The Grapes of Wrath (1940)

Heartcore American Blues, zeker? Er is trouwens een nieuwe uitgave van "De druiven der gramschap", met een schitterende foto van Dorothea Lange erop! 't Is echt de dood van de Amerikaanse droom én de begrafenis erbij in één tijd!

Een meesterlijke, bijna niet te evenaren film. Subliem spel van de hele cast, grandioze regie en magistraal camerawerk dragen bij tot een onvergetelijke filmervaring, die nog steeds niemand onberoerd zal laten. Na het zien van deze film componeerde Woodie Guthrie de bekende ballade 'Tom Joad'. Oscars gingen naar John Ford voor zijn regie en naar Jane Darwell voor haar rol als moeder Joad...

Inderdaad, een meesterlijke film! Maar niet John Fords beste. Stagecoach en natuurlijk My Darling Clementine vind ik beter.

*****/*****

Wanneer Henry Fonda ‘Red River Valley’ voor zijn moeder begint te zingen, is hartveroverend en hartverscheurend tegelijkertijd.

Enig advies hoe ik The Grapes of Wrath uit m’n hoofd kan zetten

“Ma'am, I sure like that name; Clementine.”

- Wyatt Earp, My Darling Clementine

Uitstekende verfilming van Steinbeck's klassieke boek. Vreemd dat dit (volgens mij) de enige grote verfilming ervan is. 4,5*

Klopt, op een TV-verfilming na.

Grappig en bizar trouwens dat de werktitel verzonnen was (Highway 66), om problemen met de vakbonden te voorkomen, tijdens het draaien van de film.

Vond het echt een meesterlijke film, je leefde echt mee met de arme amerikaanse boeren en gezinnen die hun hele hebben en houden moesten achterlaten. 5/5

IJzersterke film die mij erg deed beseffen hoe verwend ik eigenlijk ben. Goed geacteerd ook. Buiten de twee Oscars die de film verdiende had ook Fonda er wel eentje mogen hebben voor zijn rol.

Om vreselijk depri van te worden....

Ach, het einde gaf de burger toch weer moed?

Klopt maar ik liever iets gezien ipv woorden..

Bitter staaltje Americana

Zeer mooi gefilmd, zeer goed acteerwerk van vooral Fonda en Darwell en een ongeromantiseerde, realistische verhaallijn. Soms lijkt het zelfs of je naar een documentaire aan het kijken bent, zo doorgeleefd zien de koppen van alle acteurs en figuranten er uit.

Vond trouwens dat het verhaal (en dus ook het boek van Steinbeck waarschijnlijk, zelf niet gelezen) een aardig socialistische/communistische inslag heeft.

Jongens, deze film verdient echt veel meer kijkers!

Mee eens Kos. Erg fijne film waarin Ford zich eens van een totaal andere kant laat zien (want eigenlijk is Ford toch een westernspecialist). Iedereen die Grapes of Wrath waardeert zou ook eens Ford's How Green Was My Valley moeten gaan zien, ook een film waarin een familie centraal staat die probeert te overleven in slechte sociale en economische tijden.

Die scenes op dat eerste kamp waar ze aankomen .

Zo hartverscheurend maak je het in recente films nauwelijks mee.

Zeer sterke film uit de tijd dat sociaal engagement nog mocht in Hollywood. Het uitzichtloos bestaan van de arme boeren die dromen van een beter leven maar stilaan tot inzicht komen dat er voor hen geen toekomst meer is weggelegd, is subliem in beeld gebracht. De manier waarop de sukkelaars ondanks alle tegenspoed de schijn blijven hooghouden en moed blijven scheppen uit kleine meevallers is erg ontroerend. Prachtig scenario met sterke karakters, meeslepende gebeurtenissen en prachtige beelden.

Ontroerend, maar vond het persoonlijk naar het einde toe wel wat minder worden, omdat ik niet goed begreep waarom de familie nou dat kamp verliet (ze hadden het er eindelijk goed, waarom dan weer een stap in het diepe zetten?) De eerste anderhalf uur waren wel geweldig goed. Henry Fonda speelt weer een geweldige rol en je wordt geraakt door het onrecht dat de familie (en de andere boeren) wordt aangedaan.

4*

Bijzonder sterke film, alleen al omdat het boek benadert wordt. Verplichte kost voor alle economie studenten!

Deze film is een historisch document, heb hem al 3x gezien en hij verveelt nooit. Een topper uit de oude doos.

Zeer mooie film, met dito acteerwerk. Ford heeft echt wat te vertellen en doet dat met behulp van schitterend camerawerk. Ford blijft in aanzien stijgen met elke film die ik van hem zie.

PS: Is Tom Joad nu zo'n bekend personage geworden (Bruce Springsteen droeg er een CD aan op) door het boek of de film?

Het boek vermoed ik.

Ik vond het toch wat tegenvallen. Door het ontbreken van filmmuziek kwamen de emotionele momenten niet zo goed op mij over. Ook vind ik de film wat langdradig en niet altijd even boeiend. Daartegenover staan goed acteerwerk, wel boeiende scenes en de spanning die er is als Tom gezocht wordt

De monologen op het einde vind ik dan weer wat drammerig en onnodig

3 sterren

Van IMDB:

May be the most influential director of sound films among other directors. Many of the greatest directors of all time point directly to him as their favorite or one of their favorite filmmakers: Orson Welles, Akira Kurosawa, Sergio Leone (and his own star, Clint Eastwood), Martin Scorsese, Steven Spielberg, Bernardo Bertolucci and any of members of the French New Wave or their disciples, from Jean-Luc Godard to François Truffaut.

Geen neo-realisten, maar verder een indrukwekkende lijst.

Deze film nog niet gezien, overigens. Waar is hij ergens te vinden?

Lenen?

When once asked to name his favorite directors, Orson Welles cited "The old masters . . . By which I mean John Ford, John Ford and John Ford."

Hoe betrouwbaar is IMDB?

Wat ongeveer evenveel is als op een aantal Nederlandse sites. Op verschillende plekken voor heel weinig te bestellen.

Klik op vergelijk hierboven en haal even "the" weg in het zoekbalkje. Keus genoeg.

Oude klassiekers vallen mij zelden tegen en van The Grapes of Wrath hoopte ik zelfs op een nieuwe 5 sterren film. Maar helaas, tegen alle verwachtingen in viel de film me erg tegen.

Ik durf het met het oog op bovenstaande berichten haast niet te zeggen, omdat het oneerbiedig zou klinken, maar ik vind de film oversentimenteel. De film valt in het zelfde rijtje als ook Lilja 4-Ever en Kes van Ken Loach vallen: films die iets té hard willen proberen veel ellende te laten zien. The Grapes of Wrath is niets anders dan een film die de ene scène met ellende opvolgt met nog een vergelijkbare scène. Dit klinkt misschien niet als een slecht punt, maar ik heb wel gemerkt dat dit zelden werkt (Paths of Glory en Requiem for a Dream behoren tot de uitzonderingen).

Wat ik miste was enige relativering of wat tegengewicht voor de ellendige scènes. Ik hoopte dat er wat mooie familiescènes in zaten die voor wat warmte zouden zorgen, maar dit bleef uit. De personage bleven voor mij zeer oppervlakkig en werden nauwelijks uitgewerkt. Zelfs Fonda haalt wat mij betrefd niet heel veel uit zijn rol. Alleen Jane Darwell als Ma Joad wist mij echt te boeien. Maar buiten Darwell en Fonda om is de rest van de cast gewoon ronduit slecht. Ze spelen het allemaal veels te overdreven. De kinderen behoren uiteraard tot het dieptepunt, omdat zij constant vrolijk doen; zelfs in de meest ellendige situaties en daarmee totaal niet bij de film lijken te passen.

Maar de film besteed weinig tijd aan karakter-opbouw. De film begint, Tom Joad wordt fatsoenlijk geïntroduceert, maar de rest niet. Als gevolg wist ik op het einde nog niet welk gezicht nou bij Jom Joad sr. hoorde en welke bij John Joad. Ik weet het nog steeds niet. En dan kwam ik er in de laatste scène nog achter dat er ook een Al Joad was (de naam hoorde ik wel al vaker en ik vroeg me af wie hij nou was).

De personages krijgen eigenlijk nooit echt mooie dialogen mee en bijna geen enkele scène (vooral in de eerste helft) duurt langer dan een minuut, waardoor ik er nooit echt inkwam. De dialogen diende alleen maar om nog maar eens te zeggen hoe ellendig het wel niet is, maar nooit wordt er eens iets gezegd wat de karakters wat duidelijker maakte. Sommige teksten klonken zelfs erg kunstmatig, zoals de laatste dialoog tussen Ma en Tom.

Echt meeleven kon ik dus niet met de personages, dus moest Ford blijkbaar op een andere manier zorgen dat de film me wat deed. Hij dacht blijkbaar dat het zou volstaan als de acteurs constant droevig keken en praten. De spaarzame muziek in de film klonk altijd sentimenteel. Nou weet ik dat Ford wel van wat sentiment houd, maar hij gaat hier veels te ver. Hij lijkt me te willen dwingen meedelijden te hebben, wat averechts werkt. De personages zijn nooit optimistisch en komen nooit gemotiveerd over, waardoor ik ook nauwelijks kan geloven dat ze überhaupt zover komen. De films ellende komt daardoor haast geforceert over. Ze zullen het vast slecht gehad hebben, maar was er dan echt geen hoop of blijdschap? Vonden ze geen steun bij elkaar? Volgens Ford niet of nauwelijks.

Op het einde zitten gelukkig wat mooie scènes. De dans tussen Ma en Tom is de eerste mooie familiescène, zo een van het soort waarnaar ik al die tijd verlangde. Als er meer van dit soort momenten tussen alle ellende zaten was de film misschien wel beter geweest. Mooi is ook het beeld waarin Ma op het einde alleen op de veranda blijft zitten. En Joad die over de heuvel loopt. Jammer alleen dat de film niet dan stopt, maar er toch nog een scène achter aan komt die geforceert aanvoelt. Ford filmt het allemaal wel prachtig al is het jammer dat hij mooie shots van buitenlocaties afwisselt met duidelijke studioshots van de buitenlucht. Waarom niet gewoon alles buiten opnemen?

2,5* Tegenvaller dus. Dit had zoveel meer kunnen zijn. Vooral omdat ik in My Darling Clementine zag dat Ford wel degelijk goede personages kan neerzetten die echt ontroeren. En in The Man Who Shot Liberty Valance wist hij ook beter een maatschappelijk probleem over te brengen.