The Manchurian Candidate (2004)

Goede thriller die flink wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar naar het einde toe toch nog behoorlijk spannend wordt. Vooral Liev Schreiber en Meryl Streep acteren erg goed en de subtiele (en minder subtiele) kritiek op de Amerikaanse manier van campagnevoeren vond ik nog best gewaagd. Alleen jammer dat de film zo verschrikkelijk vlak en kleurloos is geregisseerd, al gaat op die manier natuurlijk wel alle aandacht uit naar het plot.

3 sterren.

Wel geinig, al moet je er niet teveel bij nadenken, daarvoor zitten er echt teveel ongeloofwaardige scenes in de film. Het idee is wel erg aardig, jammer dat ik het origineel niet eerder heb gezien (terwijl ik dat nog wel van plan was )

Best wel een aangename film, met een aantal klasse-acteurs (en dan heb ik het niet over Denzel Washington) en spannende scenes. Maar het gegeven kwam wel écht ongeloofwaardig over (zelfs XIII is realistischer ) en het deed me bedroevend weinig (ik had graag eens gezien dat zo'n complot wél lukte, vraag me af hoe ze zoiets zouden aanpakken. Nu kon het me eigenlijk weinig schelen dat dat prachtige vrije land in handen zou vallen van een hoopje gemene dokters (waarvan eentje verdacht veel op Hitler leek ) Wel leuk trouwens om Albert Rosenfield uit Twin Peaks nog eens terug te zien, die jongen heeft ook flink promotie gemaakt intussen Maar voor de rest, een degelijke film die veel kansen laat liggen en er zo niet in slaagt boven de middelmaat uit te stijgen, ondanks een knappe regie en goede acteurs. 2,5 sterren dus.

Spannende thriller waarin goed geacteerd word. Ik heb het origineel niet gezien maar het lijkt me niet voor niets dat er juist nu een remake van gemaakt is. De jaren '60 versie zal vast gemaakt zijn met het idee van de koude oorlog op zijn hoogte punt, mislukte invasie in de Varkensbaai, connecties tussen CIA en president Kennedy.

De 2004 uitvoering is natuurlijk nu ook prima op zijn plaats 2 dubieuze verkiezings overwinning van president Bush, de oorlog in Irak en de connecties tussen Bush, Bin Laden en de (olie)industrie. Dat geeft genoeg voeding om dit mooie complotverhaal weer eens op te poetsen.

Je moet trouwens maar eens gaan Googlen met woorden als "George Bush", "Bin Laden", "oil", "industry" dat levert behalve een notitie van je IP adres in een of andere computer in Washington ook een hoop intressante artikelen op.

Rommelige remake van de klassieker uit de jaren 60. Schreiber en Washington zouden garant moeten staan voor vuurwerk, maar beide spelen (letterlijk!) op de automatische piloot. Subplotje rond Voight en z'n dochter is louter beeldvulling, en de 'grand finale' is niet half zo spannend als in het origineel.

Inspiratieloos maar 'kijkbaar' entertainment voor een lui avondje, maar hadden ze niet gewoon een ander thema kunnen nemen in plaats van deze klassieker nog eens af te stoffen?

2,5*.

Het briljante scenario van het origineel uit 1962 wordt hier op een tamelijk zwakke manier uitgewerkt. De moderne snufjes werken gewoon niet voor meer spanning, integendeel.

Meryl Streeps rol staat in de schaduw van die van Angela Lansbury. Ze overtuigt hier alleen in het eerste kwart van de film.

Vervelende dreigende muziek die een beetje 'out-fade' als een nieuwe scene begint, om maar te zwijgen over dat vreemde poppunk-nummer tijdens de verkiezingsfestiviteiten.

Jonathan Demme weet nog wel een flinke sneer richting de Amerikaanse politiek en verkiezingen te geven, dat de film redt.

En wat gebeurde er met de belichting in de eind-scene? Het leek wel uit de computer te komen.

Gelukkig verveelt het niet door het sterke verhaal en de rollen van Denzel Washington en Liev Schreiber. Maar verder dan een schamele 2,5 ster kom ik niet. Ik heb nu wel zin het origineel binnenkort uit de kast te trekken.

Een nogal vage en rommelige film waar ik mijn interesse niet in heb gevonden. Sterker, het interesseerde me eigenlijk allemaal geen drol, ook al werd er goed geacteerd.

2*

The Manchurian Candidate is een aardig, vermakelijk, filmpje maar zeker niet meer dan dat. Een goede thriller wil de film namelijk nooit echt worden. Daar zie je 1) veel te snel de plottwisten voor aankomen en 2) wordt de vaart te vaak uit het verhaal gehaald.

Denzel Washington vind ik altijd een acteur waar je als regisseur nooit echt mee de fout in kunt gaan. Die man zal nooit een favoriet van me worden, maar in elke film die ik van hem gezien heb, vond ik dat hij in ieder geval goed acteerde. Zo ook in The Manchurian Candidate.

Geloofwaardig wordt de film verder echter nooit, hoewel ik wel continu het gevoel kreeg dat de regisseur wel een geloofwaardige film trachtte neer te zetten. Iedere vreemde plottwist werd, zij het naderhand, alsnog uitgelegd. Voor mij had die laatste stap niet altijd genomen hoeven te worden. Het was al vrij duidelijk wat er op sommige momenten gebeurd was.

Aardige film, waarin prima geacteerd wordt door de hoofdrolspelers en vooral Liev Schreiber voor mij er positief boven springt. De politieke intriges en complotten die in deze film aan het licht komen zijn aardig in elkaar geknutseld en hoewel de film op sommige momenten een tikkeltje ongeloofwaardig is, is het wel een interessant gegeven dat hier uitgewerkt wordt. Ook de veeg uit de pan richting de Amerikaanse politiek is gedurft te noemen en geeft de film nog wel iets extra's mee. Het is alleen jammer dat de film in zijn geheel toch behoorlijk voorspelbaar is en qua muziek ook enigszins tegenvalt. Vermakelijk in ieder geval en met een paar (kleine) aanpassingen had er nog wel een hogere score ingezeten zelfs.Nu kom ik uit op een kleine voldoende en ben ik overigens wel nieuwsgierig geworden naar het origineel.

3,0*

....Gezien om het zelf te ondekken. Het was inderdaad een geslaagde politieke thriller met inderdaad wat Science Fiction elementjes toegevoegt. Denzel Washington liet ook weer iets goeds zien als een getraumatiseerde oorlogsveteraan en daarnaast had Streep ook een mooi bijrolletje. Het verhaal is ook goed te doen. Alleen is TMC niet de allerbeste van Washington. Ondanks ik me wel geammuseert heb met het onderwerp zat het vaart er niet echt veel in. Die eindscene waar Washinton die nieuwe president neersniped was wel erg mooi. De film is ook erg op de komst van een toekomstische Amerikaanse president, gemengt met politiek en een oorlogsveteranen verhaaltje.

Doch nog wel te kijken: 3,5*

Maakte destijds indruk op me. De verschrikkelijke dingen zie ze werd aangedaan en die ze elkaar moesten aandoen alleen om achteraf haar zoon in het witte huis te krijgen gaven me wel kippenvel. Interessante was dat de zoon geen slecht mens was. Het werd hem ook maar aangedaan door zijn moeder Streep. Goede rollen van Washington, Streep(speelde echt een verschrikkelijke feeks in deze film en deed dat met verve) en Schreiber. laatstgenoemde mag van mij wel een keer een echte hoofdrol krijgen in een film. Speelt altijd goed. In deze film eigenlijk beter dan Washington.

Deze film voor de tweede maal gezien. En dan vind ik hem zelfs nog beter. Een hele sterke film, die goed in elkaar zit.

Dat raad ik Sinterklaas ook aan nog eens kijken. Want die heeft niks van de film begrepen.

Beide mannen Denzel en Schreiber (beiden ijzersterk) zijn onder hypnose. Maar die werkt niet meer helemaal perfect door de eerdere inspanningen van Denzel. De vice-president Schreiber gaat niet op de ster staan waardoor Denzel het doelwit = de president niet zomaar neer kan schieten. Denzel op zijn beurt is daardoor ook uit hypnose, en besluit om de Manchurian Candidate neer te schieten, waarmee het hele plan verijdeld is. Maar dat is geen klassiek Hollywood einde. Want je krijgt het gevoel, dat het de volgende keer misschien wel gaat lukken.

Uitstekend vertaald naar de huidige tijd, in Irak in dit geval. Manchurian slaat hier niet meer op Mantsoerije, en de communistische dreiging als in het boek, maar op Manchurian global een grote multinational. In een tijd dat blijkt dat grote bedrijven Halliburton, Blackwater diep verweven zijn met het Amerikaanse leger.

Mooie openingsscene, waarmee de eenheid gelijk mannen van vlees en bloed worden.

Briljante scene als Schreiber via de telefoon onder hypnose wordt gebracht en alles lichter wordt, de slaapkamer met het schilderij van die slaapkamer in Droste effect en dat ie dan via de garderobe een laboratorium inloopt...........Schitterend!

Of de scene dat Denzel zijn oude strijdmakker onmoet die over zijn dromen verteld, in een vervreemdende groothoek close-up, Super gedaan door Jeffrey Wright.

De film neemt de tijd in veel scenes, maar daardoor kun je juist goed meeleven met de personages, en kun je meedenken. Als je niet echt in de film zit is dat misschien langdradig. Maar ik vond de timing op een enkel moment na perfect.

Kortom ik snap niet zo goed dat veel mensen dit maar een doorsnee film vinden dat ie rammelt alle kanten, of het een overbodige remake. Het is eigenlijk nauwelijks een remake te noemen, maar een eigentijdse vertaling van het plot.

Strakke politieke thriller met goed acteerwerk over heel de lijn en efficiënt verteld. Dit is wat een goede film in dit genre hoort te zijn. Vooral omdat je heel de film door niet meer weet dan Schreiber en Washington. Je zit er echt middenin. Heel dit verhaal over hersenspoeling en verkiezingsmanipulatie wordt op een sinistere manier gebracht. Een negatief punt vond ik dat die firma, Manchurian, heel de film een weinig betekenisvolle rol speelde en niet meer werd uitgewerkt. Voorlopig 3,5* maar is zeker een film die ik nog kan verhogen.

Hoewel ik het origineel nooit gezien heb ik me goed vermaakt met deze remake. Het verhaal was best boeiend en soms ook wel spannend. Dat het niet allemaal geloofwaardig is neem je op de kop toe. Dankzij de uitmuntende cast in de vorm van Denzel Washington (doet het eigenlijk altijd wel goed in thrillers), Meryl Streep en Liev Schreiber die het ook nog eens allemaal goed deden keek deze politieke thriller zich lekker weg.

Weirde film. Wel erg boeiend, vond ik. Een film over 'the horrors of war', maar dat niet alleen.
Allerlei aspecten van oorlog, politiek en propaganda komen aan bod.

Een goede, toenemend beklemmende en hallucinante sfeer en goed geacteerd door met name Meryl Streep als dominante politica/moeder/tiran en Denzel Washington als degene die wakker wordt uit de mooie Amerikaanse Droom. Posttraumatische stoornis, hallucinaties, labs, experimenten, mindcontrol, twijfels, wat is waarheid?

Een psychologisch sterk verhaal. Ik vind ook een bepaalde (karikaturale) humor zitten in het uitvergroten en overdrijven van 'normale' zaken en gedrag, waardoor het juist wringt. En sommige dingen zijn echt 'sick'. Het laatste half uur is een beetje opgeklopt, minder mysterieus, meer realisme en actie.
Deze film blinkt uit door verhaal en sfeer en de titel valt op door cynisme: 'De Manchurian Global kandidaat'.

Moet het origineel nog eens bekijken en wou die eigenlijk eerst kijken maar toen deze op tv kwam toch maar gekeken. Prima thriller, wellicht wat voorspelbaar op sommige punten. Maar de cast doet het prima en de film heeft niet echt een dip.

Dit is en blijft een uitstekende film.

Het gebeurt niet vaak, maar deze remake vind ik beter dan het origineel.

Prachtige vertolkingen van de ganse cast en het verhaal is, in tegenstelling tot het origineel, hier helemaal niet saai.

Klasseer dit eigenlijk onder science-fiction en onthou vooral de hysterische druk op de samenleving die van de politiek kan uitgaan.

Behoorlijk complex en af toe moeilijk juist in te schatten. Gelukkig is daar een Denzel Washington die geloofwaardig en overtuigend acteert.

Detail misschien : Onder de producenten merkte ik de naam van Tina Sinatra op, dochter van..., niet toevallig de hoofdrolspeler in de 1962-versie. All in the family...

De eerste circa 25 minuten zijn taai. Heel taai. Maar langzaamaan wordt het beter en stijgt de spanning. Scènes werden leuker met een Washington die behoorlijk op dreef is. Ik zat er spontaan lekker in tot het moment dat Marco ontdekt dat het om een chip gaat waardoor je iemands karakter en persoonlijkheid kan veranderen. Alsof het niks is. Daar haakte ik een beetje af. Ik had stiekem gehoopt op iets innovatievers. Een paar twistjes houden het nog wel onderhoudend, maar een voldoende kan er niet van af.

Een Stoneske (Oliver red.) film dit: geen middel wordt onbenut gelaten om de waanzin te benadrukken en het schaamt zich niet voor het overambitieuze thema van deze film. De cinematografische uitwerking van een luguber onderwerp komt dusdanig naar de voorgrond dat je er de griezels van krijgt. De belichting, het inzoomen op gezichten en megalomane vertolkingen van even megalomane personages (dit betreft natuurlijk vooral Streep) liegen er niet om. Als je dat op de koop toe neemt, of gewoon een aanhanger bent van deze stijl, ligt er een prima prent voor je klaar.

Bovendien weet Demme met het plot telkens te shockeren: denk je dat het nu wel goed zit met de haast hypnotische plotwendingen, brengt de kandidaats vice-president even zijn politieke tegenstander om het leven door een kajak om te kieperen (met zijn dochter die hier getuige van was en waar Schreiber een verleden mee had, op de koop toe). Beschouw dit als papzakkerige fictie of vermakelijke spielerei - en trek zeker geen parallellen daags voor de Amerikaanse verkiezingen- en je amuseert je kostelijk.

En dan na ruim 3 jaar na mijn eerste geluid over deze film en de sterren, hebben we gisteravond de film gezien. Viel niets tegen en ik moet toegeven dat ik nu de hoge scores van sommigen ook begrijp. Het verhaal is eentje die ons erg aansprak, een rommeltje in de politieke top. (aan welk tijdsbeeld denk je dan automatisch, terecht of onterecht?)

Degene die ik persoonlijk het beste haar rol vond spelen, was de "grand old lady" madam Streep. Ze speelt in mijn ogen de laatste jaren vaak een rol waarin de persoon verwerpelijk is, een vrij negatieve dame, zelfs soms een bitch . (o.a. in "The devil wears Prada")

Wat ook opviel is dat er een heel groot blik aan bekende acteurs was opengetrokken. Zelfs Bruno Ganz hadden ze erbij gehaald als z.g. expert uit Albanië.

“Hello, Captain. Do you remember me?”

Aardige film met een sterk en indrukwekkend rijtje acteurs. Washington, Schreiber, Streep, Wright, Voight etc. allemaal zijn ze sterk in een film met een intrigerend uitgangspunt. De film heeft een iets te lange aanloop nodig en de echte spanning miste ik een beetje.

Maar het is allemaal wel uitermate sfeervol en het gevoel van paranoia is constant aanwezig. Het verhaal lijkt ingewikkeld maar blijkt uiteindelijk redelijk simpel in elkaar te steken. Het komt wat vergezocht en gekunsteld over, maar het verhaal over gehersenspoelde militairen is wel intrigerend. De film eindigt sterk met een wat donkere ondertoon. Degelijke film met een topcast die excelleert.

Goede film die je wel een beetje een paranoia gevoel geeft.

Ik heb genoten van het acteerwerk!

Dit is in veel opzichten een prima remake, vol afwijkende camerahoeken en bewegende close-ups om de vervreemding van Ben Marco en de paranoide intriges van de plot extra kracht bij te zetten, en met prima vertolkingen van Denzel Washington en vooral Liev Schreiber (hoewel de moeder zoals gespeeld door Meryl Streep eerder ergerlijk bazig is dan intimiderend en eng zoals Angela Lansbury). Mijn voornaamste bezwaar geldt de speelduur, want hoewel die niet veel langer dan het origineel is voelt de film aan alsof er teveel scènes bovenop elkaar zijn gestapeld, waardoor hij niet de hele tijd mijn aandacht kan vasthouden. De enorme hoeveelheid bekende gezichten in kleine rollen verergert dat op de een of andere manier, alsof de film te vol zit om nog effectief te kunnen zijn. Zo mist deze moderne versie toch de beklemming en de claustrofobie van het origineel.

Deze film slaagt er van begin tot eind in om het gevoel van paranoia goed neer te zetten. Daardoor bleef ik wel geboeid kijken. Uiteindelijk heb ik echter niet het idee iets bijzonders te hebben gezien, daarvoor blijven het verhaal en de personages wat te oppervlakkig. Het acteerwerk van de sterrencast, met name dat van Denzel Washington, is in orde. Het origineel heb ik nooit gezien, dus een vergelijking daarmee kan ik niet maken.

Op de 1 of andere manier is de film niet spannend en beklemmend genoeg, hoewel het verhaal best interessant is. Met Jonathan Demme (Silence of the Lambs!) in de regiestoel verwacht je toch meer. Zeker met een prima cast. Niet dat die slecht spelen. Maar de film mist spanning en geloofwaardigheid, er is nooit echt een voelbare dreiging en het valt vooral op hoe vrij als een vogeltje Denzel mag blijven rondfladderen en hoe makkelijk hij zomaar in contact komt met een senator. Op het einde snapte ik ook niet waarom Denzel opeens zijn duistere opdracht verzaakte. Verder vond ik het erg ongeloofwaardig om zo'n beetje de meest corrupte organisatie in Amerika, de FBI, zo zijn best te zien doen om een complot te ontrafelen (en zich daarna zelfs 3 slagen in de rondte werkt om een burger te beschermen). Die organisatie staat er onderhand om bekend juist zelf vuistdiep in de complotten te zitten, al sinds de jaren 60 en zeker met de onthullingen van de afgelopen 2 jaar. Het hele gegeven van een sleeper agent is eerder al benut in Telefon en doet ergens wat cheesy aan. In de jaren 70 leek men zich beter raad met paranoia in films, zie bijvoorbeeld de Parrallax View.

Wat overblijft is een best onderhoudend tussendoortje dat iets te lang duurt. Jammer dat er in dit genre niet bijster veel te vinden is.

The Manchurian Candidate is qua verhaal vrij aardig. Niet bijster intelligent maar enigszins origineel mag je het wel noemen. De uitwerking ervan is helaas magertjes. Het spanningsniveau wordt nergens echt opgezocht en alles is wat langdradig uitgewerkt.

Regisseur Jonathan Demme is een ervaren vakman binnen de filmindustrie, maar kan niet verdoezelen dat The Manchurian Candidate veel te lang uitgesponnen en niet altijd even interessant is. De beste segmenten komen tevoorschijn wanneer het verhaal zich focust op droombeelden en flashbacks, maar dat zijn er niet veel. Denzel Washington doet het meer dan degelijk in de hoofdrol, maar hij zal zich erbij neer moeten leggen dat dit één van zijn mindere personages is. De bijrollen van Liev Schreiber en Meryl Streep zijn verder best aardig neergezet, maar nogal voorspelbaar en stereotiep ingevuld door het scenario. De film opent overigens sterk en bevat beklijvende momenten waarvoor extra punten, maar over de grote lijn heb ik me toch zitten vervelen tijdens het kijken. Dan is een speelduur van 129 minuten al snel aan de lange kant.