American Beauty (1999)

American Beauty

Wat een pracht van een film. Gewoon sprakeloos word je ervan. Een mix van humor, drama en een vleugje romantiek maakt deze film bijna perfect.

Het verhaal is erg mooi opgebouwd ik heb mij geen seconde verveeld. De 2 uur gingen verschrikkelijk snel voorbij, het einde heeft mij erg lang in de ban gehouden. Ik was de hele tijd met de gedachte: onmogelijk.

De muziek van deze film is ook erg leuk, een aangename soundtrack die volledig in de sfeer van deze film past.

Ik heb mij erg vermaakt bij deze film, echt een dikke aanrader!!

5*

Deze film vind ik een beetje moeilijk te beoordelen. Aan de ene kant erg mooi maar aan de andere kant is zo'n fantasie wereldje niet echt wat voor mij. Het acteerwerk is zeer sterk vooral dat van Spacey. Ook het einde was erg verrassend maar toch vind ik het niet echt een sterke top film. Maar zeker geen slechte film. Ik hou het bij een 3,0.

Gisterenavond voor het eerst bekeken, en nu snap ik zeker waarom mensen hem op nr. 1 hebben staan.
Ik kon er om lachen, terwijl het niet een komedie is zoals je hem voorstelt, maar het is een beetje het geheel dat soms grappig is.
Acteerwerk van Kevin Spacey is zo ontzettend goed, ook de andere acteurs/actrices bakken er veel van.
Wat ik erg grappig vond toen de vader van het buurjongetje dacht dat zijn zoon homo was, en hij was daar zo ontzettend tegen, bleek dat hij het zelf was....
Toen nog dat mooi verrassend einde.
Ik dacht van: deze film zou een voorbeeld moeten zijn voor elke man in zijn midlifecrisis, tot het einde...

Een van de weinige films waar ik 5 sterren aan geef

Staat al sinds ik geregistreerd sta als lid van MovieMeter vrij stevig op nummer één in mijn persoonlijke top 10. En nadat ik de film gister voor wat ik denk de 10e keer gekeken heb, ben ik tot de conclusie gekomen dat het erg moeilijk wordt om American Beauty ooit van die plek af te krijgen.

Dit, dames en heren, is voor mij de ultieme film. De duistere sfeer die gedurende de gehele film aanwezig is, gecombineerd met de heerlijk droge humor, is ongeëvenaard. Deze film laat me huilen van het lachen, terwijl deze zelfde film me laat huilen van verdriet. Uiteraard is Kevin Spacey in de rol van Lester mijn allergrootste held, maar ook alle andere rollen in deze film zijn prachtig uitgelicht, en worden prachtig vertolkt. Ook cinematografisch is American Beauty briljant, terrecht ook dat het daar een oscar voor gekregen heeft. De eindscène is voor mij de mooiste scène of all times..

5*

Oh, nog even afsluiten met een quote om te laten zien dat het wel degelijk een (zwarte) komedie is

Carolyn: "And I marvel that you can be so contemptuous of me, on the same day that you lose your job."

Lester: "Lose it? I didn't lose it. It's not like, Whoops! Where'd my job go? I quit."

Ook maar eens herzien.

Stond te boek met een 4.5* toen ie net op Dvd uit was. Moet zeggen dat het begin me allemaal best tegenviel want het barstte maar niet uit z'n voegen, de verwachtingen lagen iig hoger. Gelukkig kroop de film langzaam uit z'n dal en er zijn een aantal hoop leuke dingen die dit tóch wel boven de middelmaat doet uitstijgen. Die diepe indruk van toen wordt, mede door het begin, toch niet helemaal waargemaakt. Desalniettemin nog steeds een fijne film met verder weinig mankementen.

4.0*

Helaas kon deze film mij niet helemaal boeien. Er zaten leuken ideeën in, maar het was in mijn ogen allemaal net niet. Wel goed geacteerd. Ook het einde vond ik erg goed. Overigens was het ook zeker geen komedie, er zat wel veel ironie in. Maar dat vond ik maar af en toe leuk. Jammer.

It stretches on forever, like an ocean of time

American Beauty is in mijn gedachten al jaren de mooiste film die ik ooit gezien heb. Het is dan ook zonde dat ik nooit eerder de tijd nam om er even goed op een rijtje te zetten wat ik er van vind.

American Beauty, de titel die mij in eerste instantie afschrikte, maar die nu echt onderdeel van het geheel is geworden. Wat je hier voorgeschoteld krijgt is echt een geen kunst, het is juist werkelijkheid. Waar vele films trachtten een kunstwerk te zijn dat vanuit de werkelijkheid bewondert word is American Beauty deze werkelijkheid zelf

Je komt in het leven terecht van Lester Burnham, een man die net zo goed je eigen buurman had kunnen zijn. Het leven is niet geromantiseerd, niet cliche, niet overdreven, maar juist heerlijk standaard.

Het Gezin

Standaard is dan ook eigenlijk het thema van deze film, man en vrouw gaan volgen gewoon de dagelijkse routine van het werk, gezamenlijk eten in de avond en de ruzies. Het staat allemaal in verband met elkaar: Slechte dag op het werk, ruzie aan tafel.. het is zo ongelofelijk herkenbaar.

Lester heeft last van een midlife-crisis en Carolyn krijgt niet genoeg liefde. Daarbij hebben ze ook nog een 'moeilijke' dochter. Ze zoeken allebei hun toevlucht om deze sores te vergeten. (Lester die gaat sporten voor de vriendin van zijn dochter, Carolyn die vreemd gaat met een andere makelaar). Dit is in figuurlijke zin gewoon keiharde realiteit, dit is het innerlijk van de mens, zo zijn we.

De omgeving

De omgeving waarin ze zich verkeren is nooit over-the-top. Ze hebben twee homo-buren, en aan de andere kant ook nog een man en een vrouw die een ouderwetse levenstijl hanteren en een zoon hebben die alles behalve normaal lijkt te zijn.

Dan speelt bij mij meteen de vraag op: Wat is normaal eigenlijk? Iedereen heeft zijn/haar bepaalde trekjes, bepaalde ideeen. Het laat mij keer op keer nadenken over hoe mensen nou in elkaar zitten, hoe de wereld in elkaar zit.

De twee indrukwekkendste scenes zijn toch wel 'het plastic zakje' en de eindscene. Het plastic zakje laat eigenlijk zien dat juist in deze dagelijkse routine, in dit simpele leventje, iets heel moois schuilt. Juist de simpelheid van dat ene zakje dat weggeblazen word door de wind staat voor mij als metafoor voor het leven. Je moet het mooie in kleine dingen willen zien, zo de routine doorbreken.

De eindscene is geweldig omdat het juist de bevestiging is dat niet alles slecht en vervelend was, niet alles had een slechte invloed. Lester heeft geluk gekend, maar heeft dit vermogen om geluk te kunnen ervaren verloren. Het einde is een prachtige samenvatting van het 'gelukkige' deel van zijn leven.

Ik denk dat ik over de acteerprestaties niets hoef te vertellen, die zijn ook eigenlijk niet in woorden te omvatten, met name Spacey en Bening.

Op dit moment luister ik weer eens naar die magistrale soundtrack van Thomas Newman en ik voel toch weer een lichte vochtigheid bij mijn ogen.

Niets minder dan de hoogste beoordeling voor een film die zo goed de realiteit vast weet te leggen.

Net afgelopen.

Sterke film en het werd steeds beter naarmate het einde dichterbij kwam. Ondanks ik geen fan ben van de filmstijl, weet het verhaal me zeker te boeien.

Het lijkt binnen de perken te blijven maar ieder personage heeft toch zijn eigen aandeel in het plot en het is grappig om dat mee te beleven.

Wel wat edit-foutjes opgemerkt, maar dat is geen schande.

Leuk opgezet.

- 4,5 -

Wauw, mijn tweede 5* film, dat zegt eigenlijk al genoeg.

Wat heb ik ontzettend genoten van deze film. Een film die, zeker binnen zijn genre, alles heeft. Droevige, aangrijpende, komische, vrolijke situaties, fantastische dialogen, prachtige muziek (mijn #2 in filmmuziek, Requiem for a Dream gaat voor) en uitmuntende acteerprestaties.

Dit geniale stukje film zal mij nog heel erg lang bijblijven, en zal zeker ik nog een paar keer gaan herkijken.

9,6/10

5*!

Allereerst moet ik rogierb007 voor de mooie tip. Niet dat ik hem anders niet had gekeken, want gezien de hoge notatie had ik dat sowieso wel gedaan, maar nu zat er wat haast achter.

Wat American Beauty zo mooi maakt, is de simpelheid. Geen ingewikkelde plots, geen spectaculaire achtervolging, geen aparte sferen enzovoort. Het is gewoon de realiteit. Het collectief falen van zoveel films van tegenwoordig ligt niet aan het feit dat het niet moeilijk, niet grauw of niet spectaculair genoeg is. Dat bewijst American Beauty eens te meer. Gewoon de realiteit laten zien is al genoeg.

Spacey steelt hier natuurlijk de show. Terechte Oscar en misschien is dit wel zijn beste rol ooit. Een veelzijdig karakter. Hij is hier op het top van zijn kunnen. Is er een karakter dat hij tijdens de film niet heeft vertolkt? Alleen die monoloog aan het begin al:

In less than a year, I'll be dead. Of course, I don't know that yet.

Look at me, jerking off in the shower.

(2 uitspraken die de toon gelijk zetten).

Niet dat de rest niet goed speelt hoor, ze dragen allemaal perfect hun steentje bij.

Mena Suvari zet een geweldige Angela neer. Ze was inderdaad een prachtige meid (vooral haar ogen) en met name haar gedrag was redelijk herkenbaar. Uitstekend gedaan.

Op het einde nog even een Who'll do it?. Nadat je het beginfilmpje weer langs ziet komen, weet je weer dat hij dood gaat. Ondanks die gedachte, weet Mendes er toch nog een prachtig schouwspel van te maken. Je vergeet het gewoon.

Wat me ook nog opviel was de goedpassende muziek. Niet alleen paste het goed bij de sfeer, maar ook de nummers zelf sloten perfect aan. Het Call Me Irresponsible van Jimmy van Heusen tijdens het diner, het All Right Now van Free op het moment dat hij bezig is met gewichtheffen. Het zijn luttele voorbeelden.

American Beauty is één van de mooiste films die ik gezien heb die niks anders laat zien dan gewoon de realiteit van een gezin.

Er staat nu een 4,5*, maar morgen zou dat best wel eens een halfje hoger zijn.

Look Closer...

....naar deze schitterende, baanbrekende komedie met eigenlijk wel ware feiten. Voor deze film heb ik van Sam Mendes de voltreffelijke maffiafilm Road to Perdition gezien. Nu laatst deze die ook al een hele lange tijd op mijn must see lijst stond en deze maakt alles goed. Bij het begin word je al op een heel aangeneme wijze de film in gezogen en maken kennis met onstabiele gezinnen, namelijk die familie Burnham en dan voor al die vader Lester (prachtig gespeeld door Spacey) die weer eens een keer hunkert om sex maar zijn vrouw wil niet meer. Die dochter Jane vond ik ook mooi neergezet en het werd al helemaal leuk als we ook kennis maken met die vriendin van Jane en dat die vader, als hij haar ziet tijdens een cheerleederoptreden bloedgeil op der word. En het word ook nog leuker waneer blijkt dat die vriendin Lester ook wel ziet zitten.

En dan krijgen we ook te maken met die cokedealende buurjongen die de hele tijd Jane begluurd en een racisitische vader heeft en naderhand komt er ook nog een onwaarschijnlijke relatie tussen Jane en die buurjongen. Die vader was in ieder geval wel heel erg. Heb ook erg gelachen om die scene dat die vader die buurjongen met Lester op de bank ziet zitten en doordat hij niet alles goed kan zien dat ie denkt dat zijn zoon lester afzuigt. en die ene scene dat Lester zijn eigen lag af te rukken in bed naast zijn vrouw heb je ook zon "zo, die zit" gevoel.

Ook zit American Beauty boordevol bloedgeile scenes. Vooral die badscene's

En nu weet ik ook waar nou die ene song uit die Villa Achterwerk programma "De achtertuin van Jan Wolkers" vandaan komt: YouTube - 01 - Dead Already
Deze namelijk. Heb ik altijd een heerlijk deuntje gevonden en eindelijk in deze film teruggevonden en het is ook een nummer die je in het begin meteen de film in zuigt. Gewoon een deuntje om rustig en vrolijk van te worden.

Maar verder was dit een welterechte klassieker en de ultieme zwarte komedie/feelgood film.

5,0*

Niet alles is wat het lijkt..

Verre van een slechte film, maar om nou te zeggen dat ik diep onder de indruk ben, nou nee.

Had ooit al eens een stukje van American Beauty gezien, maar door het rumoer van gezelschap na een halfuurtje afgehaakt. Tot dat moment vond ik het vooral redelijk gezapig. Eigenlijk vind ik dat nog steeds wel, pas na een kleine driekwartier wordt het fijn.

Spacey wordt grappiger, op een soort van Office Space-achtige manier doet ie wat ie wil, en vooral wat ie zelf leuk vindt. Personages worden wat kleurrijker, het cynisme neemt toe, zo ook de humor. Helaas wordt het me tegen het einde wat te bedacht dramatisch. Gelukkig wel rustig en mooi gebracht zodat het niet echt stoort.

In ieder geval vond ik het verder niet ontroerend ofzo, wel vermakelijk en best komisch bij tijd en wijlen, maar dat is het ook wel een beetje.

Kleine 3.5*

Mwehhh.

American Beauty is niet geweldig, maar spreken van een slechte film zou ik nooit doen...want het heeft enkele zeer fraaie aspecten. Jammer dat het merendeel helemaal niets met me doet, komt vooral (smaak-gerelateerd) vrij oninteressant op me over.

Allereerst even wat pluspunten; zo is de soundtrack bijvoorbeeld best tof, weet met vlagen een goede bijdrage te leveren aan de sfeer, heel kalm en zwoel. Spacey zet een aardige rol neer, vond de ontwikkeling van zijn personage by far het meest boeiende aan deze film. Verder is het visueel best genietbaar, erg rustig en sowieso in combinatie met de soundtrack meer dan prima.

Echter weet het geheel (zoals eerder gezegd) weinig los te maken en is de invulling van het voortkabbelende verhaaltje niet altijd even geweldig, zo zijn enkele zijplotjes gewoonweg geen zak aan, dan heb ik het vooral over de relatie tussen de dochter en de buurjongen, die is gewoon tergend saai. Hun personages weten totaal geen aandacht vast te houden.

Gelukkig heeft het nog een soort humor in zich, waardoor je het wat beter kunt behappen allemaal (''Pijp scene was hilarisch''). Het einde vond ik nog best goed werken, waardoor er toch een klein gevoel ontstond dat een herziening wat goeds zou kunnen doen...echter heb ik daar nu of binnenkort helemaal geen zin in .

Wát een goede film. Hoe het verhaal verteld wordt, humor, muziek kan geen minpunten bendeken. Heb 2 uur lang zitten genieten van deze film. Ook goed geacteerd door Spacey en een einde dat me nog lang zal bijblijven. Deze komt zeker in m'n top 10.

5*

Deze destijds voor het eerst gezien op school. En in tegenstelling tot de meeste films die we daar zagen, was iedereen meteen erg enthousiast over American Beauty. Het is dan ook een toegankelijke prent die toch dieper graaft. Iedereen content...

En content waren we zeker, toen we ons mochten vergapen aan de sexy Mena Suvari. Die verbeelding die langs alle kanten op hol sloeg! Nee, echt werk werd er die dag niet meer verzet... Nu moet ik er wel bij zeggen dat er op andere dagen eigenlijk ook geen werk werd verzet, hoor. Meer dan wat arbeidsschuwe knullen bijeen was dat nu niet meteen.

'k Heb de film sindsdien nog een paar keer gezien en 'ie blijft zeer fraai. Niet dat Sam Mendes de eerste was om zijn mes te zetten in de schone schijn van Suburbia om er het failliet van de American Dream bloot te leggen. Maar waarschijnlijk was American Beauty wel de meest succesvolle poging.

De afgelopen tien jaar zijn we dan ook lamgeslagen met (al dan niet geslaagde) kopieën die hun graantje wilden meepikken van dat succes. Daardoor heeft AB toch een kléin beetje van z'n glans verloren voor mij.

Maar natuurlijk blijft het genieten geblazen. Lester Burnham is misschien wel Spaceys allerbeste rol, maar ook Thora Birch en Wes Bentley vind ik sterk. En Suvari he... Die hormoontjes tieren hier nog steeds welig als ze door beeld glijdt. Yes Sir, she's a bit of a fox!

4,5*

American Beauty pakt je aan het begin meteen bij de strot met een wat luguber filmfragment van de dochter van Kevin Spacey. Vervolgens volgt er trouwens een grappige introductie van Spacey zelf: 'This is my life'. Het was voor mij persoonlijk even inkomen in de film, maar vanaf het moment dat hij zijn leven om besluit te gooien, wordt het een dolkomische maar ook ontroerende film.

Vóórdat Spacey zijn leven omgooit is de film echter ook de moeite waard. De spanningen tussen hem en zijn vrouw leidden tot een aantal pijnlijke, maar erg grappige momenten (zoals op een feestje van de vrouw van Spacey). Het geweldige sarcasme waarmee Spacey de wereld en zijn omgeving zo nu en dan benaderd is ongekend.

Maar het beste komt dan natuurlijk nog. Het is geweldig wanneer Spacey aan de wiet en het trainen gaat. De wiet past bij zijn radicale omslag in levensstijl, het trainen doet hij vooral omdat hij graag een relatie wil met een vriendinnetje van zijn dochter. Het einde is zeer verrassend - een goede afsluiter van een geweldige film. Spacey is geweldig als de ultieme sarcast en onverschillige man.

Prachtige film. Realistisch en lekker weg te kijken. Ergens voel ik wel schaamte dat ik de film nu pas gezien heb.

American Beauty

Vandaag kwam ik voor het eerst in aanraking met deze film. Na er toevallig over te hebben gelezen op een internetsite werd mijn interesse gewekt, maar nadat ik het tag Drama/Komedie zag begon mijn hart niet bepaald sneller te kloppen. Amerikaanse komedies doen mij over het algemeen niets. Vanwege de hoge beoordeling toch besloten deze film eens te bekijken op mijn vrije middag.

Wat volgde was een state-of-trance gedurende twee uur. Zelfs bij mijn favoriete films betrap ik mezelf er na pal 'm beet anderhalf uur toch meestal wel op een vlugge blik op de klok te werpen, maar daar was bij American Beauty absoluut geen sprake van. Ondanks de stereotypen (de conservatieve buurman, de doorgedraaide carrièrevrouw, de man in de midlife-crisis en de onzekere, chagrijnige dochter) en het niet eens zo verfrissende verhaal is dit een film die van de eerste tot de laatste seconde boeit en een gemengd gevoel achterlaat na afloop. Mede dankzij de droge en goed getimede humor een voldaan gevoel, maar ook genoeg food for thought om je lang bij te blijven.

Tel daarbij op grotendeels overtuigende acteerprestaties (vooral de mysterieuze buurjongen kwam op mij geslaagd over) en je hebt in mijn ogen een absoluut meesterwerk te pakken, met als enige nadeel dat ik hem nooit eerder heb gezien.

Ik weet nog wel dat ik de unaniem lovende recensies in de krant las toen deze film uitkwam die mij destijds erg nieuwsgierig maakten naar de film. Uiteindelijk niet in de bioscoop gezien, maar toen de film een paar jaar later op tv kwam moest en zou ik hem zien. Je kan als je hoge verwachtingen hebt behoorlijk teleurgesteld raken, maar na afloop was ik dusdanig geraakt dat ik ik nauwelijks een woord kon uitbrengen. De film heeft ook zoveel te bieden: zwarte humor, sfeer, ontwapende personages, een sterk plot, en vooral het zeer poëtische einde. Dan blijf je even achter met de gedachte dat je iets belangrijks hebt gezien, iets dat je wijst op de schoonheid van het leven.

Het is nu al een paar jaar geleden dat ik deze film voor het laatst zag en aangezien ik een tijd geleden mijn stemmen heb weggehaald, vroeg ik me af of de film bestand is tegen herziening. Het antwoord daarop is een volmondig ja. Nog steeds moet ik lachen om de botsingen tussen de karakters van Spacey en Bening, nog steeds voelt de ontluikende liefde tussen dochter en buurjongen ondanks het vreemde karakter erg mooi aan, nog steeds voel ik mee met de pijn en onzekerheid van diverse karakters en nog steeds word ik betoverd door de sfeer van het einde. Plot en karakters zijn meestal niet zo belangrijk voor mij, maar hier vind ik het toch zeker een meerwaarde.

Audiovisueel zit de film goed in elkaar, de muziek is erg fijn, en is behoorlijk behoorlijk bepalend voor de sfeer en alleen de muziek die door de karakters in de film wordt opgezet is soms kut, maar dat zijn andere karakters het soms met me eens. Wel jammer dat het niet de Beatles-versie van Because is tijdens de aftiteling. De beelden en ook de montage kwam op mij als heel erg goed verzorgd over, getuigende van vakmanschap, men weet precies wat werkt. Hier gaat ook een beetje het schoentje knellen, want het is heel erg functioneel, en uiteindelijk ook niet meer dan dat. Ondanks dat het er overal verzorgd uitziet, is er nergens een shot dat zo betoverend mooi is dat ik van mijn stoel val. Uiteindelijk is dat toch de reden waarom ik niet de volle vijf sterren wil uitdelen, maar dit is zeker één van de beste 4,5*-films die ik heb gezien.

ik gooi er een punt bovenop. Erg mooi hoe de film van (subtiel-)komisch in de eerste helft vloeiend overgaat in dramatische ontwikkelingen (voor alle personages) in de tweede helft. Superkalm weergegeven allemaal maar er hangt "iets" in de lucht dat je schrap zet voor een climax aan het einde.

Tussendoor krijg je ontzettend veel zijlijntjes te zien over relaties die te lijden heb van schone schijn, hebzucht, oneerlijkheid, intolerantie, egoisme, fysieke aantrekkelijkheid, miscommunicatie, onzekerheid, etc. etc.

De hele zooi komt langs bij de relaties die kriskras door elkaar lopen tussen Lester, vrouw, dochter, vriendinnetje, buurjongen, vader van buurjongen en z'n zieke vrouw.. maar zonder dat het chaotisch wordt, of moralistisch. Wel herkenbaar en aangrijpend, soms dik aangezet maar so what. Eigenlijk heb je het niet eens allemaal in de gaten als je er even niet op let. Tamelijk briljant gedaan....

Meest powerful scenes zijn die tussen Lester en de vriendin van z'n dochter, en tussen de buurjongen en z'n vader ( you sad, old man!!....). Verder lekkere muziek, relaxed camerawerk, paar toffe dromerige scenes, boeiende personages, goed acteerwerk; past allemaal mooi.

Deze film is als een zee vol schatten,je moet ze willen zoeken om ze te vinden.

De mooie filosofische monologen wat er in deze film word verteld is schitterend.

It was one of those days when it's a minute away from snowing and there's this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. And that's the day I knew there was this entire life behind things, and... this incredibly benevolent force, that wanted me to know there was no reason to be afraid, ever. Video's a poor excuse, I know. But it helps me remember... and I need to remember... Sometimes there's so much beauty in the world I feel like I can't take it, like my heart's going to cave in.

Die close-up die daarop volgt maakt het compleet !

Hands down

Ik had wel graag gezien dat je bij het einde ]zelf een beetje moest sugeren wie Lester heeft gedood

Ik maak er geen woorden meer aan vuil daar zijn mijn recenties te min voor.

Nadat ik hem jaren geleden eens gezien had, en er bijna niks meer van wist te herinneren nog eens gekeken.

Vond hem erg goed, alles kwam uiteindelijk mooi bij elkaar, spannende climax, grappige situaties, schrijnende situaties. Twijfel erg tussen 4 en 4.5*. Zonder twijfel een goede film, maar was op sommige momenten toch niet helemaal perfect voor me. Ik vond het af en toe een tikje irritant, door de rol van de moeder, en het plotje tussen Jane en haar buurjongen. Vond ook de beroemde scene met het plastic zakje nogal vervelend. Het is een sterk beeld, want ik heb deze film dus jaren geleden eens bekeken, en altijd als ik een zwevend zakje zie moet ik eraan denken, maar toch, vind het een ietwat pretentieus en irritant gegeven.

Kan m'n vinger er niet helemaal opleggen, maar sommige dingen doen het toch niet helemaal voor me. Misschien omdat de film zich best wel presenteert als zwarte komedie, maar dan had ik toch meer humor willen zien. Het neemt zichzelf net iets te serieus.

Door ergens een (trouwens prachtig) dramatisch muziekje onder te zetten kan je elke scene wel dramatisch en betekenisvol maken. Iets te makkelijk soms.

Maar goed, verder wil ik niet al te negatief zijn, nog steeds erg vermakelijk, spannend, en ontroerend om naar te kijken.

4*

Erg goeie tragikomedie.

Erg knap hoe Sam Mendes op een kleine 2 uurtjes zoveel weet te vertellen. Elk personage heeft z'n charme. Lester, z'n vrouw, z'n dochter, Angela Hayes, de buurjongen, de buurman,.. Iedereen komt aan bod en elk personage is ook gewoon interessant. Ondanks de vele verschillende emoties en leefwerelden, blijft American Beauty een film met een zekere sereniteit.

Kevin Spacey vormt de ruggengraat van dit pareltje, maar hierin wordt hij perfect ondersteund door alle andere acteurs. Ik kan geen enkele slechte dialoog opnoemen. Zelfs een Chris Cooper die amper pakweg 5 of 10 minuten in beeld is een pluspunt.

Enkele fraaie shots maken het geheel af, daarin ondersteund door de juiste muziek op het juiste moment. Tevens een erg stijlvolle poster, vind ik.

Terechte Oscarwinnaar en zeer terecht een hoge score en top250-plaats op Moviemeter..

Effe m'n top 10 binnengeflikkerd.

4,5

Echt goed gevonden: gewoon eens een film maken over de dagelijkse sleur van het volwassen leven. Het is zo eenvoudig, dat het geniaal wordt.

De film kon me, ondanks het uitblijven van echt spectaculaire dingen, van de eerste tot de laatste minuut boeien. Dit kwam vooral door het feit dat Sam Mendes ervoor zorgt dat hij de verschillende verhaallijnen op een erg boeiende manier weet over te brengen op de kijker. Er is gekozen voor een leuke mix aan personages, die allemaal een grappig kantje hebben. Dat is dan ook weer meteen een ander positief punt van de film: de humor. De humor wordt bereikt, niet door flauwe grappen e.d., maar gewoon door enkele leuke situaties in de film te creëren, wat de film eens zo goed maakt. Verder zijn ook de acteerprestaties echt schitterend. Ik kan niemand opnoemen die uit de boot valt, dus zal ik het maar hebben over de man rond wie de film hoofdzakelijk draait: Kevin Spacey. Spacey is enorm goed op dreef: hij zet zijn rol op een zeer overtuigende/dramatische/komische manier neer en steekt er aldus toch een beetje bovenuit. Maar nogmaals: iedereen doet het echt uitstekend. Ten slotte is ook het einde meer dan geslaagd, met dank aan de regisseur die me goed op het verkeerde been zette!

Annette Bening blijft voor mij toch de zwakste schakel in het geheel. Of misschien beter gezegd; de minst sterke. Een typetje dat maar niet helemaal op één lijn komt met de rest. Allemaal net iets té. Ander minpuntje is dat het verder ijzersterke script een broos momentje nodig heeft om het slot (de militair) op gang te trekken. Verder nog altijd veel flair in een vlijmscherpe tragikomedie, die beide aspecten zeldzaam vloeiend combineert.

Met name het laatste, want het zit boordevol onderhuidse, zwarte gein. Ook enkele wonderschone shots, een aangename soundtrack en uiteraard de manier waarop Mendes het lelijke bij het mooie uitspeelt. En vice versa. Scherp en subtiel spel van innerlijk en uiterlijk waarbij de maskers stilaan afbrokkelen, zonder op dramatisch vlak ergens uit de bocht te vliegen. Zonder meer een knappe film, die me telkens weer voor zich weet te winnen.

Wat een geniale film.

Ik zag een er een beetje tegen op om deze film te kijken. Dit kwam door de al wat verouderde plaatjes op de achterkant en het toch wel zware onderwerp. Ik heb het dan een beetje over de sfeer zoals die onder meer in ''blue velvet'' voor komt. In tegenstelling begon de film erg luchtig. Gewoon een enigszins normaal gezin. Prachtig hoe ze dit beladen thema met zoveel rust en luchtigheid hebben behandeld. De hele situatie waar hij in terecht komt is bizar. Niet alleen voor hem maar ook voor het meisje. De scènes met de rozenblaadjes waren erg mooi gedaan.Dit voorkomt een beladen sfeer en houd het rustig.

Acteerwerk is erg goed. Niet iedereen speelt geniaal alleen de meerderheid speelt toch zeker boven gemiddeld.

Visueel soms ook bijzonder..

Niet verwacht dat dit zo goed zou worden. Voor nu geef ik hem een top 10 notering.

4.5*

I feel like I've been in a coma for the past twenty years. And I'm just now waking up.

Een film die ik om een of andere vreemde reden de hele tijd heb overgeslagen, maar die al wel heel lang op mijn 'nog te zien lijstje' stond. Gelukkig moest ik gisteren plots aan deze film denken en heb ik hem maar onmiddellijk gezien.

American Beauty is een film met een torenhoge status. De verwachtingen waren dus ook enorm hoog, maar Sam Mendes weet dan ook om dat voor een groot deel waar te maken. Nochtans leek hij in het begin niet veel soeps te worden. Ik kan het niet goed onder woorden brengen, maar American Beauty leek mij haar status niet helemaal waar te maken. Tot het moment dat Lester in de sportzaal terecht komt, overgeil wordt en begint te fantaseren over de cheerleader. Echt een heerlijke scène, visueel gewoon prachtig en vanaf dan had de film me gewoon helemaal te pakken. Vooral de fantasiescènes (Angela in het bad met rozenblaadjes en in de keuken) zijn erg knap gedaan, ondersteund met een leuk deuntje. Enkel bij het einde heb ik een minder gevoel aan over gehouden. Oké, de regisseur wist me wel op het verkeerde been te zetten door de buurman uiteindelijk als moordenaar van Lester uit de bus te laten komen, maar echt logisch leek me dat toch niet. Even daarvoor kon hij zich niet inhouden en begon hij hem te kussen, terwijl hij heel de film lang roept en scheld hoe hard hij homo’s wel niet haat. Soit, als zijn vrouw hem had vermoord, had ik waarschijnlijk gezegd dat het einde voorspelbaar was.

Prima verhaal, maar het zijn toch de uitstekende rollen van de cast die me het langst zullen bijblijven. Kevin Spacey begint zich voor mij toch wel meer en meer als een steengoede acteur te profileren, want hier zet hij echt een geweldige prestatie neer. Natuurlijk zal ik hem vooral herinneren door zijn rol in The Usual Suspects, maar wat mij betreft komt hij met deze rol aardig in de buurt. Vooral de scène waar hij met Angela kennismaakt, is om je duimen en vingers vanaf te likken, dat gezicht is echt goud waard. Spacey’s personage, Lester Durnham is sowieso al een fascinerend persoon, maar hij wordt dan ook heel erg goed neergezet. Wat mij betreft heeft hij hiervoor meer dan terecht een Oscar gewonnen. De rest van de acteurs kon ik niet meteen linken aan andere films, buiten Peter Gallagher natuurlijk met zijn typische smoel. Annette Bening was voor mij toch wel de grote verrassing van deze film, want ze moet echt niet veel onderdoen voor de prestatie van Kevin Spacey. Elke andere rol is gewoon erg goed gecast. De dochter van Lester, het bizarre liefje van Jane die voorturend met een camera de schoonheid van het leven tracht te filmen, de buurman die homoseksuele gevoelens blijkt te hebben en natuurlijk de vriendin van Jane die ook al helemaal niet blijkt te zijn zoals ze zich voordoet. Allemaal passen ze perfect in deze film en leveren ze een knappe prestatie af.

American Beauty is een knappe film met heel wat mooie boodschappen en de regisseur weet zijn publiek goed te bespelen door de deprimerende momenten af te wisselen met humoristische momenten. Vooral de scène waar Carolyn tot inkeer komt en zich aan de kleren van Lester vastklampt, heeft me toch wel geraakt. Hoewel American Beauty nu niet meteen een komedie is, zaten er af en toe wel leuke momenten in zoals de buurman die denkt dat zijn zoon Lester aan het pijpen is en natuurlijk de ontmoeting tussen Lester en Angela. Momenteel laat ik hem op 4* staan, maar misschien moet ik hem later gewoon nog eens voor de tweede keer bekijken.

4*

deze film is ondanks dat er niet zoveel in gebeurd toch zo ontzettend goed !

ik zou het een pareltje kunnen noemen

ook heb ik het idee dat deze film nog steeds niet alom bekend is bij het grote publiek en dat is jammer.

enige minpuntje is dat het meisje waarop de hoofdpersoon valt wel een beetje jong is en ik het daarom een beetje misselijkmakend vond, maar ik vind het altijd wel dapper als films durven te shockeren, helpt ook een beetje de taboes uit de maatschappij te verhelpen.

4* en ik moet er dan bij zeggen dat ik zelden een hogere notering geef aangezien ik nog altijd wacht op DE perfecte film om mijn 5 sterren aan te geven.

Een heerlijke fascinerende film over de zin van het leven.

Soms zijn er van die films, die je kunnen bedwelmen en die door hun simpelheid en herkenbaarheid gewoonweg erg goed zijn. American Beauty is daar misschien wel het perfecte voorbeeld van. Een film die werkt en tevens een film die bij herziening niets van zijn kracht inboet. Daarnaast is het een perfecte mix van drama en cynische humor.

Kevin Spacey is een geweldige acteur, maar wat hij in deze film laat zien is bijna geniaal te noemen. De manier waarop hij Lester Burnham neerzet is fantastisch. Zijn vertelwijze is aanstekelijk en tevens luister je geboeid naar hem. Het is soms ronduit hilarisch om te zien hoe uitgeblust hij is, hoe hij zich ergert aan bepaalde zaken en hoe hij uiteindelijk het besluit neemt om zijn leven drastisch te veranderen. Zijn manier van praten, zijn houding en zijn non verbale gedrag, grenst hier bijna aan de perfectie. Bijna elke scène met hem heeft iets fascinerends en als je een masterclass acteren wilt zien, moet je eens goed op Spacey letten in deze film.

De rest van de cast acteert overigens ook erg goed. Chris Cooper, Mena Suvari, Thora Birch en Annette Benning doen het prima. Ze worden daarnaast ook geholpen door het prima script, dat in combinatie met het acteerwerk ervoor zorgt, dat elk personage interessant is en tevens voldoende aandacht krijgt. Vooral Mena Suvari viel me in positieve zin op. Ze speelt overtuigend de tiener die zekerheid wil uitstralen, maar ondertussen van binnen super onzeker is over zichzelf. Dat wordt ook erg realistisch neergezet.

De film heeft een paar geweldige scènes, die mij altijd bij zullen blijven, ook al zou ik de film bij wijze van spreken nooit meer zien. De scène met het plastic zakje, met de rozenblaadjes en de”Smile you’re at mister Smileys”scène, zijn geweldig en tevens onvergetelijk. De fijne soundtrack maakt de film af en zorgt ervoor dat de mooie scènes nog net iets beter werken. Regisseur Mendes heeft zich met deze mooie film echt op de kaart gezet.

American Beauty is een tijdloze klassieker en een soort van ode aan het leven. Een leven dat mooie, maar ook minder mooie kanten kent.

4,5*