Before Sunset (2004)

extra's: Theatrical Trailer

Nou ja. ik kan als ik ergens deze week tijd heb weer lekker 3 uurtjes met Jesse en Celine doorbrengen

Erg fijn vervolg. Gedurende het eerste deel van de film echter had ik nog ernstig m'n twijfels. Niet dat het niet vermakelijk was, maar ik miste toch...iets, wat in de eerste film wel aanwezig was.

Tijdens de autorit valt eigenlijk pas alles goed op zijn plaats. Wat ook meteen de beste scene is imo, evenals het einde Die Nina Simone imitatie + dansje

Ik was ook zo blij aan het einde dat hij dus niet met het vliegtuig ging, of dat iig open bleef. Dat had voor mij namelijk toch wel wat verpest.
In het eerste deel kon ik er nog inkomen (jong, geen geld voor ander ticket enz.) maar dit keer had hij dat echt niet kunnen verkopen met zijn carriere hoor. Voor deze romantiek koop je maar een nieuw ticket, sloeber!

Kan ik deze film ook zien als ik before Sunrise gemist heb?

Eigenlijk niet.

Mij is het perfect gelukt.

mooie romantische film

heel minimalistisch van opzet

mooie rollen van hawke en delpy

prachtige chemie tussen de hoofdrolspelers

met mooie gesprekken en mooie beelden van parijs

Laatst beide dvd'tjes achter elkaar gezien, en dat moment in de auto, wanneer Delpy eindelijk laat merken hoe erg alles haar geraakt heeft, dat blijft toch een lastig moment als stoere mannelijke filmkijker

hmm ik gok op een wat sombere afloop. Het leven bestaat immers niet alleen uit mooie dingen. Het zou een enorme prestatie zijn om ook die kant te belichten zonder melodramatisch te worden.

Zou toch moeten kunnen gezien het feit dat de eerste twee films zo prachtig de real life romantiek laten zien zonder over de top te gaan.

"After dawn"

Mooie romantische film. Zeker één van de beste in zijn genre. De manier waarop Ethan Hawke op de bank naar Julie Delpy kijkt: wow!

4*

Wederom (na Before Sunrise) erg mooi. Dat een film, die het puur van de dialoog moet hebben, de gehele speelduur blijft boeien is uitzonderlijk (ik ken d'r in ieder geval erg weinig die dat kunnen).

Toch is het denk ik interessanter (en ik meen dat Jordy dit al eens noemde), dat je deze twee films ziet, als je zelf ook op die leeftijd bent.

Net niet zo goed als Before Sunrise, maar wel weer een heerlijk filmpje van de geweldige Linklater.

oke, een praatfilm is niet zo mijn genre. Ik vond het een beetje documentaire achtig overkomen. Het heeft mij op zich niet verveeld.

3 sterren voor deze film.

Before Sunrise niet gezien, Sunset nu dus wel en die is dan ook gewoon makkelijk te volgen. Voor mijn gevoel kunnen dit soort films (als in praatfilms) soms iets te dik dat ''kijk ons een alles zo natuurlijk mogelijk brengen'' laagje. Echter met deze film had ik hier geen last van. 4.5 sterren

De 1,20 uur is redelijk vol te houden.... uiteindelijk is het 1 lange dialoog. Aardig, met mooie beelden van Parijs.

Ik had deze film in de bios gezien voordat ik Before sunrise had gezien, je mist inderdaad de voorgeschiedenis,maar hij is nog steeds goed te volgen. Ook dit is een juweeltje. Na een paar minuten zit je er gelijk weer middenin en wordt je meegezogen in hun gesprekken. De chemie tussen Hawke en Deply is weer als vanouds en maakt het levensecht.

Ik weet niet of ik een derde deel wel zie zitten, vond dit tweede deel een soort van mooie afsluiting.

Muziek was ook weer prachtig, ben nog steeds op zoek naar het nummer van Nina Simone dat op het einde van de film werd gedraaid, kreeg er kippenvel van.

Heb gisteren before sunrise gezien, vandaag wellicht nog een keer before sunset gaan kijken...

Ja, just in time heet dat nummer van Simone. Ook nog altijd op zoek naar dat nummer

Ja, een lekker nummer.

In before sunset zit mij toch het volgende dwars. Celine komt er uiteindelijk voor uit dat ze zelfs 2x seks hebben gehad in het park. Ik dacht juist dat zij in Before sunrise hadden afgesproken om niet zo ver te gaan, omdat dit niet zou passen in de hele sfeer en het niet zou moeten lijken op een echte one night stand. Ik vond dit een mooie gedachte. In before sunrise wordt "het moment" afgekapt, dus het zou kunnen dat dit gebeurd is. Celine en Jesse pretenderen dit tenminste in Before Sunset. Dit maakt in mijn ogen Before Sunset minder perfect. Of het is een gat in het script óf het is daadwerkelijk zo gebeurd, maar dan verliest deel 1 zijn essentie.

Ik verlaag tot 3,5*

Of het zegt heel slim iets over de onbetrouwbaarheid van het geheugen. Ze hadden de wens, deden het niet, maar de wens werd in de loop der jaren waarheid. Lijkt mij juist een reden om m'n score op te hogen

Zo had ik het nog niet gezien. Wellicht heb je gelijk. Daar ga ik eens over nadenken. Maar toch lijkt me dat je zoiets niet vergeet. Maar goed, ik zeg niet dat het onmogelijk is...

't Is duidelijk een subtiele speling tussen geheugen en geinen, waar ze allebei gedurende de hele film volop mee bezig zijn. En na Before Sunset zijn voorganger nog 's (zes keer) te hebben gezien, kun je zelfs niet met zekerheid zeggen DAT ze 'het' niet hebben gedaan. Daarmee krijgt de openingsscène van Sunset ook weer meer kracht: de een (Sydney bijvoorbeeld, maar ik absoluut ook) is ervan overtuigd dat het er NIET van is gekomen, anderen denken wellicht dat de camera ze precies op het correcte moment met rust liet (want neuken in bééld, dat past inderdaad gewoon totaal niet in het plaatje). Romantici en cynisten komen zo onvermijdelijk aan de oppervlakte .

.. en 't doet iig terugdenken aan eigen romantische/sexuele verwikkelingen. Diverse grote lijnen zakken toch echt weg, de meest idiote details blijven echter hangen.

Wat Menni zegt, ik ben er niet alleen van overtuigd dat ze het "Niet" zover hebben laten komen in Sunrise, ook denk ik dat het mijn beeld over deel 1 aardig zou verstoren. Sunset speelt te zeer met dit perfect beeld. Daarom heb ik ook altijd zoveel problemen met vervolgen. Zo kan door onlogische elementen een perfecte voorloper onderuit gehaald worden. Ook bijvoorbeeld dat roken in Sunset. Toen ze nog 23 waren staken beiden nog geen sigaret op. Je bent wel erg stom als je na die leeftijd (lees: 9 jaar later) nog (opnieuw) met roken begint. En... er zijn nog een paar van die dingetjes.

Maar het is toch niet erg als ook deze personages hun stommiteiten begaan? Dat vergroot het realisme alleen maar.. Zou vreemd zijn als er totaal niet van dit soort kleine dingetjes veranderd waren veranderd. Maar goed, ik kan me de verandering in beleving van Sunrise wel voorstellen, ik zie dat alleen absoluut niet als negatief. Vooral ook omdat een puntje zoals dat wel of niet geneukt hebben zo perfect in het ongewisse worden gelaten.

Waarom wordt Sunrise minder perfect als blijkt (wat dus niet eens met zekerheid gebeurt) dat ze het toch hebben gedaan? Karakters worden hooguit wat minder bewonderenswaardig (die geheel persoonlijke visie deel ik met je), maar dat doet aan de kracht van de film niets af. Neen, wat mij betreft heeft Linklater een per-fect vervolg afgeleverd, zeker na alle terechte scepsis vooraf. Zelden zo'n sequel gezien die daadwerkelijk een hoop toevoegt.

Over die wijn gesproken: ik vind het heerlijk fokking irritant dat we dan weer niet te weten komen of die barman zijn geld nou nog toegestuurd heeft gekregen . Dat was echt één van de dingen waar ik op zat te wachten, dat daar nog een korte opmerking over zou komen.

Ja dat zullen we idd niet te weten komen. Maar ik denk dat de barman naar zijn geld kon fluiten. Zeker gezien de wijze waarop Celine de glazen in haar tas propte, denk ik niet dat ze zo "netjes" waren om geld op te sturen. Overigens vroeg Jesse het adres van de bar, maar dat werd niet voor hem opgeschreven. Ik denk niet dat hij de moeite gedaan heeft om het adres achteraf bij thuiskomst op te schrijven. Maar een opmerking daarover in "sunset" zou wel passen ja.

Net weer before sunset gezien, nadat ik dus before sunrise heb gezien. En dat maakt de film nog beter, omdat je nu een achtergrond en de emotionele lading beter begrijpt. Het was nu extra genieten. Mooiste moment van de film is wanneer ze in de limo zitten en zij hem probeert aan te raken, maar toch haar hand terugtrekt.

En of ze het nu wel of niet gedaan hebben, maakt eigenlijk niet uit, daar gaat het niet om bij deze 2 films, ik denk dat een hoop charme van de film verloren zou gaan wanneer alles heel expliciet verteld zou worden en in beeld werd gebracht.

Ik vind het jammer dat ik het vervolg ben gaan kijken. Ik ben een ontzettende fan van Before Sunrise en deze kan daar zeker niet aan tippen. (dus nu is mijn aanvulling op het open einde verknalt.)

Before sunrise was veel mooier aangekleed. Ze liepen over straat en ze filosofeerden tegen de sterren op, maar tegelijkertijd gebeurde er ook wat (vb. de dichter, de waarzegster). het hield je aandacht bij de film.
Nu zitten ze in en café, praten ze een dialoog en roken een sigaret. Dat vond ik nogal langdradig, jammer.

daarnaast denk ik ook dat dit een film is voor mensen die werkelijk toe die leefwereld behoren. Ik kon mezelf er niet in herkennen, dus begonnen ze in mijn ogen een beetje te zeuren. Misschien moet ik hem nog een keer kijken als ik wat ouder ben.

Misschien is het melig, maar ik had verwacht dat ik een film ging kijken over mensen die op korte tijd moesten beslissen of ze bij elkaar zouden blijven. Ik dacht dus aan diepgaande persoonlijke dialogen en wulpse blikken, maar ze bleven doorgaan over die ene nacht en hoe die hun leven had veranderd of hoe slecht de wereld er wel aan toe was.
Hé nee, daar kwam ik niet voor, ik wou liefde zien!

@ zip

Dat gevoel had ik ook eerst na het zien van de film, de liefde voerde niet de boventoon zoals in Before Sunrise.

Maar nu denk ik dat dat niet the point was. Dit zijn niet langer de twee jonge, ongeslepen individuen die onbezonnen die een prachtige nacht samen doorbrachten in Wenen, maar twee volwassenen die terugkijken op die speciale nacht als een gemiste kans en een geweldige herinnering.

Prachtig wordt gecaptured de spijt die kan komen met het ouder worden en misschien ook een signaal dat het leven onberekenbaar is en je elke kans moet aangrijpen. Dit gaat over meer dan liefde, namelijk over hun leven en de keuzes die ze daarin gemaakt hebben, goed al dan niet goed.

Die dag in Parijs, de stad van de liefde, komt weer naar voren komen wat die ene avond in Wenen voor hun betekent heeft. Een plekje in hun hart namelijk, een ontroerende herinnering. Achternamen en telefoonnummers werden nooit uitgewisseld destijds. Ze gaven de voorkeur aan vertrouwen in beloftes en aan het lot. Het is de betekenis van ware en absolute liefde en de rol die toeval daarin speelt, al was het maar voor een nacht.

Wel was er afgesproken om elkaar na een half jaar weer opnieuw te ontmoeten in Wenen, maar Celine had te maken met het overlijden van haar oma, maar ze had het onthouden en wilde komen. Celine had ook net als Jesse in dezelfde periode in New York gewoond. Jesse dacht haar gezien te hebben, of wilde hij dat meisje gewoon op haar doen lijken in zn verbeelding?

Allemaal dingen die zo'n prachtige diepe onderlaag hebben. Het is de verfilming van het lot dat naar hartverwarmde zaken of tragiek kan splitsen. Wat als..?

Het zou te zonde en te onrealistisch geweest zijn om Jesse en Celine in deze film een happylove ending te geven. Dit is uit het leven gegrepen. Jesse is getrouwd, Celine heeft een lange relatie. Hopelijk komt er over 9 jaar weer een vervolg

Als je Before Sunrise niet eerder gezien hebt, lijkt deze film in eerste instantie niet de heisa waard, maar hoe meer ik over deze film en zn voorloper nadenk, hoe meer ik deze films als een stukje kunst/poezië beschouw, zo dan niet gekoppeld met Before Sunrise een van de beste films die ik ooit heb gezien. Een stukje cinema van van de meest persoonlijke en hartbrekende orde..

Ik moet ervan glimlachen. Jij hebt behoorlijk je best gedaan.

Tja. Misschien had ik in mijn hoofd de perfecte Before Sunset al gemaakt, misschien ben ik inderdaad te jong om problemen van dertigjarige levende wezens te begrijpen.

Maar wat toch niet persoonlijk is, blijft het feit dat ik het mooier had ingekleed. Er hadden meer dagelijkse activiteiten in gekunnen. Een telefoon had kunnen afgaan, ze hadden aangesproken kunnen worden door een milieuactiviste, een toeristisch koppel had hen kunnen storen in hun gesprek, er zat geen afwisseling in. Dat bedoel ik maar. Ik moest mijn hersens peinigen om te kunnen volgen (dat doe ik graag) maar ik zat gewoon te kijken naar pratende monden.

wat ik bedoelde met 'Ik wou liefde zien!': niet een happy-ending, ik wou een realistische moeilijke liefde zien. De twijfel en verscheurende spijt enerzijds, maar liefst vanalles natuurlijk de avances. De emoties waren er wel, maar vooral in het dialoog en naar mijn zin te weinig in de lichaamstaal. En dan zijn we weer waar ik hierboven over zeur...

Lol, ik draafde ook een beetje door in mn melancholische bui

Die aspecten die je noemt zijn ook wel waar nu ik er is goed over nadenk. De film was een beetje statisch, zeker in vergelijking met Before Sunrise. Het miste net dat ene beetje om de chemie terug te vinden die de hoofdrolspelers in de vorige film meer hadden.

Ach, Linklater mag 't van mij helemaal goed gaan maken in hopelijk een derde en laatste deel.

Waarom nog een derde deel, wat verwacht je daar nog te zien.

Before sunset had idd niet de kracht van Before sunrise, maar vond het nog steeds een prachtige film en vond het einde wel mooi, omdat het juist dingen nog een beetje open liet en er geen cliche-einde werd gebruikt