Garden State (2004)

Heel aangename film met Natalie Portman en Zach Braff die beiden schitteren! Bevat een paar heel mooie scenes en ook nog prettige muziek.

Werd hier niet warm of koud van. Het tempo liep lekker door en er zitten voldoende situaties in om niet te vervelen maar ik voelde weinig voor de perikelen van het hoofdpersonage. Eventuele komedie moet ik ook hebben gemist.

Mooie film met geweldig muziek, verhaal was goed, acteerprestatie waren top. Eigenlijk was zo'n beetje alles wel goed aan deze film.

Dat een regisseur van ongeveer 28 jaar en met een redelijk klein budget, zo'n film kan maken en er ook nog eens in acteert, dat belooft behoorlijk veel voor de toekomst.

Het verhaal wordt niet te ingewikkeld en gaat over dingen die iedereen kan overkomen, en zorgde er dus voor dat je je goed met de hoofdpersonen kon identificeren. Het einde is natuurlijk redelijk standaard, maar als hij wel met die vliegtuig was meegegaan blijf je na de film met zo'n leeggevoel zitten. Dus ik ben wel tevreden met het einde. Krijgt van mij een top 10 plaatsje.

Best een leuke film, al deed de film mij gevoelsmatig niet zo veel. Wel leuk om Zach Braff een keer een ingetogen rol te zien spelen. Qua verhaal is het allemaal niet zo bijzonder, vooral het vader-zoon verhaal was allemaal niet zo boeiend. Daarentegn bevat de film wel sterke dialogen en is de film goed in balans en wordt het nooit te dramatisch. Verder heeft de film een aardige cinematografie en heeft de film best goede muziek. Toch mist de film net datgene wat hem in mijn ogen boven de middelmaat doet uitstijgen. Dat komt vooral omdat sommige stukken gewoon wat minder zijn en zeker het einde scherpte mist. Maar voor de rest is het allemaal best vermakelijk.

3,0*

Mooie indrukwekkende film van de voor mij de onbekende regisseur en acteur Zach Braff.
De film begint rustig en houd dit tempo ook wel een beetje zo aan, het verhaal komt hier door beter tot zijn recht als dat ze sneller naar het algemene plot toe zouden leiden.
Het personage van Zach Braff is erg realistisch neergezet, hij is een vrij onzekere eenzame jongen die zich het liefst zou afschermen van de wereld rondom hem (voorbeeld hier van zie je erg duidelijk in de Party Scene ver aan het begin van de film, iedereen gaat uit zijn dak terwijl hij maar een beetje blijft zitten en een beetje aan het weg dromen is
Later in de film komt Natalie Portman in beeld wat de film gelijk al een warmer gevoel geeft, vond haar personage erg leuk en realistisch neergezet, ze is net zo goed iemand met gebreken en voelt het personage van Zach ook prima aan ook al zijn ze heel verschillend van elkaar.
Mooi passend einde ook wat er als geheel voor zorgt dat de film erg warm en realistisch overkomt.

4,5 sterren.

Degelijke film,

Zeer goed debuut van Zach Braff. Die ook zijn rol goed invult. Evenals Natalie Portman. Er zaten een paar zeer goede scene's in waarin Braff laat zien dat hij echt talent heeft. Maar de relatie vader-zoon had wel wat meer uitgediept mogen worden.

Mijn verwachtingen waren héél hoog, ik denk te hoog. Het einde was mooi, maar ook wel een beetje cliché. De muziek in de film is echt heel goed. Het begint al met Coldplay - Don't Panic mijn favoriete band. En het eindigt met een zeer mooi nummer Frou frou -let go. Ik hoop dat Braff ook een nieuw project zal maken, want hij heeft zeker talent. En om een film die je in je hoofd heb ook daadwerkelijk te maken vraagt moed.

Maar sommige scene's hebben niet echt een toevoeging, en ik vind het geen echte uitsteker wat ik wel had verwacht. Er waren zeker wel een paar leuke momenten, maar het omschrijven als een komedie?

Toch heb ik wel genoten van Garden State...

3.5*

Mijn favoriete film. Voordat ik de film zag kende ik Zach Braff al van de serie "scrubs".Hij speelt zoals gewoonlijk geweldig! Ik kan me helemaal inleven in deze film. Voor sommige mensen maakt deze film zelfs een grote verandering in hun leven, wat ik volkomen snap. Een geweldige film, Topper!

5*

Een sympathieke film, mooi geschoten, prettige muziek.

Maar het verhaal als drama vond ik maar zwak uitgewerkt.

Droogkomisch is het meer geslaagd, Al meen ik veel dingen al wel eens eerder gezien te hebben.

Geile honden die tegen je been oprijden.... erg cliché.

Het einde was een anti-climax, als je het drama door de film heen toch oppervlakkig houdt, waarom moet het dan op het einde opeens zo de nadruk krijgen? Het was beter als de film gewoon 5 minuten eerder was gestopt.

Al met al een aardig regie-debut.

Viel me beetje tegen deze film, vond het niet echt grappig.

Drama was duidelijk aanwezig.

Soms werd het langdradig, acteren was wel goed.

3 sterren

Leuke film dat vooral in het begin erg komisch en amusant is. Vanaf Natalie Portman (Samantha) in het spel komt transformeert deze film wat in een romantisch drama, en dat blijkt toch minder interessant te zijn. De film probeert het grootste deel toch een beetje bijzonder te zijn door het ingetogen en sterk camera wat een leuke sfeer en zelf een artistiek tintje geeft. Dat merk ik jammer genoeg niet bij het voorspelbare en sentimentele einde, zonder meer een zwart kantje van deze film. Maar de ingetogen filmstijl en de humor kan ik goed smaken.

Pareltje

Zach Braff steelt de show, geschreven en geregisseerd door the guy from Scrubs en dan ook nog eens de beste rol vertolken.. Het is een op papier weinig opvallend werkje, komt uiteindelijk heel down to earth over en is juist daarom zo buitengewoon mooi.

Erg scherp geschreven allemaal, de humor is schitterend verworven in 't verder behoorlijk interessante (doch weinig om het lijf hebbende) verhaal dat heerlijk voortkabbelt. Ik ben normaal niet zo weg Natalie Portman als actrice, echter weet ze haar rol hier ontzettend leuk in te vullen en kan ik ook voor haar wel een complimentje kwijt.

Behoorlijk opvallend verder waren; de soundtrack, de visuele klasse en de rust die de film constant uit weet te stralen, wat een fijne film . Ook leuk om Sheldon uit TBBT langs te zien komen..grappig stuk!

Gisteren deze film bekeken na een aantal goede recensies hier op moviemeter te hebben gelezen. Ik vond het alleen een verschrikkelijk saaie film. Weinig karakters en allemaal erg traag. Mijn advies: niet kijken deze film, zonde van je tijd!

Originele romcom.

In het land der romantische komedies is het net als bij vrijwel elk ander genre. Zelden zit er iets bijzonders tussen. Gelukkig weet deze film een verschil te maken. Het script is erg leuk en origineel.

De droge humor, het drama en de uitstekende cast zitten in een bijzonder balans. Hetgeen resulteert is een erg fijne film waarvan je enkele clichés, waaronder het mierzoete einde, graag vergeeft. Het prettige kijkgeheel is ook fijn voor de oren. De soundtrack is namelijk fenomenaal.

Geweldig.

Feel-good-movie voor mensen die van The Shins houden!

Jawel love-interest heeft hier een kamer vol LP's.

Stukken beter te verteren dan die Hugh Grant-dingen.

Verder Nick Drake en Simon & Garfunkel, allemaal niet bepaald heel stoer of heavy, maar lief en mooi gefilmd en fijn.

Hele aangename film...het kan dus: feel-good-movies voor spleen-lijders!

Prachtig filmpje,

Knap acteerwerk, leuk plot (wordt nergens té sentimenteel door de goede humor) en vooral ook nog een een zeer beste soundtrack.

Die soundtrack maakt het voor mij echt een topper. De eerder aangehaalde S&G, Nick Drake (!) en Iron and Wine. Briljant!

Die scene rondom die cliff (wat je ook ziet op de filmposter) blijft zeer mooi. Echt symbolisch voor alles wat hij van zich afschudt op dat moment, de groei van het karakter komt dan mooi naar voren.

4*

Prachtige film. Het trage tempo kan averechts werken, maar dat deed het helemaal niet. Integendeel, het zorgde ervoor dat de scènes alleen maar mooier werden. Rustig de tijd nemen voor de scène was een prima keus van Zach. En dan speelt hij zelf ook nog eens de sterren van de hemel! Petje af hoor. Iedereen speelde uitstekende, met in het bijzonder (uiteraard) Portman. Prachtige meid en een personage die je niet kunt haten, die je alleen maar kunt liefhebben.

Alleen jammer dat het einde zo dramatisch is. Het lag er zo dik bovenop dat het bijna storend was. Scheelt toch minimaal een half punt. Echter kan dit de prek niet drukken, want het is evengoed een hele goede film.

Aangrijpende, soms ontroerende maar bovenal mooie film.

De gekozen liedjes zijn (zoals ik verwacht/gehoopt had) meestal uitstekend en Zach stelde me uiteraard niet teleur.

Ondanks zijn fantastisch neergezette rol vond ik Natalie Portman de show stelen die zette werkelijk een geniale prestatie neer.

Als je ook maar een beetje in de stemming bent, de acteurs en het genre kan waarderen is het een echte aanrader!

Humor moet je van houden en komt soms misschien niet helemaal over maar ik begreep het meeste wel en een lach kon er wel meerdere malen vanaf.

Verrassend grappige film.

Bij toeval kwam ik vandaag op de pagina van Garden State, het verhaal sprak me zo erg aan dat ik hem gelijk maar heb gekeken.
De film begint erg komisch, het is echt moeilijk om niet te lachen bij deze film. Vooral toen ik Sheldon uit the Big Bang theory nog even in een ridderpak voorbij zag draven had ik het niet meer. Typisch rolletje voor hem. Ook die muur/plafond met diploma's van die dokter is zo'n typisch voorbeeldje van de droge humor die deze film huishoudt.

Vanaf een half uurtje wordt de film een stuk serieuzer van toon, dat werkt gelukkig prima. De personages worden erg goed uitgediept en bovenal ook goed neergezet door de beginnend regisseur/acteur Braff, die tevens het script heeft geschreven. Ook Portman is charmant en natuurlijk goed als altijd. Leuk hoe gevarieerd zij kan acteren.

Normaliter erger ik me in komedies eraan als ze de personages proberen inhoud te geven, hier is dat niet het geval. De film blijft sympathie, mooi gefilmd en bovenal ook luchtig door de vreemde dingen die je blijft tegenkomen(die peepholes waarmee die mensen in dat hotel de kamers in gluren ).

Klein pareltje die ik bij toeval heb gezien, gelukkig maar. Ben benieuwd of Braff dit succes kan herhalen, al blijft het al wel weer een lange tijd stil rondom zijn persoon.

4*

Deze film komt bij mij niet aan - en waar het aan ligt snap ik nog niet echt. De enthousiaste verhalen die ik hier lees herken ik op de een of andere manier niet.

Braff doet het niet op zich niet onaardig, en Portman is - ofschoon ze niet echt op dreef lijkt hier - toch wel mijn favoriete actrice deze eeuw - dus wat kan er dan mis zitten. De scenes rond de steengroeve zijn best mooi, maar daar blijft het voor mij bij - de rest van de film komt op mij vooral over alsof het allemaal een beetje voortkabbelt - ik mis de vonk die het tot iets speciaals maakt.

Nathalie Portman bewijst in deze film trouwens wel dat ze echt een geniale actrice is, en een klassieke schoonheid is daarnaast. De scene dat ze met die helm achterop de motor stapt is daar het overtuigende bewijs van - ieder ander zou er met zo'n ding op haar harses als een volidioot uitzien, maar bij Portman staat het toch wel weer ietsje schattig

Verder, nouja, de soundtrack is wel aardig.

Het begin van de film vond ik best goed (de opening was geweldig) en was er ook humor aanwezig maar nadat Andrew Samantha ontmoette vond ik het allemaal minder worden. Vanaf dat moment werd het allemaal te dramatisch, te serieus en te somber. Het einde vond ik overigens zeer flauw en cliché en eigenlijk had ik gehoopt op een einde zoals in het beginshot was te zien maar dat durfde regisseur Zach Braff (hij was ook de hoofdrolspeler) dus niet aan. Van de cast vond ik Zach Braff en Natalie Portman best aardig spelen maar Peter Sarsgaard stal toch echt de show. Zijn omruil actie was gewoon geweldig Vooral dankzij hem geef ik de film een voldoende.

Waarom doet deze film mij toch zo veel denken aan The Life Aquatic with Steve Zissou, Broken Flowers en Lost in Translation? Waarschijnlijk dezelfde mistige, verloren sfeer, met personages die enigszins stuurloos in een voortkabbelend verhaal terecht zijn gekomen.

Het verschil zit volgens mij in de hoofdrolspelers. Bill Murray schept klassieke filmpersonages, die over 20 jaar nog indruk maken, terwijl ik de hoofdrolspelers van Garden State nu alweer een beetje kwijt ben. Drie sterren voor de film en één ster voor de muziek.

If there was a retarded Oscar you would win, hands down, kick his ass!

Niet zo'n heel speciaal filmpje als je hem globaal bekijkt. Beetje traag tempo, er gebeurt niet echt veel. Maar er zit toch iets als je een paar van de bovenste laagjes weghaalt. Goed acteerwerk, mooie soundtrack, slimme humor, oprecht drama, levenslessen en mooie plaatjes. Jammer dat we zo weinig van Zach Braff horen, behalve de superserie Scrubs.

We have to get the only hamsters on planet Earth who can't figure out a stupid hamster wheel.

Ik sluit me aan bij anderen op deze pagina: "komische, bizarre, verwarrende, surrealistische en toch ook wat clichématige film." Leuke personages, die in een wat verbrokkelde vertelstructuur zomaar voorbij komen en dan weer spoorloos verdwijnen - niet essentieel voor het verhaal, wel voor de sfeer.

De 'wijze levenslessen' in het laatste half uurtje deden voor mij afbraak aan de film, te veel Hollywood. De soundtrack voegde voor mij niet veel toe aan het verhaal - ik had iets te vaak het idee: ja hoor, daar komt weer een liedje... fade maar in! - , maar de licht absurdistische sfeer ligt me dan weer wèl erg goed. Een leuk tussendoortje, niet een film om vaak te herzien.

'k ben toch iets minder enthousiast over de film. Niet dat het een slechte film was, maar een echte indruk heeft hij toch niet op me na gelaten. Het genre is een beetje een mengeling van komedie en drama, maar blinkt nergens echt uit.

Natalie Portman werkte me in het begin toch wel wat op de zenuwen met haar eindeloos gekwebbel, maar gelukkig veranderde dit.

Voor de rest wel nog een opvallende soundtrack, maar het is een film die 'k waarschijnlijk weer vlug zal vergeten.

Goed voor een keertje.

Heel aardige film met een leuk verhaal, waarin humor en drama prima me elkaar gemixt worden. Goed acteerwerk, in het bijzonder van Zach Braff.

Herbekeken en net als de eerste keer wist Garden State me weer niet helemáál te betoveren. Het debuut van Zach Braff is zeker sympathiek en charmant, maar mist in mijn ogen wat panache om echt te overdonderen. Het is nochtans zeker het soort van film dat me ligt, maar echt geweldig wordt het wat mij betreft nooit.

De muziek is vaak net iets te zoetsappig (hoewel The Shins natuurlijk geweldig zijn) en ook op visueel vlak ziet het er allemaal maar redelijk gewoontjes uit. Ik vond wel een heel treffende omschrijving van de sfeer in Garden State, meteen ook de grootste troef van deze prent:

Spot. On.

Aardige film die je achterlaat met een heel apart gevoel!

Gedurende de hele speelduur had ik geen flauw idee in welke richting de film nu heenging.

Totaal sturingsloos kijk je de film dus maar. Toch leidt dit niet tot verveling, integendeel het intrigeert juist. Geen idee hoe het komt, wellicht omdat je je toch in "large" gaat inleven en hoe verknipt hij ook mag lijken op bepaalde momenten, hij net normaal genoeg is om je er mee te kunnen identificeren.

Ook had ik het idee dat het wel klikte tussen "large en sam", waardoor veel van wat ze doen gewoon werkt.

De toepasselijke muziek maakt de film extra leuk!

Een aangenaam voortkabbelend filmpje. Dat vat gewoon de hele film samen. De personages zijn aangenaam, de muziek is aangenaam, de filmstijl is aangenaam, de grappen zijn aangenaam, de dialogen zijn aangenaam. En uiteraard is het voortkabbelen aangenaam. Dus waarom werd ik niet verliefd op Garden State? Misschien omdat het te aangenaam is?

Daar lijkt het op, want hoe leuk het ook is om te kijken en hoeveel leuke ideeën er ook in zitten (vooral kleine dingetjes als dat extra diploma aan het plafond, de kraantjes die allemaal afgaan als Braff er langs loopt of de spuit van de benzinepomp die nog in de tank zit doen het hem), echt briljant wordt het zelden. Het lijkt een film te zijn die gaat over nieuwe inzichten in het leven en ik heb de indruk dat Braff meer op het oog had dan een aangenaam voortkabbelende komedie, maar dat ook het drama moest overtuigen. Sommige berichten hier duiden aan dat bepaalde gebruikers dit eruit hebben gehaald, maar ik vond het allemaal wat te bedacht om te werken. Juist de excentrieke grapjes maken het natuurlijk ook niet makkelijker, maar het werkelijke probleem zit hem denk ik in de hoofdrollen van Braff en Portman. Dat zijn teveel lichtgewichten om de mix tussen humor en drama echt naar een hoger plan te tillen.

Ik had sowieso veel moeite met Portman. Het is al geen favoriete actrice van me, maar een geinig meisje is duidelijk niet haar ding. Daarbij vond ik het jammer dat we voor de zoveelste keer in een indiefilm getrakteerd worden op een meid die vooral perfect is voor het indiepubliek. Je weet wel, zo'n superlief meisje met enkele excentrieke eigenschappen en een girl-next-door-uiterlijk. Echt bestaan doen ze niet, maar ze lijken altijd beschikbaar te zijn in indiefilms en voor het gemak hebben ze geen eigen leven zodat ze altijd maar de hoofdpersoon kunnen steunen. Ooit wel eens een vrouw in een dergelijke film gezien die als echt overkomt? Portman weet er in ieder geval geen leven aan te geven.

Ook het einde is slap, want als de film me ergens van leek te willen overtuigen was het wel dat Braffs personage in het reine moest komen met zijn verleden in New Jersey en verder moest gaan met zijn leven. Vervolgens eindigt het met hem die blijft hangen in New Jersey. Leek me vooral een negatief einde, maar dat werd positief gebracht doordat hij blijft voor Portman in een laatste scène die al in erg veel romantische komedies gedaan is.

Gelukkig is er nog de scène met de boot aan de afgrond. Die was wel briljant en daar lijkt het even wat mooie inzichten te vinden. Voor een kort moment vormen de excentriciteiten en het serieuze deel een mooi geheel. Zo'n koppel dat hun leven wijdt aan een mysterieuze afgrond is een overtuigendere motivatie voor de hoofdpersoon om zijn leven weer op te pakken dan de ongeloofwaardige Portman. Daarna is het weer bergafwaarts helaas.

Niettemin aangenaam, mocht dat nog niet duidelijk zijn.
3*

Het begint prima. De dialogen en sommige situaties zijn in hun vreemdheid soms echt grappig en het eerste uur vliegt dan ook vrij ongemerkt voorbij.
Daarna gaat het helaas allemaal een richting op waar ik niet zoveel mee kan. Die vriend van Andrew, vreselijk irritant personage, die ze meeneemt naar een aantal vreemde locaties, het nut daarvan ontging me en het bracht de film veel teveel tot stilstand met irrelevante scenes.

Ook het drama en de beoogde diepgang daarna vond ik niet geslaagd. Het verhaallijntje met zijn vader komt nogal uit het niets en laat je dan ook vrijwel volledig koud, en ook de 'you've changed my life' blabla is nogal overdone. Dat Sam nou de factor moest zijn die zijn hele leven omgooide is niet erg overtuigend. Het kwam op mij over als een gewone verliefdheid. Ook prima, maar maak het niet meer dan het is.

Ik had liever wat meer komedie en luchtigheid gewild, op die manier kan je nog best drama in het verhaal brengen, maar splitst het de film niet zo raar in tweeën. De hele problematiek van Andrew vond ik gewoon niet echt lekker werken, niet heel overtuigend en niet altijd heel duidelijk.

Neemt niet weg dat het eerste uur prima aan te zien was, en dat de acteerprestaties van Natalie en Zach uitstekend waren. Cinematografie was op momenten ook aardig creatief.

Kleine 3,5*

Aangename film met leuke personages die al voortkabbelend het verhaal verteld van Andrew die na 9 jaar terugkeert naar huis in verband met het overlijden van zijn moeder.

Acteerwerk is prima, visueel prettig om naar te kijken en met een lekkere soundtrack.