Garden State (2004)

If there was a retarded Oscar you would win, hands down, kick his ass!

Niet zo'n heel speciaal filmpje als je hem globaal bekijkt. Beetje traag tempo, er gebeurt niet echt veel. Maar er zit toch iets als je een paar van de bovenste laagjes weghaalt. Goed acteerwerk, mooie soundtrack, slimme humor, oprecht drama, levenslessen en mooie plaatjes. Jammer dat we zo weinig van Zach Braff horen, behalve de superserie Scrubs.

We have to get the only hamsters on planet Earth who can't figure out a stupid hamster wheel.

Ik sluit me aan bij anderen op deze pagina: "komische, bizarre, verwarrende, surrealistische en toch ook wat clichématige film." Leuke personages, die in een wat verbrokkelde vertelstructuur zomaar voorbij komen en dan weer spoorloos verdwijnen - niet essentieel voor het verhaal, wel voor de sfeer.

De 'wijze levenslessen' in het laatste half uurtje deden voor mij afbraak aan de film, te veel Hollywood. De soundtrack voegde voor mij niet veel toe aan het verhaal - ik had iets te vaak het idee: ja hoor, daar komt weer een liedje... fade maar in! - , maar de licht absurdistische sfeer ligt me dan weer wèl erg goed. Een leuk tussendoortje, niet een film om vaak te herzien.

'k ben toch iets minder enthousiast over de film. Niet dat het een slechte film was, maar een echte indruk heeft hij toch niet op me na gelaten. Het genre is een beetje een mengeling van komedie en drama, maar blinkt nergens echt uit.

Natalie Portman werkte me in het begin toch wel wat op de zenuwen met haar eindeloos gekwebbel, maar gelukkig veranderde dit.

Voor de rest wel nog een opvallende soundtrack, maar het is een film die 'k waarschijnlijk weer vlug zal vergeten.

Goed voor een keertje.

Voor mij de eerste film waar ik Zach Braff in zie, na eindeloos Scrubs te hebben gekeken.

Had er van te voren niets over opgezocht en het begin begon voor me wat sloom, maar kwam (voornamelijk door de geweldige soundtrack!!) al snel in de mood om de film af te kijken.

Ik vind zowel Braff als de jonge Portman erg goed acteren en ze hebben me ook geboeid, de hele film door.

Het geschreeuw in de klif komt niet onverwachts, je merkt dat Braff vanalles opkropt en niet vertelt. De schreeuw is daarom ook voor de kijker een soort van opluchting. Zo van: hè hè, laat je maar eens lekker gaan jongen.

Geweldige film, het is een van die films die ik niét meteen verwijder van mijn laptop, omdat ik hem waarschijnlijk vrij snel nog eens bekijk.

4*

Heel aardige film met een leuk verhaal, waarin humor en drama prima me elkaar gemixt worden. Goed acteerwerk, in het bijzonder van Zach Braff.

Leuk, maar er mocht net iets meer vlees aanzitten. Het onderwerp van de film bevalt me wel en is in zekere mate best herkenbaar, maar naarmate de film vordert verslapte mijn aandacht. Nochtans begon het best leuk, vooral dankzij de leuke humor (het hemd met hetzelfde patroon als het behang, de ridder die na het feestje plots opduikt, de ondergepiste Gamecube,...) en de goede vertolking van Zach Braff. Op een bepaalde manier vind ik het vaak een tikkeltje blasé wanneer regisseurs de hoofdrol in hun eigen films spelen, maar Braff zorgt ervoor dat dit in het geval van "Garden State" een erg aannemelijke en haast logische keuze is geweest.

Het liefdesverhaaltje dat de tweede helft van de film domineerde, deed me weinig tot niets. Op een manier had ik de "leegheid" van de eerste helft graag helemaal doorgetrokken gezien, de verhaallijn met Sam zorgde voor een soort opvulling die ik niet helemaal kon rijmen met het oorspronkelijk verwachte opzet van de film (klinkt heel vreemd allicht...).

Voorlopig blijft de film steken op een mooie 3*: over de gehele lijn is "Garden State" best een fijne film. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik de film niet 100% aandachtig heb bekeken (in aanwezigheid van een handvol vrienden komt er bij een visie natuurlijk een hoop gepraat kijken, wat bij momenten de aandacht deed verslappen), dus het kan best zijn dat ik na een eventuele herziening de film een hogere waardering geef.


3*

Aanvankelijk een heel boeiende, mooi vormgegeven film. Uiteindelijk iets te rond. Alles wordt uitgesproken ipv geacteerd. Dat vind ik jammer. Ik had veel verwacht van hét gesprek met zijn vader, maar dat viel heel vies tegen. Achteraf voegt die pa niets toe aan de hele film en dat staat een beetje symbool voor het algehele gevoel dat er meer had ingezeten. Nu klinkt dit wel iets te negatief. De film steekt qua sfeer, plaatjes en opbouw goed in elkaar. Zal wel opnieuw een film van mister Braff opzetten.

zeer aardige film, jammer van de zeer cliché einde.

Herbekeken en net als de eerste keer wist Garden State me weer niet helemáál te betoveren. Het debuut van Zach Braff is zeker sympathiek en charmant, maar mist in mijn ogen wat panache om echt te overdonderen. Het is nochtans zeker het soort van film dat me ligt, maar echt geweldig wordt het wat mij betreft nooit.

De muziek is vaak net iets te zoetsappig (hoewel The Shins natuurlijk geweldig zijn) en ook op visueel vlak ziet het er allemaal maar redelijk gewoontjes uit. Ik vond wel een heel treffende omschrijving van de sfeer in Garden State, meteen ook de grootste troef van deze prent:

Spot. On.

Aardige film die je achterlaat met een heel apart gevoel!

Gedurende de hele speelduur had ik geen flauw idee in welke richting de film nu heenging.

Totaal sturingsloos kijk je de film dus maar. Toch leidt dit niet tot verveling, integendeel het intrigeert juist. Geen idee hoe het komt, wellicht omdat je je toch in "large" gaat inleven en hoe verknipt hij ook mag lijken op bepaalde momenten, hij net normaal genoeg is om je er mee te kunnen identificeren.

Ook had ik het idee dat het wel klikte tussen "large en sam", waardoor veel van wat ze doen gewoon werkt.

De toepasselijke muziek maakt de film extra leuk!

Een aangenaam voortkabbelend filmpje. Dat vat gewoon de hele film samen. De personages zijn aangenaam, de muziek is aangenaam, de filmstijl is aangenaam, de grappen zijn aangenaam, de dialogen zijn aangenaam. En uiteraard is het voortkabbelen aangenaam. Dus waarom werd ik niet verliefd op Garden State? Misschien omdat het te aangenaam is?

Daar lijkt het op, want hoe leuk het ook is om te kijken en hoeveel leuke ideeën er ook in zitten (vooral kleine dingetjes als dat extra diploma aan het plafond, de kraantjes die allemaal afgaan als Braff er langs loopt of de spuit van de benzinepomp die nog in de tank zit doen het hem), echt briljant wordt het zelden. Het lijkt een film te zijn die gaat over nieuwe inzichten in het leven en ik heb de indruk dat Braff meer op het oog had dan een aangenaam voortkabbelende komedie, maar dat ook het drama moest overtuigen. Sommige berichten hier duiden aan dat bepaalde gebruikers dit eruit hebben gehaald, maar ik vond het allemaal wat te bedacht om te werken. Juist de excentrieke grapjes maken het natuurlijk ook niet makkelijker, maar het werkelijke probleem zit hem denk ik in de hoofdrollen van Braff en Portman. Dat zijn teveel lichtgewichten om de mix tussen humor en drama echt naar een hoger plan te tillen.

Ik had sowieso veel moeite met Portman. Het is al geen favoriete actrice van me, maar een geinig meisje is duidelijk niet haar ding. Daarbij vond ik het jammer dat we voor de zoveelste keer in een indiefilm getrakteerd worden op een meid die vooral perfect is voor het indiepubliek. Je weet wel, zo'n superlief meisje met enkele excentrieke eigenschappen en een girl-next-door-uiterlijk. Echt bestaan doen ze niet, maar ze lijken altijd beschikbaar te zijn in indiefilms en voor het gemak hebben ze geen eigen leven zodat ze altijd maar de hoofdpersoon kunnen steunen. Ooit wel eens een vrouw in een dergelijke film gezien die als echt overkomt? Portman weet er in ieder geval geen leven aan te geven.

Ook het einde is slap, want als de film me ergens van leek te willen overtuigen was het wel dat Braffs personage in het reine moest komen met zijn verleden in New Jersey en verder moest gaan met zijn leven. Vervolgens eindigt het met hem die blijft hangen in New Jersey. Leek me vooral een negatief einde, maar dat werd positief gebracht doordat hij blijft voor Portman in een laatste scène die al in erg veel romantische komedies gedaan is.

Gelukkig is er nog de scène met de boot aan de afgrond. Die was wel briljant en daar lijkt het even wat mooie inzichten te vinden. Voor een kort moment vormen de excentriciteiten en het serieuze deel een mooi geheel. Zo'n koppel dat hun leven wijdt aan een mysterieuze afgrond is een overtuigendere motivatie voor de hoofdpersoon om zijn leven weer op te pakken dan de ongeloofwaardige Portman. Daarna is het weer bergafwaarts helaas.

Niettemin aangenaam, mocht dat nog niet duidelijk zijn.
3*

Bijzondere meisjes die ook erg moeilijk kunnen doen.

Ik weet niet, Summer is natuurlijk een stuk minder perfect. De negatieve eigenschappen van Portman hier (zoals het liegen) lijken haar sympathieker te moeten maken, terwijl Summer ironisch genoeg vrij koud blijft. Eigenlijk juist een uitzondering voor zo'n film.

Het gaat om het type (bedoeld voor een bepaald type) niet om het verhaal. Ik vond portman ook een erg naar meisje.

Het begint prima. De dialogen en sommige situaties zijn in hun vreemdheid soms echt grappig en het eerste uur vliegt dan ook vrij ongemerkt voorbij.
Daarna gaat het helaas allemaal een richting op waar ik niet zoveel mee kan. Die vriend van Andrew, vreselijk irritant personage, die ze meeneemt naar een aantal vreemde locaties, het nut daarvan ontging me en het bracht de film veel teveel tot stilstand met irrelevante scenes.

Ook het drama en de beoogde diepgang daarna vond ik niet geslaagd. Het verhaallijntje met zijn vader komt nogal uit het niets en laat je dan ook vrijwel volledig koud, en ook de 'you've changed my life' blabla is nogal overdone. Dat Sam nou de factor moest zijn die zijn hele leven omgooide is niet erg overtuigend. Het kwam op mij over als een gewone verliefdheid. Ook prima, maar maak het niet meer dan het is.

Ik had liever wat meer komedie en luchtigheid gewild, op die manier kan je nog best drama in het verhaal brengen, maar splitst het de film niet zo raar in tweeën. De hele problematiek van Andrew vond ik gewoon niet echt lekker werken, niet heel overtuigend en niet altijd heel duidelijk.

Neemt niet weg dat het eerste uur prima aan te zien was, en dat de acteerprestaties van Natalie en Zach uitstekend waren. Cinematografie was op momenten ook aardig creatief.

Kleine 3,5*

goede film met veel leuke momenten. ook meer dan ok acteerwerk.

Aangename film met leuke personages die al voortkabbelend het verhaal verteld van Andrew die na 9 jaar terugkeert naar huis in verband met het overlijden van zijn moeder.

Acteerwerk is prima, visueel prettig om naar te kijken en met een lekkere soundtrack.

Ben ik met je eens, was anders een half puntje meer waard.

Het onrealistische en clichématige einde verpest de film wel een beetje. Ook al beslist Andrew om niet naar L.A. terug te gaan, dan had hij dit al wel eerder bedacht. Hij moet sowieso een keer terug om daar alles af te handelen. Ik vind het verder wel een aardige film, maar niets bijzonders. De gebeurtenissen passen redelijk goed bij iemand van de leeftijd van Andrew en er wordt aardig in beeld gebracht hoe lastig het is om daar mee om te gaan en een 'eigen' leven op te zetten. Desondanks ontbreekt het de film aan originaliteit.

Echt een oerdegelijk film, binnen zijn genre zeker en vast sterk. Begin grijpt meteen aan, al is het niet zo relevant. Het portret van Andrew is eigenlijk supercliché maar zijn evolutie doorheen de film niet. De muziek verdient echt wel een prijs, prachtige keuzes, stuk voor stuk mooie, minder bekende songs die heel mooi de sfeer scheppen.

Best goed.

Zeker het eerste uur is verrassend vlot. Het verhaal is leuk en fris, de personages zijn niet alledaags, de situaties waarin Andrew terechtkomt zijn dat ook niet (die ridder na het stonerfeest.. hands down).
Maar net zoals meerdere genregenoten kan ook Garden State zijn luchtigheid niet vasthouden. Naarmate het einde nadert steekt drama meer en meer de kop op en dat vloekt behoorlijk met de voorgaande luchtigheid.

De mij onbekende Zach Braff is duidelijk geen topacteur, maar brengt het er redelijk van af. Hij lift mee op de uitstekende bijrolacteurs, Natalie Portman en Peter Sarsgaard. Vooral Portman vind ik uitstekend spelen. Ze lijkt ook beter te acteren in kleinschaligere films zoals deze ipv gehypte blockbusters zoals Star Wars of Thor.

Garden State kijkt overigens leuk weg. De dialogen zijn meestal erg gevat en passen bij de frivole regie van (eveneens) Zach Braff. Vooral in het komische luik tikt de speelduur gestaag verder.
Oh ja, het muzikale aspect is ook zorgvuldig gekneed en sfeervol gebruikt.

3,5

Glimlach van Portman is onweerstaanbaar!

Zach Braff kende ik al van Scrubs waarin hij mij zeer verrast heeft en ook een aantal afleveringen heeft mogen regisseren, wat hem zeer goed is afgegaan. En nu mag hij zijn kunsten dus in Garden State laten zien en het is 'm best goed afgegaan.
Om vooral Nathalie Portman niet te vergeten die wel vaker van zulke rolletjes speelt en die hier ook een erg goede rol als Sam neerzet.

De film kabbelt lekker weg met wat leuke grappen, merkwaardige personages en een snufje drama.

Alhoewel niet alles evengoed is uitgewerkt, zoals de epilepsie van Sam en de relatie van Andrew met zijn vader.

De film had wel wat weg van Lost in Translation qua sfeer en luchtigheid, alhoewel ik eerdergenoemde wel een klasse beter vind.
Trouwens ook lachen om Sheldon uit The Big Bang Theory te zien, dat kwam ook vanuit het niets.

Kleine 3,5 sterren.

Geweldige film, die me geen een keer verveelde,

Natalie Portman was hier gewoon echt heel schattig haha

4.5*

Wellicht leuk voor de fans (die dit nog niet wisten); WISH I WAS HERE by Zach Braff — Kickstarter

Snap alleen niet het nut van de vliegtuig crash scene aan het begin van de film, wat was het nut hiervan?

Mooi drama met fijne, vooral 'droge' humor en zelfspot, dat een stukje menselijke diepgang laat zien waardoor ik de film boeiend en aangrijpend vond. In het begin had ik wat moeite met het verhaal omdat het geheel nogal langzaam op gang komt en de hoofdpersoon bijna geen emoties vertoont. Later wordt duidelijk wat hier de reden van is en begint de film steeds boeiender te worden. Juist doordat de meeste personages in de film nogal getroubeleerd zijn en hier heel open over zijn, gaf dit mij reden tot nadenken. Prima cast met goed acteerwerk en helder, rustig camerawerk met mooie afsluiting! Mijn waardering: 4 sterren.

Tja een half gelukt/mislukt niemendalletje

Plezierige ingetogen tragi komedie.

Relaxte manier van acteren geeft de film een prettig sfeertje.

Prima rollen van met name Zach Braff en een nog jonge Natalie Portman.

3*/3.5*