Garden State (2004)

Erg grappig, sympathiek, geloofwaardig en verschrikkelijk sfeervol filmpje vol leuke personages. Benieuwd waar Braff ons de komende jaren allemaal nog meer mee gaat plezieren...

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de lofbetuigingen. Enorm leuk, scherpzinnig filmpje, met erg veel subtiele (zwarte) humor en tevens een soort van coming-of-age verhaal, maar dan heel origineel.

Dat dit Braff's eigen debuutfilm is als regisseur maakt het alleen maar indrukwekkender. Naar het einde toe wordt het wat zoet, maar dat kan de pret niet drukken.

Inderdaad een echt pareltje dit. Grappig, origineel, aangrijpend, romantisch en oneindig verrassend. Vooral de chemistry tussen Zach Braff en Natalie Portman is haast onbeschijfelijk. En Portman speelt de rol van Sam met zoveel enthousiasme en overtuiging dat ik het er soms warm van kreeg. Verbazingwekkend ook hoe makkelijk ze van de ene emotie naar de andere kan overschakelen. Vooral in de laatste scènes van de film, als ze samen met Andrew op de trappen van het vliegveld zit, zijn grappig en ontroerend te gelijk. Haar acteerprestatie is een echte revelatie.

Maar ook Braff is erg grappig als de wat comateuze Andrew die langzaam ontwaakt en dankzij Sam weer zin krijgt in het leven. Vooral in het begin is hij de spreekwoordelijk vis uit het water en moet duidelijk weer even wennen aan het vreemde leventje van weleer. En natuurlijk maken al zijn maffe vrienden met hun rare hobby's het hem niet makkelijk. Boogschieten met brandende pijlen? Knights in shiny armour? Schaatsende krokodillen? Je moet het zien om te geloven.

Gelukkig blijft het niet de hele tijd zo koddig, dat zou al snel gaan vervelen. Maar ondanks het feit dat Garden State niet echt een plot heeft (het verhaal is meer een opeenvolging van losse gebeurtenissen), is het tweede gedeelte duidelijk serieuzer van toon en staat vooral de ondefiniëerbare relatie tussen Sam en Andrew centraal. Conventioneel of melig wordt het gelukkig nooit en ook als regisseur heeft Braff zich duidelijk uitgesloofd om het zo boeiend mogelijk te maken. Neem daarbij nog de goede fotografie en de uitstekende soundtrack en dan krijg je wat mij betreft een van de meest verrassende debuutfilms van de laatste jaren.

Ik heb er in elk geval ontzettend van genoten.

4,5 sterren.

Levensecht en meesleurend inzicht in die 4 dagen waar ik al heel erg lang op zit te wachten (niet dat ik mijn moeder dood wil hebben natuurlijk). Zach Braff blijkt een genie, Portman straalt meer dan een microwave, ingetogen camerawerk, glansrollen voor de rest van de cast, Coldplay tijdens de openingscredits... Mijn gebeden zijn verhoord.

Leuke film, vooral in het begin briljante humor.(schilderijtje op plafond)
Later in de film werd het een stuk emotioneler en dramatischer. Het laatste gedeelte vind ik nogal vaag, maar dat kan aan mij liggen, omdat ik het niet helemaal door heb. Wat zegt dat neerstortende vliegtuig in het begin, en dat hij aan het einde uiteindelijk niet met dat vliegtuig meegaat?.
Voor het eerst dat ik Zach Braff zie, en ik vind hem erg goed spelen.
En belachelijk trouwens dat op IMDB Nathalie Portman helemaal onderaan de lijst als uncredited cast wordt vermeld! 4* geef ik.

Zeker geen tegenvaller, ook 3.5*

Vooral het begin is erg aardig. Leuke, droge jokes en visueel aangenaam. Deed me soms denken aan een Ritchie die zich op About Schmidt gestort had.

Jammer dat dat bij dit soort filmpjes altijd wat verwatert naar het einde toe, waar drama steeds meer de kop begint op te steken. Ook de acteerprestaties van Braff en Portman waren erg matig, en de "hippe" (nu ja, hip) muziekkeuze kon mij ook verre van boeien.

Beste joke was dat extra diploma dat aan het plafond hing.

Maar toch, Braff mag zeker nog een keer opnieuw proberen. 3.5* dus, voor een meevaller.

Veel leuke aparte dialogen en grappen (hoewel het soms een beetje té maf werd), mooie muziekkeuze (Nick Drake!) en een Portman die van het scherm afspat.

Jammergenoeg vond ik het dramagedeelte een stuk minder origineel: jongen komt terug naar huis voor een speciale gebeurtenis en haalt oude wonden open, 'coming of age' etc.

Ik houd het op 3,5*

- I'm gonna kill that motherfucker!

- Pun intended?

nog een keer gezien en ik vind het begin zo mooi met beautifull world van coldplay en de nogal 'numb' kijkende braff. Ook de subtiele humor viel me nu wat beter op dus ik verhoog mijn stem met 0,5 naar 4*

Heerlijk warme en sympathieke film, dit. Vele malen beter ook dan ik in eerste instantie had gedacht. De film grijpt je meteen vast, laat je lachen en meegaan met de karakters en laat je pas ver na de eindtitels weer los. Lekkere gortdroge personages en situaties (die lijsten aan de muur bij de dokter!) en prima acteerwerk. Zach Braff is erg sterk en Natalie Portman is ook fenomenaal (en tevens bloedmooi). Verder ook leuke bijrollen van onder andere Ian Holm en Rob Leibman. Daarnaast ziet de film er visueel grandioos uit, bevat een overheerlijke soundtrack en is over het algemeen gewoon optimaal genieten.

Voorlopig gewoon de volle 5 voor Garden State.

Mijn voorlopig favoriete film van 2004.

Wat zo heerlijk is aan Garden State is dat de film als het ware jeugd 'ademt'. Dit is niet een doorzichtig verhaaltje bedacht door ouderen voor jongeren, integendeel; Braff heeft een verhaal geschreven dat eerlijk en oprecht, en daarnaast nog eens vreselijk grappig en ontroerend is. Bovendien is de man als acteur een revelatie. Het thema van een jongeman die terug keert naar zijn ouderlijk huis ligt me blijkbaar wel, want Big Fish (hoewel verder een volledig andere film natuurlijk) heeft bij mij nog steeds de titel Beste Film van 2003.

Een pareltje om te koesteren met een schitterende soundtrack (The Shins!) en een ronduit schattige Portman.

Voorlopig zet ik, conservatief dat ik ben, in op 4*. Binnenkort maar eens herkijken.

Ik herken me in Stan zijn verhaal. Maar ik besloot om deze nu eerst maar eens te gaan kijken alvorens een oordeel te vellen. Hij viel me reuze mee, ik verwachtte een film ala Sideways. Maar gelukkig zat hier meer tempo in, wat meer humor en wat minder vals dramasentiment. Ik leefde meer met de personages mee, al sloeg de vader - zoon relatie natuurlijk nergens op. Vrij overbodig, net zoals het einde. *3.

Zo het begin is gemaakt met 2006! De traditionele "kater-weg-kijk-film" van 1 januari was dit jaar Garden State. En ik had het geloof ik wel slechter kunnen treffen, helemaal geen onaardige film dit.

Af en toe een beetje te geforceerd dramatisch waardoor sommige scenes nogal gemaakt overkomen. Na mijn smaak dan net iets te vaak onintressant, te lang doorgaand geneuzel.
Portman en Braff spelen hun rollen verder wel lekker enthousiast. Langzaam aan gaat in de gedrogeerde zombie Andrew, onder de invloed van de vreemde, altijd aanwezige en levendige Sam, ook het bloed stromen. Vond de trip met z'n drieën op de motor toch een van de leukste stukjes uit de film. Grappig ook dat het gezin, wonend in een boot aan de rand van de oneindige afgrond het meest normale is uit de gehele film.

Tja, wat betreft de soundtrack, echt weg van muziek a la Coldplay ben ik nooit geweest. Maar op de een of andere manier past het wel lekker in de film. Het is eigenlijk ook van die net iets te lang durende neuzelmuziek

Garden State een charmant filmpje met de nodige passie en warmte gemaakt. Niet altijd even boeiend maar het ziet er goed uit en is zeker de moeite waard. 3.5* en ik ben wel nieuwsgierig naar nieuw werk van Braff.

Geweldig sympathieke film met erg leuke humor. Leukste moment (en nog niet genoemd hier geloof ik) was als Andrew in het ziekenhuis onder de scanner gaat en heel zijn lichaam nog ondergekalkt is . Dat kwam echt op een totaal onverwacht moment.

Op zich een niet zo orgineel verhaal maar de uitwerking en de kleurrijke personages maken alles goed. Braff is erg goed als Andrew die steeds meer zijn emoties kan toelaten maar Portman steelt de show, ze is echt líef hier . Dat sommige dingen dan niet helemaal uitgewerkt zijn (Sam's epilepsie, de relatie tussen Andrew en zijn vader) kan me eerlijk gezegd weinig schelen bij deze ontzettend leuke film.

De beste impulsieve aankoop die ik ooit deed, dat lijkt me duidelijk: 4,5*.

Een heerlijk frisse film met goede muziek, die een perfect balans houdt tussen drama en humor. Met maffe personages weet Braff aardig zware onderwerpen en filosofien aan te snijden. Het is dan ook jammer van dat abrubte einde, waarin hij ineens zo nodig op dat recchtlijnige spoor van een typische genrefilm lijkt te moeten springen. Van mij mocht hij namelijk nog wel eventjes een half uurtje door gaan. Wat makkelijk een 4 sterren film had kunnen zijn, nu toch 3.5*

Ik heb gisteravond eindelijk een film gezien die te vergelijken is met "Lost In Translation!" Deze, dus . Maar ik moet toegeven, eerstgenoemde is wel genialer.

Maar ik heb me zeer vermaakt met "Garden Sate!" De film nam zijn tijd om op gang te komen en liet net als in "Lost In Translation" het begin zien van een zeer onconventionele vriendschap. Ik wist eerst niet zo goed wat ik ermee aan moest, ik had iets meer een komedie verwacht. De film was ook vaak erg grappig, maar het was over het algemeen geen dijenkletser.

Heel goed werd, zonder al teveel woorden de vervreemding van een thuisomgeving weergegeven. En ook hoe er opnieuw een vreemde vorm van gewenning ontstaat.

Ik wil wel meer woorden vuil maken aan deze geslaagde film, maar daarmee geef ik teveel weg.

Goed acteerwerk, goed script (dat je in het begin doet afvragen wat je ermee aan moet), lekkere maffe karakters en ondanks dat er in de film zoals in zovelen een romance voorkomt, is hij zeker niet te clichématig.

Ik geef een vier en 'n half !

Heerlijk, hartveroverend filmpje. Lekker lichtvoetig, grappig en soms zelfs vertederend.

Qua drama vond ik het niet zo sterk, het einde zelfs ongeloofwaardig (vooral dat hij het zomaar in zijn hoofd haalde om zonder haar te vertrekken) en het gegeven weinig origineel, maar de charme en tal van afzonderlijke scenes maken dat ruimschoots goed.

Heerlijke feelgood film!

Het verhaal keek lekker weg, en de personages vond ik leuk neergzet, en ze kwamen lekker gek over.

En ik vond het vooral wel leuk om Portman te zien in deze film, aangezien ik haar net die dag ervoor had gezien als klein meisje in Léon!

Het verhaal is misschien niet heel erg bijzonder, maar toch is het een leuke en mooie film.

4*

Een film die absoluut ergens in mijn top 20 thuishoort. Ik heb genoten van Large's zelfontdekkingsreis, geholpen door een leuke, spontane (en ietwat gestoorde) meid en zijn jeugdvrienden. Dat gaat gepaart met goede acteerprestaties(zeker Portman's beste, na Léon), goede idalogen en een geweldig uitgewerkte karakterontwikkeling van het hoofdpersonage, die langzaam maar zeker eigenlijk voor het eerst echt tot leven komt. Ik heb repsect voor Zach Braff dat hij het voor elkaar heeft gekregen om zo'n script te schrijven, de film te regisseren en dan ook nog eens het hoofdpersonage speelt. Hij snapt zelf natuurlijk perfect hoe dat personage in elkaar steekt, en dat is te zien. Heel subtiel verandert het personage, komt weer tot leven en besluit tenslotte hoe hij verder moet gaan. Misschien wel zo subtiel dat sommige kijkers het verschil niet kunnen zien aan de Large aan het begin van de film en die aan het eind. Misschien dat ik wel onzin praat en het wel degelijk zo oppervlakkig is als sommige mensen beweren, maar ik denk van niet.

Verder vond ik de humor prachtig, met enkele helaas wat clichématige personages die eerder in een melige tienercomedy thuishoren, maar die mij nog wel konden bekoren omdat ze toch niet zo lang in de film zitten, en zeker voor een lach zorgen. Het gebruik van zulke personages stoorde mij dus absoluut niet. De soundtrack is al helemaal geweldig, ik bedank Braff voor de muziek van The Shins, nu ben ik ook een grote fan.

Topprestatie van Braff als scriptschrijver, regisseur en acteur. Het is voor mij elke keer weer genieten van de leuke personages, de dialogen, het verhaal en (ook niet onbelangrijk) de muziek. Ik geef 5 sterren.

Fikse tegenvaller. Ik heb er een flinke tijd naar uit gekeken om deze film te zien en dan is het jammer als je verwachtingen niet worden ingelost. De film is visueel vaak goed, vooral ook veel scenes in het eerste half uur waar Andrew van de ene ongemakkelijke situatie naar de andere gaat. Zach Braff speelt ook een prima rol, heel anders dan dat hij in Scrubs doet, maar het ging hem prima af.

Het grootste minpunt is Natalie Portman. Ik vond haar rol niet sympathiek, ik vond haar niet aantrekkelijk en ik vond haar niet grappig en dat is iets dat bij een film als deze al dodelijk is. Volgens mij heeft mevrouw Portman sinds Leon geen goede rol meer gespeeld.

En ja verder, het is een film waar je ingezogen moet worden en het is ongetwijfeld een prachtig meesterwerk als dat gebeurt, maar bij mij werkte het niet. Ik had te vaak het gevoel dat ik dingen al eerder en ook beter had gezien.

Alsnog blijft er een vermakelijke en mooie film over, dat net dat beetje mist om het echt bijzonder te maken. 3,5*

Aardige film.

Mijn verwachtingen lagen misschien net iets te hoog/verkeerd. Ik had namelijk wat meer een komedie verwacht, terwijl de film toch op de eerste plaats echt een drama is. Ik vond dat het verhaal wat weinig om het lijf had, helaas, ook al zou dat ook kunnen komen doordat ik gisteravond een unicum had ingeroosterd voor mezelf door 2 films op 1 avond te kijken, eerst Pirates of the Caribbean 3 en daarna deze. En Pirates 3 is nogal overvol, en staat daarmee un petit peux in contrast met deze. Deze film was wat subtieler. Het hoofdpersonage stond me aanvankelijk niet zo aan, maar naarmate de film vorderde smolt dat gevoel wel een beetje weg. Same story voor Samantha.

Uiteindelijk is het verhaal wel mooi, misschien wat voorspelbaar. Gelukkig had de film wat leuke vondsten en geslaagde grappen, vooral dat shot dat hij daar bij de dokter lag en die vrienden van hem zijn hele lichaam hadden ondergetekend . Knap is het wel dat de film een goede balans hield tussen drama en komedie. De soundtrack was wel aardig, beetje een overkill aan semi-emotionele gitaarmuziek als je het mij vraagt. Opzich heb ik daar niks tegen, wel tegen overkills als bij deze. Helpt overigens wel mee aan de fijne sfeer van de film.

Al met al 3*. Misschien gaat het nog wat omhoog na een herziening.

Sterke film die de twee bovenstaande genres eer aan doet. Drama en komedie staat er aangegeven bij de film en ik heb weinig films gezien die deze twee genres zo goed wisten te combineren. Je word meegezogen in het verhaal en leeft je volledig in de personages in. Zowel Zach Braff, als Natalie Portman zijn ijzersterk en spelen erg goed samen. De dialogen tussen de hoofdrolspelers zijn interessant en erg goed. Ik vond de chemie tussen Braff en Portman en de scenes die zij produceren dan ook het sterkst aan deze film. Het kon me voor de rest niet altijd evenveel boeien en de film was ook redelijk voorspelbaar. Al past het eind toch wel goed bij de film vind ik. Garden State verdiend zeker een voldoende en wie weet wat een volgende keer kijken kan doen met de scrore. Ik houd het eerst op 3,5*.

Eindelijk herzien. De film is perfect. Een geweldig scenario; op elke rol zit de juiste acteur en vooral die van Portman is geweldig. Een droomvrouw zoals stiekem iedere man haar zou wensen. Geweldige soundtrack ook overigens.

5*

Volkomen eens met gotti. Het is alweer een poosje geleden dat ik deze film gezien heb, maar ik denk er nog dagelijks aan terug. Dat is omdat ik sindsdien geregeld 's nachts voor het slapen gaan nog even Caring is Creepy en New Slang van The Shins opzet. Twee nummers die uitermate geschikt zijn om een (zware) dag mee af te sluiten. Maar ik doe het bovenal om aan de aandoenlijkheid van Portman in deze film herinnerd te worden. Bovendien is ze niet alleen schattig, maar ook buitenaards mooi (al heb ik begrepen dat ik daar een beetje alleen in sta - in ieder geval als het om deze foto gaat).

Met uitzondering van het veel te slappe einde een geweldige film trouwens! Fijne fotografie, geslaagde humor en leuke personages. Wat wil een mens nog meer? Njah, een beter einde dus.

Tsja, eens even denken.. leuk opzich. Ja toch wel een geinig filmpje. Maar veel meer ook niet. Het is vooral teleurstelling dat het meest overheerst. Gemiste kans, want meestal kan ik dit soort kleine (schattige) indie filmpjes erg waarderen.

Nu was het toch allemaal een stuk minder. Een beetje been there, done that. Had vooral het gevoel het allemaal al eens gezien te hebben, maar dan beter uitgewerkt. Waar een American Splendor of een Punch-Drunk Love veel frisser ogen, voelt het hier allemaal wat gewoontjes aan. Ik zou het zelfs wat conventioneel durven te noemen.

Hoop awkward situaties, wat droogkloot humor, snappy dialogen en een stel verwijzingen naar de pop cultuur (filmclassics met de niro, the shins, dat gamecube grapje? etc.) Kan allemaal erg leuk zijn, hier echter niet. Tenminste, een stuk minder. Het kwam allemaal wat 'verplicht' over. Muziek moest ook weer zo 'hip' zijn weet je wel. Visueel wel wat aardig dingetjes. Toch ook weer wat gewoontjes. Daarbij komt dat de lokaties / setting niet bijster interessant waren. De film mist toch vooral een eigen smoel.

Het einde deed me ook niet zo veel. Vond het zelfs vervelend. Had er misschien ook mee te maken ik de romance wel heel simpel vond uitgewerkt. Doe dat dan niet en leg de nadruk wat meer op dat vader / moeder gebeuren. Mag best wat meer naar drama neigen hoor. De humor werkte wel (diploma aan plafond grap was geniaal) maar maakt deze prent ook weer wat gewoontjes. Wel een pluspunt voor de hoofdpersoon. Vond hem wel leuk als ongeïnteresseerde droogkloot.

Het is dat dit soort filmpjes het bijna nooit slecht kunnen doen bij mij, maar ik ben zeker een beetje teleurgesteld. Niet zo scherp als ik verwachte. Ik hou 't voorlopig op een 3*.

Op zich niet onaardig en de film heeft zijn leuke momenten, maar na een uur werd ik die stomzinnige kop van Zach Braff wel zat. Hij schijnt trouwens in elk shot van de film te zien te zijn?

Portman is een lekker ding, maar in deze film vind ik haar niet overtuigen, eigenlijk zelfs irritant!

Een film die ik morgen alweer vergeten zal zijn.

Een film waarvan ik niet wist wat ik ervan moest verwachten. Het genre drama/komedie klopt helemaal. Het leven van Andrew is een beetje een zooitje en bij terugkeer ontmoet hij Samantha. Hier stort hij zijn hart bij en kom je te weten wat hij heeft meegemaakt. Vrij dramatisch. Hiertussen zijn er leuke stukken waarvan je zeker een glimlach op je gezicht krijgt. Ik heb ook geen moment gehad dat ik het beu was(ook al was het al na 0.00). Ik werd helemaal in de film meegesleept en het gaf me een warm gevoel. Een ware feel good movie. Braff en Portman zaten goed in hun rol. Het einde was te verwachten maar dat moest ook vind ik. Dat hoorde erbij.

Hierboven staat trouwens dat de dvd 112 min duurt. Op mijn dvd hoes staat 98 min. Ik heb het niet echt gecontroleerd maar ik had wel het idee dat 98 meer in de buurt kwam. Dat mensen niet nog 10 min film verwachten

Voor dit soort komedies ben ik altijd wel te pooien.

Droogkomische momenten en knulligheden. Die Sam is trouwens soms érg irritant, ik weet dat het zo bedoeld is en af en toe is dat wel grappig, maar soms nogal vervelend. Dat werd later wel steeds minder gelukkig.

Het gebroken familie verhaal is niet al te boeiend, maar wel uit te zitten. Erg relaxte muziek trouwens, normaal niet het spul wat ik beluister, maar wel fijn en sfeer bevorderend. Aardig filmpje ondanks het wat gesuikerde einde.

3.5*

Een hele fijne film die een heerlijke warme sfeer uitstraalt. En stralen doet de film zeker, nergens wordt het te zwaar en nergens wordt er te absurd in de humor gedaan. Een goed debuut van Braff die een aantal briljante momenten en dialogen op ons afvuurd.

De film heeft even wat tijd nodig om op gang te komen. Het komt dan ook pas echt los als hij Sam ontmoet en als zij hem de hoofdtelefoon opzet . Vanaf hier wordt het alleen maar beter en beter en blijft het een ontzettend goed niveau vasthouden. De humor is erg droog en is op precies de juiste momenten aanwezig, net als de rustige momenten waarin er een aantal diepe gesprekken worden gevoerd. Fantastische dialogen krijgen we binnen deze momenten te horen. Braff bewijst hierin dat hij een erg vaardig schrijver is. Ook zijn regie is erg goed, Garden State kent een perfecte balans tussen het serieuze en minder serieuze. Elke scène is wel iets briljants in te vinden. Kippevel moment is toch wel de scène diem ook op de poster is te zien hier, erg mooi moment. De film dekt je toe als een warme deken om je niet snel los te laten en elk moment is iets speciaals. Heerlijke muziek is er gebruikt trouwens, vooral New Slang van The Shins is briljant.

Portman is erg op dreef, ze doet het gewoon heel leuk. Ook Braff is goed bezig en doet toch heel wat anders dan dat hij in Scrubs deed. Sarsgaard ben ik niet meteen een fan van, maar hier kon ik erg van hem genieten. Hij brengt zijn rol erg ingetogen en dat past perfect bij zijn karakter. Wat ik wel met hem heb is dat het lijkt alsof hij aan chronische moeheid lijkt te lijden. Het einde vindt ik toch net iets te snel gaan en hierbij werdt ik wel helemaal uit de sfeer onttrokken. Erg jammer... Dit moment zorgt net voor die halve ster minder, al denk ik dat bij herziening mijn waardeering voor deze film nog wel kan stijgen. Voorlopig dus:

4*

Ik weet niet waarom, maar ik vind Garden State echt een fantastische film! Die ontzettend droge relaxede sfeer die de hele film aanwezig is spreekt me ontzettend aan, waar de muziekkeuze ook een belangrijke factor in is. En man, wat is Nathalie Portman toch leuk.

Heb de film al best vaak gezien, maar ik blijf het steeds beter vinden, echt een van de fijnste films die ik ooit gezien heb.

5*

Toch wel een tegenvallertje voor mij. Had een soort Lost in Translation sfeertje verwacht maar vond het vooral vaak niet boeiend en te traag (terwijl trage films normaal wel aan mij besteed zijn).

Filmisch wel goed en interessant.

2.5*