Do the Right Thing (1989)

Dat ik hier op gestemd had was blijkbaar niet echt terecht, want het kwam me allemaal niet bekend voor. 't Is een beetje jammer van de erg lange aanloop, die een beetje gezapig is (past goed bij de temperatuur in de film, dat wel), maar langzaam aan wordt de film steeds indrukwekkender. Vooral een film die beter wordt wanneer je er achteraf over na gaat denken... mooie dvd ook de Criterion regio 1

Wat een heerlijke film. Je krijgt echt het gevoel alsof je zelf door Bed-Stuy loopt bij 40 graden Celsius. In het begin creeert
Lee een slome ambiance waarbij je naarmate de film vordert steeds meer de buurt leert "kennen".


De RadioDJ (Samuel)
De pizzeriaboys
Mooky(Spike) en zijn zus.
Smilie
Buggin' out
De plaatselijke Dronkelap "The Mayor":
Mother Sister.
Radio Raheem.
De drie wijzen uit het oosten
enz...


Geleidelijk aan nemen de spannigen in de buurt toe en dit ontaard in een ijskoude climax.

en die dialogen...echt te bruut voor woorden...


Bijv. als Radio Raheem batterijen gaat kopen bij die koreanen, en die drie gasten die op straat slap zitten te ouwehoeren,enz.


Acteerwerk was ook gewoon subliem, zelfs Spike himself speelt opvallend sterk.

Genoeg geluld...Hatsa een dikke negen voor Lee.

Ik was erg benieuwd daar deze Spike Lee joint en al mijn verwachtingen die ik van te voren gemaakt had, kwamen ook nog eens uit.

Erg sterke goeie muziek (Radio Raheem met z'n Public Enemy) en vooral ook de geniale dialogen vielen op. Een film waarin je je echt kan inleven en je begrijpt ook elke actie van de hoofdrolspelers. Erg indrukwekkende film...

4*

Het is me m'n weekje wel. Na gisteren een film gezien te hebben waar een acteur effectief een meerwaarde betekent, heb ik vandaag de film te stekken waar dit het geval is met het einde van de film. Hopen dat het snel weer overgaat.

Komisch ook hoe ik bij deze film terecht gekomen ben. Was in de waan dat dit een Spike Jonze film was, vandaar dat ik er achteraan gegaan ben wanneer ik de kans kreeg. Pas net voor het kijken kwam ik erachter dat het hier over Spike Lee gaat, één totaal andere mens zo bleek .

Anyway, de film begint redelijk zwak. De eerste 90 minuten zijn lauw, af en toe wel zeer komische scenes (die drie oude kerels onder hun parasolletje), maar ook veel scenes waar ik me aan irriteerde (dat hele black shit, white shit, Korean shit, nigger shit gedoe, die tamme scheldtirades). Toen de film opende met "Fight The Power" zat ik al met m'n ogen te draaien. Halverwege zat ik aan zo'n 2.5* voor leuk camerawerk en enkele leuke scenes, maar verder was er niet veel te beleven.

Het einde was echter wel goed, en toont wat mij betreft een regisseur met ballen aan z'n lijf. Volgens mij gaat het ook helemaal niet om een onvermijdelijke climax, maar om een domme actie die escaleert in een onevenredig serieuze situatie. Een tik die Lee uitdeelt aan de kijker ivm racisme, en allereerst naar z'n eigen "volk". Misschien is het m'n eigen ervaring, maar doorheen de film wordt er niet bepaald sympathie opgewekt voor de zwarte personages, en zijn het vooral hun acties die bezwaren oproepen.

Uiteraard is dit geen anti-black film en is de boodschaap globaal, maar ik vind het van veel lef getuigen om deze weg te kiezen. 2.5* plus een volle 1.5* voor het laatste half uur.

4*, want uiteindelijk beoordeel ik wel een film over z'n gehele lengte, en is de film ook meer dan een mooie boodschap. Hier en daar (vooral het eerste deel) rammelt er vanalles, maar een fantastisch slot maakt het toch nog een zeer boeiende kijkervaring

Meesterwerk. Script en acteerwerk zijn niets minder dan geniaal. Het begint allemaal lekker loom met veel grappige scene's maar wordt gaandeweg steeds grimmiger tot de uitstekende finale. Lee brengt een boodschap over maar doet dat zonder opgeheven vingertje en dat is erg knap. Hij zal zich met deze film niet echt populair hebben gemaakt denk ik.

5*

Juist een sterk statement. De quotes zijn niet persee bedoeld als een standpunten van Lee zelf, maar geven de complexiteit van de oplossingen voor een heel complex probleem weer. Twee stromingen in de burgerrechtenbeweging van de jaren '60. Twee zeer invloedrijke mensen die terugkomen op de foto van de verstandelijk gehandicapte jongen. Gedachten om mee te nemen.

Ik vind het een ontzettend gedurfde film. Lee komt niet met een simpele kijk op het probleem, maar durft een veel complexere film te maken. Geen overduidelijke goed-kwaad lijn. Maar er is wel een onderhuidse spanning, een kleine aanleiding en dan barst een dun laagje beschaving dat de boel jaren net aan overeind heeft gehouden.

Een blijvertje. Zal over tientallen jaren nog als klassieker en belangrijke film gezien worden, daar ben ik van overtuigd.

4.0*

Prima film van en met Spike Lee. Allereerst valt het goede camerawerk op, waarbij soms ook gebruik wordt gemaakt van felle en aparte kleuren.Daarnaast is het acteerwerk van de acteurs prima, waarbij opvalt dat Spike Lee zelf niets onderdoet voor bijvoorbeeld een topper als John Turturro. De film bevat boeiende dialogen en scènes, heeft een aparte maar mooie sfeer om te zien en bevat gewoon een sterk verhaal. De scène waar Radio Raheem batterijen koopt bij de Koreaanse winkel is een topper! . Erg goed is ook dat Lee aan de kijker overlaat om te beslissen voor welke partij hij of zij kiest. Toch wel een aanrader deze film!
4,0*

Feel the love, taste the hate

Veertien jaar na Altmans 'Nashville' blies Spike Lee het genre van de mozaïekfilm nieuw leven in. Resultaat: 'Do the Right Thing', een bruisende schets over raciale spanningen, die vandaag de dag nog steeds bijzonder actueel kan en mag geacht worden. De subtiliteit en ingetogenheid van '25th Hour' blijft echter eenzaam aan de top staan van 's mans oeuvre en laat ons niet geheel toevallig een andere, meer volwassen Spike Lee zien.

De bruisende, broeierige sfeer is vooral een gevolg van de algemene visuele invulling van de prent. Opvallend tijdsgebonden en met oog voor dynamiek geeft Lee zijn prent een funky, door kleurschakeringen gedreven uiterlijk mee. Een specifiek uiterlijk dat zich verder vertaalt in allerhande cameraspielerei en uitgekiende staging.

Enige sereniteit is eveneens op zijn plaats, waardoor 'Do the Right Thing' een harmonische feeling bekomt en kan buigen over een efficiënte beeldspraak. Op die momenten komt de ware aard van 'Do the Right Thing' als uitgesproken mozaïekfilm naar boven drijven: personages worden met zichtbare schwung en charisma doorheen het web van Brooklyn geweven en gedreven.

Ten slotte, naarmate het einde nadert, stijgt de hitte en loopt de koorts hoger op. De gettoblaster krijgt een voorname rol in de weergave van de sociale spanningen en zal dan ook meer en meer op de voorgrond treden.
Op het einde escaleert 'Do the Right Thing' in een al dan niet aangekondigde of onvermijdelijke climax, waarin de iconische gettoblaster andermaal een centrale rol krijgt toebedeeld. De intensiteit waar de prent al die tijd aan heeft gewerkt, resulteert echter niet in de staalharde mokerslag die 'Do the Right Thing' had kunnen uitdelen. De kenmerkende beeldtaal wordt deels uit het oog verloren en maakt plaats voor een enigszins uitgerokken finale, die louter een harde mokerslag uitdeelt. Niettemin, een slechts kleine smet op een verder uitermate intense ervaring.

4*

De film toont van in de beginne overvloedig aan hoe rassenhaat de onderliggende oorzaak is van de vele disputen, verwijten, schermutselingen enz ...in deze multiculurele samenleving in een achteruitgestelde buurt van de Amerikaanse grootstad.

De film tilt zich precies op een hoger niveau wanneer het werkelijk uit de hand loopt en drama's onvermijdlijk worden.

Het wordt aan de kijker duidelijk gemaakt hoe deze nietige, gefrustreerde mensen,eigenlijk aan hun lot overgelaten, met een afkeer voor de gevestigde orde, tot alles in staat zijn, om het even of het nu gaat om idealen of om banaliteiten.

Had het in de beginne wat moeilijk met de verhaalstijl van de film, maar in zijn geheel is dit toch een goede film met een duidelijke boodschap, lees aanklacht.

Tja, erg warm is het buiten niet, maar die hitte straalt dwars door het scherm heen.

Prima film, zit goed in elkaar, leuke personages en ondanks de duidelijk boodschap niet al te moralistisch gelukkig. *Gaat zeker nog meer van Spike Lee zien*

3.5* met kans op verhoging.

De film laat je kennis maken met een wijk in Brooklyn en zijn unieke inwoners. Langzaamaan lopen de spanningen tussen deze inwoners, net als de temperatuur, hoog op. Dit is erg mooi gedaan, met op de achtergrond een geweldige sfeer. Zwarte jongeren op ouderwetse Air Jordans, een boombox die Public Enemy door de straten pompt, Samuel L. Jackson met zijn radiostation. Heerlijk.

Had me overigens wel voorbereid op een film met een boodschap die er echt heel dik bovenop ligt. Dit viel me ontzettend mee. Do the Right Thing is geen twee uur durende les over racisme. Spike Lee's bewondering voor Malcolm X en Martin Luther King is wel duidelijk zichtbaar maar past hier perfect binnen de sfeer van de film.

De film knalde er lekker in met Fight the Power als intro. Naarmate het verhaal vorderde was het alleen maar meer en meer genieten.

4.5*

Spike Lee weet met deze film de situatie in de Amerikaanse ghetto's op een zachtaardige doch effectieve manier te belichten. Dit keer geen depressieve beelden van heroïnegebruikers en opgefokte gangsters met 9mm magnums, maar een zonnig Brooklyn waarin de bewoners ieder op hun eigen manier rond proberen te komen.

De film maakt duidelijk dat de problemen niet van één kant komen. Zo zijn er Italianen en Koreanen die zich proberen aan te passen aan het leven in een zwarte wijk. Op een enkeling na worden ze door iedereen geaccepteerd. Opvallend is dat de Italianen en Koreanen het goed voor elkaar lijken te hebben met hun eigen winkels in tegenstelling tot de zwarten die vooral werkloos op straat rondhangen. Het lijkt nu misschien allemaal wat cliché, achtergestelde zwarten, Italiaanse racisten en Koreaanse winkeliers die allemaal met elkaar op willen schieten maar een enkeling die het toch verpest (en vergeet de racistische politie niet!) maar vergeet niet dat de film al 20 jaar oud is. Do The Right Thing is daarom ook een film die een, bepaald niet onbelangrijke, periode in de Amerikaanse geschiedenis beschrijft.

Dit wordt ook nog eens op een visueel knappe manier gedaan. Brooklyn is even kleurrijk op film vastgelegd als haar bewoners. Samen met de lekkere Hip-Hop zorgt dit voor een heerlijk warme sfeer. Helaas blijft de film toch een belerend toontje houden (waren die quotes van Martin Luther King en Malcolm X nou echt nodig?) maar dit zie ik graag door de vingers.

4,5*

Wow, lekkere film dit. Mooie plaatje, bijzonder fijne muziek en als kers op de filmtaart een sterke boodschap. Zeker de beste film uit Lee z'n oeuvre die ik gezien heb.

Film speelt zich af eind jaren '80 in een gemengde wijk in Brooklyn NY. Sterk vind ik dat Lee niet echt kiest voor een ghetto wijk, met drugsdealende gangs, drive-by shootings en leegstaande verwaarloosde drugspanden ... Nee, Lee laat zijn verhaal afspelen in eigenlijk een vrij respectabele doorsnee buurt met wel zo zijn sociale problemen maar die kan je eigenlijk overal door de Amerikaanse samenleving tegenkomen. Kinderen spelen op straat, er is zelfs een soort van sociale controle, mensen maken praatjes en kennen elkaar, er wordt gewerkt, er wordt geflirt, er wordt lol getrapt op deze bloedhete zomerdag... Niets bijzonders dus.

De mensen uit de buurt worden gevolgd in hun dagelijkse gang van zaken. De film start dan ook met een, een dag uit het leven van... gevoel. Maar toch, langzaam voel je onder de windstille, drukkende grote stadshitte dat de sluimerende frustratie van al die nationaliteiten steeds meer vat krijgt op de bewoners. De hitte, die werkt als een soort snelkookpan. Het stoomt vooroordelen, ontevredenheid en een ontbrekend gevoel van eigenwaarde tot een onvermijdelijk kookpunt.

Lee weet dit overtuigend te brengen door een fantastisch broeierig en zweterig sfeertje te creëren. Sterk, expressief kleurgebruik en camerastandpunten maken het tot een genot om je heerlijk in de film onder te dompelen. Verder is het acteerwerk, eigenlijk zonder uitzondering, bijzonder goed en sterk. Nergens wordt er te kort door de bocht of zwaar over de top gegaan. Wellicht kan je inbrengen dat de personages wat stereotype zijn maar dat vind ik geen recht doen aan de fantastische karakters. Wanneer mensen zich tot een bepaalde groep voelen aangesproken en daarbij willen horen wordt dit groepsgedrag ongemerkt gekopieerd en gaat deel uit maken van die persoon.
Er zitten enkele scènes in, die wat mij betreft, het predicaat legendarisch mogen dragen. Ik noem Radio Rakheem bij de Koreaan en die gast die over z'n witte Air Jordans wordt gereden. Hilarisch doch enigszins onheilspellend.

Spike Lee maakte deze film 3 jaar voor Rodney King, het geeft aan dat hij met Do The Right Thing, heel goed wist aan te geven wat er speelt onder de Afro Amerikaanse gemeenschappen in de grote steden van de UsofA, dat hij met deze film precies de zere plek wist te raken. (inclusief het schofterige optreden van een racistische politie) Dat meer dan 1 op 10 Amerikanen zich nog steeds een tweede rangs burger voelt.
Je zag dit ook met de recente overwinning van Obama toen eindelijk deze bevolkingsgroep zich durfde uit te spreken, een soort opgekropte trots die ineens naar buiten komt.

Film doet me terugdenken aan Rukiah, een afro-amerikaanse dame uit Atlanta waar ik een paar jaar terug een paar zeer interessante avonden mee heb gehad. Zij veranderde mijn kijk op deze problematiek en deze bevolkingsgroep meer dan Spike Lee ooit zal kunnen met een film maar toch... Hij mag best in het rijtje aansluiten.

Indrukwekkend.

4.5*

Wauw, knappe film over racisme en dan nog in een compleet ander jasje.

Een ander jasje qua thema vooral. Dit keer worden de sneren eigenlijk gegeven naar de zwarten zelf die zelf de Koreaan discrimineren en vol vooroordelen over de blanken lopen. Er wordt ook steeds gesproken over 'our neighbourhood'. Blanken mogen hier niet wonen, dit is 'our neighbourhood' get out ! Spike Lee zet zichzelf en zijn ras hier voor de vraag of ze eigenlijk ook niet op alles racistisch reageren. En uiteraard gebeurd dat, maar het komt allemaal niet zoveel in beeld als de rest. En ook de rest mag zich vragen stellen. De Italianen met hun 'fuckin' nigga's' en ook de latino's worden hier bij betrokken. Ook gediscrimineerd en tegelijk ook vol vooroordelen.

Ook een compleet ander jasje qua film. De hittegolf is in de stad en het is er aan te merken! It's gonna be a hot day today. Wel zelfs midden in deze koude periode voelde ik dat zomersgevoel van de hitte. Zo van die dagen die je liever heel de dag in je bad zou willen doorbrengen of op het terras met een frisse pint. Spike Lee zet ze hier perfect neer door setting, het aankleden van de acteurs en de gele kleur doorheen de film die het camerawerk echt tot de perfectie ondersteunt. Het maakt het allemaal erg luchtig en samen met de muziek maakt het Do the Right Thing niet alleen een erg vermakelijke film maar een ware topfilm. Respect Spike Lee !

4,5*

Heerlijke sfeer die Spike Lee hier brengt,

Weinig gezien van de beste man. Alleen Miracle at St. Anna. Ook 25th hour moet ik nog zien. Deze film stond al lang op mijn lijstje maar toch ben ik aangenaam verrast door de film. De film weet perfect een dag uit een zwarte buurt te schetsen. De heerlijke sfeer die Spike Lee hier neerzet met lekkere begeleidende saxofoon muziek Alle acteurs doen het ook heerlijk. Zowel de Italians, met Aiello en Turturro en de zwarten. En wat zet Spike Lee hier een goede rol neer als Mookie. Nog erg jong en dan regisseren en nog een hoofdrol spelen. Echt petje af

De leukste rol was mischien wel de rol van Samuel L. Jackson als Mister Señor Love Daddy! Wat een heerlijke quote's weet de man te brengen. En zijn studio gewoon in de wijk geeft ook weer een goed beeld van de buurt.

Het laatste voorval was erg aardig, maar zelfs zonder dit staat de film nog prima.

Heerlijke sfeer en ik ga zeker meer van Spike Lee zien. * * * *

Dan zeg ik het ook nog maar even; sfeer! Wat mij betreft één van de grootste pluspunten (zo niet hét grootste pluspunt) van de film. Heerlijke wegkijker.

Ja, heb best genoten van deze Do the Right Thing. Leuke personages en veel grappige scénes, vooral dankzij het vele gevloek; ''motherfucker!'' klinkt in deze film, gebracht door een 'brother' nét even wat leuker dan normaal. De leuke quotes vliegen je om de oren, vooral Radio Raheem kan er wat van; ''Put some extra mozzarella on that motherfucker and shit''. En dan die scéne dat-ie batterijen koopt nog.

Het einde - de omslag - is indrukwekkend en de (voelbare) hitte in deze film is voor mij een soort van tijdbom die op het punt staat te ontploffen; sterk. Dikke voldoende.

Een verademing na het prekerige Clockers, terwijl die film -frappant genoeg- zes jaar na DTRT kwam. Alsof Lee het idee had dat de boodschap van deze film niet duidelijk genoeg was en dus maar is gaan drammen. DTRT pakt de zaken heel wat subtieler aan, laat je meedeinen op de flow of events en is na verloopt van tijd, als de film dan eindelijk ontploft, ook vele malen effectiever. Een tijdbom met een lange countdown en stof tot nadenken.

Een lange aanloop dus, maar wat voor één. Het is bij tijd en wijle zelfs gezellig. Lekkere muziek en een vrij sterke ensemble cast die een heel resem aan boeiende personages tot leven brengen. Soms net even te theatraal, maar ook de nodige comic relief zodat het niet te zwaarmoedig wordt. Het kleurgebruik accentueert de letterlijke hitte, veel van de ontmoetingen en dialogen werken toe naar een figuurlijke hitte. De scheldpartijtjes zijn wat overdadig, maar verder weet Lee toch een broeierig sfeertje met onderhuidse spanningen op te voeren. Zeker dat sfeertje is kenmerkend, het onderscheidt de film toch van vele anderen.

De climax op zich is niet zo verrassend, de wijze waarop deze tot stand komt wel. Lee maakt een statement met de lange stilte die volgt nadat Raheem is afgevoerd en de ontlading bij zijn eigen karakter, Mookie. Geen heethoofd, maar hij steekt wel de lont in het kruit. Wrang en weinig opbeurend, net als het sluimerende wij/zij-gevoel dat de film overneemt. Het maakt DTRT wel tot een krachtige, relevante film. Met recht een Spike Lee Joint.

Sfeervolle, wervelende film over vooroordelen en hoe ze kunnen escaleren in echte problemen.

Vooral erg broeierig, en de juiste keuze van Lee om dat tot uiting te brengen in de rood-gele gloed over de beelden. Verder een film zonder al te veel verhaal, lang is het gewoon a-day-in-a-life en de sfeer er omheen, maar uiteindelijk leidt iets onbenulligs tot meer serieuze materie. Feitelijk voel je dat ook wel aankomen in bepaalde scenes waar de 'niggers' zelf duidelijk ook racistische momenten kennen. Gelukkig gaat Lee er niet belerend mee om en dat maakt het een veel genietbaardere anti-racisme en anti-geweldsfilm dan vele anderen. Stuk beter ook dan zijn eigen Malcolm X.

4*

Alles is hier zowat gezegd. Het blijft inderdaad een geweldige film. Een heerlijke, broeierige sfeer. Kleurrijke beelden. Komische situaties. Een prachtige tijdsschets (de kleren! de muziek!). Die indrukwekkende climax. Goeie acteurs. Appetijtelijke pizza's!!

Topfilm. 4,5*

Amusante film, met een beduimeld en verstikkend sfeertje.

Mooi kleurgebruik, dat de hitte veelvuldig benadrukt. Ik moest menig maal aan mijn voorhoofd voelen of ik ook niet aan het zweten was.

Er zit nauwelijks een lijn in, de scènes volgen elkaar zowat willekeurig op, en je wordt als het ware in het diepe van Bedford-Stuyvesant, Brooklyn gegooid. Op dat punt deed de film me af en toe aan Bringing Out the Dead van Scorsese denken (verder natuurlijk een compleet andere film).

De personages vliegen je (letterlijk) om de oren. Beetje een irritante en flauwe rol van Samuel L. Jackson, die een bijzonder foute deejay vertolkt. De drie oude mannen, die in vijf zinnen denken wereldproblemen op te kunnen lossen, zijn vermakelijk. De Italianen zorgen voor een grijpbare spanning, vooral goed aangezet door de broer van Materazzi – John Turturro. Verder een bonte stoet van opgeblazen wannabe-gangsters tot aan machteloze Zuid-Koreanen. Heb best kunnen genieten van al deze types.

Wat ik mis, is een echte klik met de film, een band met de hoofdfiguren. Het kabbelt vooral wat voort, en dat is fijn – vanwege de hitte – maar verliest tegelijkertijd aan intensiteit.

Goed einde, zonder overdreven aandrang naar sentiment, maar zich vooral vasthoudt aan het realisme.

Ruime 3*

Fucking geweldige film.

Deze film is zo fucking goed om zoveel redenen. De fucking kleurrijke sfeer met een fucking goede roodkleurige stijl die een fucking fantastisch potret schetst van een zwarte buurt in het fucking Brooklyn van de jaren '80. De fucking karakters spelen een fucking heerlijk spel. In weinig andere fucking films zie ik een anti-racistische boodschap zo fucking goed overgebracht als in deze. In tegenoverstelling tot fucking gejank en emotionele muziek trapt deze fucking film je gewoon in de ballen en confronteert je met de fucking racistische en opgefokte samenleving van een Amerikaanse buurt.

Het fucking soepele, sketch-achtige verhaal vouwt zich uit door gebruik te maken van de fucking ervaringen van de hoofdpersonen. Niet iedereen in de buurt is blij met de fucking pizzeria en ze stoppen hun mening ook niet in fucking hoekjes. Al deze fucking onvrede en hypocritische houding tegenover de pizzeria zorgt uiteindelijk voor de fucking onverwachte climax. En als je niet een klein beetje fucking geëmotioneerd was door deze gebeurtenis heb je geen fucking hart, vind ik.

Fucking geweldige film!

PS: er wordt veel gevloekt in de film

Geweldige film die zich afspeelt tijdens een snikhete dag in Brooklyn. De Amerikaanse samenleving in één straat. Een film over rassenhaat, de multiculturele samenleving en bovenal tolerantie. Mede door de drukkende warmte en de cameravoering is de spanning voelbaar. En deze komt dan ook tot uiting in een sterke apotheose. De uitstekend samengestelde cast en een goeie soundtrack maken deze instant Amerikaanse filmklassieker af.

Ijzersterke film van Spike Lee, waar een groot deel van zijn reputatie van afhangt en dat is begrijpelijk. Weinig films weten de spanningen van een multiraciale samenleving te vangen zonder daarbij partij te kiezen. Het zit vol met personages met zwaktes. Dat Lee de situatie langzaam laat escaleren, waardoor het grotendeels lijkt op een day-in-the-life film, is erg sterk. In feite zou het prima gewerkt hebben als het inderdaad gewoon een glimps was gebleven van deze wijk, want Lee is erg goed in het vangen van het reilen en zeilen van het dagelijkse leven daar, met een bijna ritmisch gevoel voor humor en drama. Bijna een rapnummer in filmvorm dus. Maar als de klap komt, komt die ook hard aan.

Misschien ligt de drang om er een film over racisme te maken er wat dik bovenop (en zou Spike Lee weten dat hij tegenwoordig wat lijkt op Buggin' Out?) en zijn veel van de dialogen weinig subtiel, maar je voelt gewoon de onderhuidse haat en dat weten niet veel films over dit onderwerp te bereiken. Dat het ook heel sfeervol en humoristisch is zorgt ervoor dat het ook nog eens een film is waarvan ik een hoge herkijkwaarde verwacht.

4*

Een mooie reportage over een dag uit het (samen)leven in hartje Brooklyn, een smeltkroes van diverse etnische groeperingen. Jaren geleden heb ik een lang weekend mogen doorbrengen in een hotelletje niet zo ver van Stuyvesant Avenue, de straat waar de film zich afspeelt. Daarom zat ik met extra interesse de grote en kleine, humorvolle verhalen van de mensen daar te bekijken tot mijn rust plotseling wreed verstoord werd door de gewelddadige climax, waarin alle onderhuidse spanningen tot uitbarsting kwamen. Zonder twijfel heel erg realistisch, maar die climax gaf de film van het ene op het andere moment een totaal andere kleur. Toch wel jammer. Niettemin een prachtige film van Spike Lee met een geweldige rol van Danny Aiello.

Topper in het socio-kritische genre rechtstreeks uit het multiraciale buurt in Brooklyn. Het is zinderend heet in deze film en de spanningen lopen dan ook nog hoog op rond een pizzeria. Allerlei karakters komen aan bod: typische Italianen, leipe Koreanen en een heel scala aan Afro-Amerikanen. Ze hebben allemaal hun (meestal komische) nukken en daarbij worden de goed en hip geschreven dialogen tussen hen tof gebracht. Een feestje om naar te kijken dus .

Ohja, ook nog even vermelden dat Spike Lee de film lekker vlot geschoten heeft met origineel en verschillend camerawerk. Anyway, dit alles maakt de film daardoor niet zo zwaar om naar te kijken. De anti-racistische boodschap wordt bij de kijker er namelijk niet ingeramd, zeker als blijkt dat alle karakters er eigenlijk een zooi van maken uiteindelijk.

Sterke film, die ook anno 2015 nog razend actueel is, ook in Nederland zij het niet op rassenproblematiek maar wel op de multiculturele samenleving in het algemeen. Lee lijkt ook te zeggen dat ondanks goede bedoelingen, ondanks de beste wil van de wereld, uiteindelijk je niet naast elkaar kan leven. En ik denk dat hij gelijk heeft. Uiteindelijk ga je in vooroordelen denken (en hetgeen met vooroordelen is nu net dat ze vaak worden bevestigd) en ga je je ergeren aan elkaar. Typerend is dat juist diegenen die er de hele film lang wat van proberen te maken hun geduld verliezen.

Lee stopt dit alles in een op het oog frisse zonnige film. De warmste dag van het jaar, de wijk in Brooklyn is zonnig en kleurrijk (ik bedoel niet de bewoners) en eigenlijk is deze buurt ver verwijderd van de realiteit. Het lijkt eerder een idylle, maar achter die façade gaat nogal wat pijn en leed schuil. Misschien had ik een wat meer realistisch portret willen zien, maar de keuze van Lee werkt wel en zo wordt het geheel een prachtige parabel die vooral lekker wegkijkt.

Lee spaart ook zijn eigen groep niet. Juist de zwarten in de film zijn vervelend en lijken op Jackson na allemaal niet te werken (wat Lee zelf doet als bezorger mag je geen werken noemen). Dat werk wordt door de Italianen gedaan en de Koreanen, ook al minderheden, maar allicht meer geslaagd in de samenleving, zo lijkt Lee te zeggen. En die vechtpartij op het eind, met de dood van de radioman als gevolg, is toch echt niet de schuld van de Italianen. Ik kon ook niet anders dan volledig begrijpen dat juist zo'n vervelende vent dood ging en had daar ook geen moeite mee. Tegenwoordig zouden allerlei filmpjes op het internet komen, maar die beginnen pas op het moment dat de jongen door de politie wordt gegrepen. Nog een reden standaard die agenten met camera's uit te rusten. Zo voorkom je willekeur door het korps maar ook de macht van social media die tegen je kan keren.

Acteerwerk is wisselend. Veel karikaturen (het is ecter wel zo bedoeld) met Aiello als enige echt goed uitgewerkte rol. Een prachtig vaderfiguur die het beste probeert maar gewoon de samenleving (en realiteit) tegen zich heeft. 4,0* maar als het iets rauwer was geweest had die misschien nog beter kunnen zijn.

Geen slechte film, maar overtuigen kan het mij ook niet echt. De personages zijn wel heel erg karikaturaal. Sommige zijn grappig of anderszins overtuigend, maar met andere personages valt weinig aan te vangen. Het komedie-element slaagt zo hier en daar wel en de film beschikt over een prettig sfeertje. Het statement dat de film wil maken slaagt echter niet helemaal, vooral omdat het eind zich wat moeizaam verhoudt tot hetgeen eraan vooraf gaat.

Lee scholtelt een film voor met een ogenschijnlijk simpel verhaal waar alle ruimte wordt gelaten aan de karakters, die erg verschillend zijn maar één ding gemeen hebben: koppigheid. De film is in eerste instantie opparvlakkig en richt zich men name op de dagelijkse beslommeringen van verschillende karakters.

Plots slaat het verhaal om; alles wat onderhuids zit komt boven water. De kritische kijk op de donkere bevolking geeft een genuanceerd beeld en de maatschappijkritiek komt erg sterk uit de verf, ook ruim 25 jaar later nog.

Mooie film die de lelijkheid van racisme sterk laat zien. Daarbij kiest Lee ogenschijnlijk geen partij door in elke bevolkingsgroep een paar sympathieke en een paar lompe personages te stoppen. De onvermijdelijke climax hakt er daarna stevig in.

“I detest this place like a sickness.”

IJzersterke film van Spike Lee. Hij heeft duidelijk zijn hart en ziel in dit project gestopt, en het resultaat is een politiek geëngageerde film met een duidelijke boodschap, maar Lee vergeet ook niet om een levendige en vlotte film af te leveren. Want Do The Right Thing barst van de energie, en vanaf het openingsnummer van Public Enemy voelt de film aan als een levend organisme.

Brooklyn wordt op een authentieke manier weergegeven, en op de warmste dag van het jaar broeit het tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Met Sal’s pizzeria als centraal punt, en dat alle opgekropte woede en frustratie uiteindelijk explodeert is geen verassing. Spike Lee toont hier aan wat voor meesterlijk regisseur hij is, en ook het acteerwerk van Aiello, Esposito, Turturro, Perez en Lee zelf mag er zijn. Het eindshot, met de quotes van Malcolm X en Dr. Martin Luther King, is een passend einde na wat je net allemaal hebt gezien.