Gone With The Wind uit '39 was ook al in kleur...

Ik vond de montage helemaal niet storen.

Zo werd het meestal verkocht, vaak is het ook een financiële kwestie, is mijn indruk. Dat gaat de laatste jaren niet meer op, maar vroeger was zwart-wit filmen veel goedkoper, dan werken in kleur.

Ja correct. Weet niet of dat verhaal nog steeds opgaat. Zwart-wit kon nu zelfs wel eens duurder zijn.

Volgens mij is het vooral zo dat je met zwart/wit makkelijker (en dus goedkoper) visueel interessante beelden weet boven te toveren.

Nog 1 stem en hij dringt de top 250 binnen.

Ik vond het overigens een zeer goede film. Schitterende beelden, een goed neergezette sfeer en fantastische acteurs. De film had overigens wel wat weg hebben van What's Eating Gilbert Grape.

4*

Daarom filmt iedereen ook in kleur....

Bij deze film niet het geval. Tot verwondering van de regisseur liet de studio (die in die tijd niet meer wist in wat voor tijden ze leefden, lees Easy Riders, Raging Bulls ook over dit geval) hem op zwartwit draaien.

Heb Bogdonovich wel eens horen zeggen dat hij een scherptediepte wilde ala Citizen Kane, enkel met zwartwit te bereiken.

Eigenlijk al jaren, alhoewel kunstmatig goedkoper gehouden.

Al maakt de digitale postproductie wel weer meer mogelijk zonder specifieke meerprijs.

Altijd een behoorlijk overschatte film en filmmaker gevonden.

Dat is natuurlijk commerciëler. Het grote publiek wil geen zwart-witfilms. Mijn zusje weigert zelfs naar Schindler's List te kijken, alleen maar omdat die zwart-wit is. Het thema vind ze boeiend, zegt ze, maar de kleuren maken het voor haar niet aantrekkelijk om te kijken.

Het lijkt wel of zwart-wit films iets kunstzinnigs of artistieks in zich hebben en dat is ook wel een beetje zo. Maar bij The last picture show dient het zwart-wit om de troosteloosheid van dat stadje en zijn inwoners te schetsen, dus zuiver sfeerbepalend. Maar dat is mijn mening.....

Vooral ook omdat het lijkt alsof deze film in de jaren '50 is opgenomen. Zag er in ieder geval een stuk ouder uit dan '71.

Prachtig sfeervol portret van een klein provinciestadje in het begin van de jaren 50.

Een van de beste coming-of-age films die ik heb gezien.

Het verhaal kent een vrij trieste ondertoon en toont de grauwheid van de jaren 50. De veranderende seksuele moraal weet deze film goed weer te geven.

Grote verrassing vind ik Timothy Bottoms. Die levert wat mij betreft de beste acteerprestatie. Apart dat hij na deze film een vrij onopvallende carriere heeft.

The Last Picture Show is Cybill Shepherds (Taxi Driver, Moonlighting) filmdebuut. Hiervoor had ze alleen nog maar modellenwerk gedaan. Erg knappe dame. Ze is geen acteerwonder, maar ze heeft wel een prachtige uitstraling.

G-E-W-E-L-D-I-G! Kan niet beschrijven waarom, maar was gewoon - geheel tegen verwachting - verpletterd door deze film. Prachtig. En natuurlijk die zwembadscene met Cybill, een beauty: zie ook Taxi Driver. 4,5*

Momenteel bij play.com € 9,99 incl. porto

(idem bij Rodisc.nl € 19,99 ex. porto )

PS

Bekende lokatie uit THE LAST PICTURE SHOW.

Geweldige tip van Orson Welles om deze film in zwart/wit te draaien! Wat kan zwart/wit toch veel kleur en diepte aan een verhaal en karacters (acteurs) geven.

4.5*

Vanavond weer herzien. Terwijl er niet zoveel gebeurt in de film, blijft het een prachtig tijdsbeeld van begin jaren 50 met muziek van Hank Williams e.d.

Voor 1971 was dit best een gedurfde film, zeker voor Amerikaanse begrippen.

Maar een mooie ontroerende film blijft het zeker.

Ik blijf bij 4.0*

Zeer zeker is dat het geval, maar 'The Last Picture Show' zou ik niet meteen "goedkoop" noemen. Visueel werkt de film soms echt betoverend, alleen jammer van het ongeloofelijk slechte en saaie verhaal. Totaal niet boeiend dus, maar af en toe echter verschrikkelijk mooi. Maar daarmee wuif je natuurlijk nog niet het gebrek aan interessante gebeurtenissen weg.

Van 'The Last Picture Show' zou een prachtige fototentoonstelling kunnen gemaakt worden, of een uitstekende videoclip, maar 2 uur is hopeloos veel te veel.

1,90*

The Last Picture Show pakt je en laat je niet meer los.

Wat een schitterende film is dit. Perfect beeld van het Amerika van de jaren '50. Klein troosteloos stadje waar de weinige vermaken te vinden zijn in de pool en de bioscoop. Zelden films gezien waarin alle acteurs/actrices zo goed spelen. Vooral de jonge Jeff Bridges en Timothy Bottoms spelen de sterren van de hemel. Ook de oude garde met Ben Johnson en Cloris Leachman zijn groots.

De film sleept je mee van de ene emotie naar de andere, van melancholie(Sam bij het meer) tot hoop(final shot met Sonny en Ruth-schitterend shot !). Van medelijden(scene van Sonny en Ruth in bed) tot intens verdriet(dood van Sam the Lion). Meest aangrijpende moment vond ik toch wel de dood van Billy. Schitterend mooi gespeeld. Humor was er ook genoeg, vooral die kop van Duane als hij met Lacy de hotelkamer uitkomt was hilarisch.

Verder vond ik de rol van Cybill Shephard haar op het lijf geschreven. Echt zo'n vals verleidelijk kreng. Kan best geloven dat deze film vrij controversieel was in die tijd.

Over de cinematographie is genoeg gezegd. Het zwart-wit (op aanraden van Welles) draagt enorm bij aan het onderstrepen van de troosteloosheid van het stadje. Groots. De in 45 cuts met de camera gemonteerde scene van de vechtpartij is vakmanschap an sich.

Voor nu een 4.5* maar verhoging zit er in.
1 van de beste films die ik de laatste tijd gezien heb.

P.s. Is deze film een statement van Bogdanovich naar de verindustralisering van de USA en daarmee het leeglopen van de kleine countryvillages ?

Thnx daarmee valt het laatste puzzelstukje op zijn plaats. In het interview op de special features rept hij er namelijk niet over.

Ja maar dat hoef je toch niet zwart op wit te hebben? je bent kenner genoeg om dat zelf te kunnen ontdekken.

een bevestiging kan nooit kwaad

Das waar. Mooi camera werk ook, alles op ooghoogte

Na targets mijn tweede bogdanovich is een prachtig coming of age drama, vol mooie adembenemend geschoten scenes, goede keus van bogdanovich om de film in zwart wit te schieten, dat geeft de film een hele aparte sfeer en dan zijn er nog mensen die durven te beweren dat zwart wit beeld lelijk is. De acteurs waarvan vooral destijds de helft van de jonge cast redelijk onbekent was, maar een geweldig visite kaartje achterlieten (vond shephard trouwens helemaal niet zo slecht als veel mensen zeggen, gewoon een prachtig meisje, dat echt haar best doet, dat lukt haar een beetje). Vooral de volwassen in de film, zetten prachtige rollen neer, ieder personage in de film zijn allemaal geweldig uitgediept. Ook zitten er een paar prachtige emotionele maar vooral een paar erg diepe scenes in de film die allemaal erg mooi gebracht worden wouters heeft ze allemaal al genoemt, maar dat waren ze ook zeker niet allemaal. Kortom een prachtig geschoten film, het zwart wit beeld geeft de film een prachtige sfeer, voor de rest een hele hoop mooie rollen van de gehele cast, vond echt niemand slecht. Voor de rest een paar bijzonder mooie scenes die stuk voor stuk mooiuit gewerkt zijn.

4 sterren (omdat het al een tijdje geleden dat ik hem zag, een tweede kijkbeurt komt er zeker wel een halje of misschien zelfs wel 1 volle punt boven op)

Ps: denk dat ik toch maar eens wat meer films van bogdanovich ga bekijken een geweldige maar vooral erg onderschatte regisseur de drie die ik tot nu toe van hem zag waren geweldige films.

Bogdanovich kom je nu, al dan niet in beeld- op zeer veel Film-Noir DVD's tegen, waar hij gedetailleerde toelichtingen en commentaren geeft.

Ik zat meer te denken aan films als paper moon enzo.