American Beauty (1999)

Deze geweldige film blijft mij boeien, ook toen ik hem voor de vierde keer zag. Hoofdpersoon Lester maakt een geestelijke ontwikkeling door die hem uiteindelijk volkomen onthecht op een hoger spiritueel plan doet komen. Zijn 'verliefdheid' op de pubervriendin van zijn dochter is dan allang een symbool en de liefde wordt dan ook niet geconsumeerd want ze is nog maagd. Ook is dan duidelijk dat dit meisje, zoals iedereen in de film zo haar eigen problemen heeft. Lesters vrouw maakt een tegenovergestelde ontwikkeling door: ze wordt steeds materialistischer en in de grofstoffelijke wereld is uiteindelijk slechts wanhoop, destructie en ondergang te verwachten. De militaire buurman is een tragisch geval apart. iemand die op een andere wijze opgesloten zit in conventies dan Lesters vrouw. Want hij is al jaren lang aan het verbrokkelen, daaraan kan de ondrdrukking van zijn plant geworden vrouw en de mishandeling van zijn zoon niets aan verhelpen. De man is gedoemt (ik zeg hier niet waarom). Die zoon van de buurman blijft boeiend en mysterieus. Hij lijkt, op Lester na, de sterkste van de personages en verlaat uiteindelijk ongeschonden (?) huis en voorstad. De film is tragikomisch maar steeds meer regelrecht emotioneel en ontroerend. De op één na laatste scène, zo prachtig ondersteund door de weergaloze interpretatie van "Don't Let It Bring You Down" door Annie Lennox doet me steeds weer naar adem snakken van ontroering. Een PRACHTFILM die meerdere keren gezien moet worden.

Onder de rok kijken...

Deze spraakmakende film van Sam Mendes is een pareltje die men niet licht vergeet. Het is een satirische film over wat er zich achter de puriteinse facade van het huwelijk en het gezinsleven afspeelt, en ook over wat het leven nu waard maakt en wat niet. Mendes kijkt onder de rok. “Look closer” luidt de tagline.En onder die rok zag ik allemaal onvolmaakte mensen die onvolmaakt door het leven gaan. Iedereen leeft verder met zijn fantasieën, trauma’s, frustraties en kortzichtigheden. Na de film voelen we ons allemaal in ons blootje gezet, omdat we verdomd goed weten hoe we zelf allemaal in elkaar zitten en wat een fucking joke het leven soms is.

En toch is de film niet negatief. De situaties zijn komisch en overdekt met een dikke laag cynisme. De uitdaging van de hele film is dan dat je je eens moet afvragen waarom de auteur de film zo slecht laat aflopen.

Kevin Spacey speelt hier de rol van zijn leven als Leter Burnham, die zich stilaan emancipeert, en een metamorfose ondergaat van onderdanige echtgenoot tot de baas in huis. Annette Benning speelt zijn vrouw Carolyn, een hysterische carrièriste die alleen maar minachting heeft voor haar man, die haar dromen van macht en rijkdom niet kan waar maken. De dochter wordt gespeeld door Thora Birch en de meest sexy rol wordt weggelegd voor Mena Suvari als de vriendin waarop Spacey de hele film door op geilt. Op het einde neemt Mendes afstand van de seksfantasie en confronteert ons met de realiteit erachter . Dit blijft een erg knappe film die zeker zijn plaatsje verdient bij de 100 beste.

Sometimes there's so much beauty in the world, I feel like I can't take it, and my heart is just going to cave in.

Soms heb je dat. Dat een film na een eerste kijkbeurt nog dagen in je hoofd blijft rondspoken. Dat had ik met het magnum epos van Sam Mendes, American Beauty. Ik heb nog nooit heeft een film gezien die essentie van het leven zo goed heeft beschreven.

American Beauty neemt je mee naar een doodgewoon gezin in de suburbs van de Verenigde Staten. Lester Burnham ligt je direct in over zijn nutteloze bestaan. De liefde tussen hem en zijn vrouw is allang over, en met zijn dochter praat hij bijna nooit. Lester begrijpt op een gegeven moment dat het zo niet verder kan. Met dank aan zijn nieuwe buurjongen Ricky, begint hij een nieuwe invulling te geven aan zijn leven.

Hoewel dit voor zowel regisseur Mendes als scriptschrijver Alan Ball het debuut is, zit de film perfect in elkaar. Hiervoor kunnen ook componist Thomas Newman en cinematograaf Conrad L. Hall bedankt worden. Het acteerwerk van de jonge Thora Birch, Wes Bentley en Mena Suvari is meer dan degelijk. Dat kan ook gezegd worden van Chris Cooper zijn prestatie. HIj zet op imponerende wijze een gecompliceerde militair neer, die maar geen grip krijgt op zijn zoon, terwijl zijn vrouw in staat van continue shock verkeerd. De meeste credits gaan echter naar Annette Bening en Kevin Spacey. Beiden zetten ze geen personages neer, maar levensechte mensen. Mensen die worstelen met een midlifecrisis. Wanneer ze alles op een rijtje zetten, komen ze er achter dat ze niks wat ze vroeger wilden hebben bereikt. Het is geweldig om te zien dat één blik van Spacey meer zegt dan duizend woorden. Zijn Oscar voor deze rol, is dan ook meer dan terecht.

Kortom, American Beauty is een van de beste films die ooit gemaakt is. Een film waarmee Mendes zich direct op de kaart zette, en Spacey nogmaals bewees één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn. Ondanks de vele zwarte humor, kan de film niet als een komedie beschouwt worden. Op het eerste gezicht kan ik geen enkel genre bedenken waar American Beauty inpast. Daarvoor zit er veel te veel achter.

Look closer.. Lang niet meer gezien, deze American Beauty. De film is geregisseerd door Sam Mendes, die ik ook ken van het sterke Road to Perdition en recent nog Skyfall. Het komt opzicht niet vaak voor bij mij, maar deze film heb ik echt nog eens opgezet puur wegens de regisseur.

En toegegeven, dit is dan ook een mooie film. Waarschijnlijk inderdaad de beste midlifecrisis film die ik ooit heb gezien. De personages in de film zijn sterk. En deze worden dan ook allemaal goed gespeeld. Op de eerste plaats natuurlijk Kevin Spacey, die een erg sterke prestatie aflevert. Zijn personage kent verschillende kanten en ik had er ook verschillende gevoelens bij. Aan de ene kant kun je hem een beetje bestempelen als pervert, aan de andere kant is het begrijpelijk dat hij onder de omstandigheden oog krijgt voor een ander. Het personage kent zijn (lichte) grappige kanten, maar beleeft ook zijn serieuze momenten. Sterk vertolkt, dat zeker! Ook de rest van de cast is prima in orde. Annette Benning zet een goed rol neer als zijn vrouw, Thora Birch als zijn dochter en Mena Suvari als de jonge Angela waar hij voor valt.

Wat het verhaal betreft zit het ook goed met American Beauty. De film slaagt er in je vanaf het begin tot het eind te boeien. Er gebeuren genoeg dingen, en uiteindelijk ontpopt dit zich in een spannende ontknoping met een verrassende wending. Alles wordt ook goed in beeld gebracht. Daarnaast weer een sterke score van Thomas Newman die perfect aansluit bij film en thema.

Eigenlijk vooral een film die gewoon goed gemaakt is. Verhaal en de manier waarop het in beeld wordt gebracht zijn erg goed, en hierbij reken ik ook het acteerwerk en de settings mee. Alles zag er gewoon goed uit. Nu ben ik er ook eindelijk weer eens achtergekomen waar dit beroemde fragment vandaan kwam Het enige minpuntje wat ik eventueel zou kunnen noemen is dat ik het personage Ricky soms een beetje vervelend vond met zijn camera, maar dan is het weer de kwestie of dit vervelend of juist goed is. Persoonlijk vond ik die camerabeelden van hem in de film het minste van het geheel (dan duid ik vooral op het lange stuk tussen de twee tieners), maar een 'slecht' punt aan de film zou ik het ook niet willen noemen. Als je al op zó'n kleinde dingetjes gaat letten om 'iets' te noemen wat minder zou zijn en dan ook nog met twijfel, weet ik dat ik te maken heb met een goede film.

4*

Met American Beauty deelde debuterend regisseur Sam Mendes in 1999 een geweldige sneer uit naar ‘the American Dream’. Het perfecte leventje dat Amerikanen in de suburbs beogen te hebben, blijkt eigenlijk helemaal niet zo perfect te zijn. Kevin Spacey speelt Lester Burnham, een saaie lul van in de 40 die de sleur van zijn saaie leven helemaal zat is. Hij heeft echter niet de ballen om hier iets aan te doen, totdat hij smoorverliefd wordt op de beste vriendin van zijn dochter. Plots gaat hij inzien dat hij iets van zijn leven moet maken voordat het voorbij is. Hetgeen dat deze film zo goed maakt is voor mij de manier waarop humor en drama samengaan. Bij momenten proest ik het uit van het lachen terwijl andere momenten mij weer tot tranen weten te beroeren. Het acteerwerk van Anette Benning als hysterische huisvrouw en Thora Birch als onzekere tiener is van een ongekend hoog niveau.

Mede door té hoge verwachtingen is deze film toch een beetje aan mij voorbij gegaan.

Toegegeven, het acteerwerk van Kevin Spacey, die normaal gesproken al een aardig pot acteerwerk op de mat weet te leggen, is in deze film écht van een andere planeet. Echter, thema's zoals uiterlijk vertoon, schijngeluk en afkeer zijn wel aanwezig, maar komen niet overtuigend bij mij binnen (met uitzondering van de homofobe buurman die uiteindelijk zelf ook op mannetjes blijkt te vallen). Het hele verhaal over kwetsbare pubers vond ik daarbij wat overdreven, doordat de personages stuk voor stuk wel erg extreem waren.

Uiteindelijk vervangt de regisseur de ene utopie, die van het perfecte leven, door een andere, die van de perfect midlife crisis. En terwijl ik mij kan voorstelen dat dit tot de verbeelding spreekt van velen, is deze film op wezenlijke lessen verder niet te betrappen.

Uitstekende film, heerlijke muziek en een geweldig spel en script. Had de vierde film kunnen en misschien wel moeten zijn met de vijf belangrijkste Oscars. Vooral Spacey is geniaal, naar, humoristisch en die éne scène dat hij praat over zijn jeugd is waarschijnlijk zijn beste werk ooit. Aantal mooie beelden met dat plastic zakje als betoverend hoogtepunt. Met gemak 5*.

American Beauty. Wat is dit toch een geniale film.

Ik wil beginnen met Kevin Spacey. De rol die Kevin Spacey hier neer zet is een van de beste rollen die ik ooit heb gezien. Hoe hij de emoties (of juist het gebrek aan emoties) kan uitdrukken is echt fantastisch. De ontwikkeling die hij meemaakt past perfect bij de achterliggende boodschap van de film: Achter die perfect gemaaide gazons, perfect onderhouden tuin, is alles helemaal niet zo perfect. Het typische 'perfecte' Amerikaanse gezinnetje is helemaal niet perfect. De 'American Beauty'. Het gezin lijkt in alle opzichte zo perfect, maar dat is helemaal niet zo..
Naast dat Kevin Spacey hier een meesterwerkje neer zet, heb ik ook erg veel bewondering voor de makers van deze film. Alles past perfect in elkaar, en alles wat er gebeurt is weer terug te lijden naar de achterliggende boodschap.

Maar niet alleen het acteerwerk van Kevin was perfect. Ook Wes Bentley speelde erg goed. Hij had een hele belangrijke rol in de film: hij heeft een hele andere kijk op de echte betekenis van Amerikaanse schoonheid. Alles wat eigenlijk zo mooi en perfect lijkt vind hij juist niet mooi: Hij valt op Jane, niet op 'haar perfect mooie vriendin'. Ook de scene waarin je ziet dat hij dat plastic zakje filmde is hier een voorbeeld van. Dat vind hij echte schoonheid.

In de film word je eigenlijk constant op het verkeerde been gezet, iets wat weer perfect aansluit bij de boodschap, niets is wat het lijkt. Een paar voorbeelden:
- Aan het begin hoor je Lester vertellen dat hij dood gaat. Naarmate de film volgt ben je geneigd te denken dat zijn vrouw hem gaat vermoorden, zeker als zij een geweer koopt. Dit blijkt uiteindelijk helemaal niet zo te zijn.
- Lester heeft fantasieën over de vriendin van zijn dochter. Dit speelt de hele film door. Als ze dan uiteindelijk met z'n 2e op de bank liggen, is Lester degene die het niet meer wil. .

Deze film staat absoluut bij mijn favorieten. American Beauty is het perfecte voorbeeld van een cultureel kunstwerkje, met uitermate goed acteerwerk. Sam Mendes, geweldig!

Het is een jaar of zes geleden dat ik kennismaakte met deze film. Na al die jaren staat het acteerwerk van Kevin Spacey nog fris in mijn geheugen. De titel van de film moest wel slaan op het mooie meisje dat zijn hoofd op hol liet slaan. Na een herziening weet ik wel beter. American Beauty lijkt op de complete Amerikaanse samenleving te slaan . Lester is één van die miljoenen 'gewone' Amerikanen. Een groot huis, een dure auto voor de deur en natuurlijk een kind. In werkelijkheid is zijn huwelijk een schijnvertoning en zijn werk vooral een grote sleur.

Een dergelijk scenario dreigt vaak over-the-top uitgewerkt te worden. Zo niet door Sam Mendes. Hij bouwt het verhaal subtiel en op en laat de interpretatie ervan over aan de kijker. Zijn kritische houding jegens de Amerikaanse maatschappij uit zich in allerlei details: de manier hoe de makelaar zich presenteert op zijn reclamebord, de glimlachende mevrouw die op het feestje niet eens in staat blijkt te zijn namen te onthouden,vergeelde gazons en potentiële huizenkopers voor wie een zwembad in de achtertuin al te min is. Omdat de scènes nooit lang duren zijn alle verhaallijnen prima langs elkaar te volgen. Door de talloze verrassende ontwikkelingen blijft de film ook voor de doorgewinterde cinefiel spannend. Dialogen zijn nooit lang uitgespannen, de kracht zit hem vooral in de fantastische acteerprestaties. Zodra Lester en Ricky een sticky roken weet je als kijker dat ze het blijkbaar prima met elkaar prima kunnen vinden. Hier hoeft geen ellenlange conversatie aan vooraf te gaan. Ondanks het acteergeweld van Spacey blaast hij de rest van de cast niet van het doek af en dat zegt veel over de overige rollen.

De soundtrack is werkelijk meesterlijk in de film verwerkt. Keer op keer voegen de liedjes en composities van Newman daadwerkelijk iets toe aan de scènes. Dit kunstje beheerste Tarantino altijd zo goed in zijn beste films maar gelukkig hebben meerdere regisseurs deze gave. Cinematografisch is de film vrij sober maar de rozen zijn op prachtige wijze een terugkerend element. Twee uur lang volgen ze de rode draad van de film. De gebeurtenissen in de film zijn vaak bijzonder origineel en zowel het drama als comedy-gehalte komen daarbij voortdurend uitstekend uit de verf. Neem nou de keer dat Lester eindelijk weer eens een poging doet lichamelijk contact met zijn vrouw te zoeken. Het loopt niet in de soep door Jane's afkeer van hem maar door het morsen van een paar druppels bier.... Ook de manier hoe hij Jane in de McDrive begroet is ronduit hilarisch: Smile! You're on Smiley's!

Toen alle verhaallijnen uiteindelijk bij elkaar kwamen zat ik letterlijk op het puntje van mijn stoel. Het bizarre vond ik dat de film ondanks de slechte afloop geen naargeestige sfeer uitstraalt. In dit opzicht vind ik hem veel meer geslaagd dan bijvoorbeeld "Requiem for a Dream". Hierdoor heb ik veel meer de neiging om de film regelmatig weer uit de kast te halen. Kortom: 5* en een plaats in mijn persoonlijke top-10. Wat een fantastisch filmjaar was 1999 toch...

Zeer sterke en vermakelijke film!

De verschillende verhaallijnen worden sterk gebracht, opgebouwd en verteld met enkele fantastisch neergezette karakters. De film drijft de spot met de (Amerikaanse) samenleving en bijna iedereen zal zich wel kunnen identificeren met de problemen van de personages. De film zette mij enorm aan het denken over onze samenleving en cultuur, iets wat ik een groot pluspunt aan deze film vind. Een frisse en goede afwisseling van drama en komedie.

De enige reden dat deze film niet de volle score krijgt is vanwege het toch ook ietwat burgerlijke en simplistische verhaal, plot & setting. Ik besef dat ook juist dit de kracht van de film is, maar toch weerhoud dit mij ervan om dit de volle scoren te geven.

Een fenomenale en toch heel burgerlijke film die je aan het denken zet!

gewoon niet om aan te zien.

Krachtig drama over hoe het leven in een sleur kan veranderen en de durf om het over een totaal andere boeg te gooien met alle gevolgen van dien. Niets is wat het lijkt en achter elk personage zit een (soms heftig) verhaal wat niet direct zichtbaar is aan de sociaal ogende buitenkant, maar wat uiteindelijk wel naar boven komt. Zeer sterke cast met prima acteerwerk. Op een rustige en heldere manier gefilmd waardoor het geheel goed te volgen is. Een verhaal wat 'uit het leven gegrepen is' en waarin alle menselijke emoties naar voren komen zonder dat het geheel 'over the top' wordt. Het einde hakt erin en geeft stof tot nadenken. Iedere minuut van de film heeft mij geboeid! Mijn waardering: 4,5 sterren.

Dit is absoluut de betere drama-komedie. Zelden zoveel menselijke ingrediënten in één film gezien.

Over mensen die van het gewone willen afstappen en precies daardoor vervallen in al die gedragingen die men bij de mens vindt : ijdelheid, ambitie, seks, drugs, voyeurisme, sleur, overspel, angst om genegeerd te worden, geweld....

Schitterende acteurs. Ik meen Annette Bening op kop, gevolgd door Kevin Spacey, maar ook de anderen (Mena Suvari, bijvoorbeeld) zijn meer dan voorbeeldig.

De laatste tijd veel herzieningen aan het doen en daar is deze American Beauty er ook ééntje van.
Ondertussen was het toch alweer een jaar of 5 geleden dat ik 'm gezien had. De grote lijnen kon ik me nog wel herinneren. Ook vond ik hem toen al enorm pakkende dialogen bevatten. Maar verder was hij al wel wat vervaagd. Destijds gaf ik hem 4 sterren. Mooie score dus toen ook al.
Maar deze tweede kijkbeurt is, tja, een unieke ervaring.

Eerst en vooral vond ik de acteerprestaties fenomenaal goed. Van iedereen.
Maar vooral Kevin Spacey mag zich hierdoor aansluiten in het rijtje van m'n favorieten.
Ik wist al dat hij goed was, maar de manier waarop hij hier Lester Burnham neerzet... Geweldig.
Al wil ik niet alleen hem daarvoor prijzen want zonder een goede regie, had z'n personage nooit zo goed uit de verf gekomen. De manier waarop Lester verandert van een normale man die in een dagelijkse sleur leeft tot een depressieve *asshole* is fantastisch in beeld gebracht. Maar dat geldt gewoon voor alle personages. De ideale cast wat mij betreft. Zelden een film gezien waar echt iedereen zo ontzettend goed is.

Het verhaal op zich is subliem. Elke gebeurtenis heeft een doel. Elke stap die gezet word, is er eentje dieper naar beneden. En dat zonder medelijden te willen opwekken bij de kijkers. Want echt, eigenlijk kan je weinig sympathie opbrengen voor ook maar iemand van de personages. En toch leef je me ze allemaal mee... Net vooral omdat het gewone mensen zijn. Weliswaar in een ietwat ongewone situatie. Of nee, ongewoon niet echt, vooral ongemakkelijk.
De humor is ook gewoon top. Al moet je geen grappen en grollen verwachten waarvan je over de vloer gaat rollen maar eerder tragische humor. Situaties die eigenlijk niet grappig zijn als je ze zelf meemaakt maar om naar te kijken wel zijn. Gewoon al het feit dat je vader seks wil met je beste vriendin.. Niet grappig als je het zelf meemaakt vrees ik. Maar in deze prent fantastisch goed in beeld gebracht met het nodige sarcasme.

De relatie tussen de dochter Jane en haar 'vreemde' vriendje is dan weer goed om de film niet té zwaar te maken. Bij hen voel je dat er nog een mooie toekomst kan ontstaan... Hoe moeilijk ook. Zij laten je zien en voelen dat de kleinste dingen in het leven, uiteindelijk de mooiste zijn. (denk aan de scène met de zwevende zak)

Ook het einde zorgt voor een perfecte climax. Zo zie je maar dat de dingen niet altijd lopen zoals je verwacht. Zowel niet in het echte leven, als in film. En net dat is in deze prent zo mooi weergegeven.

Zonder twijfel krijgt deze direct een plaatsje in m'n top 10, voorlopig met 4,5 sterren. Al vermoed ik dat de volle 5 niet ver weg is. Want alles klopt gewoon in American beauty. En nogmaals lof voor de gehele cast en zeker ook Sam Mendes. Wat een film man...

De term ’tijdloos’ wordt maar al te gretig van onder het stof gehaald, maar in het geval van American Beauty mag de term zonder schroom nog eens worden afgestoft. Mendes’ debuut zal altijd een zekere relevantie met zich meedragen. Ware het niet op persoonlijk vlak, dan wel in een brede socio-maatschappelijke context: hoe je interne relatie zich onderhoudt, hoe intermenselijke relaties worden onderhouden.

In dat opzicht vormt American Beauty een schrijnende parade van individuen die op zoek zijn naar persoonlijkheid, maar daar in een wereld vol patronen niet aan toekomen en zodoende vastroesten. Als er dan toch een moment van loutering op gang komt, gaat dat gepaard met het nodige cynisme. Om het met een volbloed cliché te kenschetsen: het leven zal altijd een mes zijn dat langs twee kanten snijdt, een ambivalent parcours.

Mendes en componist Newman wringen zich niet door bochten en onderstrepen elk op hun beurt en manier het isolement en alledaagse karakter van de personages. Spacey is geknipt als zielige droes, maar vooral Benning is grandioos in haar akelige, aanstotelijke portrettering van een vrouw met gedeukte ambities. American Beauty is niet zozeer een reflectie op grote schaal, eerder een tranche de vie die zich laat plaatsen in een breder kader.

4.5*

Niemand en niets is wat het lijkt in dit meesterwerk. In dat opzicht is het een hyper-realistische weergave en doorstaat de film met gemak de tand des tijds. 4.5*

You can't trust anybody else, only yourself.

Geen enkel idee hoe ik deze film beschrijven moet..

Moment naar moment word je gelanceerd naar een nieuw filmbeeld.

De rol van die jongen's moeder heb ik eigenlijk niet echt begrepen, ze komt de gehele film over als een doofstomme vrouw die de draad kwijt is..

Om eerlijk te zijn had ik een totaal andere film verwacht dan ik te zien kreeg..

Op sommigen momenten kon ik het genre Komedie op zich wel terugvinden in de film, toch nam het Drama de overhand, misschien dat de stukjes met humor, zoals bij die afhaaltent Mr.Smiley', er alleen waren om contrast te houden.

Al met al was American Beauty voor mij een film die ik één keer kijk en dan nooit meer herzie.

Precies hetzelfde verhaal zoals ik had met de film Memento waarschijnlijk omdat je teveel hersenen moet gebruiken bij zo'n film als deze.

Een goeie recensie schrijven, waar ik op zich al niet heel goed in ben, wordt dan nu helemaal uitermate lastig..

Kevin Spacey acteert erg goed, vooral de tafel scene is mooi over z'n werk.

Het cijfer dat ik deze film geef, waarschijnlijk door mijn onwetendheid en/of gebrek aan inzicht dat ik hem ook daadwerkelijk goed begrijp....

3.5

Een komische film van 15 jaar geleden die vlot aan je voorbij trekt in fragmenten, maar ook hoe vlug het dramatische in een scene het verhaal overheerst. Hoort zeker tot deze veel vrije tijd en uithuizigheid.

Burenmoppen en bedrijfsrelaties zetten in een flits je leven op stelten.

Het slot lijkt me wat overladen bijgesleurd en minder terecht.

Een aanrader met een grote korrel zout en vuurrode rozenblaadjes.

Na het zien van de film besef je pas hoe mooi en hoe slecht het leven is.

4,0 lijkt me een mooie score voor deze prent. Ook al kan ik van de cast en regie weinig vertellen.

Alleen dat filmpje met die plastieke zak in de wind vertelt heel veel.

American Beauty... kan me herinneren dat ik er heen ging, samen met een Amerikaan die 'm persé wilde zien. We waren beiden in awe. Niet alleen het verhaal, met de door Mendes slim gevisualiseerde dagdromen, maar ook het bijna vanzelfsprekend aanvoelende acteurs'geweld' van allen die in deze film speelden. Spacey geweldig (afgezien van een halve sec. overacting als de vriendin van z'n dochter vertelt dat het best wel goed komt met haar). Annette Bening had evengoed een Oscar verdiend.

Nog steeds klasse

Dit is wat ik nu noem (nog steeds) Oscar materiaal. Weg met hedendaagse parade paardjes zoals het overtrokken Birdman. Dit is een meesterwerk én entertainment, in al zijn facetten. Nog steeds na al die jaren en mijn zoveelste herziening blijft American Beauty een absolute klassieker en is hij zijn hoge notering in de top 250 op deze site nog steeds meer dan waard. Hoewel het thema beladen is, zit hier wel een bepaalde lichtvoetigheid in combinatie met een sterk verhaal in die heel goed werkt.

Na de zoveelste herziening vond ik het personage van Wes Bentley wel behoorlijk irritant. Deze haalde voor mij soms de vaart uit het verhaal,en hoewel het personage van essentieel belang is zat ik toch steeds vooral te genieten van de scene's tussen Spacey en Bening; want wat spelen deze twee acteurs hier de sterren van de hemel. Met een ongekende chemie maken zij de pijn van een gebroken huwelijk voelbaar en laten ze je met hun meeleven (vooral het personage van Spacey). Dit gebeurt met de nodige zwarte humor die eigenlijk enorm tragisch is, maar door de eerder genoemde lichtvoetigheid, toch een bepaalde luchtigheid met zich meebrengt die bovendien ook nog eens lekker weg kijkt. Ook de andere acteurs leveren puik werk af, en maken deze bijzondere kijkervaring compleet. Ook de ontknoping, hoewel ik deze inmiddels van mijlenver aan zag komen, wordt hier nog steeds niet minder indrukwekkend door.

Waarom deze titel geen kijkje in mijn persoonlijke top 10 heeft weet ik eigenlijk niet, maar hier ga ik nu gelijk verandering in brengen. Wellicht omdat de eerdere keren dat ik de titel gezien had ik nog niet begonnen was met recenseren en tijdens het opstellen van mijn top 10 dit meesterwerk mij ontschoten was. Wie zal het zeggen; maar dit is instant 5 sterren materiaal.

5*

Toch mijn mening over deze film eens herzien.

Het is nu de derde maal dat ik hem zie (heb hem kunnen aankopen voor een habbekrats), en vind hem dus veel beter dan ik aanvankelijk zei.

Goede vertolkingen en een goed, eerder dramatisch dan komisch, verhaal.

En, waar ik weinig aandacht aan had geschonken de vorige keren, een puike soundtrack met muziek van Bob Dylan, The Guess Who, The Who en The Beatles.

Dus een hogere score dan de vorige keer en verdiend ook !!

Toen ik de plotomschrijving hier op MovieMeter las dacht ik dat ik dit wel een interessante film zou kunnen vinden. Een man die depressief is en een door een nieuwe buurjongen zijn leven weer leert waarderen klinkt interessant. Ik dacht dat dit mischien wel een mooie film zou kunnen zijn en ik ging hem vol goede moed kijken. Maar deze film is duidelijk niet aan mij besteed.

De film lijkt alleen maar uit aparte personages te bestaan. Een vader die op de vriendin van zijn dochter valt. Die vriendin lijkt dat niet heel erg te vinden. Een aan de drugs verslaafde jongen die alles en iedereen filmt. Hij filmt ook een meisje. Dit meisje vindt dit blijkbaar wel romantisch en word verliefd op de jongen. De vader van de jongen is een conservatieve marinier die zonder pardon zijn zoon slaat. Met de vrouw van de marinier lijkt ook iets aan de hand te zijn…. Met haast ieder personages is wel iets raars aan de hand in deze film.

Om nu ruim 2 uur naar het doen en laten van die personages te kijken vond ik niet echt interessant. De film pakte mij totaal niet. Ik vond de film behoorlijk langdradig.
Als de film alleen maar uit het perspectief van Lester werd verteld had ik het mischien nog wat gevonden. Maar nu bestaat de film uit zoveel personages en verhalen waar op ingezoomd word dat het mij allemaal niet zo veel uitmaakte wat er gebeurde. Door de vele personages die aandacht kregen kon ik er met geen één meeleven.

Het acteerwerk in deze film is heel erg goed. Vooral Kevin Spacey zet een hele goede acteerprestatie neer. Eigenlijk vind ik bijna iedereen van de cast goed acteren. Alleen Annette Bening als Carolyn Burnham vond ik niet zo goed bezig. Ik vond dat Bening haar karakter een beetje te overdreven speelde. Ze maakte zich dus naar mening schuldig aan overacting.

Verder moet ik zeggen dat ik de muziek van Thomas Newman erg mooi vind. De muziek past goed bij de film.

Al met al is dit een film waarvan ik wel snap dat sommige dit een goede film vinden. Dit is een film wat laat zien dat het leven aan de buitenkant er vaak mooier uitziet dan aan de binnenkant. Op zich wel een mooie boodschap wat mooi word weergegeven in de film. Maar mij pakte de film niet door de vele personages en verhalen. Hierdoor vindt ik de film saai en langdradig en een behoorlijk lange zit. Moeilijk om hiervoor een cijfer te geven. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een onvoldoende, want ik had toch wel moeite om hier de hele tijd aandachtig naar te kijken. Maar omdat ik wel snap waarom veel anderen dit wel een goede film vinden en vanwege het toch wel goede acteerwerk en de muziek, geef ik de minst zware onvoldoende.

2,5 ster voor deze film.

Gisteren op TV gezien. De titel liet mij vermoeden in eerste instantie dat het een romantische film was. Kortzinnig van mij. I know.

Ik heb hier een ijzersterke Spacey gezien, samen met een goed onderhoudend verhaal. Ik heb me met een aantal scènes doodgelachen zonder dat ik de film minder serieus nam. Het einde zag je helaas al van mijlenver aan komen. Goed gedaan, maar toch geen absoluut meesterwerk.

Natuurlijk verklapt het begin het einde al, maar dat is in deze film juist erg passend. Totdat het daadwerkelijk gebeurt denk je er juist over na. Het verhaal boeide mij niet zo heel veel, wat eerder is gezegd: enkele vreemde personages waarvan je een deel uit hen leven ziet. De enige normale in deze film zijn de buurmannen. Toch heb ik de film vrij gemakkelijk weggekeken, kreeg je toch telkens de vraag; wie? Natuurlijk brengt het begin je op het verkeerde been, maar dat was voor mij al vrij snel duidelijk naarmate de film vorderde.

Mede door de uitstekende acteerprestaties, want daar heb ik werkelijk niets op aan de merken, geef ik deze film toch nog 3.5*. Als ik alleen zou oordelen over het verhaal, was ik veel lager uitgekomen.

Prachtige film waarin wordt ingezoomd op een ogenschijnlijk doodnormaal Amerikaans gezin. Boeiend neergezette personages, bijna perfect ingevuld door een sterke cast. Traag, maar mooi (ook zeker vanwege de soundtrack). Pijnlijk grappige scenes gaan hand in hand met ook een aantal ontroerende momenten. Sterk regiedebuut van Sam Mendes.

Een topper in het "film noir" genre. Je zou er haast zelf een tikje depressief van worden. Hoofdrol voor Kevin Spacey als uitgebluste werknemer, die als tegenpool fungeert voor zijn kille ambitieuze vrouw. Het einde van de film moest ik meerdere malen bekijken om de onverwachte ontknoping te begrijpen. Kan ook aan mij hebben gelegen

Dat soms enorm droge hoofd van Kevin Spacey is echt geweldig. Hilarisch filmpje.

Spectacular

Iedere keer als de film toevallig voorbij komt op tv blijf ik toch weer geboeid kijken.

Wat een heerlijke tragikomische drama film is dit toch. Wat speelt er zich af achter gesloten deuren en is het allemaal wel rozengeur en maneschijn bij al die perfect ogende gezinnetjes??

Deze film legt pijnlijk vast hoe nep dingen zijn als je iets beter en verder kijkt dan je neus lang is. Iedereen speelt eigenlijk maar een rol in het theaterstuk dat Het Leven heet.

De setting in Suburbia, het kleurgebruik (felrode details) en een passende subtiele soundtrack en de cast die het zonder uitzondering allen geweldig doen, het klopt allemaal.

Ook de filmposter is een plaatje.

De 5* blijft staan!

Bij dit soort films is het mijns inziens noodzakelijk dat de verhalen van de karakters je meeslepen. In deze film was dat van begin tot eind sterk aanwezig, met name door het sterke acteren en de mooie dialogen. Herkenbaarheid en de aanwezige humor tillen het nog naar een hoger niveau.

Topper in zijn genre, 4.5.

“My name is Lester Burnham. This is my neighborhood; this is my street; this is my life. I am 42 years old; in less than a year I will be dead. Of course I don't know that yet, and in a way, I am dead already.”

Wat een briljante film. Sam Mendes legt hier op magnifieke wijze de ziel van sommige personages bloot en laat zien wat er achter de ogenschijnlijk happy façade schuil gaat. American Beauty speelt zich af in een goede woonwijk waar alle buurtbewoners ogenschijnlijk gelukkig wonen. Maar eenmaal achter de voordeur...

Kevin Spacey is weergaloos en de avonturen van Lester vormen het hart van de film. Ongelukkig met alles in zijn leven besluit hij om alles anders aan te pakken, met alle gevolgen van dien. In het begin is het nog bijzonder grappig maar Mendes verandert moeiteloos van toon en het wordt steeds donkerder en dramatischer (zonder die zwarte humor helemaal los te laten, echt knap). De film ziet er fantastisch uit en er zitten een aantal weergaloze scènes in. Naar een scene zoals met die vliegende plastic zak zat ik ademloos te kijken. Verbijsterend mooi met de muziek erbij ook. Alle andere acteurs waren ook uitstekend met Bening en Bentley als uitschieters. American Beauty blijft een meesterwerk.