One Hour Photo (2002)

Voor het grootste deel een prima film, met een fijne rustige opbouw en een mooie vormgeving. Jammer dat de ontknoping uiteindelijk een beetje vergezocht was, en eigenlijk niet zo heel spannend allemaal. The One Ring heeft wel gelijk dat het bedreigen met een mes en het politiestuk in het hotel misschien niet zo past bij een film als deze, en wat ongemakkelijk overkwam.

Verder uiteraard wel een goede rol van Robin Williams, en een fijne sfeer. Had op momenten misschien net wat rauwer mogen zijn. We zien hier en daar een paar van zulke momentjes, maar niet genoeg om uiteindelijk echt memorabel te zijn.

3,5*

Met een Robin Williams filmtour bezig, op aanraden van mn oom deze opgezet. Opzich een heel aardig filmpje, maar het gaat op t eind toch de mist in.

Om positief te beginnen acteert Williams wel fantastisch. Zet ongekend goed een gekwetst figuur neer. Ook alle medespelers houden goed stand, maar Williams speelt ze weg.

Lekker sfeertje, en een verhaal waar je veel uit kan halen. Want het concept is sterk. Maar de uitwerking ervan gewoon minder. Het einde beviel me niet. Ja hij fotografeert t stel alleen maar om de vader te plagen die zn gezin verwaarloost. Dit einde had zoveel meer impact kunnen hebben. T blijft een beetje braafjes..

Williams zn prestatie zorgt voor een dikke voldoende.

Sterk filmpje, met vooral een voortreffelijk acterende Williams.

En da's opvallend, want Williams is (was) doorgaans toch geen acteur die bij mij hoge verwachtingen schept. Na deze film gezien te hebben, kan ik niet anders dan concluderen dat ie toch aardig wat in z'n mars had, aangezien hij zich hier van z'n beste kant liet zien. Prachtige personage, dat eigenlijk continu balanceert op het randje van sympathiek en onsympathiek, maar toch telkens de juiste snaar weet te raken.

Daarnaast een niet zo heel bijzonder verhaaltje, maar wel een best bijzondere stilering. Erg mooi kleurgebruik (veel gebruik van wit), en strak camerawerk. Kortom, visueel gezien absoluut geen slappe koek. Ook de soundtrack sluit hier keurig bij aan, wist bij momenten zelfs erg sterk uit te pakken.

Wel ben ik het met de user boven mij eens dat het einde wat flauwtjes is, waardoor de 4,0* die de rest van de film wél verdient, helaas iets naar beneden geschroefd moet worden. Nu kom ik uit op een ruime 3,5*. Wel zeker een aanrader.

Briljante, overtuigende film! Onverwachts spannend, origineel en zit qua beeld heel erg goed in elkaar. De kleurtoon van de film is perfect afgestemd op de personages en soms heb je als kijker het idee dat je naar een surrealistisch schilderwerk zit te kijken. Net zo onverwachts zet de steengoede Williams in zijn rol als foto-ontwikkelaar de juiste, aardig duistere, en freaky toon neer. De ene keer krijg je begrip en sympathie voor zijn bewegingen en de andere keer wens je de 'zieke' geest achter slot en grendel. Dikke aanrader, zeker ook als je zelf iets met fotograferen doet! Het verbaasd me dan ook hoe ondergewaardeerd deze film bij velen is.

"The shutter is clicked. The flash goes off and they've stopped time, as if just for the blink of an eye."

Naar One Hour Photo was ik al langer benieuwt en gister avond heb ik hem dan maar bekeken.

De film verteld het verhaal van Sy, een foto-ontwikkelaar voor de plaatselijke supermarkt. Sy ontwikkeld een ongezonde obsessie voor een gezin dat al jaren hun foto's bij hem laat ontwikkelen. Hij beeld zich in dat hij deel is van hun gezin, en zoekt hen ook buiten de winkel op.

Robin Williams is toch zoveel beter in serieuze rollen, dat bewijst deze film maar weer. Het acteerwerk van Williams als Sy is erg sterk. De passie voor fotografie, de obsessie met het gezin, alles komt ongelofelijk natuurlijk over. Eerst zou Jack Nicholson worden gecast in de rol van Sy, maar hoewel ik Nicholson een goede acteur vind, denk ik dat hij nooit zo goed was overgekomen als Williams.

De film begint als een goed drama over de eenzame, maar sympathieke foto-ontwikkelaar die probeert om een band te ontwikkelen met een gezin waarvan hij de foto's ontwikkeld. Naar mate de film vordert des te ongezonder zin obsessie lijkt. Als hij uiteindelijk wordt ontslagen en een geheim van de vader van het gezin ontdekt slaat de film om naar een spannende thriller.

De dialogen over fotografie vond ik geweldig. Wat prachtig is analoge fotografie toch. Ik vond het ook interessant om te zien hoe na de eeuwwisseling rolletjes werden ontwikkeld. Ik dacht altijd dat dat nog steeds in een donkere kamer werd gedaan.

Zoals je van een film over fotografie mag verwachten was de cinematografie erg sterk. De beelden van het gezin leken op familiekiekjes, waar de beelden met Sy zijn eenzaamheid benadrukten. Ook een sterke toevoeging vond ik de nachtmerrie en droomscène.

One Hour Photo is een erg goede film. De film boeit van begin tot einde en ondanks zijn obsessie voelde ik toch sympathie voor William's personage. Fascinerend ook dat je er eigenlijk niet bij stil staat dat een foto-ontwikkelaar alle foto's die hij ontwikkeld ziet, en dus eigenlijk met al zijn klanten mee leeft.

One Hour Photo kende ik al heel lang van naam, maar het kwam er maar niet van. In alle eerlijkheid was de hoofdrol van Robin Williams ook één van de redenen dat het zo lang geduurd heeft, op de een of andere manier associeerde ik deze film altijd een beetje in de komische hoek, en Robin Williams in een komische rol trek ik meestal niet zo goed. De man kan inderdaad een puik potje acteren, maar ik stoorde me toch altijd vaak aan het overdreven gedoe wat in veel van z'n films komt bovendrijven. Mrs. Doubtfire, The Fisher King, Patch Adams, Dead Poets Society, brrrr. Gelukkig ging One Hour Photo een heel andere kant op.

In One Hour Photo speelt Robin Williams de eenzame fototechnicus Sy Parrish. Zonder vrienden, zonder relatie, zonder familie, de man zijn hele leven ís zijn fotografiebaan. Die hij ook gebruikt om foto's van allerlei mensen in huiselijke situaties extra te laten ontwikkelen, waarna hij zichzelf in dergelijke settings waant. In de film zien we Parrish langzaamaan doordraaien, waarbij hij zichzelf steeds verder in zijn eigen fantasiewereld verliest, en waarbij hij geobsedeerd wordt door de familie Yorkin waar hij zichzelf ook binnenwrikt. Met geweld uiteraard. Het is best een aardige film, en Williams speelt overtuigend een hele eenzame, langzaam doordraaiende sneupiet. Maar toch; ja, Sy is wel creepy, maar in One Hour Photo gebeurt uiteindelijk niet zo heel veel boeiends. De film pruttelt wat voort in haar plot, en greep me toch niet echt. Ik kan er de vinger niet echt op leggen, en aan Robin Williams lag het ook niet - die speelde zijn rol overtuigend naturel. Toch bleef de film wat vlak en weinig verrassend. Laat ik het alsnog maar omhoog afronden, voor nu.

What the hell is wrong with this people?!

Slowburner die me al eens eerder teleurstelde, en dat nog steeds lichtelijk doet. Desondanks mag het concept er zijn. De fotograaf die je in die zin vertrouwt, een mate van discretie bezit en zelfs als perfectionist een goede eigenschap voor zijn baan heeft. De schaduwkant van Sy is echter een leven van eenzaamheid en een daar aangekoppelde teleurstelling. Zijn huis is steriel wit, zijn kleding veelal grijs, zijn leven is doods, slechts de foto's van anderen brengen kleur. En wat waarschijnlijk onschuldig begonnen is met het meenemen van één foto is inmiddels gierend uit de klauwen gelopen. Iets dat natuurlijk niet door de beugel kan, toch lijkt Sy het niet kwaad te bedoelen of in de zin te hebben.

Het gaat echter mis wanneer Sy zijn ontslag krijgt en zijn luchtkasteel en adoratie voor familie Yorkin instort na het ontdekken van de scheve schaats die door Will gereden wordt. Het ontslag vind ik overigens bedenkelijk. Want om welke reden wordt hij nu precies ontslagen? Omdat hij niet voldoet? Dat kan niet zomaar bewezen worden lijkt mij op basis van de argumenten. Dan vind ik het raar dat Sy de week moet afmaken als je hem kennelijk niet vertrouwd. Goed, het ontslag is ook niet meer dan een vehicle te noemen om de spanning op te drijven. Het vervolg is interessant met zijn bemoeienis, binnendringen en uitgevoerde vernedering op Will en Maya. Iets waar niet alleen erg goed over nagedacht is, want behalve de foto's in de woning is er vrij weinig bewijs, maar vooral de woede van Sy tijdens de vernedering spreekt voor zich.

Toch is het allemaal net niet, vooral de tweede fase. De opbouw is er wel maar de verwachting spanning blijft net wat uit. Mede omdat ik verwachtte dat Sy toch niet heel erg kwaad ging doen. De voice-over komt ook niet altijd heel lekker over. Een uitermate kwetsbare rol van Williams en triest verhaal is het wel die maar weer eens bewijs dat het gras bij de buren toch altijd minder groen is dan dat het lijkt. En vooral de dunne lijn tussen goed bedoeld en over de schreef gaan is interessant, Sy kan een bepaalde naïviteit toebedeeld worden van waaruit hij slechts graag contact zou willen, toenadering zoekt en vervolgens wel vanuit begrijpelijke vooroordelen begint te handelen.

One Hour Photo is een interessante film, met een uitstekende Williams en een aantal boeiende elementen. Toch kakt de film de tweede helft een beetje in waardoor er voor mij net niet genoeg sprake is van spanning. Eindoordeel, erg aardig voor een keer maar net geen topper.

Ik moest bij deze film heel vaak aan de film De Man met de Hond (Film, 1998) - MovieMeter.nl denken. Dat is ook een film over foto's en een man die aan de hand van foto's doet alsof hij een familie heeft. Maar dat is een grappige en absurde film. Deze film is heel serieus en moet uiteindelijk een thriller worden. Maar ik geef dan toch duidelijk de voorkeur aan de grappige en absurde variant boven deze serieuze. Hij begint nog best veelbelovend en het kijkt allemaal best lekker weg, maar op een gegeven moment begint het toch ook wel saai te worden. Best ongeloofwaardig ook. En tegen het eind zou het dan een soort van spannend moeten worden. Maar zo werkt het bij mij helemaal niet. Voor mij wordt de film helemaal nergens spannend en vind ik thriller een erg groot woord. En ik ben er ook niet over uit of ik de acteerprestatie van Robin Williams in deze film nou goed vond of niet. Een film die ik waarschijnlijk weer snel ga vergeten.

“Sy the photo guy”

Deze psychologische thriller herzien op bluray. Robin Williams die hier een ijzersterke rol als eenzame foto-ontwikkelaar neerzet, en hier terecht een Saturn Award voor won, beste acteur.

We zien Williams die al 20jaar bij dezelfde groothandel werkt bij een aparte afdeling foto-ontwikkeling. Hij raakt geobsedeerd door de familie Yorkin, vaste klanten, en wil deel uitmaken van hun familie. Meerdere malen in de film geeft hij aan wat een geluk sommige mensen hebben om deel te mogen uitmaken van een gezin en dat hij niet kan begrijpen hoe sommige mensen hun gezin verwaarlozen. Als hij dan ontdekt dat de vader van de Yorkins vreemdgaat knapt er iets bij hem, en zet hij alles op het spel om hem bloot te stellen.

Een tegen-typerende rol voor Williams, die we vooral zien in drama, comedy en feelgood films.

In een interview gaf de regisseur aan dat zijn eerste keus Jack Nickelson was, maar deze sloeg de rol af.

Williams zou eerst de rol van de manager gaan spelen, maar toen hij het script had gelezen drong hij aan om deze rol te spelen.

Ter voorbereiding op zijn rol trainde Williams tweeënhalve dag in een trainingscentrum voor foto-ontwikkeling in Zuid-Californië op een Afga MSC 101-D machine.

Ooit in 2002 in de bioscoop gezien als sneak preview. Toen vond ik de film al best goed, maar was ik 22 jaar jonger en was ik meer into 'actie/horror' en dat soort shit.

Nu nog eens bekeken op dvd voor maar 0,50 cent.

Maar wat een prachtige film is dit. Spannend, treurig, traag, beschamend, creepy, alles komt voorbij.

Echt een 'one of a kind' film. Prachtige beelden van de grote Wall Market. Maar de muziek is ook erg mooi.

Robin speelt echt zeer goed. Maar vooral ook Connie Nielson. Nooit eerder haar ergens gezien of opgemerkt.