The Grapes of Wrath (1940)

De film behandelt een periode uit de Amerikaanse geschiedenis die niet bepaald vrolijk is. En het gaat over gewone arme mensen met weinig kapitaal. Zij worden van hun grond gejaagd en moeten op zoek naar werk. Tijdens dat zoekproces, met hun aandoenlijk gammele volgepakte wagen, worden ze voortdurend, bij gebrek aan juiste informatie.....(er was geen goed bereikbare en betaalbare massacomminicatie-middelen zoas nu)....gemanipuleerd en misbruikt...

En dan verlangt The One Ring, van zo'n droevig familie-levensverhaal een vrolijke noot......je hebt waarschijnlijk "It's a wonderful life" teveel in je hoofd!

Er was, jaren 30, een groot verschil in Amerika tussen gesettelde stadsbewoners en arme plattelanders....dat toont deze film aan.......

De kracht van deze film is dat het ondanks de ellende de film niet al te deprie wordt en bij vlagen zelfs aandoenlijk.
Ford heeft een scherpe realistsiche kijk op mensen en weet die zeer effectief ons te tonen. En kinderen kunnen, doordat ze nog flexibel zijn en door hun gebrek aan besef van de ernst van de situatie situatie, geluk in hun spel, ondanks alles, vinden.

Ford laat zonder partijpolitiek te bedrijven de waarheid zien en maakt het VOELBAAR! Sentiment is hier zeker niet overdreven als je iets wil aantonen....de keiharde sfeer kwam bij mij duidelijk over....niks geen 'tearjerkerij'. Ford oversentimenteel?.. integendeel!.....kijk in de spiegel The One Ring....jij verlangt naar (sentimentele) warmte.....die er in dit somber realistisch verhaal niet kan zijn!

Hélaas niet besteedt aan moderne verwende.......film liefhebber.....schrikt teveel af?.....probeer eens in te leven in wanhopige situaties...zonder Capra optimisme

"La Terra Trema" van Visconti is ook zo'n somber verhaal, vergelijk het met Ford.......... misschien worden dingen dan duidelijker!

Eindelijk eens een sombere Amerikaanse film zonder goed einde .....is het weer niet goed!

Sorry, The One Ring....maar ik moest me even laten gaan...de film verdient dit!

De vergelijking met It's a Wonderful Life slaat nergens op en heb ik zelf nergens gemaakt. Laten we alsjeblieft geen top 10 films van iemand in een discussie gaan gebruiken, want dan loopt de discussie vanzelf dood.

Ik ontken niet dat de mensen in het Amerika van die tijd veel ellende hebben gehad. Dat hebben ze zeker. Maar niet alleen de situatie die deze film uitbeel lijkt hopeloos, maar ook de mensen zelf zijn hopeloos. En dat is vooral wat er overdreven wordt. De personages gedragen zich nooit alsof ze ook maar geloven dat hun situatie ooit beter wordt. En dat al vanaf het begin. Mensen die zo denken maken weinig kans om zo'n lange reis te redden of zelfs maar te ondernemen.

Daarbij kwam alle ellende er naar mijn gevoel wat geforceert uit. Een beetje drammerig. Wat dat betrefd doet deze film me heel sterk aan Crash denken. Beide films hebben een boodschap en je zult het weten, kan het niet goedsschiks dan maar kwaadschiks. En met kwaadschiks wordt hier bedoelt dat je iedere scène en haast iedere seconde ellende over je heen geworpen krijgt dat ook nog eens flink met sentiment aangezet wordt. Dat kan verkeerd vallen.

Dit had voorkomen kunnen worden door er scènes te maken die om de personages en niet louter om ellende draaien erin te stoppen. Dit gaat niet om een 'vrolijke noot', maar om enige echte menselijkheid in het verhaal te krijgen en om van de personages mensen van vlees en bloed te maken met wie je echt kan mee leven. Net als in Crash komen de personages in deze film op mij over als pionnen die gebruikt worden door de regisseur om zijn boodschap over te brengen, in plaats van als mensen.


Ik zie wel vaker in films vergelijkbare onlogische reacties van kinderen in films, maar The Grapes of Wrath spant toch echt de kroon. Blijkbaar ga jij er net als veel regisseurs er vanuit dat kinderen ongeloofelijk dom zijn en absoluut niet begrijpen wat er om hun heen gebeurt. Echte kinderen merken echter wel veel van ellende, zeker als ze al zo oud zijn als in deze film. Natuurlijk zullen zij het vrolijkst blijven en spelletjes spelen, maar de kinderen in The Grapes of Wrath lijken in een totaal ander universum te leven en zich tijdens de moeilijkste situaties zich nog ergens iets van aan te trekken. Kinderen hebben nog niet het begrip en die intelligentie van volwassen natuurlijk, maar het wordt door filmmakers nog al eens overdreven.



Ford staat bekend als een vrij sentimenteel regisseur, dus ik wist dat ik wat sentiment kon verwachten. Het zit zelfs nadrukkelijk in de eerste paar scènes van zijn The Man Who Shot Liberty Valance, een film die ik zeer waardeer, maar daar wordt het niet overdreven. En Ford doet hier toch onontkenbaar aan partijpolitiek. Maar daar is niets mis mee. Zijn boodschap is mooi een goedbedoelt. Maar de uitwerking is gewoon te drammerig. Ik snap ook wel dat er niet veel ruimte is voor warmte (zal wel weer een It's a Wonderful Life-vergelijking zijn), maar er moet wel relativering van de ellende zijn. Ik wilde weten wat die personages op de been hielp. Volgens Ford blijkbaar niets.


Ik heb een aardig rijtje met 5 sterren films zonder enig optimisme, maar die kan ik vanwege spoilers niet vermelden. Maar in al die films had ik niet het gevoel dat de ellende overdreven werd. Geen een van die films maakt gebruik van sentimentaliteit en sommige weten dingen de relativeren met (zwarte) humor, wat ook helpt. Toegegeven, dat soort humor zou misschien misplaatst zijn geweest in The Grapes of Wrath.



Er zijn genoeg Amerikaanse films zonder goed einde die ik wel goed vind. En zo slecht is het einde van The Grapes of Wrath niet eens.



Niks op tegen

Ik heb niks tegen boodschappen betreffende waarachtige zaken.

En als je sociaal-economisch klem zit door wat voor omstandigheden dan ook....is dat overdrijven?....mogen dat soort waarheden niet getoond en voelbaar gemaakt worden?

....de lethargie, geen kant meer op kunnen.....zijn ook emoties die cinematografie verdienen etc.

Probeer deze film met "La Terra Trema" van Visconti te vergelijken! Waarom moeten boodschappen/waarheden ALTIJD geïroniseerd of in elk geval gerelativeerd worden?

Hoe Ford precies die kinderen laat zien....dat zoek ik nog uit! Misschien heb je gelijk!

Helemaal mee eens. Ik heb dan ook films gezien waarbij het wel werkte. Maar de aanpak van The Grapes of Wrath is mij te radicaal. Teveel lijkt Ford alles er met een hamer in te willen rammen. Zonder daarmee een echte film te willen maken.

In feite niet, maar Ford laat hier niet slechts waarheden zien. Ford gaat verder. Constant huilende personages zijn niet realistisch, maar vallen onder de noemer "dik aangezet sentiment". Mensen huilen niet constant, zelfs niet in zo'n situaties. Nogmaals, als Ford van zijn film iets minder een pamflet had gemaakt en iets meer een menselijk drama dan was het waarschijnlijk beter aangekomen bij mij. Maar echt oog voor personages heeft Ford niet in deze film. En dat valt me vooral tegen als ik het vergelijk met zijn My Darling Clementine of zoiets.

De vergelijking met La Terra Trema kan ik niet maken, want die film heb ik niet gezien.

En je spoilers over Mr. Smith Goes to Washington lees ik ook niet voordat ik die film gezien heb. Maar waarom Capra er telkens bij betrekken? Is erg flauw en onterecht.

Citaat Capra's Mr Smith was toepasselijk.....maar je hebt gelijk het is een beetje pesterig...

En jou verlangen naar relativerende warmte is niet sentimenteel.....?

Maar goed. Ik zal binnenkort deze film weer eens gaan bekijken.....altiijd goed voor verfijning van je filmkennis.

Ford en over-acting.....waar kwam ik dat eerder tegen?

Nee. Het woord 'warmte' haal je er zelf bij.

Wellicht van mijn recensie van The Searchers. Maar bij deze film heb ik daar niks van gezegd. Ga liever My Darling Clementine kijken. Daar zie je pas hoe goed Ford kan zijn. Geen overdreven sentiment en geen over-acting

Goed idee! "My Darling Clementine" ligt op de stapel. Maar ik graaf me ook in om "The Grapes of Wrath" te verdedigen.

Kortom, een John Ford research! Want ik vind dat zijn stijl heel bijzonder is.

ps: ik bedoelde met die "over-acting" verwijzing... mijn post over Akira Kurosawa's prachtige meesterwerk "Shichihin no Samurai"....die immers door Ford bëinvloed is!

Mijn tweede film van Ford en eentje die ik een pak indrukwekkender vond dan het lesje amerikaanse historie wat ik eerder van hem zag...

Met The Grapes of Wrath laat Ford zien over een geweldig oog voor cinematografie te beschikken en tovert hij bovendien levensechte doorleefde boerenfamilies op het scherm. Boerenfamilies die het duidelijk niet makkelijk hadden in het amerika van de jaren '30. Oprukkende industralisatie (geweldig mooie scene van de zich door het boerenland voortploegende machines) maken het werk van talloze mannen overbodig, de mannen hebben geen werk en dus hebben hun vrouwen en kinderen geen eten. Tom Joad stapt zo vanuit het gevang deze wrange realiteit binnen, van de regen in de drup. De scene waarbij Tom, Murkey en Casey met hun doorleefde gezichten bij kaarslicht in het verlaten ouderlijk huis van Tom hun situatie overzien terwijl buiten de stofstorm tekeer gaat is er een om niet snel te vergeten.
Het tij in Oaklahoma lijkt niet meer te keren, de nieuwe tijd dondert als een tsunami over het platteland en laat talloze arme boeren aanspoelen aan de rand van het continent; Californië. Werk en het vooruitzicht op hogere lonen laat de Joads en hun familie een barre tocht ondernemen over de inmiddels als toeristische trekpleister bekendstaande en vaak bezongen Route 66. Een tocht zo cru dat het de levensenergie zuigt uit de oudjes en ze moeten worden toevertrouwt aan voor hun vreemde aarde.
En dan is daar het land van melk en honing, katoen en druiven, werk en geld en wat trakteert Ford ons kijkers dan op een hartverscheurende scene als het vrachtwagentje op zijn laatste liter benzine een hopeloos vluchtelingenkamp binnen tuft. Een bitter onthaal voor de helden en overlevenden.
En natuurlijk stopt de ellende hier niet, de strijd om te overleven moet door gaan. Nieuwsgierig en rebels als hij is lukt het Tom niet om afzijdig te blijven in de clash tussen arbeider en landeigenaar, arm en rijk. Het noodlot is nooit ver weg en een fataal "ongeluk" zorgt ervoor dat de familie wederom de biezen kan pakken alleen moet er nu constant over de schouder gekeken worden. Tom zou wel opnieuw weer eens gezocht kunnen worden door justitie.
En gedurende dit alles houdt ma de familie koste wat kost bijelkaar, als dat geen ultiem gebaar van nestwarmte is dan weet ik het ook niet meer.

Tijdens het laatste gedeelte van de film lijkt het lot de Joads eindelijk wat gunstiger gezind, in een door de regering beschikbaar gesteld maar vooral door de voormalige boeren zelf gerunde kampplaats lijken ze een haast waar paradijs gevonden te hebben. Alleen een eeuwig paradijs is niet voor de levende weggelegd en ook ma zal haar paradijs moeten opgeven. Erger nog ook haar zoon verdwijnt als een dief in de nacht, gedwongen het leven van een outlaw te leven.
Je zou kunnen opperen dat de film hier een beetje teveel (wellicht geheel terechte) boodschap wil brengen, het er te dik bovenop legt, maar aan de andere kant is dit een film uit 1940. De wereld was geen prettige plaats toen, de gebeurtenissen uit de film moeten nog vers in het geheugen van de kijkers gegrift gestaan hebben... Het geeft de film een gedurft sociale betrokkenheid mee waar tegenwoordig de meeste amerikaanse filmmakers de ballen niet eens meer voor hebben. Ford levert een waar meesterwerk af, dit is het spul waar amerikaanse folklore van gemaakt wordt...

4* met een griffel.

Ah, fuck it... deze film is veels te goed en uniek voor een "gewone" 4*

Welk lesje bedoel je?

Ik moet eerlijk zeggen dat deze film eigenlijk niet zo negatief meer in mijn herrinnering staat. Ik geef hem wellicht nog eens een tweede kans.

The man who shot Liberty Valance, alhoewel ik dat geen slechte film vind is deze toch een stuk rauwer en minder conservatief. Met het lesje bedoel ik sommige scenes uit die film waarin het wel lijkt of Ford doceert tijdens een college amerikaanse staatskunde... vandaar.

Een tweede kans verdient deze zeker! Vind het ook wel wat vreemd (jou filmsmaak een beetje inschattend) dat je dit niet zo bijzonder vond.

Ik vond het juist andersom, eigenlijk.

Ik was net zo verbaast als jij

Typisch. Ook rekening houdend met 22 jaar leeftijdsverschil tussen beidde films?

Soms best wel saai, deze film. Ik kon mij moeilijk inleven in de situatie waar de personages zich in bevinden, maar met een beetje verbeelding lukt dat wél. Hoogtepunt van Henry Fonda en John Ford, die voor een keer geen western maakte.

Geweldige film. Henry Fonda was geweldig. De oscars waren ook dik verdiend. Alleen wel een domme poster hier. Laat niks zien van de goede sfeer die de film heeft.

5*

Dat herzieningen wonderen kunnen doen bleek gisteren wel. Hoewel de omstandigheden van het kijken bijna onmogelijk waren (doodmoe, geen ondertiteling - wat door de accenten van de personages nogal een probleem is - en een ook al niet bepaald enthousiaste zaal) wist de film me deze keer wel te overtuigen.

Vreemd genoeg vond ik The Grapes of Wrath dit keer niet gemaakt, oversentimenteel of zelfs zwaar propagandistisch overkomen. Ditmaal maakte hij een meer oprechte indruk. Dat ik van te voren foto's zag van ene Dorothy Lange hielp daar wellicht bij. Haar foto's stonden waarschijnlijk model voor vele shots in deze film. Het maakte de film des te echter voor mij. Er zitten toch wel wat indrukwekkende momenten in. Vooral op het begin, als de Joads hun woongebied moeten verlaten.

Toch zal het waarschijnlijk nooit mijn favoriete film worden. De traagheid ging mij gisteren wat tegenstaan, al komt dat zeker door de eerder genoemde moeheid, want ik kon me daar bij de vorige kijkbeurt niks van herrinneren. Die laatste speech van Fonda is de grootste misser van de film. Het is een intellectuele speech, wellicht geschikt voor politici, maar niet voor een onopgeleide boer uit Oklahoma.

Ik verhoog een volle ster, naar 3,5*.

Ben ik het met je eens. De dvd cover was nog beter.

De vraag die filmfans soms hebben, is of een enkele film je leven (ook al is het maar een klein beetje) kan veranderen. Ik vind dat deze film dat redelijk bewijst.

Een ontzettend aangrijpende film over een familie die zich niet laat wegslaan door de armoede waarin ze leven en de honger die ze hebben. Ze blijven de moed houden. De film toont de harde werkelijkheid. Het is moeilijk om geen sympathie te krijgen voor de personages.

Ik heb er geen woorden voor over. Een prachtige film. Mijn favoriete klassieker.

Gezien je hoge score neem ik aan dat je bedoelt dat deze film bewijst dat het wél mogelijk is? Mag ik dan vragen op welke wijze The Grapes of Wrath dat voor jou gedaan heeft?

Ja, dat bedoel ik er ook mee. Het liet mij, net zoals Cidade de deus deed, zien hoe geweldig goed we het hebben en je zaken als "een huis hebben" en "elke dag eten te hebben" niet voor lief moet nemen.

Een behoorlijk slap aftreksel van het boek, deze verfilming. Veel positiever, veel minder gewaagd en veel minder een klap in je gezicht. Eén van de indrukwekkendste, schrijnendste eindscènes ooit wordt hier vervangen door een populistische speech van Ma Joad. Steinbeck zal hier niet bepaald gelukkig mee zijn geweest. Jammer, jammer, jammer...

Hoe eindigde het boek dan?

Prachtige film met vooral een uitstekende cast en de excellerenden Fonda en Darwell. Enkele prachtige emotionele scènes en vooral een prachtige fotografie. Vooral vaak de volldeige zwarte voorgrond en bewegende schaduwen langs de horizon, met daarachter stralend witte lucht. Zo zwart/wit als dat is met kleur onmogelijk te krijgen (al zijn er dan weer andere mogelijkheden). Daarnaast nog een interessant verhaal (vooral de achterliggende maatschappijkritiek is goed uitgewerkt) en prima muziek.

Sterke en vrij trage film, met prima acteerwerk van eigenlijk de gehele cast. Elk personage weet op zijn of haar manier wel enigszins te boeien. Op een gegeven moment kreeg ik echt medelijden, als je ziet hoe de familie haar best doet om te overleven in een ecomisch zeer slechte tijd in Amerika. Elk meevallertje geeft ze hoop, hoe klein deze meevaller soms dan ook is en dat is daarnaast ook nog eens zeer goed in beeld gebracht. De film zwakt op het einde een beetje af, maar blijft desondanks wel in mijn geheugen zitten.

4,0*

Wat mij betreft is dit de film die het beste de Grote Depressie uit de jaren '30 weet te verbeelden. Opvallend is de politieke ondertoon van deze film, maar dat irriteert nergens. Wel jammer dat er iets teveel karakters waren, waardoor je niet echt met iedereen mee kon leven.

Weinig keren zo geemotioneerd geweest door een film. Meesterlijk stukje cinema met ijzersterke cinematografie en een bijzonder goed tempo. Er gebeurt constant wat en er wordt enorm goed met de emotie van de kijker gespeeld. Het acteerwerk was subliem en uberhaupt de gehele sfeer. Meesterlijke film!

Jolige armoe.

Misschien heb ik een andere versie gezien, maar ik herinner me best veel filmmuziek, die daarbij nog eens erg opbeurend, bijna carnavalesque was. Ook de olijke mama en de eeuwig gieberende kindjes maken van deze film meer feel-good dan drama. Het armoe-thema valt daarmee toch echt wel in het water.

Sowieso is het gegeven erg simplistisch neergezet door Ford. De voortbaggerende machines die uiteraard weer de hardwerkende arme mens verdrijven (grootouders in klaagmodus flashback) en het hele arm vs rijk einde. Allemaal best akelig neergezet omdat het daar écht duidelijk wordt dat niet het gezin maar "het bodoschapje" centraal staat in deze film. Bah.

Acteerwerk is pover, enkel Fonda en mama vallen wel mee. Die priester was een dubieus dieptepunt en hoewel opa mij verder onberoerd liet was ik enorm blij dat hij snel stierf. Wat een overacting.

Resten enkele érg mooie zwart-wit shots, van de wijdse landschappen. Vooral tijdens schemering wanneer de wolkenpartijen mooi afsteken tegen het duistere land. Maar dat gaat dan over een shot of vijf die samen nog geen halve minuut film opeisen. Verder valt er niks te zien.

Film duurt lang maar de jolige hicks die door Amerika baggeren zijn niet meteen oersaai. Enkel het laatste half uur begint er toch echt sleet op te zitten.

1*

EIndelijk staat dit meesterwerk dan in de top 250!

En dat hebben we allemaal te danken aan OH! Heeft ie toch hart voor de oude film.

Hoezo? Onderhond leverde de 151ste stem, niet de 150ste.

Tegenvaller. Ik vond de hele reis erg rommelig verteld. De opa vond ik een mooi personage die helaas te vlug dood gaat. De rest deed me niet zoveel.

Ik vond dat het verhaal te weinig logica bevat. Het is 'mooi' om te zien dat ze maar geld hebben voor 1 gallon benzine, maar vervolgens rijden ze daar nog van kamp naar kamp naar kamp.

Ook het einde waarom ze het kamp nu verlieten terwijl ze het eindelijk weer een beetje goed hadden vond ik onduidelijk. Ze stappen op deze manier een nieuwe weg van onzekerheid in.

Na The Searchers valt de tweede John Ford me helaas ook tegen.

3.0*

Had deze film ooit een keer zo'n 10 jaar geleden opgenomen toen hij werd uitgezonden door de NCCW. Kon ik deze film destijds wel waarderen (4,0*), nu bij herziening ben ik een stuk minder enthousiast. Te veel films gezien uit die tijd die ik stukken beter vond. En van John Ford zie ik nu eenmaal liever westerns dan sociale drama's zoals deze film, die normaal gesproken niet mijn ding zijn. De muziek, die melodie van 'Red River Valley', kwam mij op den duur flink de strot uit. Ik was daarom ook blij dat de film eindelijk afgelopen was.

3,0* na herziening.