American Psycho (2000)

Hier moest ik toch even wat recensies voor doorlezen voordat ik het einde helemaal door had hoor. Beschouw mezelf toch wel enigszins als een getrainde filmkijker maar had wat moeite met het gegeven dat Bateman naar het appartement van Paul Allen ging op het einde en dat deze in de verkoop stond. De makelaar gaf ook aan geen idee te hebben.. Dat begreep ik niet, nog steeds niet eigenlijk.

Daarna werd het wel logischer, het hele 'insane worden' en de scène met de zwerfkat was echt briljant. Al met al een vrij bizarre film waar ik met verwondering naar heb zitten kijken. Ook volop genoten van de soundtrack. Deze dompelt je zonder enige moeite volop in de jaren '80.

4*
8/10 (IMDB)

Een redelijk misdaad/dramafilm...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Christian Bale...

Hij blijft maar vermoorden, zoals plots geschreven hebben...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Kleurrijke psychopaten film. De moordpartijen zijn erg geestig en hoewel die wel wat verontrustend zijn, wint de (zwarte) komedie het ook op deze momenten van het naargeestige. De film is op zijn leukst wanneer het gaat over business kaartjes, vocht inbrengende crème of het mooiste appartement. Bale is de perfect gladjakker. Verder vond ik het tempo prima, de cinematografie prettig en er zijn dus genoeg memorabele momenten.

Het einde is wel een aparte alinea waard. Ik heb een ontzettend hekel aan films waar aan het eind blijkt dat men alles gedroomd heeft. Ook alle varianten waarin het er op neer komt dat het verhaal deels of in zijn geheel niet ‘echt’ heeft plaatsgevonden vind ik verschrikkelijk. In het geval van American Psycho vind ik het ook wel storend, maar het draait de film niet volledig de nek op. De opbouw er naar toe bijvoorbeeld vind ik recapitulerend erg geestig. Zijn moordpartijen worden steeds absurder, wat aangeeft dat hij de connectie met de werkelijkheid steeds verder aan het verliezen is. Ook de kleine hints waarin gepoogd wordt e.e.a. in het midden te laten (de vreemde reactie van de huisbazin) zorgen voor dat kleine beetje ruimte voor interpretatie. Toch is daar uiteindelijk niet al te veel ruimte voor wat mij betreft. Blijft wel een irritante mindfuck, hoewel het de beleving niet zo erg verpest als dat bij andere films (waarvan ik de naam niet kan noemen) wel het geval is. Het zorgt denk ik voor een halve punt aftrek uiteindelijk of zo. 3,5 sterren.

Briljante film blijft dit toch.

Zelden zijn er films waar ik zo om kan lachen als American Psycho. Het acteerwerk van Bale is gewoon fe-no-me-naal. Hij is gemaakt voor deze rol, en alles aan zijn acteren (mimiek, stem, maniertjes etc.) klopt gewoon. Elke keer als ik hem zie, ontdek ik weer allerlei andere hilarische, cynische quotes, die me de voorgaande keer nog niet zo opvielen. Favorieten opnoemen is moeilijk, maar onder de leukste momenten horen o.a. de scene met de zwerver, de moord op Paul Allen, en de visitekaartjes scene. Echt helemaal mijn soort humor.

Naast grappig ook nog een dosis scherpe maatschappijkritiek. Wordt misschien niet zoveel aandacht aan besteed als in het boek, al is dat waarschijnlijk juist maar goed ook. De film weet zoals ie nu is gewoon de perfecte balans tussen maatschappijkritiek en (zwarte) komedie te vinden. Wat het einde betreft, het lijkt me nu ook wel duidelijk dat de moorden zich gewoon in het hoofd van Bateman afspeelde, maar eigenlijk is dat hele vraagstuk niet eens zo belangrijk. Het gaat meer om het beeld dat geschetst wordt, van het zelfingenomen, materialistische yuppie-wereldje, waarin mensen nog geen moordenaar zouden herkennen, mocht je het recht in hun gezicht bekennen. De eindmonoloog zelf bezorgt me nog steeds kippenvel.

Naast hilarisch, ook nog eens een ijzersterke film dus. die 4,5* blijven absoluut staan, misschien dat ik hem zelfs toch weer ooit verhoog naar 5,0*. Één van die films die ik keer op keer kan blijven kijken.

Na tien jaar eens herzien en vanzelfsprekend kijk ik er nu heel anders tegenaan. De score blijft echter zonder twijfel staan, American Psycho is heerlijke satire, soms tegen het briljante aan.

1987, het tijdperk van de egocentrische Wall Street-yuppen die alleen belangstelling hebben in hun eigen leventjes. Erg grappig vertoond in de film, waarin de rijke jongelui sterk op elkaar lijken, allemaal dezelfde functie lijken te hebben en allemaal 'vriendjes' zijn zonder dat ze elkaar echt kennen, gezien de vele versprekingen.

Patrick Bateman wordt geniaal neergezet door Christian Bale. De maniertjes om zijn uiterlijk optimaal te houden zijn hilarisch en hij heeft een goede voice-over die interessant is om naar te luisteren. Hij windt de vrouwen - en/of hoertjes - om zijn vinger wat resulteert in woede-uitbarstingen en daarop moord. Dat zijn de vermakelijkste scenes waarin de echte psychopaat naar boven komt. Gesprekken die steeds pijnlijker worden met Bateman's favoriete muziek op de achtergrond waar hij uren over kan lullen. Continue boeiend, en dat is volledig te danken aan Bale.

Er zitten behoorlijk wat memorabele scenes in ook en de moorden worden veelal buiten beeld gelaten wat hier geen donder uitmaakt. In het boek schijnt het daarentegen tot diep in het gore detail te zijn beschreven, ken het boek verder niet. En dan het einde waarover heel het internet discussieert. Ik ben er ook niet over uit, al denk ik dat het niet echt is gebeurd. Maar dat beide theorieën zouden kunnen bewijst dat de film goed in elkaar zit. Classic.

Ook voor mij weer een herziening maar ik moet zeggen de film heeft zijn kracht zeker niet verloren!

Christian Bale in een heerlijke over the top yuppen rol is een genot om naar te kijken.

Mijn favoriete scenes waren de visitekaartjes en de Huey Lewis scene. Echt weer genoten

Herzien voor het eerst sinds 2000 of zo.

En dat viel toch een beetje tegen, als je de clou nog zo'n beetje in je hoofd hebt is het shockeffect weg, en dan blijkt de film daar toch wel wat op te drijven, en waar de tegen elkaar opbiedende hyperyuppen in 2000 nog een aardige reflectie op de idioterie van toen was, is dat nu misschien wat te lang geleden om nog echt herkenbaar te zijn. Misschien ligt dat vooral aan mezelf, het scheelt toch weer vijftien jaar.

Wat me ook (weer...) opviel is dat de verhalen van BEE voor mij ook hun kracht verloren hebben. Het komt lijkt het altijd zo ongeveer op hetzelfde neer, er komt altijd hetzelfde erg negatieve beeld over de maatschappij uit - maar dat is gebaseerd op een zo ver van de normale maatschappij afstaand stukje subcultuur dat het nergens raken wil, en zodra de schok van de ontdekking een beetje weggeebt is blijft er maar erg weinig over.

Bateman - pardon Bale speelt wel echt leuk, dat moet wel gezegd. Maar de film zelf is voor mij te gedateerd - hoe absurd dat misschien ook klinkt.

Het mag me een raadsel wezen waarom deze film hier op moviemeter bestempeld wordt als een komedie. Het is overduidelijk een thriller, noem het desnoods een horrorfilm. Ik heb deze film na jaren eindelijk nog eens teruggezien en hij heeft weinig aan kracht ingeboet. Het had voor mij wel iets bloediger mogen zijn, nu is het eindelijk meer een film over zijn psyche dan over zijn moorden. Ik heb ooit iemand gelijkaardig gekend, niet dat hij moorden beging, maar ook iemand met een oneindig ego en eigentrots en onvoorspelbare woedebarstingen en dat op zich was al angstaanjagend genoeg. Bale speelt zijn rol uitstekend en geloofwaardig in dit hautaine wereldje van Wall Street met al die gelikte yuppie personages. Nog altijd goed voor 4 sterren. Mooie soundtrack ook, een brok jeugdsentiment met oa Pump Up The Volume.

Je moet van deze film houden. De combinatie thriller/horror/komedie in deze film moet je liggen. Dit is bij mij het wel geval. Sfeervol, mysterieus, spannend en een geweldige Bale. Helaas heeft de film maar een paar echte hoogtepunten en verder kabbelt het maar daar, tot het einde. Dat was namelijk wel weer lekker.

American Psycho heeft wel enkele redelijke scenes, vooral die waarin Bateman een van zijn favoriete artiesten bespreekt om vervolgens iemand om het leven te brengen, maar als geheel valt de film behoorlijk tegen. De humor slaat bij mij niet echt aan en qua spanning valt het verder ook nogal tegen. Het einde is bovendien niet al te sterk, waardoor ik de film als geheel niet al te best vind.

Bijzonder stukje cinema, dat het best te omschrijven is als een psychologische zwarte komedie-thriller. Het zwarte komische effect zit hem in de leefstijl en gedachtegang van Bateman (deels narratief gebracht), maar ook zeer in zijn gedrag, dat vaak nogal tegenstrijdig is met zijn voorkomen. Gaandeweg de film wordt de psychologische lading steeds sterker, mede omdat Bateman bewust is van zijn gedrag. Daar sluipt de thriller-sfeer tussendoor, door sommige ook benoemd als horror, maar dat valt reuze mee (en ik vind iets al snel horror, waar ik niet van hou).
De scenes met de visitekaartjes of zijn monologen over popmuziek zijn geweldig. Losse eindjes lijken er ook, maar die worden dan verdomde slim in het plot verwerkt, zodat je feitelijk met een vrij ziekelijke gedachte achtergelaten wordt. Zowel voor de kijker als de hoofdpersoon.

Die combinatie van genres zijn subliem met elkaar verweven. Bale speelt simpelweg een briljante Oscarwaardige rol als geestelijk gestoorde narcistische yup. Maar het is zeker geen film voor iedereen, gezien de psychische lading en het bijbehorende geweld. Typisch gevalletje, een beetje vreemd maar wel lekker!

“I have to return some videotapes.”

American Psycho is een absurde film. Op alle goede manieren. De humor in de film is geweldig (I have to return some videotapes, wie heeft de beste business cards? De monologen van Bateman over populaire bands/zangers… Heerlijk) en de jaren 80 yuppie sfeer is erg goed neergezet en de cocaïne en andere drugs zijn er in overvloed.

Christian Bale is waanzinnig en weet je meerdere malen op hetzelfde moment te laten lachen en huiveren. Het is allemaal erg onpersoonlijk en oppervlakkig maar deze mensen werken dan ook op Wall Street dus dat valt te verwachten. De moorden worden steeds excessiever en op een gegeven moment weet je echt niet meer wat er zich alleen in het hoofd van Bateman afspeelt en wat echt is. De film is dan ook een echte mind fuck en het einde zal zeker niet iedereen kunnen appreciëren. Ik vond het wel passend en het combineert alle elementen die de film sterk maken. Minpunten zijn de gesprekken die Bateman voert met de twee escortdames, het wat langdradige middenstuk en de nadruk op zijn persoonlijke hygiëne. Ik snap dat laatste wel maar echt interessant is het niet. De film herhaalt zichzelf ook en dat gaat op een gegeven moment wel storen. Maar de humor, Bale en de sfeer maken van American Psycho een aparte en vermakelijke filmbelevenis.

Tijdje terug herzien na zo'n anderhalf jaar (denk ik). Vond 'm nu een stuk beter, al weet ik niet precies waar dat aan lag. Wellicht dat ik de eerste keer iets anders had verwacht.

De film heeft een mooie, steriele look, geweldige passende muziek, fijne spanning, en is prettig gestoord en af en toe echt hilarisch. Bovendien speelt Christian Bale Patrick Bateman natuurlijk werkelijk briljant, een van zijn beste rollen.

Minpunt vond ik die absurde scène met de politie, die wel erg ongeloofwaardig was en je als kijker heel erg de overtuiging geeft dat het allemaal in z'n hoofd zit, net als het einde.

Harron zegt zelf ook: "I should have left it more open ended. It makes it look like it was all in his head, and as far as I'm concerned, it's not."

Geen onaardige film. Bale past perfect in deze rol, goed geacteerd! In de hele film gebeurt er weinig. Af en toe een moord. De opbouw naar een moord is uitstekend, maar de moord zelf vond ik jammer, off-screen, geen minpuntje ofzo hoor. Het einde is leuk gedaan, blijkt hij te leven in zijn eigen fantasiewereld en geen enkele moord te hebben gepleegd. Wat me ook opviel waren de sterke dialogen, past goed in deze film, evenals de muziek. Ik heb me prima vermaakt.

Christian Bale geeft een passend intense vertolking als de 80s yup die helemaal op zijn plaats lijkt in de oppervlakkige, materialistische wereld van geldgraaiers, maar een enorme innerlijke leegte tracht op te vullen met een serie brute moorden.

Een weinig subtiele satire met een flinke dosis zeer zwartgallige humor en bizarre, maar effectieveideeën. De scène met de visitekaartjes is een hoogtepunt en let op hoe Bale zich beweegt tijdens zijn analyse van de muziek van Huey Lewis & The News. En een film met een openlijk pleidooi voor het Genesis-album "Duke" (één van mijn favoriete albums) moet ik alleen om die reden al aanraden!

Zeker een interessante verfilming van het boek van Brett Easton Ellis. Ik heb het boek niet gelezen, maar wel Less Than Zero, een ander boek van deze schrijver. De invloed van de schrijver valt wel enorm op in de film. De lege dialogen die vooral karikaturaal aandoen, de onverschilligheid, het doorgeslagen individualisme en kapitalisme. Toen ik 18 jaar was vond ik Less Than Zero een geweldig boek. Als ik deze film nu zie krijg ik wel het gevoel dat ik ouder en minder sarcastisch ben geworden. De dialogen doen namelijk vooral aan als een puber die kritiek uit op het kapitalisme. Hier kan de film niet zo veel aan doen, want het probeert dicht bij het bron materiaal te blijven, maar het komt bij mij toch niet lekker aan. Verder moet deze film het vooral hebben van de prima acterende Bale. Fijn om te zien dat hij wel degelijk een lekker gekke rol kan spelen. Hij is prima gecast als de charmante anti-sociale zakenman die gaandeweg in een soort psychose belandt. Verder vind ik ik het jammer dat het verhaallijntje van Willem Dafoe een beetje doodloopt. Ik vond de scenes tussen hem en Bale wel interessant. Nu blijf ik toch met wat vragen achter. Dat zal wel de bedoeling zijn. De leegte is prima op mij overgekomen, maar leegte is leegte, ook als het een stijlkeuze is. Misschien heb ik deze film 10 jaar te laat zien.

Het is goed dat deze film als zwarte humor horror film werd gebracht want was niet echt onder de indruk van deze film. Ik denk dat dat vooral een kwestie van smaak is.

Visueel ziet het er best uit en ook de scenarist heeft zijn werk goed gedaan. Bale zet ook wel een redelijk overtuigende idioot neer, die normaal probeert te doen als zakenjup maar stiekum een soort Jeffrey Dahmer achtige seriemoordenaar is.

Geen topfilm wat mij betreft, wel vermakelijk hier en daar.

Is that Donald Trump's car?

Patrick Bateman is een ambitieuze yup en compleet geobsedeerd met uiterlijk vertoon, de muziek van Huey Lewis And The News en moorden...

Tijdens het kijken van American Psycho vraag je je steeds af waar je naar aan het kijken bent. Een horror-film? Een komedie? Een maatschappijkritische film? Of alles tegelijk. Komisch is het in ieder geval wel, neem de scène waar de heren visitekaartjes vergelijken en Bateman tot op het bot jaloers is.

Bateman krijgt met geen enkele consequentie te maken van zijn moorden. Als hij aan het einde aan zijn advocaat verteld dat hij een moordenaar is denkt die dat hij een grap maakt. Uiteindelijk houd de film het in het midden of het zich allemaal in Bateman's hoofd afspeelde of echt is gebeurd. Toch zitten er in de film diverse verwijzingen die suggereren dat de moorden niet echt hebben plaatsgevonden. Zijn assistent vind een notitieblok waarin alle moorden staan getekend, hij praat gedurende de film diverse malen over zijn moorden zonder reactie van anderen, niemand hoort dat hij met een kettingzaag door het gebouw rent, een auto explodeerd door een schot van een pistool en een pinautomaat vraagt "Feed stray cat to machine". Dit alles lijkt te suggereren dat het slechts de fantasie van Bateman is.

Uiteindelijk denk ik dat de film bedoeld is als kritiek op materialisme en yuppie-cultuur. Als alles zo kil en oppervlakkig is ben je in wezen toch ook een psychopaat?

Toen de film net uitkwam was ik teleurgesteld. Deze tienerjongen zocht in zijn horror groteske en afzichtelijke monsters met flinke slachtpartijen en ineens keek ik naar een man in maatpak die uitbundig vertelt over de soorten shampoo die hij gebruikt en zie ik een stel gladjanussen geil worden van het soort papier en lettertype van hun visitekaartjes. Ik snapte 'm niet en het deed me dan ook niets. Maar gelukkig leven we in een tijd waarin je films kan herzien. Want American Psycho is een toffe film. Een érg toffe film.

American Psycho heeft een heerlijk cynische toon. We ontmoeten een hele hoop uiterst onsympathieke yuppen en volgen koning der gladjakkers Patrick Bateman, met z’n smerige grijns en snelle praatjes, die soms ineens veranderen in complete woedeuitbarstingen of hysterisch gedrag. De film is dolkomisch, met een hilarische soundtrack tot de gebeurtenissen en beelden die we te zien krijgen terwijl deze soundtrack te horen is. Over de top geweld en bijna absurdistische scènes wisselen elkaar af en het maakt weinig uit, want alle personages - op Willem Dafoe en de assistente van Bateman na - zijn toch enorme klootzakken. Iedereen leeft in zijn eigen wereld, dus Bateman kan er vaak gerust voor uitkomen dat hij graag mensen op brute wijze ombrengt. Niemand boeit het, dus Bateman gaat lekker z’n gang, met hoogtepunt waarin hij naakt op sneakers met kettingzaag een meisje achtervolgt. De film heeft voldoende elementen van horror, maar is overal ook om je te bescheuren. Bijzondere mix en knap hoe Mary Harron het allemaal in balans houdt. Verder ook een leuke cast, maar Christian Bale steelt uiteraard de show. Zijn beste rol tot nu toe.

4 sterren.

Goede, onderhoudende film, intrigerend door de relaxte voortgang.

Verhaal is niet heel sterk maar dat wordt ruim gecompenseerd door acteerwerk van Bale.

De humorkant zie ik eerlijk gezegd niet zo goed, beetje over de top dat wel. Op de juiste manier.

Overigens is het boek pas echt ziek, bizar dat Easton Ellis dergelijke scenes wist te verzinnen.

Vrij zieke geest moet je dan hebben.....

Bijzonder interessante film. Hij komt wat traag op gang, maar het beeld wordt goed neergezet: deze wereld draait om uiterlijk vertoon: shampoos, fitness, visitekaartjes en welk restaurant je eet zijn van levensbelang om mee te komen op Wall Street in de jaren 80. Dat je door mee te doen je eigen identiteit volledig lijkt te verliezen, is van ondergeschikt belang. In de film worden diverse personages met elkaar verward, wat natuurlijk overdreven is, maar verhaaltechnisch niet verwonderlijk is vanwege de uitwisselbare leefstijlen.

De onmenselijkheid van Bale’s karakter maakt hem intrigerend. Zelfs als hij over zijn favoriete muziek praat, doet hij dat op afstandelijke wijze, alsof hij een recensie opleest die hij gelezen heeft. Dat zijn slachtoffers niet gemist lijken te worden, of verward worden met nog levende personen, maakt de identiteitsloze wereld die hier getoond wordt alleen maar duidelijker.

Een bijzondere en maatschappijkritische film, die meerdere kijkbeurten verdient.

Wat heb ik ontzettend erg genoten van deze film zeg, die in alle staten perfect in speelt op mij en waarvan ik echt onder de indruk was op de wijze hoe hier een film op zijn plek is gezet. En met één of andere ‘writers block’ ga ik er ook met deze mening niet veel woorden uithalen. Toch ga ik je wel melden dat dit nou een perfecte film is voor mij, het moet je ook wel een beetje liggen. De humor snapt niet snel iedereen, dat las ik ook bij een paar comments hier en dat snap ik volkomen. De humor is voornamelijk droog, recht voor zijn raap en vaak onopvallend gebracht en uitgevoerd. Ik heb me echter kapot gelachen om Bale in deze film, wat een heerlijke rol!

“Duct tape. I need it for... taping something.”

Zoals ik al aangaf heeft Bale fantastisch geacteerd en heb meerdere keren om de beste man in een deuk gelegen. Dat mocht ook wel wat hij was in een topvorm en de rol van Patrick Bateman werkte hij perfect uit. Ook de rest van de cast waaronder Reese Witherspoon en Jared Leto deden het erg leuk, en eigenlijk heb ik me een keer aan helemaal niemand geïrriteerd.

Het verhaal was leuk. We volgen een ‘psychisch zieke Patrick die door het leven gaat als zoon van een zakenman en onder andere ook op kantoor zit. Hij moet vaak uit voor zijn werk (naar etentjes etc) waar hij een normaal persoon lijkt. Naja, normaal ook niet helemaal maar geen seriemoordenaar. In de avonden is Patrick echter anders en de eerste ontmoeting met die Patrick ondervinden we al snel in de avond als hij na een etentje een zwerver neersteekt op straat en hardhandig de hond er bij dood trapt. Hierna is het natuurlijk niet afgelopen met moorden en het gaat de film nog wel even door, o.a. Paul Allen bij wie hij de bijl gebruikte of een pornofilm ging maken met twee prostituees, totaal overbodig maar wel geinig. Het einde vond ik persoonlijk iets minder maar was nergens slecht.

“Hi, this is Paul Allen. I'm being called away to London for a few days. Meredith, I'll call you when I get back. Hasta la vista, baby.”

Uiteraard snap ik de clou dat hij stemmen hoorde, dit maakte de film ook leuk. Ook zijn interesse en passie in muziek vond ik erg leuk, waaronder Phil Collins en Genesis aanbod kwamen. Voor de rest is er al een hele boel over de film verteld hier en in de spoilertopic dus uitgebreid behandelen ga ik het vandaag even niet, toch heb ik me onwijs vermaakt met deze film en behoort zeker tot één van de toppers die ik tot nu toe gezien heb, leuk!

5.0*

Verfilming van een boek van Bret Easton Ellis met dezelfde titel. Nu staat het boek te boek als aardig controversiële vooral door de aanwezigheid van excessieve geweld en vrouwenhaat. Echter hebben ze bij de film toch vooral voor veilig gekozen. Gruwelijke geweld wordt niet expliciet getoond en de meedogenloze vrouwenhaat is zo goed als niet aanwezig. Wat wel is gebleven is de aanklacht tegen de oppervlakkigheid van het consumentisme van de jaren '80

Patrick Bateman is de verpersoonlijking van het stereotype zakenman. De super-yuppie van de graaicultuur uit jaren '80. Superrijk en zijn belangrijkste bezigheden: lullen over onzin met zijn al even rijke vriendjes, reservaties bemachtigen voor de duurste restaurants van de stad, pochen met visitekaartjes, dure merkproducten of zich op een bijna pathologische wijze met lichaamsverzorging bezighouden. Zelfs de muziek vertegenwoordigd die decadentie. En dit alles zonder liefde of emotie.

Bateman wordt voortreffelijke gespeeld door Christian Bale en is niet meteen de cliché killer! Daarnaast zien we in bijrollen een reeks bekende acteurs en actrice langs komen. Het script was met zijn goed uitgemeten dosis van spanning en zwarte humor, best fijn. We kijken mee in de verdraaide geest van een gestoorde vent en een gestoord tijdperk. Het was dan ook jammer dat de film het wat laat afweten op het extreme geweld. Patrick Bateman is immers niet de meest liefdevolle persoon op aarde, maar omdat hij nogal platonisch is, ontstaat er nu ook geen afkeer van hem. De film doet een goede poging maat overtuigde mij helaas niet helemaal.

Ik ben er niet de persoon naar om te gaan roepen "het boek was beter." Zeker niet als de verfilming van Harron - dit was wel de laatste verfilming waar ik een vrouwelijke regisseur verwacht had - eigenlijk gewoon een heel, heel erg goede film geworden is.

Maar als fan van het boek en haar minutieuze beschrijvingen van triviale statussymbolen, uiterst ostentatieve oppervlakkigheden en uiteraard de onvoorstelbare gruweldaden waar Bateman zichzelf toe in staat ziet; valt het toch op dat veel extremiteiten hebben moeten wijken voor een film die weliswaar de kern wel goed weet te pakken, maar die niet tot het uiterste durft te pushen.

Neem zo'n scene met de visitekaartjes: hilarisch en exemplarisch voor de manier hoe Bateman zijn wereldje beleeft; de compulsieve toon waarmee Easton Ellis zijn Bateman vormgeeft, boet in de film een beetje aan kracht in. Tuurlijk, een maatpak wordt bewonderd, de restaurants worden hiërarchisch besproken en de onderlinge afgunst is voelbaar, maar nergens in de volledige obsessiviteit die het boek zo dwingend beheerst. Wanneer Bateman in het restaurant opsomt wat er allemaal mis is in de wereld, zou je hem bijna serieus kunnen nemen (zo wezenlijk is de problematiek die hij aankaart); de vormgeving van zijn persona in het boek zou die opsomming ontmaskeren voor de pretentieuze maskerade die het is. Harron blijft aan de veilige kant van de satire wat dat betreft.

Ook de moorden, die door de gedetailleerde beschrijvingen in het boek lezers en critici wisten te splijten, worden door Harron wat afgezwakt. Net genoeg om de satirische toon te onderstrepen en wederom middels enkele shots genoeg inkijk te geven in de gestoorde geest van Bateman: in het boek is die inkijk des te intenser door de vermoeiend uitvoerige en ellenlange beschrijvingen. Hier vervangt een hoofd in de koelkast de moeite die je als lezer zelf moest doorstaan, en dat komt natuurlijk minder hard binnen. En misschien nog wel belangrijker: het laat je als kijker wat onverschilliger onder het einde. Hoe extremer Batemans beleving, hoe meer je ongeloof wilt omarmen dat het slechts fantasie is.

Niettemin! Heerlijk als film op zich. Bale is werkelijk buitenaards als de manische, minachtende, bezeten en getormenteerde Bateman. Ik had me geen enkele andere acteur kunnen voorstellen die zo uitbundig krankjorum "I had to kill a lot of people!" had kunnen uitroepen. Of zo adequaat zijn gezicht van hartelijk vleiend naar ergerlijk minachtend kon laten verglijden, de uiterste seconde wanneer hij de wasserette verlaat.

Audiovisuele uitvoering blijft wat tam, weinig bijzonder camerawerk en hoewel de soundtrack zijn werk doet, blijft het wat braafjes. Maar goed, misschien is dat ook omdat de afgezwakte beelden nooit dat volle contrast met de gebruikte nummers kunnen oproepen. Sterke uitzondering is de moord op Paul Allen, van Batemans blije introductie van Huey Lewis tot het moment dat hij met bebloed gezicht zijn sigaar opsteekt, de blijo-muziek nog op de achtergrond. Heerlijk.

Wonderlijk. Mijn hoogst gewaardeerde film met de meeste gemiste kansen. Halfje aftrek toch, maar een dikke 4* blijven overeind.

Vrij hilarisch, met een geweldige hoofdrol voor Christian Bale, een acteur waar ik normaliter niet graag naar kijk maar die hier werkelijk perfect is. Zoals mijn voorganger al stelt is de bijna misselijkmakende hoeveelheid details en informatie over statussymbolen die in de roman over de lezer worden uitgestort op de een of andere manier niet goed op celluloid over te brengen zonder dat de film gewoon zèlf verveling zou gaan oproepen, maar dat ik in deze gecomprimeerde vorm mag kijken naar al die gelikte mannetjes in hun maatpakken met superbe visitekaartjes op zak vergoedt toch veel. Lekker ingevulde bijrollen ook, met die verschrikkelijke lach van Josh Lucas voorop. Mijn score was zodoende misschien wel hoger geweest als ik het boek niet had gelezen, maar ik kan er niets aan doen dat ik dat wèl heb gedaan.

Film waarover ik nog steeds twijfel of het een moderne bewerking is van Hitchcocks Psycho of dat dit helemaal los van elkaar staat. Tientallen jaren geleden al eens gezien, toen me buitengewoon geïrriteerd aan Bale en vooral wat hij met de kat en het pinapparaat doet. Bale lang met die rol geassocierd. Tegenwoordig in staat dat anders te bekijken en vooral de film met zijn boodschap op waarde te schatten.

Geen idee hoe de benadering van het boek is en of het script in de buurt blijf, in ieder geval is de film wel een bijzonder, op het absurde af, aanklacht tegen narcistisch en egoïstisch gedrag zoals in Wallstreet en The wolf of wall street. Een uitermate eng wereldje wordt geschetst van bijzonder hoog opgeleide mensen, niet alleen Bale overigens, die aan een beeld proberen te voldoen die niet haalbaar is puur uit afgunst. Snobisme, ijdel, bevreemdend, mensen die vierkant langs elkaar leven. Zoals Bale zelf al omschrijft, lege inhoudsloze omhulsels, stuk voor stuk. Ondertussen weten ze elkaars naam amper en is de vraag werkelijk wie Bateman nu echt is. Iets wat hij zelf ook amper weet.

Bateman, of hoe hij ok mag heten, lijkt ergens het meest slimme met opmerkingen over wereldproblematiek in onder andere Afrika, toch lijkt hij het meest te worstelen met de weelde, normen en waarden en vooral de aanpassende presterende eenheidsworst die hij denkt te moeten zijn die over de meest banale dingen als een mooier visitekaartje ziekelijk jaloers wordt. Bijzonder zwaar wordt het desondanks allemaal niet. Hilarisch zijn de uiteenzettingen over muziek, het schertsende contrast waarmee hij Leto de kop inslaat en naakt met een kettingzaag achter een hoer aanzit.

American Psycho slaagt in den bijzonder als psychologische studie, maar tevens als bijtend sarcastische aanklacht over een dergelijk wereldje, een niet zelf corrigerende omgeving overigens want zijn biecht lijkt niet ter zake te doen en daarmee zijn gedrag eigenlijk goedgekeurd.. Toch was de film wat mij betreft beter geslaagd als er nog iets meer gewisseld was zo nu en dan naar een wat dreigende en enge toon. De film draait nu vooral op scherts en spot waardoor de film teveel naar het komische neigt.

American Psycho is een film met een hilarisch verhaal waarbij Christian Bale toch wel garant staat voor het succes van deze film. Blijft leuk om hem zo eens een tweede kijkbeurt te geven en dat had ik dan ook gedaan. Blijft goed.

Deze film stond al een behoorlijk lange tijd op mijn watchlist en als 925ste mening werd het een keer tijd om te bekijken. Ik wist zoals gewoonlijk eigenlijk niets over de inhoud, maar ik had eigenlijk een soort van remake van Psycho verwacht. Dat is het nu ook niet helemaal geworden, de naam van Christian Bale's personage mag er dan wel op gebaseerd zijn, American Psycho is vooral gebaseerd op het boek van Ellis.

Dat boek zou ik misschien wel eens willen lezen, lijkt me wellicht grappig op papier dan op het scherm. Al kan ik me vergissen want Bale is op sommige momenten zeker droog, maar helemaal mijn humor is het nu ook niet. De soundtrack bevat vele bekende nummers. Qua slasher kleurt American Psycho teveel binnen de lijntjes om zelfs als echte horror beschouwd te worden. Ook is er eigenlijk niet geweldig veel spanning op een paar scènes na. Wat American Psycho wel heeft zijn quotes en memorabele scènes.

Het einde komt als een verrassing en dit had misschien wat meer uitwerking verdiend. Vooral benieuwd naar de boeken van Ellis nu, misschien eens eentje proberen als ik de tijd vind... Waarschijnlijk niet.

American Psycho heeft een hoge rating, maar maakt dit niet echt waar. Het kijkt aardig weg, Christian Bale is erg goed met zijn charisma, maar richting het einde ontspoord de boel een beetje en ook de plotwendingen spreken me niet erg aan. De film is ook wel iets te braaf, daar had je meer mee mogen doen.

3*

Van American psycho had ik toch dat tikkeltje meer verwacht. Aan Christian Bale ligt het trouwens niet, want die speelt zijn rol als meedogenloze gehaaide zakenman met psychotische trekken met verve. Ook de moraal waarbij de grijze zones worden bespeeld, is goed. Als Bateman op een bepaald moment zelf de aandacht tracht te trekken van het feit dat hij het niet meer kan volhouden en dat het vermoorden van mensen buiten zijn wil omgaat, dan is dat wel iets om over na te denken. Zonder uiteraard zijn uiterst verwerpelijke misdrijven goed te praten natuurlijk.

Ik had gehoopt dat het meer een psychologische thriller zou zijn, mede door de goede kritieken. Dat komt echter maar zeer sporadisch aan bod. De film gaat eerder de luchtige en zelfs komische toer op en dat beviel me een stuk minder. Het einde kon bij deze ook iets beter uitgewerkt worden.