The Last Picture Show (1971)

Verrassende, rauwe film van Bogdanovich met een fragmentarisch, maar boeiend scenario, uitstekende acteerprestaties en één zwakke plek: Cybill Shepherd. Haar prestatie is zelfs zo ondermaats dat ze wel in een andere film lijkt te spelen. De enige reden waarom ze de hoofdrol kreeg is natuurlijk omdat Bogdanovich een oogje op haar had (ze zouden later trouwen), maar op filmtechnisch gebied was het een misser van formaat om haar zo'n belangrijke rol te geven. Gelukkig bewees ze naderhand in Taxi Driver dat ze wel degelijk beter kon.

Op de rest van de film is er weinig aan te merken. De troosteloze zwart-witfotografie maakt de sfeer alleen nog maar somberder en alleen de country-en-westerndeuntjes (hoe irritant ook) lijken een klein beetje vreugde te brengen. Ik was ook erg verrast door de goede rol van de mij verder onbekende Timothy Bottoms. Wat een enorme uitstraling heeft die jongen, en zelden zulke trieste ogen gezien.

4 sterren.

Prachtig sfeervol portret van een klein provinciestadje in het begin van de jaren 50.

Een van de beste coming-of-age films die ik heb gezien.

Het verhaal kent een vrij trieste ondertoon en toont de grauwheid van de jaren 50. De veranderende seksuele moraal weet deze film goed weer te geven.

Grote verrassing vind ik Timothy Bottoms. Die levert wat mij betreft de beste acteerprestatie. Apart dat hij na deze film een vrij onopvallende carriere heeft.

The Last Picture Show is Cybill Shepherds (Taxi Driver, Moonlighting) filmdebuut. Hiervoor had ze alleen nog maar modellenwerk gedaan. Erg knappe dame. Ze is geen acteerwonder, maar ze heeft wel een prachtige uitstraling.

Prachtige, niet geromantiseerde kijk op een stadje, haar inwoners en hun voorzieningen. Het verhaal kabbelt lang rustig voort, iets wat zeker bijdraagt aan de enorme mokerslag aan het einde. Sonny die hevig gedesillusioneerd aanklopt bij Ruth, zijn laatste strohalm om wat plezier mee te beleven. Je voelt de pijn van beide kanten, daardoor machtig mooi als Ruth na een lang ingehouden woedeuitbarsting toch empathie voor Sonny `s situatie kan tonen en hem troost.

De weg naar het indrukwekkende einde mag er ook zeker zijn. Cybill Shepherd verschijning is een innemende, net zoals tal van later beroemd geworden acteurs en actrices die zich van hun beste kant laten zien. De strijd tussen de arbeiders en het elitevolk was leuk om te volgen, door de vele aparte rituelen die men er op nahield. Veel gepraat over sex en veel bloot voor een jaren `70 film. Verder veel sfeerschetsen van locaties waar men bepaalde herrineringen aan koesterde.

Mooie momenten ook in het plaatselijke cafetaria waar veel plaats is voor humor, maar ook voor ongemakkelijk aanvoelende confrontaties en absoluut niet geforceerde wijsheden die de jeugd wordt bijgebracht dankzij het moederlijke gevoel van de vrouw die de hamburgers bakt, prachtige rol! De soundtrack weet niet helemaal te overtuigen en blijft gewoon bij ' aardig ' hangen. Het rijmt wel met de sfeer in de film, maar toch net wat te voorspelbaar soms. 4*

Fenominale film van Peter Bogdanovich. Deze film vandaag voor de vierde keer bekeken en hij blijft geweldig mooi. Bogdanovich heeft deze weemoedige kroniek van het dagelijkse leven en leed in een klein stoffig stadje in Texas begin jaren vijftig zo schitterend neergezet dat je vergeet dat deze film 20 jaar later in 1971 gemaakt is. Geen een regisseur had dit beter kunnen doen. De film begon al goed met een ontzettend mooi openingsshot van opwaaiende stof in de straten van het stadje waar de film ook mee eindigde. Behalve het goede acteren van alle hoofdrolspelers vond ik ook de score magistraal. Prachtige muziek uit de begin jaren vijftig. De countrymuziek van Hank Williams geeft deze film een extra nostalgische sfeer. De zwart-wit fotografie vind ik ook zeer geslaagd. Des te meer lijkt het hierdoor dat deze film ook werkelijk in de begin jaren vijftig gemaakt is.

Waardering: 5,0*

Toch vreemd wat de tijd met herrinneringen kan doen. Ik zag The Last Picture Show vier jaar geleden al en hij is me vooral bijgebleven als licht droevige, maar vooral als een warme en nostalgische film. Bij herziening afgelopen zag ik echter iets totaal anders. Warmte is er niet veel te vinden en het beetje nostalgie leidt slechts tot bitterheid. Bovenal is licht-droevig een understatement. Als alles niet zo koel gefilmd was en er meer uitbarstingen in gezeten hadden was dit een heuse zware tragedie geweest, met meer potentie voor tranentrekkerij dan de gemiddelde soap.

Het eindresultaat is subtieler. De ultratrage film (in positieve zin) observeert zo realistisch mogelijk zijn personages en het dorpje waarin zij zich begeven. De film moet het niet van grote emotionele scènes hebben, maar van gevoelens die onderhuids worden opgewekt en de tijd nodig hebben om zich te ontwikkelen. De casting van Timothy Bottoms is hierbij essentieel. De acteur heeft geen bijzondere uitstraling en speelt zeer 'understated'. Zijn karakter doet eigenlijk vrij weinig en de paar keuzes die hij maakt vallen bijna altijd slecht uit. Dit maakt hem op een bepaalde manier de meest geschikte persoon om te volgen en de ontwikkelingen in Anarene mee te aanschouwen. Hij ziet de ontwikkelingen met lede ogen aan, maar reageert pas emotioneel als Billy sterft. En zelfs dat leidt nauwelijks naar zijn coming-off age. Het leidt slechts naar een eerst werkelijk gevoel van droefheid. Timothy Bottoms personage is dus zoals de film is. Aanschouwend, koel, maar bijna onvermogend om emoties te tonen. Vreemd genoeg maakt dit The Last Picture Show juist emotioneler. Het is vaak de contrasterende rust bij erge dingen die de film zijn kracht geven, het heeft iets berustends.

Nodeloos om te zeggen dat het wat geduld van de kijker verwacht. Wellicht was ik bij mijn eerste kijkbeurt ongeduldig en beviel het daarom niet bijzonder goed. Nu viel het me op hoe goed bijna iedere scène uitgespeelt wordt en ieder element werkelijk een bijdrage levert aan de film. Er zit geen grammetje te veel aan. En ook niet te weinig, waar deze film meer potentie voor heeft. Van de schitterend zwart-wit beelden, via de kale mise-en-scène en grote stiltes tot Ben Johnsons ongeloofelijke optreden: alles straalt een berustende triestheid uit die zelzaam is in de filmwereld. Een klein pareltje.
4*

Ik vind het moeilijk om een goed oordeel over deze film te geven. Met de sfeer in de film zit het helemaal goed. Erg leuk om een kijkje te nemen in het dagelijks leven van de jaren 50 in Texas. Het verhaal loopt echter behoolijk traag, soms op het slaapverwekkende af. Het verhaal van Sunny is ook behoorlijk saai maar dat hoort wel bij zijn personage. Ik vond hem daar heel goed voor gecast.

Wat mij opviel in de film was dat de sexscene's en liefdesscene's zo emotieloos verliepen. Ik vraag me af of dit iets van die tijd was ( ik bedoel hoe sex in die tijd verfilmt werd, niet hoe het in het dagelijks leven aan toe ging) of dat de regisseur hier iets duidelijk mee wilde maken. Het was een beetje droog rampetampen en er was geen spoortje van emotie te bespeuren. Dit hielp ook niet echt mee om het verhaal wat meer pit mee te geven.

Het einde van de film was supermooi. De scene waarin Sunny na al die tijd weer naar Ruth gaat is echt schitterend. De emotie die in die scene omhoogkomt was echt zo heftig. Ik kreeg er kippenvel van. Het feit dat ze de beweegreden van Sunny niet laten zien om bij Ruth langs te gaan geeft het alleen maar wat meer mysterie mee en vond ik wel goed gevonden.

Dus ondanks het trage, soms saaie verhaal is deze film wel waard om naar te kijken omdat er wel een aantal mooie momenten in zitten.

wat een saaie film! verloopt veel te traag om de aandacht te blijven behouden, maar langs een vreemde kant is het ook boeiend. interessant is het om wat meer over de acteurs te weten, voor de rest laat het me koud. misschien wat teveel symboliek?

Erg saai en jammer van zwart/wit had best gewoon kleur mogen zijn.

Gebeurt te weinig en is soms er stil in de film.

2,5 ster

Fraaie film. Een film over volwassen worden, maar dan zowel uit het oogpunt van degene die volwassen aan het worden zijn als degene die het al zijn. Verloren idealen, melancholie, verlangen naar meer en het door je vingers glippen van de tijd zonder dat je er grip op hebt. Soms wil de film nog net wat te veel met het plot doen zonder dat dat per see nodig was, want de film blijft makkelijk op de sfeer alleen overeind.Paar bijzonder mooie rollen (Johnson vooral) en een goed gecaste Shepherd (vooral door haar uiterlijk, ze oogt echt anders dan iedereen in het dorp).

Kleine 4.0*

Een film in zwart-wit geschoten met kleurrijke personages!

Erg mooie film deze The Last Picture Show moet ik zeggen. Het is een mooie kijk op de ontwikkelingen die een aantal tieners doormaken in het volwassen worden. Eigenlijk is het best een trieste film, want de gebeurtenissen die in de film plaatsvinden, zijn lang niet altijd leuk, maar wel realistisch en daarnaast slaagt Bogdanovich erin de emoties op de kijker over te brengen. De film heeft een traag tempo, maar dat werkt hier uitstekend bij de karakter ontwikkeling van de personages. De jonge Jeff Bridges doet het erg goed, maar het zijn vooral Timothy Bottoms en Cybill Shepherd die indruk maken. Bottoms laat zijn personage heerlijk onzeker overkomen en Shepherd is echt een rijk verwend kind, knap,en iemand die niet veel hoeft te doen om de meeste jongens het hoofd op hol te brengen.

De sfeer is subliem en het zwart/witte is een goede keuze en geeft de film nog een extra rauwe lading mee. Uiteindelijk is het mooi om te zien hoe de personages zich ontwikkelen, soms ook leren van foute keuzes en net als je denkt dat het verhaal rustig voortgaat richting einde komt ineens de voor mij onverwachte dood van Bridges, die mij emotioneel wel even goed raakte. Het moment daarna is misschien nog wel beter als Bottom troost zoekt bij Ruth, dit in eerste instantie niet krijgt, maar uiteindelijk die troost wel vindt.

Het mooie is dat beiden enorm onzekere personages zijn, die elkaar uiteindelijk dan toch goed aanvoelen en waarbij de een uiteindelijk door de grote fouten van de nader heenkijkt. Een misschien simpele, maar oh zo mooie scène wat mij betreft, die tevens de film even kort maar krachtig samenvat.

Dikke 4,0*

Hoe een herziening zoveel verschil kan maken

Ik had The Last Picture Show al eens gezien een tijd geleden, mijn recensie hier dateert van 28 oktober 2009. Toen vond ik hem niet goed en wou ik het een 2* geven maar naarmate ik meer over de film dacht begon ik hem beter en beter te vinden en eindigde de film op een 3*. Dogie_Hogan bracht de film terug onder mijn aandacht en ik voelde de drang om de film nog eens te zien. Ik heb hem zelf niet in bezit maar, geheel tegen mijn principes in, ben ik via de alternatieve weg aan de film geraakt. Gisteravond dan maar opgezet.

Toen de aftiteling over het scherm rolde vroeg ik me af waarom ik dit ooit zo 'slecht' heb beoordeelt. Ik denk dat ik toen niet in zo'n goede stemming was waardoor ik het niet echt kon waarderen maar die fout is gelukkig nu goed gemaakt. Bogdanovich levert hier gewoon een meer dan uitstekende film af. Het begint al met de keuze voor de film in zwartwit te schieten. Bogdanovich was aan het twijfelen om het in kleur te schieten en de gebouwen grijs te verven maar op aanraden van zijn goede kameraad, Orson Welles, besloot hij toch om de film in zwartwit te doen. Welles, die altijd al geniaal is geweest in dit soort keuzes, wist perfect wat hij deed en Bogdanovich heeft er goed aan gedaan om naar hem te luisteren want hierdoor komt de mistroostige sfeer perfect tot zijn recht. Toen ik de eerste keer de film keek gaf ik de opmerking dat ik me niet kon personaliseren met de personages waardoor het einde niet het gewenste effect had. Wel, ook dat is weer compleet verandert want de film kent zoveel meeslepende scènes. De dood van Sam, de dood van Billy, de ontmaagding van Billy, de driehoeksrelatie tussen Jacy, Sonny en Duane, ... Ik kan zo blijven doorgaan maar je moet het gewoon voor jezelf zien. Het laat in ieder geval een verpletterende indruk na. De scène waar Sam the Lion wordt begraven barst van de emotie en is daardoor ook één van mijn favoriete scènes. Bogdanovich was juist zijn vader verloren, is een tijdje van de set weggeweest en toen hij terugkwam heeft hij deze scène geschoten. Je voelt het echt allemaal tot op het bot. Ik kan er nog altijd niet bij dat ik dit nog geen jaar geleden allemaal zo saai vond. Ik zou hier een hele hoop scènes en het verhaal kunnen bespreken maar ga gewoon de film zien want woorden kunnen hier echt niet meer teweegbrengen dan de feitelijke beelden. Coming of Age behoorde vroeger niet tot één van mijn favoriete genres maar The Last Picture Show zorgt toch voor een verandering.

Cybill Shepherd. Een naam die me is bijgebleven van de eerste keer dat ik de film zag en een naam die ik ook op aan Taxi Driver linkte. Ik lees hier commentaren dat ze alleen maar gecast is omdat Bogdanovich een oogje op haar had en dat ze niet op haar plaats is maar nog nooit ben ik zo tegen een bepaald statement geweest. Shepherd is juist perfect voor deze rol. In het begin breekbaar, schattig en je snapt gewoon niet waarom iedereen in het stadje tegen Duane en Sonny zegt dat beide gasten moeten oppassen met Jacy maar naarmate de film kom je er op een pijnlijke manier achter. Shepherd speelt haar rol zo ontzettend sterk dat ze een genot is om naar te kijken, de zwembadscène was fenomenaal en gaf dan ook de doorslag aan het feit dat ze niet is te vertrouwen. Prachtig gespeeld. Maar eigenlijk is heel de cast fenomenaal. Timothy Bottoms is uitstekend in de rol van Sonny. Ik had nog nooit van de jongeman gehoord, kan me ook geen andere rollen voorstellen buiten deze, maar dat is onterecht want Bottoms acteert fenomenaal. De relatie met Ruth wordt perfect gespeeld en ergens heeft Sonny iets droevig over zich waardoor je sympathie voor hem krijgt, zelfs als hij ergens zijn beste kameraad verraad door met Jacy samen te zijn. Die kameraad wordt dan nog eens uitmuntend vertolkt door een piepjonge Jeff Bridges. Eerlijk is eerlijk, ik was vergeten dat hij hierin speelde en ik had hem ook niet herkend. Zelfs als jonge gast was hij al in staat om een uitmuntende rol neer te zetten. Deze drie tillen de film toch naar een serieus hoog niveau maar dat kan natuurlijk niet zonder de rest van de cast want ook de bijrollen worden fantastisch vertolkt. Ben Johnson als Sam, Cloris Leachman als Ruth, Ellen Burstyn als moeder van Jacy. In één woord, geweldig!

Ook de muziek past perfect in de film. The Last Picture Show speelt zich af in '51 in Texas maar we krijgen dan ook alleen maar muziek te horen vanuit die periode. Bogdanovich weet wat hij moet doen om sfeer te creëren en zorgt er dan ook voor dat de muziek enkel en alleen uit platenspelers of jukeboxen komen, met uitzondering van de eindcredits dan.

Al vanaf de openingsscène weet je wat voor soort film dit zal worden. Triestig, traag en melancholisch maar The Last Picture Show is juist perfect in dit soort aspecten. Het resultaat is een (h)eerlijk relaas over een klein stadje in Texas in de jaren '50. Een fikse stijging in mijn score en ik sluit niet uit dat dit wel eens een 5* kan gaan worden. Ik zou ook mijn top 10 eens onder handen moeten nemen want dit zou er misschien wel eens kunnen in geraken.

4.5*

Een echte klassieker, op en top Amerikaans, als realityfilm zijn tijd ver vooruit. Dat Boganovich ervoor gekozen heeft de film in zwart-wit te draaien past perfect in het tijdsbeeeld. Indringend camerawerk en prima geacteerd over de hele breedte, met als uitschieter het indrukwekkende spel van Cloris Leachman (terecht beloond met een Oscar).

Eigenlijk verplichte stof voor elke filmliefhebber, maar actie- of horrorliefhebbers en soortgenoten kunnen beter wat anders bekijken.

Ongebruikelijke film. Heel Amerikaans maar toch ook weer niet. Zo vaak krijg je geen troosteloos beeld te zien van Amerika. Ook al speelt het zich wel enige jaren geleden af. De film schetst vooral een beeld van een klein provincieplaatsje en een aantal van zijn inwoners. Waarbij iedereen het met iedereen doet en waarbij je ook nogal eens meer te zien krijgt dan anders in Amerikaanse films. Ook al zo ongebruikelijk. Er gebeurt uiteindelijk allemaal niet zo veel in de film. Maar hij laat me toch met een tevreden gevoel achter.

Bogdanovich weet aan the Last Picture Show een mooi nostalgisch beeld, maar tegelijkertijd ook een desolaat gevoel van een typisch Amerikaans stadje en diens inwoners te schetsen. Het is fijn om een aantal grote namen in zo'n jonge rol te zien, maar ondanks dat ze het allemaal naar behoren doen kan ik niet zeggen dat het verhaal heel goed in elkaar zit.

Het springt te veel van de hak op de tak en sommige mensen zijn (ondanks hun prachtige uiterlijk) totaal niet uit te staan(Shepherd) door de manier van schrijven. Wat voor mij het belangrijkste is van dit soort coming of age films, het identificeren met de personages, mis ik hier compleet bij iedereen.

2,5*

Prachtige film over de desillusies van het ouder worden. De film werkt als vermakelijke coming of age film (tot halverwege de speelduur toch zeker) die vooruitloopt op films als American Graffity en Diner, maar dankt zijn status terecht aan de ontzettend goed uitgewerkte karakters en het ‘feit’ dat het dramatisch gezien ijzersterk in elkaar zit. Daarnaast, of beter daarin verweven, zit een kritische boodschap (ja, ja) ten aanzien van de Amerikaanse droom en uitzichtloosheid van de arbeidersklasse. En dit alles maakt het een treurige film waarin de regisseur de kijker wil behoeden voor teleurstellingen. Wanneer je op papier zet dat de film gaat over gemiste kansen, vervlogen dromen, ouder worden, jonger willen zijn en de leegheid van het bestaan komt dat al gauw heel gewichtig over. En laat dat nu net helemaal niet het geval zijn in deze ongedwongen film.

De leegheid van dat bestaan heeft tot gevolg dat alle vrouwen in het dorp er gemankeerde relaties op na houden. Shepherd verandert in een soort nymfomane, Burstyn is een leven lang ongelukkig getrouwd, Leachman houdt er een relatie met een schooljongen op na en Brennan is een oude vrijster. Dat zijn zo ongeveer de opties die je hebt als vrouw.

Mannen trouwen alleen maar om een vrouw in bed te krijgen of omdat het zo hoort. En dan is er de poolhal, diner en pictureshow. Naast het aangaan van ontwrichte relaties, het enige dat opwinding biedt. De belevingswereld is niet veel groter dan het stoffige stadje. Wanneer Bridges en Bottoms op een roadtrip gaan (die tegenvalt) verlaten we als kijker het stadje niet en dat geldt voor 99% van de speelduur.

Dan is er nog een legertje aankomend acteertalent, geflankeerd door geweldige rollen van onder meer Johnston en Leachman (die er een Oscar voor wonnen) en geschoten in stemmige, ietwat gritty zwart wit fotografie (en soms zelfs bloedmooi). Naast het drama zorgen oude filmbeelden en muziek voor een fraaie tijdsimpressie en dat maakt de film af.

Net als Targets een heel bijzondere film, maar was die film soms wat onevenwichtig, is deze film verrassend sterk in balans. 4 dikke sterren.

Vond het wat lastig inkomen met deze film, maar na een tijdje valt alles op zijn pootjes terecht en blijft er een mooie rauwe schets over van een Texaans plaatsje waar de gloriedagen langzamerhand wegwaaien en het vervalt in een stoffige troosteloze bende. De personages zelf en hoe ze met elkaar omgaan heeft ook wat mistroostigs. Twee vrienden zijn duidelijk zoekende in hun leven, het knapste meisje doet aan hoerig gedrag en een ouwe vent mijmert over hoe mooi het vroeger was. Dat soort dingen krijg je dus te zien.

Had trouwens niet door dat een jonge Jeff Bridges een van de hoofdrollen vervulde. Al dacht ik op een gegeven moment "ehm, waar herken ik die blik van die gast nou van?" Achteraf kan ik daarvan de link leggen met The Dude . Anyway okeeje film dus en ben benieuwd naar meer werken van Peter Bogdanovich. Zijn stijl van film bevalt me wel.

Een voorvader van Gummo, al doe je daar deze film wel wat mee tekort, want het is juist veel persoonlijker en emotioneler dan eerder genoemde film (naast natuurlijk volledig anders qua stijl). Er gebeurt aan de oppervlakte niet zo heel veel, maar daaronder speelt er veel weemoedigheid en maatschappelijke veranderingen. Vond het vooral tegen het einde erg goed werken. 4*

Na een aansporing hier en eentje elders van de grunt was vanavond een goed moment The Last Picture Show op te zetten. Ik had kaartjes voor de Back to the Future marathon, maar ik was niet fit en mijn vriendin ziek. Dat werd hem dus niet. Maar een rustige film thuis op de bank, dat kon gelukkig wel.

Na tien minuten werd het wat onrustig naast me en kwam de vraag 'wat vind jij'? Ik zei 'wacht nou maar...', en een half uur later zaten we beiden volkomen gebiologeerd te kijken. Ik denk dat je The Last Picture Show een langzamere film zou kunnen noemen, al gold dat voor ons na de langzame start geen moment meer. Er gebeurt zóveel... Het meeste bestaat alleen uit subtext, blikken, implicaties en karakterontwikkeling.

Nu ga ik ervan uit dat het door Welles aangereikte idee in zwartwit te filmen sowieso een groot deel van het actiebeluste publiek buiten de deur houdt, maar het kan nooit kwaad te benadrukken dat het tempo van de film wel degelijk stijgt. Overigens kwam The Last Picture Show op mij helemaal niet over als erg oud, al is het een seventies film die speelt in de jaren '50. De menselijke behoeften en wat we doen, zijn niet wezenlijk veranderd in die tijd. Ik kon me er in ieder geval prima in verplaatsen.

Prachtig geacteerd door Bridges, Bottoms, Burstyn, Leachman en Johnson, waarvan die laatste twee een Oscar wonnen voor hun rol, Bridges en Burstyn waren genomineerd. Ook Sheperd is uitstekend en uitermate geloofwaardig als mooitje van de verstofte stadje waarvoor gewaarschuwd wordt. Je weet dat het slechts nieuws is, maar je snapt alsnog dat ze voor de bijl gaan. What else is there to do?

Bogdanovich heeft zijn film gevuld met emotie en menselijkheid. Zelfs de minder plezante trekken van zijn karakters lijkt hij meer te registreren (en soms zelfs te nuanceren) dan te veroordelen. Maar het voelt zo echt. Ik weet nu al dat dit een film is die ik ga herzien. Eenzelfde epische inhaalslag als Metalfist zal er niet inzitten op de MM schaal, maar aangezien ik nu op een 8,4 zit is een halfje erbij zeker niet ondenkbaar.

Prachtige review van Ebert trouwens. Op de vreemde grammaticale fout na dan. 8.4 - 4*

Herziening 2: U.S.A. 1951 dat moet voor mij wel zo'n beetje de meest gemiste periode zijn: diners, poolhalls, bioscopen en de radio die de hele dag fantastische muziek ten gehore brengt. Het brave is er inmiddels wel af dankzij pulpboekjes, Hollywood en Hank Williams. Oh en natuurlijk de prachtige vormgeving van alles. Vraag is wel of het ook daadwerkelijk zo mooi uitzag als in het geweldige zwart/wit van deze film. Meesterwerk!

The Last Picture Show, het trok me eigenlijk nooit zo, en ik weet eigenlijk niet eens waarom. Ik had ook geen flauw idee waar de film over zou moeten gaan, dus dat was het niet. Eerdere films van Bogdanovich zijn me ook prima bevallen, ook dat was het dus niet. Hoe dan ook, eindelijk is het dan zo ver, en ik ben dik tevreden dat het dan eindelijk zover is gekomen.

TLPS biedt een prachtig, levensecht portret van het leven in een klein, typisch stadje in Texas. De focus ligt voornamelijk op de opgroeiende vrienden Sonny en Duane, en vanuit dat blikveld bekijken we het dagelijkse leven in hun stadje, en het leven van hun stadsgenoten waarmee ze in aanraking komen. Het levert een fraai overzicht van het kleinestadsbestaan - de vriendschappen, de verveling, de feestjes, de relaties, het mooiste meisje van de stad die zonder het zelf te beseffen een wig drijft tussen vriendschappen, het langzaam verdwijnen van de paar leuke dingen die er te doen zijn, en het simpelweg ontgroeien van je omgeving. Geweldig acteerwerk ook over de hele breedte, en ik ken weinig films die zo'n levensecht beeld van het dagelijkse leven geven. Best langzaam, soms prachtig, soms bitter: ik ben onder de indruk. Naar boven afgerond, 4.5*.

Een film over coming-age, gemaakt in de 70's, maar met de uitstraling van de 50's. De stijl en de sfeer brengen je 20 jaar eerder in de tijd. Het gebruik van zwart-wit helpt daarbij. Het is dan ook des te opvallend als er naakt in beeld komt. Iets wat je in het Hollywood van de jaren '50 niet zou verwachten. Toont meteen aan dat je denkt dat je naar een oudere film aan het kijken bent.

Ondanks de mooie sfeer is de film soms wat verouderd. Klinkt wat raar nadat ik zo net de film prees omdat het de jaren '50 terugbracht. Dat is mooi, maar dan is het vergelijk ook snel gemaakt met bvb Rebel without a cause. Wel uit de jaren '50 en iets meer dynamiek. Maar het is toch nog genieten en de acteurs doen wel hun best.

Erg fijne coming of age film over mensen in een stoffig dorpje in Amerika. Gemaakt in de jaren 70, maar het draait om de jaren 50, toen jongeren voor het eerst wat meer vrijheden kregen of namen op diverse vlakken. De film is dan ook enorm sfeervol, met prachtige typische Amerikaanse locaties. De pittoreske restaurantjes, bars, bioscoop, oude auto's etc. Van die gebieden waar de tijd stil lijkt te staan. Ook de countrymuziek die je constant hoort werkt enorm sfeerverhogend. Ik waande me ook weer even in een truck op het platteland, tijdens het spelen van GTA met radio K-Rose op haha (gamers herkennen dit).

De film is geschoten in zwart-wit, waar niks mis mee is. Niet dat ik het hier een enorm sterk pluspunt vond, maar je merkt wel dat je met zwart-wit toch een wat andere sfeer kan creëren. De film begint redelijk luchtig, maar wordt naar het einde toe serieuzer en droeviger. Zo blijft alles boeien, al moet ik bekennen dat ik de 2 uur speelduur wat aan de lange kant vond. Daar had wel een stukje af gemogen van mij. Geinig trouwens om een jonge Jeff Bridges te zien. Speelde prima, zoals de rest van de cast ook niet slecht was. Cybill Shepherd had ook nog een mooie, sexy zwembadscené.

3,5*

Poëzie, het is niet van alledag dat ik zulks een beladen term aan een film hang, maar vandaag is wel zo'n dag. Maanden nadat ik dit filmische werk van buitenissige proporties heb bezichtigd, komen er op beschouwende momenten nog steeds flarden schoonheid uit deze film in mijn hoofd voorbij suizen. Ik zou alle parten en delen die tot de verbeelding spreken, maar dat doe ik niet, omdat ik bang ben dat mijn loftrompet niet hard genoeg zal schallen voor dit kunstwerk. Die Cybill Shepherd heeft het trouwens ook goed bekeken, behoudens haar mooie snoetje, door in 2 van de beste films ooit (de ander is uiteraard Taxi Driver) plaats te nemen. Zo'n snoezige femme fatale in wording, welke man zwicht er niet voor.

De 50s, die had ik nog niet gehad denk ik.

Het nadeel van films blind ingaan is dat je soms naar iets zit te kijken waar je écht op dat moment geen zin in hebt. Als ik geweten had dat The Last Picture Show weer een Amerikaanse coming of age film rond een groepje jongeren (met focus op tijdsbeeld) zou zijn, ik had de film allicht niet uitgezocht.

Het enige wat die film dan nog een beetje draaglijk maakt is de losse sfeer die er vaak hangt. Maar ook daar heeft Bogdanovich geen zin in, het is tristesse van begin tot het eind, geschoten in een druilerig zwart/wit en redelijk armoedige setting. Het maakte de film er echt niet beter op.

Zonder enige binding met welk personage dan ook zit je je dan vooral af te vragen wat deze film nu net wil brengen, of waarom je hiervoor 120 minuten zou gaan neerzetten. Een passend antwoord heb ik in die twee uur niet kunnen verzinnen, al was het dan niet wegens tijdsgebrek. Wie de personages en hun intriges wel interessant vindt of zich interesseert in het tijdsbeeld zal hier best wat kunnen uithalen, maar verder heeft deze film echt nul de ballen te bieden.

Een draak van een film, met vreselijk vervelende personages, lamlendige muziek en troosteloze cinematografie. En dat uitgesmeerd over meer dan twee uur (want uiteraard de lange versie gekeken). Mnee, volgende keer sneak peak ik toch even naar het genre alvorens aan een Amerikaanse klassieker te starten denk ik, even helemaal genoeg van vervelende Amerikaanse pubers die vervelende puberdingen doen, in welk decennium dan ook.

0.5*

De mentaliteit in een klein stadje in de US, begin jaren 50, waar verveling en lust naar genot primeren en waar uiteindelijk niets overblijft dan ontgoocheling en menselijke desolatie. Treffend hiervoor is de eindscène waar een stevige wind door de straten van het stofferige stadje blaast en allerlei voorwerpen doet dwarrelen als stukgeslagen illusies.

Goede film, beslist, die echter naar mijn gevoelen wat tempo mist en toch wel in herhalingen vervalt en enigszins voorspelbaar is.

De acteurs, zonder uitzondering, hebben zich in hun rol uitstekend ingeleefd.

Nostalgisch waren de hits van beginjaren 50 : Frankie Laine, Kay Starr, Jo Stafford...

Letterlijk en figuurlijk een kleurloze film. De zwartwit beelden zijn wellicht bedoeld om wat meer in de tijdsgeest te komen, maar zorgen er vooral voor dat er visueel weinig te genieten valt. Daar waar zwartwit beelden vaak iets extra's kunnen brengen, is dat hier niet het geval. Coming of age films kan ik doorgaans wel waarderen, maar hier zit bijna niks in. Geen interessante personages en geen boeiende verhaallijnen. De film is veelal ronduit saai. De desolaatheid en uitzichtloosheid van het Texaanse stadje komen bij vlagen wel goed naar voren, maar om daar nu ruim twee uur voor uit te trekken...

“One thing I know for sure. A person can't sneeze in this town without somebody offering them a handkerchief.”

Schitterende klassieker van Peter Bogdanovich. The Last Picture Show neemt zijn tijd om een mooi beeld te schetsen van een klein stadje in verval. Jongeren dromen van meer, ouderen komen niet meer weg, winkels sluiten, vertier is er weinig en de verveling slaat toe. Geweldig hoe Bogdanovich Anarene, Texas heeft weergegeven, en de zwart-wit beelden zorgen alleen maar voor nog meer sfeer.

Bottoms en Bridges zijn uitstekend als twee vrienden die steeds meer uit elkaar groeien, en Shepherd zet ook een interessante rol neer als het mooiste meisje van de school/stad. Dat weet ze zelf ook wel en ze kan heel manipulerend en sluw zijn, maar achter die façade gaat ook een grote onzekerheid schuil. Net zoals bij alle personages, want de toekomst ziet er voor de meeste niet al te rooskleurig uit. Het laatste gedeelte laat zien dat het stadje echt aan het uitsterven is (de bioscoop sluit zelfs), en dat laatste shot van het gezicht van Bottoms spreekt boekdelen.

Mja. Op momenten wel aardig, sfeervol en de eerste helft van de film heeft nog wel wat pit, maar tegen het einde toe zakt het allemaal wat in en had het niet meer helemaal mijn aandacht. Wel leuk dat het de jaren 50 is door een 70's bril, duidelijk gemaakt in een tijd dat men niet meer schrok van wat blote borsten en gevloek, iets dat je in films uit de jaren 50 zelf niet snel zal tegenkomen.

Op zich wel aardig om zo'n gemeenschap en jongeren uit die tijd te zien, al wordt de film enigszins repetitief met mensen die net wel of net niet met elkaar zoenen of naar bed gaan.

Wel erg leuk om een jonge Jeff Bridges te zien, ik ken hem alleen als the Dude en daarna. Toen al een leuke gast met dezelfde uitstraling als later. Ook Timothy Bottoms doet het erg goed en zet een prima rol neer. Maar uiteindelijk toch net iets te saai en voor mij niet memorabel genoeg voor een hogere beoordeling.

3*

The Last Picture Show stond al geruime tijd op mijn to-see lijstje en ik ben blij deze uiteindelijk de kans gegeven te hebben, want het is een erg goede film geworden. Peter Bogdanovich weet in de eerste plaats een zeer sfeervolle film af te leveren. De keuze voor zwart/wit is uitstekend en geeft een extra dimensie aan de deprimerende sfeer die over deze film hangt. De verlaten straten, het restaurant of de cinemazaal waar amper volk is,... Bogdanovich weet gedurende de hele speelduur de juiste sfeer neer te zetten.

Ik begrijp best dat velen deze film als traag zouden omschrijven, maar dat gevoel had ik zeker en vast niet. Er is wel een zekere traagheid aanwezig die perfect past bij de sfeer, maar er zijn meer dan voldoende ontwikkelingen die de film gedurende de hele speelduur boeiend blijft houden. Voor mij is Cybill Shepherd de grote ontdekking met haar personage Jacy. De zwembadscène is een erg sterke scène, maar ze weet gedurende de hele film erg overtuigend te spelen. Ook Timothy Bottoms is zo'n naam die niet meteen een belletje deed rinkelen bij mij, maar ook hij zet een sterk personage neer als Sonny. Vooral de scènes met Ruth steken er bovenuit en zeker de eindscène wanneer Ruth de enige overgebleven persoon is waar Sonny naartoe kan na de dood van Billy.

Na een nachtje slapen heeft deze film op mij kunnen inwerken en mijn twijfels om deze een 3.5* te geven zijn weggewerkt, want 4* verdient deze zeker en vast.

4*