American Psycho (2000)

Echt een waardeloze film.

Wat een waste of time.

Enigste is dat ie grotendeels lekker weg kijkt.

Maar daar is ook alles mee gezegd

Gemengde gevoelens.

Naar mijn gevoel komt de film nogal traag op gang. We zien een hoop snobs hun leventje leiden in het metropole New York. De karakter- en omgevingsschets is niet echt interessant.
Na de eerste moord gaat het verhaal echt van start. Hoe meer moorden het hoofdpersonage begaat, hoe meer hij lijkt te vervreemden van zijn omgeving.
Gaandeweg krijg je het gevoel dat het allemaal wat overdreven is, waardoor mijn aandacht toch wel verslapt en ik op het horloge ging kijken hoe lang het allemaal nog zou duren. Ook het gebrek aan een degelijke antagonist begint me tegen te steken. (Willem Dafoe bleek dan toch maar een kleine bijrol te hebben).

Op het einde van de film voel je echter spijt dat je de film onwaarschijnlijk vond. Op een gegeven moment wordt het duidelijk dat de daden van het hoofdpersonage (grotendeels?) hallucinaties waren.
Terwijl ik dit typ zit ik me de hele tijd af te vragen welke scène wel echt was, en welke ingebeeld was.


Kort samengevat: Tijdens het kijken niet altijd even interessant, maar achteraf gezien zat het wel aardig in mekaar.

3,5*

Vond deze na de eerste kijkbeurt destijds tegenvallen, met name omdat veel gruwelijkheden uit het boek ontbraken- al wist ik ook niet goed hoe je de zieke scene met de rat uit het boek enigszins acceptabel zou kunnen vertalen naar film. Dat was toen de film net uitkwam.

Door de hoge notering in de Top 1000 toch maar weer eens opgezet en ik vond hem nu een stuk beter. Bale is uitstekend als snelle Wall Street jongen die als een lege huls is, een zielloze, bijna synthetische mens. De banale gesprekken tussen hem en zijn collega's zijn vaak erg grappig- de leeghoofdigheid, het narcisme, de oppervlakkigheid worden op een bijtend sarcastische manier verbeeld. Ook leuk dat ze zo inwisselbaar zijn dat ze voortdurend een ander voor zich denken te hebben. Ook de muzikale uitwijdingen van al die middle of the road popmuziek zijn geregeld hilarisch.

De interacties met vrouwen zijn dan weer verontrustend, en die combinatie werkt op een of andere manier heel goed. American Psycho is behoorlijk grappig, maar dan plotseling is er een gruweldaad die je bijna schuldig doet voelen dat je je even daarvoor nog amuseerde over Bateman's voorliefde voor het Huey Lewis hitje Hip to be Square. Het einde was leuk over the top met die ontploffende auto's, en lijkt duidelijk te suggereren dat alle moorden met een flinke korrel zout moeten worden genomen, van het boek meen ik me een dubbelzinniger einde te herinneren.

Ze heeft maar weinig films gemaakt, Mary Harron, ik ken haar verder niet maar zie dat ze verder vooral series heeft geregisseerd (en niet de minste). Misschien toch maar op zoek gaan naar die paar andere films uit haar oeuvre, met name I Shot Andy Warhol.

Niet veel van verwacht, maar dit was best leuk. Bale was een acteur die ik niet erg bijzonder vond, maar na eerder zijn rol als Dick Cheney in Vice gezien te hebben, is dit toch een andere rol waar hij erg veel indruk op me maakt. Wat een gladjanus weet hij neer te zetten en ondertussen komt hij nog steeds geloofwaardig over als psychopaat.

Het boek heb ik nooit gelezen, maar de atmosfeer van deze film spreekt me in ieder geval aan. De humor is zwart en droog, met name de monologen van de hoofdpersoon over popalbums terwijl hij op het punt staat een moord te plegen. Het einde is een beetje ambigu: is het allemaal slechts de verbeelding van de hoofdpersoon of wordt hij gewoon niet opgemerkt? Niet bijster origineel, maar het is in ieder geval wel een passend slot.

3,5*.

Mehh, ik zie wel diverse goede aspecten terug in deze film, echter pakte hij mij toch niet volledig. Wellicht lag dat aan de betreffende mood o.i.d. Christian Bale als in de rol van 'Patrick Bateman' speelde uitmuntend. Het gore aspect kon nog wel wat hoger. Leuk om te zien dat welbekende meme scènes in deze film terugkomen.

3/5

Christian Bale verliest soms de grens tussen method acting en overacting, maar hij is wel geknipt als de yuppie Patrick Bateman. Narcistisch en materialistisch in een wereld waar iedereen zo is. Waardoor mensen naast elkaar leven, namen wel klinken maar gezichten onbelangrijk zijn. Bateman is een boeiend figuur die zo ver gaat in dat narcisme dat het ook niet uitmaakt dat mensen die hem irriteren dood gaan. Hij is meer bezig met zichzelf, hoe hij er uit ziet. Opvallend hoe hij praat over muziek, al is dat eerder om uit te pakken dan dat hij een groot liefhebber is. Meestal ook vrij toegankelijke softrock en pop ballads.

De film kijkt als een mix tussen een film noir en een slasher met een zeer toepasselijk einde. Zijn leven tussen andere yuppies, die al even narcistisch zijn, is zo oppervlakkig dat zelfs enkele moorden inclusief bekentenis er niet toe doen. Er zou trouwens twijfel zijn of de moorden echt zijn of niet, maar die zijn wel degelijk echt. Wat ook bevestigd is door de schrijver. De realiteit is misschien wat gekleurd in het hoofd van Bateman, maar de moorden zijn wel echt gebeurd. Volgens mij is dat ook essentieel voor het einde van deze film. Net het effect dat hij de moorden echt gepleegd heeft en het niemand iets kan schelen blijkbaar. Als het enkel een droom was, was hij gewoon gek en geen seriemoordenaar.

Erg fijne herziening.

Het boek nog steeds niet gelezen, maar eigenlijk boeit dat niet zo. Bale('s personage) is perfect hier, lekker scherm en compleet off-the-rails, wat dit gewoon tot een erg leuke, grappige en best nog steeds relevante film maakt. Want ook al is de film al een aantal jaartjes oud (en zijn de vele referenties nog ouder), Bale's worstelen zijn nog steeds erg van deze tijd.

Visueel had ik het me wel wat beter voorgesteld, jammer dat een film over een neat-freak niet écht wit is (terwijl erg toch veel wit gebruikt wordt), ook het gebruik van licht en kleur had wel iets strakker gekund. De soundtrack is op zich niet veel, maar de manier waarop deze ingewerkt wordt is gelukkig wel hilarisch, waardoor het ook niet echt verouderd overkomt.

Maar uiteindelijk is dit toch vooral Bale's feestje. Eén van de rollen die z'n carriere gekleurd hebben, al heeft hij er zo wel meer natuurlijk. Mis tegenwoordig wel wat dit soort scherpte in films, comedies zijn veelal dramadies geworden, maar dat maakt dat een film ook wat minder snel veroudert.

4.0* en een uitgebreide review

Zijn de moorden echt gebeurd? Vooral dat hij nooit betrapt wordt, lijkt mij vreemd.
Ik heb eerst het boek gelezen geschreven door Bret Easton Ellis. Toen het uit was dacht ik dat het een groot gedachtenspinsel was van Bateman. De gehuurde video's wekten zijn fantasie op.

Ellis schrijft vaker over de Amerikaanse upperclass. Drank, drugs, seks, moord komen veelvuldig voor. Zo ook in de verfilming. De patserigheid van de juppen krijgt veel aandacht. In het boek is dat nog erger omdat o.a. kleding in detail beschreven wordt.
Veel scènes uit het boek zijn herkenbaar. Alleen de moorden worden in het boek gedetailleerd beschreven. In de film blijft het bij wat visuele effecten. Niet echt horror. Het wel wat explicieter gemogen.
Bale speelt soms goed maar is regelmatig de weg kwijt met overacting. Hij speelt (te) overtuigend een knettergekke jup.
De jaren 80 muziek (zonder zang), die ook in het boek beschreven wordt, vind ik een goede toevoeging.
Ik vind de film geen hoogvlieger. Lijkt mij ook erg lastig om zo'n vreemd boek te verfilmen. De film heeft net als het boek losse eindjes. Waarom is mij een raadsel. Net als de vraag waarmee ik deze recensie ben begonnen.

Als deze film in het genre Horror zit, vraag ik me af wat er met mijn gevoel voor humor is gebeurd. Ik lag in een deuk bij het kijken naar het personage dat Bale me voorschotelde. Wellicht komt het door z'n visitekaartje? En, ik had het erg te doen met zijn secretaresse, Jean, gespeeld door een geweldige Chloë Sevigny. Top, net als de film !

Ja, dat is nog eens een film Veel zuiverder kan een satire niet zijn. Op de superficiële wereld van de yuppies in dit geval. Patrick Bateman leeft in een wereld waar geld en materiële zaken de boventoon voeren en emoties onbestaande zijn en genegeerd worden. En Bateman is diep gestoord van binnen. Redenen worden daar niet echt voor gegeven, maar de manier waarop de werkelijkheid wegsijpelt uit zijn dagelijkse bestaan is verbijsterend om te zien, als er al sprake was van een werkelijkheid in dat dagelijkse bestaan ... Die monologen over Huey Lewis, Phil Collins en Whitney Houston als voorspel voor hij aan het moorden slaat waren best grappig. De gladde decors zijn al even onpersoonlijk en kil als Bateman zelf, maar ook met de dialogen met zijn snob collega's over visitekaartjes, merkkledij en trendy restaurants is het grijnzen. En ik vind dit ook één van Bale's allerbeste rollen samen met The Machinist. Dit is zonder meer een millenium classic.

Waardeloze film. Een beetje moorden met een 'big smile face'. Ik vond er niets engs aan, terwijl het een thriller is. De smurfen is nog spannender dan deze film. Zonde van mijn geld.

Lang geleden wel eens gezien, maar American Psycho was wel echt aan een herziening toe. Dit gedaan tijdens een tamelijk hectische periode, waardoor ik een deel inmiddels wel weer opnieuw vergeten ben, maar dat heeft niet met de kwaliteit van de film te maken. Er staat me immers ook nog steeds genoeg bij. American Psycho is echt zo'n film waarbij je uitkijkt naar de volgende herziening, omdat je waarschijnlijk weer andere zaken gaan opvallen.

Het was in ieder geval een stuk beter dan ik me kon herinneren. Christian Bale valt hier echt op met zijn personage: iemand waar je een gruwelijke hekel aan wilt hebben, en waarbij je dat deels ook hebt, maar die ook een bepaalde mate van charisma heeft. Een lastige combinatie, maar Bale weet deze haast moeiteloos te vertolken. De oneliners vliegen je om de oren en de film weet dan ook meermaals op de lachspieren te werken: wederom iets dat je niet gauw ziet aankomen. Dat komt overigens niet alleen door het slim geschreven script, maar ook door de (non-)verbale expressies van met name Bale en het gebruik van de soundtrack. Eigenlijk vond ik de film enkel tegen het einde langzaam wat afzwakken, maar dat komt mogelijk ook doordat ik het deel dat eraan voorafging zo sterk vond. Op de één of andere manier pakte het me daar niet meer zo en ook van de twist weet ik niet helemaal wat ik ervan vind. Ik vind het geenszins verkeerd, maar ik werd ook niet overdonderd.

American Psycho is in ieder geval een film die ik qua algehele sfeer wel als eigenzinnig zou typeren. De film beklijft en heeft veel te bieden: veel verschillende genres gaan met elkaar aan de haal, waardoor het ook gemakkelijk de moeite waard blijft. Alleen daarom al is dit een film die gemakkelijk aan te bevelen valt.

3,5*

Herzien. American Psycho is een film die vooral werkt door het personage van Christian Bale, die met Patrick Bateman veruit één van zijn meest iconische verschijningen neerzet. Zijn humoristische evenals zijn gestoorde kanten werken uitstekend en leveren zelfs bij meerdere herzieningen nog altijd de benodigde scherpte op. De overige insteken van het verhaal zijn daarop beduidend minder interessant, want binnen deze film wacht je als kijker vooral af op de volgende streek van Bale. Of American Psycho daardoor op satirisch vlak ook geslaagd is, blijft een subjectief begrip. Niettemin een vermakelijk project met genoeg lollige momenten.

Met geld en status komt men overal mee weg? Pfff, ik vond hem maar niks eigenlijk...

Bij het horen van de 80’s hit Hip To Be Square kan ik niet anders dan meteen aan American Psycho denken. Terwijl de catchy muziek door de speakers galmt, spatten in mijn gedachten de bloedspetters minstens zo uitbundig in het rond. Het nummer geeft me meteen zin om de film nog eens te herzien.

Het verhaal staat boordevol maatschappijkritiek. Gladde yuppen concurreren om het duurste maatpak of de moeilijkst te bemachtigen reservering in volgeboekte restaurants. De drang naar status, materialisme en consumentisme voelt hopeloos leeg aan. De oppervlakkige tijdgeest zelf is misschien wel de grootste horror in deze film.

Hoofdpersoon Patrick Bateman belichaamt dat tijdsbeeld volledig. Overdag is hij een ijdele Wall Street-bankier, geobsedeerd door fitness, gezichtsmaskers en luxemerken. ’s Nachts verandert hij in een sadistische narcist die uit verveling of jaloezie mensen vermoordt. Christian Bale zet Bateman briljant neer en geeft zijn visitekaartje met ongeëvenaarde flair af.

De film combineert satire en horror, maar overdrijft dat soms. Als gevolg daarvan wordt American Psycho bijna een parodie op zichzelf. Bovendien zijn vrijwel alle personages tot het irritante af extreem unlikeable. De film blijft interessant om te analyseren, maar is zeker niet altijd een fijne kijkervaring.

Naast de iconische bijlscene zit American Psycho vol heerlijk zwartgallige momenten. Ik was alleen vergeten dat het overheersende cynisme tussen die scènes door de film soms ook ongemakkelijk is. Fragmentarisch indrukwekkend, al ontbreekt soms de samenhang.

3,0 * Glamour en nihilisme

[Horror Challenge 2025]