The Manchurian Candidate (2004)

Ah knusse stoel, wijze man. Wist u dat een stem gewijzigd kon worden? Bijvoorbeeld van het teken 5 naar het teken 4.

'Booyo', jij hebt helemaal gelijk.

Normaal als ik een stem weggeef is het definitief.

'102529' snapte het einde niet maar gaf dus toch 5 sterren weg, het hoogst bereikbare en corrigeerde dat later. Toch moet hij het einde alsnog even zien om de film te snappen, daar blijf ik bij.

Heb jij de film al gezien 'Booyo'?

Trouwens, zelfkennis is het begin van wijsheid en bezit ik voldoende zelfkennis?

Morgen oordelen wij, wie weet....5 sterren?

Aardige uitwerking van een vergezochte complottheorie. Probleem is alleen dat het allemaal tamelijk braaf en degelijk blijft. De randjes worden nergens opgezocht en dus zat een bovengemiddelde beoordeling geen moment in het vat: 3*

Dit gebeurt in het echt ook al en ook bij kinderen. Al meer dan twintig jaar! Zelfs in een land als Belgie!

Goeie sf politieke misdaad 'thriller' . Dat zat er allemaal in. Streep was het beste. Washington zelf was ook niet slecht. Goed bedacht verhaal.

Dit is en blijft een uitstekende film.

Het gebeurt niet vaak, maar deze remake vind ik beter dan het origineel.

Prachtige vertolkingen van de ganse cast en het verhaal is, in tegenstelling tot het origineel, hier helemaal niet saai.

Een goede en boeiende film tot het laatste halfuur. Dan vind ik dat er een aantal wendingen zijn die ik niet helemaal logisch vind of kan plaatsen. De acteurs zetten hun rol goed neer, ook Lieb speelt zijn rol goed en het lijkt me zelfs dat dit wel zijn beste film is. Meryl Streep verdient ook zeker een vermelding in haar rol als doortrapte manupulatieve moeder.

Klasseer dit eigenlijk onder science-fiction en onthou vooral de hysterische druk op de samenleving die van de politiek kan uitgaan.

Behoorlijk complex en af toe moeilijk juist in te schatten. Gelukkig is daar een Denzel Washington die geloofwaardig en overtuigend acteert.

Detail misschien : Onder de producenten merkte ik de naam van Tina Sinatra op, dochter van..., niet toevallig de hoofdrolspeler in de 1962-versie. All in the family...

Ik durf er een arm en een been om te verwedden dat ze in werkelijkheid volop experimenteren met dit soort "technieken". Voor sommigen gaat geen brug te ver om macht over anderen te hebben.

Hele goeie film.

De eerste circa 25 minuten zijn taai. Heel taai. Maar langzaamaan wordt het beter en stijgt de spanning. Scènes werden leuker met een Washington die behoorlijk op dreef is. Ik zat er spontaan lekker in tot het moment dat Marco ontdekt dat het om een chip gaat waardoor je iemands karakter en persoonlijkheid kan veranderen. Alsof het niks is. Daar haakte ik een beetje af. Ik had stiekem gehoopt op iets innovatievers. Een paar twistjes houden het nog wel onderhoudend, maar een voldoende kan er niet van af.

Een Stoneske (Oliver red.) film dit: geen middel wordt onbenut gelaten om de waanzin te benadrukken en het schaamt zich niet voor het overambitieuze thema van deze film. De cinematografische uitwerking van een luguber onderwerp komt dusdanig naar de voorgrond dat je er de griezels van krijgt. De belichting, het inzoomen op gezichten en megalomane vertolkingen van even megalomane personages (dit betreft natuurlijk vooral Streep) liegen er niet om. Als je dat op de koop toe neemt, of gewoon een aanhanger bent van deze stijl, ligt er een prima prent voor je klaar.

Bovendien weet Demme met het plot telkens te shockeren: denk je dat het nu wel goed zit met de haast hypnotische plotwendingen, brengt de kandidaats vice-president even zijn politieke tegenstander om het leven door een kajak om te kieperen (met zijn dochter die hier getuige van was en waar Schreiber een verleden mee had, op de koop toe). Beschouw dit als papzakkerige fictie of vermakelijke spielerei - en trek zeker geen parallellen daags voor de Amerikaanse verkiezingen- en je amuseert je kostelijk.

En dan na ruim 3 jaar na mijn eerste geluid over deze film en de sterren, hebben we gisteravond de film gezien. Viel niets tegen en ik moet toegeven dat ik nu de hoge scores van sommigen ook begrijp. Het verhaal is eentje die ons erg aansprak, een rommeltje in de politieke top. (aan welk tijdsbeeld denk je dan automatisch, terecht of onterecht?)

Degene die ik persoonlijk het beste haar rol vond spelen, was de "grand old lady" madam Streep. Ze speelt in mijn ogen de laatste jaren vaak een rol waarin de persoon verwerpelijk is, een vrij negatieve dame, zelfs soms een bitch . (o.a. in "The devil wears Prada")

Wat ook opviel is dat er een heel groot blik aan bekende acteurs was opengetrokken. Zelfs Bruno Ganz hadden ze erbij gehaald als z.g. expert uit Albanië.

“Hello, Captain. Do you remember me?”

Aardige film met een sterk en indrukwekkend rijtje acteurs. Washington, Schreiber, Streep, Wright, Voight etc. allemaal zijn ze sterk in een film met een intrigerend uitgangspunt. De film heeft een iets te lange aanloop nodig en de echte spanning miste ik een beetje.

Maar het is allemaal wel uitermate sfeervol en het gevoel van paranoia is constant aanwezig. Het verhaal lijkt ingewikkeld maar blijkt uiteindelijk redelijk simpel in elkaar te steken. Het komt wat vergezocht en gekunsteld over, maar het verhaal over gehersenspoelde militairen is wel intrigerend. De film eindigt sterk met een wat donkere ondertoon. Degelijke film met een topcast die excelleert.

Goede film die je wel een beetje een paranoia gevoel geeft.

Ik heb genoten van het acteerwerk!

NatGeo heeft een keer een docu uitgezonden over experimenten die de CIA in de 50-er jaren uitvoerde met mensen onder hypnose of m.b.v. LSD bepaalde opdrachten laten uitvoeren. Daar zijn ongelukken mee gebeurd, mensen uit het raam gesprongen e.d. Eén Amerikaanse familie zou nog procederen tegen de Staat omdat manlief omgekomen is. CIA zou er helemaal mee gestopt zijn. Overigens bestaat mensen de gruwelijkste dingen laten doen door brainwashing natuurlijk. Hoef je alleen al naar Isis te kijken. Project MKUltra - Wikipedia - en.wikipedia.org

Ik moet bij deze film de hele tijd aan Marco Kroon denken.

Overzichtelijker dan het origineel. De film zit vol bekende acteurs en ik denk dat het de eerste keer is dat ik de remake wat beter vind. Meer tempo, al blijft het mysterie in tact.

Dit is in veel opzichten een prima remake, vol afwijkende camerahoeken en bewegende close-ups om de vervreemding van Ben Marco en de paranoide intriges van de plot extra kracht bij te zetten, en met prima vertolkingen van Denzel Washington en vooral Liev Schreiber (hoewel de moeder zoals gespeeld door Meryl Streep eerder ergerlijk bazig is dan intimiderend en eng zoals Angela Lansbury). Mijn voornaamste bezwaar geldt de speelduur, want hoewel die niet veel langer dan het origineel is voelt de film aan alsof er teveel scènes bovenop elkaar zijn gestapeld, waardoor hij niet de hele tijd mijn aandacht kan vasthouden. De enorme hoeveelheid bekende gezichten in kleine rollen verergert dat op de een of andere manier, alsof de film te vol zit om nog effectief te kunnen zijn. Zo mist deze moderne versie toch de beklemming en de claustrofobie van het origineel.

Deze film slaagt er van begin tot eind in om het gevoel van paranoia goed neer te zetten. Daardoor bleef ik wel geboeid kijken. Uiteindelijk heb ik echter niet het idee iets bijzonders te hebben gezien, daarvoor blijven het verhaal en de personages wat te oppervlakkig. Het acteerwerk van de sterrencast, met name dat van Denzel Washington, is in orde. Het origineel heb ik nooit gezien, dus een vergelijking daarmee kan ik niet maken.

Wat een acteur die Denzel, maar daar blijft het bij... Je krijgt heel wat praat op je bord om een verdoken legeruitvoering te achterhalen.

Ik had exact hetzelfde; uitstekende acteurs, maar volkomen oninteressante praaaaaaatfilm..Uitgezet na 25 min..

En Seven vind ik een erg saaie, voorspelbare en overschatte film...

Op de 1 of andere manier is de film niet spannend en beklemmend genoeg, hoewel het verhaal best interessant is. Met Jonathan Demme (Silence of the Lambs!) in de regiestoel verwacht je toch meer. Zeker met een prima cast. Niet dat die slecht spelen. Maar de film mist spanning en geloofwaardigheid, er is nooit echt een voelbare dreiging en het valt vooral op hoe vrij als een vogeltje Denzel mag blijven rondfladderen en hoe makkelijk hij zomaar in contact komt met een senator. Op het einde snapte ik ook niet waarom Denzel opeens zijn duistere opdracht verzaakte. Verder vond ik het erg ongeloofwaardig om zo'n beetje de meest corrupte organisatie in Amerika, de FBI, zo zijn best te zien doen om een complot te ontrafelen (en zich daarna zelfs 3 slagen in de rondte werkt om een burger te beschermen). Die organisatie staat er onderhand om bekend juist zelf vuistdiep in de complotten te zitten, al sinds de jaren 60 en zeker met de onthullingen van de afgelopen 2 jaar. Het hele gegeven van een sleeper agent is eerder al benut in Telefon en doet ergens wat cheesy aan. In de jaren 70 leek men zich beter raad met paranoia in films, zie bijvoorbeeld de Parrallax View.

Wat overblijft is een best onderhoudend tussendoortje dat iets te lang duurt. Jammer dat er in dit genre niet bijster veel te vinden is.

Hoe vreemder de daadwerkelijke praktijken, hoe makkelijker men klokkenluiders belachelijk kan maken als "complotgekkies". Als je je te buiten zou willen gaan aan de meest vreselijke misdaden kun je het beste een rare puntmuts op doen en allerlei vreemde droomachtige dingen laten gebeuren. Er is dan toch niemand die een getuige gelooft. Voor zover die niet al te maken krijgen met toevallige ongelukjes, geseponeerde zaken en afgewezen verzoeken om bewijs aan te voeren. De gemakzuchtige media gaan vaak nog in de leugens mee ook, iets tot de bodem onderzoeken is teveel werk.

The Manchurian Candidate is qua verhaal vrij aardig. Niet bijster intelligent maar enigszins origineel mag je het wel noemen. De uitwerking ervan is helaas magertjes. Het spanningsniveau wordt nergens echt opgezocht en alles is wat langdradig uitgewerkt.

Regisseur Jonathan Demme is een ervaren vakman binnen de filmindustrie, maar kan niet verdoezelen dat The Manchurian Candidate veel te lang uitgesponnen en niet altijd even interessant is. De beste segmenten komen tevoorschijn wanneer het verhaal zich focust op droombeelden en flashbacks, maar dat zijn er niet veel. Denzel Washington doet het meer dan degelijk in de hoofdrol, maar hij zal zich erbij neer moeten leggen dat dit één van zijn mindere personages is. De bijrollen van Liev Schreiber en Meryl Streep zijn verder best aardig neergezet, maar nogal voorspelbaar en stereotiep ingevuld door het scenario. De film opent overigens sterk en bevat beklijvende momenten waarvoor extra punten, maar over de grote lijn heb ik me toch zitten vervelen tijdens het kijken. Dan is een speelduur van 129 minuten al snel aan de lange kant.

Er is al veel gezegd over The Manchurian Candidate maar nog helemaal niets over de muziek. Ten onrechte vind ik. De score draagt voor een groot deel de onderhuidse (leuke woordspeling ten aanzien van de film) spanning. Als je die weghaalt is de film meteen veel minder. Voor alleen de muziek geef ik The Manchurian Candidate een halve ster extra.

Teleurstellend en een zwakke finale. Het einde is braafjes politiek correct en men durft niet door de zure appel heen te bijten, Washington vermoordt niet de President en blijft dus een good guy, meer nog hij schiet wel Schreiber en Streep neer zodat de bad gyus netjes opgerold worden. De vraag blijft ; waarom doet Washington dat ? en waarom doet Schreiber wat hij doet ? interessant concept van hersenspoeling waardoor vijanden kunnen doordringen tot in de machtigste instanties, een soort sleeper, maar uitwerking is niet bijzonder. Het is niet meeslepend of spannend. Gebaseerd op de film uit 1962 met een update met Koeweit maar het politieke commentaar/kritiek van het origineel is grotendeels verdwenen. Enkel dat een bedrijf Manchurian Global de macht in handen wil nemen. Nochtans was Trump toen nog geen President.