The Last Picture Show (1971)

Goed, maar vaak overschat.

Schijnt in die tijd een verpletterende indruk achter gelaten te hebben maar daar is nu niet veel meer van over. Wel goed geacteerd en goed in elkaar gestoken, maar toch vond ik American Grafitti een stukje beter.

Mooi camerawerk, maar ik heb de film altijd wat overschat gevonden. Beetje traag.

Destijds inderdaad verpletterend !Nu iets te traag maar nog steeds indrukwekkend !

Toch viel die traagheid nu ontzettend mee, op een warme zomeravond, de film heeft vooral veel sfeer en een prachtig diepzinnig script. Ik verhoog naar 4.5* Wrang en bitter. En Jeff Bridges, briljant. Toen al.

Wel wat traag, maar toch aardig.

Ik had Timothy Bottoms nog nooit eerder gezien, maar zijn spel sprak me enorm aan. En ook leuk om een hele jonge Jeff Bridges te zien.

5 punten en geen tiende minder voor de film der films. Wie deze niet in de top 10 heeft staan heeft hem niet gezien.

Niet in mijn top 10 maar wel 5 sterren. Prachtige gefilmd en geacteerd, mooi verhaal.

Om maar vooral niet te vergeten: de geweldige muziek van Hank Williams.

Nu bij imdb in de top 250.

Goede poster hierboven overigens.

De zwembadscene met Cybill Shepherd maakte indertijd veel indruk op mij. Zij mag daarom ook niet ontbreken in de acteurslijst...

Aangrijpend, en niet de meest opbeurende film

Indrukwekkend meesterwerk over een stadje zonder bestaansrecht. Het camarawerk verdient ook een pluim zeg. 5*

Uitermate aangrijpend.

Erg goede film.

Eentje die de vinger op de zere plek durft te leggen.

Bijzonder omdat ie a/ uit de VS komt en b/uit '71.

Inderdaad nogal deprimerend, maar wel enorm sfeervol. Helaas is de verhaallijn me toch wat te soap-achtig.

Dat (tussen aanhalingstekens) zijn de meeste van dat soort films, net als Boogie nights, Fast times, Short Cuts etc.. etc..

Bij die drie films vind ik dat reuze meevallen.

Ik snap wel wat je bedoelt hoor. Maar het is eerder een sfeerschets dan een 'echt' verhaal.

Het is inderdaad meer een sfeerschets dan een verhaal en juist daardoor leek het voor mij in het eerste uur alsof er nooit iets boeiends in de film zou gaan gebeuren. Gelukkig wordt de film in het tweede uur stukken beter en zelfs erg aangrijpend. Op het einde bleef ik toch wel met een droevig gevoel achter. Er wordt dan ook prachtig geacteerd. Jammer van het eerste saaie uur, want dat voorkomt een hoog punt bij mij.

3 sterren

Een mooie en sfeervolle film. Een gewaagde film overigens voor een Amerikaanse film uit 1971. De film begint traag, maar wordt geen moment saai. De acteerprestaties zijn ook van hoog niveau en vooral de sfeer in de film sprak mij erg aan.

3.5*

Verrassende, rauwe film van Bogdanovich met een fragmentarisch, maar boeiend scenario, uitstekende acteerprestaties en één zwakke plek: Cybill Shepherd. Haar prestatie is zelfs zo ondermaats dat ze wel in een andere film lijkt te spelen. De enige reden waarom ze de hoofdrol kreeg is natuurlijk omdat Bogdanovich een oogje op haar had (ze zouden later trouwen), maar op filmtechnisch gebied was het een misser van formaat om haar zo'n belangrijke rol te geven. Gelukkig bewees ze naderhand in Taxi Driver dat ze wel degelijk beter kon.

Op de rest van de film is er weinig aan te merken. De troosteloze zwart-witfotografie maakt de sfeer alleen nog maar somberder en alleen de country-en-westerndeuntjes (hoe irritant ook) lijken een klein beetje vreugde te brengen. Ik was ook erg verrast door de goede rol van de mij verder onbekende Timothy Bottoms. Wat een enorme uitstraling heeft die jongen, en zelden zulke trieste ogen gezien.

4 sterren.

nooit geweten dat ik een zwartwit film zo goed kon vinden. 4* van mij, echt boven verwachting!

Zwart/wit of kleur maakt niet uit, betekenis. Kwaliteit blijft altijd boven drijven, zo ook met deze film.

Erg goede film, met een bijzondere 50-jaren sfeer.

Ik heb genoten!

3.5*

The comming of age movie of the century je ziet hoe jongeren het leven leren kennen zoals de mensheid het leven (opnieuw) leert kennen net na WO II. "the last picture show" heeft daar in tegen als film zijnde iets van those good old movies are over. De jeugd tegenover een volwassen film.

Qua cinematografie vind ik dit een van de mooiste films die ik heb gezien. Het was zwart-wit met een grove, ruisige korrel, heel bepalend voor de sfeer. De sfeer in de film, die met het eerste shot al wordt bepaald, vind ik heel bijzonder. Het deed me in de verte een beetje denken aan Sam Peckinpah en ook een beetje aan Jim Jarmusch. De triestheid of troosteloosheid van de sfeer die door de personen en het dorpje in deze film heel goed vorm worden gegeven, geven volgens mij een goed beeld van Amerika in die tijd.

Ik heb nooit begrepen wat mensen tegen zwart wit films hebben. Het draagt vaak heel erg bij aan het creeren van een bepaalde sfeer. Kijk maar naar bijv Deadman van Jim Jarmusch die film had minder gewerkt als je hem in kleur had geschoten. Of schindlers list. Ikzelf kijk echt heel graag naar zwart wit klassiekers omdat ik echt het naar de tijd waarin die films gemaakt zijn word gezogen. En een heerlijk gevoel vind ik dat persoonlijk. trouwens gisteren zag ik the last picture show voor het eerst (stond al op mijn verlanglijstje) en vond hem erg goed. Echt zo'n "zo worden ze niet meer gemaakt film" Het laat zien dat film een bona fide kunst vorm is en niet alleen maar commerciele popcorn rommel die we nu bijna altijd voor geschoteld krijgen. Een dikke tien geef ik hem

Same here.

Wat vonden jullie eigenlijk van de cuts tussen de scenes in? Ik vond die echt verschrikkelijk, zo plotseling als elke scene werd afgesloten...

ik heb nooit naar zwartwit films gekeken, omdat ik dacht dat het voor mijn tijd was en van mindere kwaliteit qua sfeer en acteerprestaties etc was. MAAR ik merk duidelijk dat dat nergens op slaat! Dus ik ga nu zeker meer zwartwit films bekijken.