Garden State (2004)

Feel-good-movie voor mensen die van The Shins houden!

Jawel love-interest heeft hier een kamer vol LP's.

Stukken beter te verteren dan die Hugh Grant-dingen.

Verder Nick Drake en Simon & Garfunkel, allemaal niet bepaald heel stoer of heavy, maar lief en mooi gefilmd en fijn.

Hele aangename film...het kan dus: feel-good-movies voor spleen-lijders!

Wie kan mij vergelijkbare films aanraden? Heerlijk!

Prachtig filmpje,

Knap acteerwerk, leuk plot (wordt nergens té sentimenteel door de goede humor) en vooral ook nog een een zeer beste soundtrack.

Die soundtrack maakt het voor mij echt een topper. De eerder aangehaalde S&G, Nick Drake (!) en Iron and Wine. Briljant!

Die scene rondom die cliff (wat je ook ziet op de filmposter) blijft zeer mooi. Echt symbolisch voor alles wat hij van zich afschudt op dat moment, de groei van het karakter komt dan mooi naar voren.

4*

Lost in Translation ( persoonlijke favoriet )

500 days of summer ( ook lekker anders )

Office Space ( iets anders, maar ook fantastisch )

Virgin Suicides

Donnie Darko ( ook al is de film best appart, er zitten veel normale en mooie dingen in )

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Helaasheid der Dingen ( vlaams en tof )

Das leben der anderen.

Up in the Air

Had even bij je stemmen gekeken en zag deze er niet bij staan.

Nahh, ik denk eerder dat je Garden State voorlopig als een uniek staaltje filmwerk binnen het genre 'romcom' moet plaatsen. Met warempel leuke grappen, dialogen, goede muziek en vrij weinig clichés (door het aparte verhaal).

Sommigen van hierboven genoemde films zitten in een totaal ander straatje en hebben alleen de overeenkomst dat ze 'anders' zijn dan de gemiddelde bioscoopfilm. 500 days, L.I.T. en Eternal Sunshine bevatten wel liefde...

Maar dat neemt niet weg dat bovenstaande films ook bekeken mogen/moeten worden!

Waren dan ook gewoon algemene aanraders waarvan ik dacht dat ze wel gewaardeerd worden als je Garden State tof vond.

Hey! I got nothing to do today but smile....

Ongelooflijk saai! 2,5 voor de muziek!

Prachtige film. Het trage tempo kan averechts werken, maar dat deed het helemaal niet. Integendeel, het zorgde ervoor dat de scènes alleen maar mooier werden. Rustig de tijd nemen voor de scène was een prima keus van Zach. En dan speelt hij zelf ook nog eens de sterren van de hemel! Petje af hoor. Iedereen speelde uitstekende, met in het bijzonder (uiteraard) Portman. Prachtige meid en een personage die je niet kunt haten, die je alleen maar kunt liefhebben.

Alleen jammer dat het einde zo dramatisch is. Het lag er zo dik bovenop dat het bijna storend was. Scheelt toch minimaal een half punt. Echter kan dit de prek niet drukken, want het is evengoed een hele goede film.

Absoluut geen bijzondere film.

Wel heel mooi acteerwerk en af en toe wat humor, vandaar 2,5 sterren.

Voor de rest viel het mij flink tegen.

Matig verhaal en een voorspelbaar einde.

Goed geacteerd, maar beetje saai

Wat een geweldige film! Zelden zo'n goed samenspel gezien als tussen Zach Braff en Natalie Portman. Ik vind Braff sowieso een geweldige acteur - echt heel overtuigend bloeit ie langzaam op - en Portman is in meerdere opzichten niet verkeerd. Erg grappig ook af en toe, met die diploma's bijvoorbeeld . Het verhaal wordt rustig gebracht en naar het einde toe misschien wat voorspelbaar, maar dan kan me niet zo veel schelen. Tenslotte nog de muziek noemen. Stuk voor stuk schitterende nummers. Startend met zo'n beetje mijn favoriet allertijden - Don't panic -en dat gaat maar door.

4.5*

Herkeken en stiekem wilde ik mijn stem verlagen.

Even over nadenken want de film heeft echt sterke punten, maar ook duidelijk wat zwakke.

Mooie gevoel overheerst gelukkig nog.

Zit ik net 'Going the Distance' te kijken wanneer tot mijn verbazing 1 der karakters als troost de ander aanbiedt om samen naar de Garden State Soundtrack te gaan luisteren.....Erg grappig!

Aangrijpende, soms ontroerende maar bovenal mooie film.

De gekozen liedjes zijn (zoals ik verwacht/gehoopt had) meestal uitstekend en Zach stelde me uiteraard niet teleur.

Ondanks zijn fantastisch neergezette rol vond ik Natalie Portman de show stelen die zette werkelijk een geniale prestatie neer.

Als je ook maar een beetje in de stemming bent, de acteurs en het genre kan waarderen is het een echte aanrader!

Humor moet je van houden en komt soms misschien niet helemaal over maar ik begreep het meeste wel en een lach kon er wel meerdere malen vanaf.

Verrassend grappige film.

Bij toeval kwam ik vandaag op de pagina van Garden State, het verhaal sprak me zo erg aan dat ik hem gelijk maar heb gekeken.
De film begint erg komisch, het is echt moeilijk om niet te lachen bij deze film. Vooral toen ik Sheldon uit the Big Bang theory nog even in een ridderpak voorbij zag draven had ik het niet meer. Typisch rolletje voor hem. Ook die muur/plafond met diploma's van die dokter is zo'n typisch voorbeeldje van de droge humor die deze film huishoudt.

Vanaf een half uurtje wordt de film een stuk serieuzer van toon, dat werkt gelukkig prima. De personages worden erg goed uitgediept en bovenal ook goed neergezet door de beginnend regisseur/acteur Braff, die tevens het script heeft geschreven. Ook Portman is charmant en natuurlijk goed als altijd. Leuk hoe gevarieerd zij kan acteren.

Normaliter erger ik me in komedies eraan als ze de personages proberen inhoud te geven, hier is dat niet het geval. De film blijft sympathie, mooi gefilmd en bovenal ook luchtig door de vreemde dingen die je blijft tegenkomen(die peepholes waarmee die mensen in dat hotel de kamers in gluren ).

Klein pareltje die ik bij toeval heb gezien, gelukkig maar. Ben benieuwd of Braff dit succes kan herhalen, al blijft het al wel weer een lange tijd stil rondom zijn persoon.

4*

Deze film komt bij mij niet aan - en waar het aan ligt snap ik nog niet echt. De enthousiaste verhalen die ik hier lees herken ik op de een of andere manier niet.

Braff doet het niet op zich niet onaardig, en Portman is - ofschoon ze niet echt op dreef lijkt hier - toch wel mijn favoriete actrice deze eeuw - dus wat kan er dan mis zitten. De scenes rond de steengroeve zijn best mooi, maar daar blijft het voor mij bij - de rest van de film komt op mij vooral over alsof het allemaal een beetje voortkabbelt - ik mis de vonk die het tot iets speciaals maakt.

Nathalie Portman bewijst in deze film trouwens wel dat ze echt een geniale actrice is, en een klassieke schoonheid is daarnaast. De scene dat ze met die helm achterop de motor stapt is daar het overtuigende bewijs van - ieder ander zou er met zo'n ding op haar harses als een volidioot uitzien, maar bij Portman staat het toch wel weer ietsje schattig

Verder, nouja, de soundtrack is wel aardig.

Had al veel gehoord van deze film, de soundtrack, en ik verwachtte, zelfs hoopte, iets voorgeschoteld te krijgen in dezelfde trant. En in zekere zin, net als de muziek, was deze film ook rustig, ongedwongen zeer gecontroleerd en op sommige momenten mooi diep. Maar dat pakt in de liedjes beter uit dan in de film. Het mist toch die schittering achterin, iets mysterieus voortkabbelends, als ik zou moeten benoemen wat de film niet heeft. Het is misschien de 'numb'-heid van de acteur, die naar het einde toe minder wordt die me niet snel genoeg naar binnen zoog. En daarom ook niet altijd even goed wist te interesseren. En waar ik normaal op het puntje van m'n stoel zit voor een happy end, vond ik hem hier zelfs misplaatst. Helaas.

De montage van de roltrapscène kostte deze film zeker een halve punt. Wat een sukkels...

Buiten dat is het een erg prettige en ingetogen film met (wederom) een zeer fijne Portman.

Garden State is een kleine GROTE film die alleen op het einde een kleine uitglijder (telefooncel) maakt. Het mag de pret niet drukken. Vaak originele scenes op heerlijke locaties (bij de neuroloog, het huisdierengraf, de canyon, bij Portman thuis) heerlijk romantisch en vaak onweerstaanbaar grappig. Sarsgaard steelt de show en Portman is zoals zo vaak om op te vreten. Een film om van te houden en vaker te zien.

Weer genoeg tragikomedie/romantiek gehad voor het komende halfjaar.

Man man. De hele tijd dat irritante gegiechel van Portman en die irritante kop van Zach Braff, brr. Ik heb een paar keer geglimlacht, maar daar bleef het ook bij, ik kon me totaal niet inleven in de situaties.

Dit genre is duidelijk niet aan mij besteed. 1,5*

Goede film. Heeft me op geen enkel moment verveeld. Er zat alleen geen verhaal in de film. ging eigenlijk over niets. Natalie Portman zet hier wel een heel goede rol neer. Zeer goed geacteerd.

Zonder echt verwachtingen te hebben en te weten waar de film over ging, zette ik hem 2 uur geleden aan en ik ben positief verrast. Wat een héérlijke film zeg! Ik heb echt lang niet meer zo moeten lachen bij een film als bij deze.

De humor was geweldig. Het was allemaal enorm droog en er zaten erg veel beeld- en woordgrappen in. Ik lag echt in een deuk bij het zien van de hamsterkooien en bij het zien van Sheldon (TBBT) in een ridderkostuum. Er zaten erg veel soortgelijke beeldgrappen in, waar ik mezelf erg goed mee heb vermaakt.

Het sfeertje is fantastisch. Het voelt allemaal erg rustig en fijn aan en door het luchtige sfeertje en de fijne humor voelt het zware onderwerp van de film toch ineens niet meer zo zwaar aan. Zach Braff doet het erg goed. Ik heb volgens mij nog nooit wat van hem gezien of hij is me nog nooit opgevallen. Hier is hij me zeker opgevallen en ik ben positief verrast door hem. Ook Portman deed het, zoals altijd, erg goed.

Zelfs het romantische gedeelte van de film werd nergens echt klef, behalve op het einde. Dat vond ik dan ook meteen een van de mindere punten van de film. Toch werd het nergens té klef en de chemie tussen Portman en Braff was erg goed.

Het beste aan deze film vond ik, naast de humor, de muziekkeuze. Wat een héérlijke muziek. Het draagt enorm veel bij aan het feelgood-sfeertje.

4*

Leuke interactie tussen Zach Braff en Natalie Portman. Het is niet een typische romantische film. Door deze film wil ik wel meer zien van Natalie Portman.

+ meer luisteren naar 'The Shins' !

Het begin van de film vond ik best goed (de opening was geweldig) en was er ook humor aanwezig maar nadat Andrew Samantha ontmoette vond ik het allemaal minder worden. Vanaf dat moment werd het allemaal te dramatisch, te serieus en te somber. Het einde vond ik overigens zeer flauw en cliché en eigenlijk had ik gehoopt op een einde zoals in het beginshot was te zien maar dat durfde regisseur Zach Braff (hij was ook de hoofdrolspeler) dus niet aan. Van de cast vond ik Zach Braff en Natalie Portman best aardig spelen maar Peter Sarsgaard stal toch echt de show. Zijn omruil actie was gewoon geweldig Vooral dankzij hem geef ik de film een voldoende.

De sfeer in deze komische, bizarre, verwarrende, surrealistische en toch ook wat clichématige film sprak met het meeste aan, het verhaal is zonder meer bijzonder, alhoewel er niet echt veel gebeurt. De wijze waarop er van het ene voorval naar het andere gesprongen wordt (te broksgewijs), werkt echter bevreemdend; interessante persoonlijkheden verdwijnen zonder reden. Het einde voelt geforceerd.

Een leuke wegkijker, met een leuke sfeer. Maar gezien de positieve verhalen en beoordelingen hier, had ik er vooraf toch meer van verwacht.

Waarom doet deze film mij toch zo veel denken aan The Life Aquatic with Steve Zissou, Broken Flowers en Lost in Translation? Waarschijnlijk dezelfde mistige, verloren sfeer, met personages die enigszins stuurloos in een voortkabbelend verhaal terecht zijn gekomen.

Het verschil zit volgens mij in de hoofdrolspelers. Bill Murray schept klassieke filmpersonages, die over 20 jaar nog indruk maken, terwijl ik de hoofdrolspelers van Garden State nu alweer een beetje kwijt ben. Drie sterren voor de film en één ster voor de muziek.

Goed acteerwerk. Soms wat flauw camerawerk (zo'n uitzoom de hoogte in). Aardig thema, maar toch ook wat te dik erop. Muziekjes ertussendoor kunnen mij niet zo bekoren.