Se7en (1995)

Ooit eens gezien in de jaren negentig, toen maakte het nog wel indruk op mij, tegenwoordig vind ik er maar weinig meer aan. Wat was Pitt hier eigenlijk aan het doen, hij deed me denken aan de persoon die hij speelde in Burn after Reading, totaal misplaatst en nul chemie met Freeman die hier ook niet zijn beste rol speelde met die geveinsde diepzinnigheid. Het is natuurlijk ook niet echt een film om te vaker te kijken omdat het nogal plotgedreven is en er maar weinig meer overblijft als je het einde al weet.

Maar goed, toch nog 2,5 * voor het mooie camerawerk en de wat deprimerende en claustrofobische sfeer, dat was wel sterk gedaan, maar als het om seriemoordenaars gaat kijk ik veel liever naar Silence of the Lambs.

Gisteren herbekeken. Ik kan me goed vinden in je kritiek, trebremmit. Ik moest ook aan de Brad Pitt in Burn after Reading denken. In die film vind ik het wel werken. Hier minder.

Het uitgangspunt van de seven deadly sins is wel aardig maar de uitwerking kon me anno 2019 maar matig boeien.

Wat een meesterwerk!

Na ongeveer 2 jaar herbekeken en weer vond ik hem erg sterk. Goede opbouw en het wordt steeds spannender.

De moorden worden expliciet in beeld gebracht, af en toe keek ik even de andere kant op. Hierdoor kreeg je wel het idee dat de dader enorm gestoord was.

Fincher heeft het grafisch echt fantastisch gedaan! Het was allemaal prachtig in beeld gebracht. Vooral de achtervolging was enorm goed gedaan.

Die achtervolging was ook bloedstollend spannend. Wat mij betreft had dit wel vaker in de film gemogen. Hierna blijft het ook echt spannend.

Helaas heb ik ooit een aflevering van Flikken Maastricht gezien, waar ze het einde verklapt hebben. Hierdoor was de verassing een beetje weg. Bij de eerste keer dat ik keek begreep ik niet wat de zevende moord was, maar dat was achteraf eigenlijk de meest verassende.

Deze moet je zeker zien!

Ik had precies hetzelfde. Bij de tweede kijkbeurt, jaren later, heb ik hem vrij snel afgezet. Vreselijk die Brat Pitt. Begrijp sowieso niet wat men in hem ziet.

Een film die iets meer vraagt dan de standaard van vandaag de dag. Ik begrijp dat niet iedereen dat kan waarderen. Wie van deze generatie is er wel eens vrijwillig in een bibliotheek geweest? Of heeft überhaupt wel eens een boek gelezen? Men heeft misschien wel eens van de zeven zonden gehoord, maar kan ze zeker niet in een keer opnoemen zonder google. Deze mensen komen met opmerking dat ze Brad Pitt een eikel vinden, lol. Ik denk dat ie dan een goede rol neergezet heeft, hij acteert zo goed dat mensen geloven dat hij in werkelijkheid ook zo is, dan heb je het goed gedaan. Morgan Freeman is ook uitstekend op dreef en het duurt even maar Kevin Spacey is ook weer subliem.
Er zit dus ook een duidelijk verhaal in en genoeg interessante dialogen. Bij deze hernieuwde kijkbeurt viel me het stukje op hoe ze achter de identiteit komen van de moordenaar. Dat ging ook al op illegale wijze dus en het is nu alleen nog maar erger geworden. Persoonlijk kan ik me ook wel vinden in het thema dat mensen apathisch zijn geworden. Brood en spelen oftewel Facebook en RTL. Briljante film.

“Ernest Hemingway once wrote, "The world is a fine place and worth fighting for." I agree with the second part.”

Se7en blijft een meesterlijke thriller. Alle lof voor David Fincher, die de film iets naargeestigs en duisters meegeeft wat het verhaal zeer ten goede komt. De cinematografie is somber en donker, en in de naamloze stad regent het constant. In deze setting komt het verhaal echt tot leven. Twee rechercheurs moeten een seriemoordenaar opsporen die mensen vermoordt volgens de zeven hoofdzonden: vraatzucht, luiheid, wraak, hebzucht, afgunst, hoogmoed en lust.

De twee rechercheurs worden perfect gespeeld door Morgan Freeman en Brad Pitt. Somerset (Freeman) is een oude rechercheur die tegen zijn pensioen aanzit en geen zin meer heeft in een nieuwe moordzaak. Mills (Pitt) is de jonge hond die nieuw is in de stad en graag aan de nieuwe zaak wil werken. Samen krijgen ze uiteindelijk de zaak toegewezen en moeten ze achter de seriemoordenaar aan, die de naam John Doe heeft gekregen. De ijzingwekkende sfeer laat je als kijker niet los en vooral het laatste gedeelte met Doe, Mills en Somerset is waanzinnig goed gedaan. Qua spanningsopbouw is dit ongeëvenaard, en het einde is gruwelijk en briljant tegelijk. Naast Pitt en Freeman zijn ook Paltrow en Spacey steengoed. Vooral Spacey zorgt voor een aantal kippenvelmomenten. Om met de woorden van Somerset te eindigen, ‘This isn't going to have a happy ending.’…

Dan kijk je liever naar silence of the lambs? die nog trager verloopt en een heel slecht einde heeft?

Geweldige film waarin een rechercheur die bijna met pensioen gaat een nieuweling meekrijgt om in te werken. Een boeiend plot met een spannende ontknoping die verhaaltechnisch sterk te noemen is en zorgt voor een emotionele punch. Sinister, donker en neerslachtig. Sfeervol in beeld gebracht met prachtig camerawerk en belichting. Drie goed uitgewerkte personages die hier sterk vertolkt worden (de kalmte van Morgan Freeman, de arrogantie van Brad Pitt en de beheerste krankzinnigheid van Kevin Spacey). Na de zoveelste herziening blijft dit een meesterwerk van David Fincher.

“C'mon, he's insane. Look. Right now he's probably dancing around in his grandma's panties, yeah, rubbing himself in peanut butter.”

Hele bijzondere maar wel een vermakelijke zit. Eindelijk deze film eens gezien waar ik al een tijdje tegen op keek, ik wou hem best graag zien en de hoge score maakte me nogal nieuwsgierig. Ik las dat je de zeven zonden moest kennen, althans daar draait de film voornamelijk wel over. Ik zal gelijk bekennen: die kende ik niet maar, de informatie in de film heeft me best wat geleerd. Het begin vond ik wat lastiger in komen, het verhaal is heel sterk maar je moet er zeker wel met je koppie bij blijven, een reden dus waarom ik zo’n film als deze gewoon lekker in de vakantie wil kijken: totaal niet moe en ik word een ware nachtvlinder dus ik kan lekker lange films afspelen zonder dat ik in slaap val.

En toch, de film duurt helemaal niet te lang en gelukkig maar want dat had anders een hele nare smaak aan de film gegeven. De film duurt precies lang genoeg wat we eigenlijk nodig hebben, zelfs met zo’n ‘ingewikkeld’ verhaal misschien iets te kort, waardoor ik het gevoel heb dat Fincher vooral op het eind een haastige slotstuk er in wou zetten maar wel goed, het is dan ook nergens afgeraffeld. De film leeft in constante spanning, en deze spanning word hoog gehouden en soms komt daar nog een schepje boven op door het interessante verhaal: je bent toch telkens benieuwd wat er gaat komen. En Fincher doet daar best veel aan en vooral details in overvloed.

Pitt vertolkt een waanzinnige rol en ik kon wederom echt genieten van zijn acteerwerk. Gisteren ook al en nu misschien nog meer. Maar, hij is erg ingespeeld op Freeman die ook sterk in zijn schoenen stond. Voor de rest was de cast niks boeiends, omdat het eigenlijk om de twee mannen draaide en een mysterieuze moordenaar die later Kevin Spacey blijkt te zijn. Klein stukje, maar wel erg sterk.

Fincher heeft zoals ik al eerder zei een tal details voor ons achter gelaten. Maar de man laat ons ook zitten met een paar maagdraaiers. Hele gore scenes die ik eigenlijk niet aan zag komen. Veel bloed, en veel spanning. We worden eindelijk eens geserveerd zoals zo’n film hoort te zijn, en waar de kijker ook een beetje van schrikt, zo hou je onze aandacht vast. Ik zelf heb waanzinnig genoten van de film, maar omdat ik er wat moeilijker in kwam snapte ik de film pas laat, dat was soms wat lastig.

We volgen twee detectives die een moordenaar achterna zitten die een bepaalde werkwijze hanteert en door het leven gaat me de zeven zonden. Ze zetten alles op alles om de moordenaar te pakken en komen steeds stapje voor stapje dichterbij wat het leuk maakte. Het einde is emotioneel en raakte een beetje, maar niet zo erg als ik sommige las hier in de reacties. Ja, ik heb me uitstekend vermaakt met deze topper alleen voelde hij voor mij niet helemaal 100% aan, dus ik ga hem niet de volle hoeveelheid sterren geven. Maar ik denk dat dit wel genoeg is ?. Hele fijne zit nogmaals en de film zit vol verassingen en duistere momenten die uit alle hoekjes en gaten kwamen aankakken.

4.5*

'Do you like what you do for a living? These things you see?'
'No, I don't. But that's life.'

Tsjonge jonge, wat een film toch iedere keer weer. Een 'David Fincher-special' en een bijzonder geslaagde donkere maar vooral realistische thriller met wellicht ook nog een verholen boodschap over de verdorvenheid van de maatschappij.

Een mooi en tegenstrijdig duo vind elkaar in de jonge en naïeve Mills die vooral eerst praat voor hij denkt en vooral veel reageert vanuit vooroordelen en emotie. Somerset daar en tegen is de rust en doordachtheid zelve, toch is wel duidelijk dat hij niet alleen het werk wel zat is en de zaak niet wil, tevens lijdt hij aan slapeloosheid. Ondanks de rust die hij uitstraalt is het toch niet helemaal pais en vree in het hoofd, of wordt hij achtervolgt door zijn eigen 'zonden'? Van een echte wisselwerking als collega's is er geen sprake maar chemie is er wel, of het is Somerset die zich toch enigszins over de jonge hond ontfermt.

De opbouw van de film is net als de sfeer, memorabel te noemen. Langzaam bouwt de film naar een lugubere en psychologische apotheose toe, terwijl de politie denkt controle te hebben en op hem te jagen, is het natuurlijk Doe zelf die zich aangeeft, DE-TEC-TííííííííííVE!!!!, altijd weer kippenvel van dat moment. Ontstelend bijna te zeggen dat de gehele film John Doe de baas is en zelfs richtig het einde en de climax alle touwtjes in handen heeft en zijn eigen einde regisseert, Somerset en Mills zijn machteloos en kunnen slechts reageren. Zelfs de coole Kalifornia, wellicht weinig in beeld maar wel een heel ander soort rol van McGinley, is er helemaal af, 'SOMEBODY CALL SOMEBODY!' tekent de situatie en paniek ten volste. In de climax is Brad Pitt op zijn best, op zijn 'oh god...oh god' moment ja na, wat een beetje naar overacting neigt. Verder, die houding, die intonatie, die emotie, die dreiging, wow! Om nog verder op de acteurs door te gaan, Spacey die op zich weinig in beeld is op het laatste na, is beklijvend als welbespraakte en beheerste 'gek'. Het verhaal wat hij brengt als motief snijd op zich wel hout, het is Mills die daar natuurlijk in zijn beperktheid weer op moet ageren, maar Somerset die er wel inhoudelijk op in gaat, daar had wel iets meer van gemaakt mogen worden. Freeman zelf op zich in een rol die hem uitermate goed past, doch had hij op bepaalde moment iets beter geregisseerd mogen worden door Fincher. Zo zijn er van die kleine details als het kloppen op de borst voor de microfoon en omhoog kijken, maar ook het terugspelen van de dictafoon om af te luisteren of het telefoon gesprek er op staat, niet zo geslaagd. Het is een beetje dubbelop en overacting wat mij betreft in beide gevallen of het moet illustreren wellicht dat Somerset oud en ouderwets is of zo. Kleine minpuntjes die overigens de pret niet drukken.

Terug naar de sfeer, briljante gekozen donkere straten en vertrekken, de constante en overvloedige regen, de simpele maar bijzonder dreigende muziek, gewoonweg briljant en pakkend. Zo ook bepaalde shots. De dikke in de duistere kamer zo geschoten op de rug, heerlijk macaber, of bijvoorbeeld de onmacht, beide mannen gevat afzonderlijk van elkaar in een verhoorkamer peinzend over de zaak. Het moment wanneer men voor Doe's deur staat en de daar op volgende chase is ook pure schoonheid, heerlijke spanning, goed gefilmd, ademloos kijkend hoe uiteindelijk bijna zijn bakkes ingeslagen wordt. Overigens, de gegipste arm na afloop is echt. Er wordt gedurende de achtervolging de indruk gewekt dat hij zich bezeerd bij de brandtrap maar in werkelijkheid moet hij tijdens het springen van motorkap naar motorkap uitgegleden zijn en met zijn arm door een raam gegaan zijn waarbij hij meerdere pezen in zijn pols of hand doorsneed. Het huis van Doe overigens ook fraai vormgegeven en gemaakt.

Wat mij verder vooral treft is het verhaal van Doe over Sodom en Gomorra dat overigens niet ver van de werkelijkheid is, maar vooral ook de hedendaagse normale omgeving waarin deze schokkende dingen plaats vinden. Waar overigens Fincher graag schokt met 'de dikke' maar vooral ook met Victor, is het einde toch psychologisch te noemen omdat Doe zichzelf er in betrekt en straft, maar vooral ook omdat zijn laatste moord in die zin subtiel uitgespeeld wordt. We krijgen het niet te zien maar het feit en idee is onontkoombaar. Op zich bijzonder gelaagd met de zeven hoofdzonden en bijzonder duister en sfeervol in beeld gebracht, om als laatste te zeggen dat ik een neef heb die destijds rustig naar Poltergeist of the Excorsist ging kijken en dat niet eng vond. Se7en daarentegen vond hij wel doodeng, want dit was echt, en kon je in al zijn gruwel echt overkomen.

Zoals gezegd, de chaos is compleet: somebody call somebody. Djeez, wat een knaller van een film.

Tijd voor herziening, een film die ik toen nog in de cinema zag. Benieuwd of de film de tand des tijds heeft doorstaan. David Fincher kan de sfeer goed opmaken in deze film. En uit een tijd dat zo'n film nog R rated was zodat we niet met een halfslachtige volwassen thriller zien die alles verbergt om een groot publiek te trekken.

Brad Pitt en Morgan Freeman zijn hoofdzakelijk bekend van blockbusters en zijn goed in het luchtige genre, maar wat mij betreft niet meteen de beste acteurs. Toch zijn ze hier wat subtieler dan je gewoon bent van hen, Fincher houdt hen duidelijk goed in het gareel. Paltrow is niet meer dan mooi behangpapier. Spacey valt nog mee, maar is ook niet de grote troef van de film.

De film moet het hebben van de sfeer en de onderhuidse spanning. Het is een soort emothriller met de sfeer van een donkere regendag, zonder dat het een parodie wordt. Heerlijk om te zien. Boeiend verhaal ook dat op een rustige manier verteld wordt.

Se7en is soms wat te braaf, het acteerwerk is goed gedaan maar niet memorabel. Maar de film is zeker niet verouderd en zeer goed gemaakt. Vooral Fincher en de score maken van de thriller een klassieker.

Hen de film herzien en blijft super gaaf net als silence of the lambs the da Vinci code etc. Films die meer dan 1x gezien moet hebben.

Tweede helft jaren ’90 kon je ons na middernacht regelmatig terugvinden in ons favoriet praatcafé. Terwijl we langzaam in het ritme van de nachtelijke uurtjes begonnen te glijden (met als soundtrack de LP Backtrackin’ van Eric Clapton op de achtergrond, overschakelen van roltabak naar filter) verzamelden we ons aan het tafeltje bij het raam en begonnen de conversaties intenser te worden. Ons geliefkoosd onderwerp was de film. En een film waar we veel over gediscussieerd hebben, was Seven. Heb je het openingsbeeld bestudeerd ? Staat daar geen schaakbord op de voorgrond ? Natuurlijk symbolisch voor het kat en muisspelletje tussen cop en killer, voor het deductieve vermogen van detective Somerset. Daar waren we het snel over eens. Maar het debat nam pas hevige proporties aan toen ik de volgende stelling over de tongen liet rollen : is dit een instant new classic ? Mijn tafelgenoten schuifelden ongemakkelijk heen en weer vanwege deze boude uitspraak. Je zag hun denken : dit is toch maar een doorsnee thriller over een serial killer (na Silence of the lambs – weliswaar een solide thriller van de goede middelmaat maar zeker niet meer - platgetreden paden). En de buddy buddy dynamiek als flikken (hier vertolken Morgen Freeman en Brad Pitt de hoofdrollen als respectievelijk de ervaren Somerset en de jonge Mills) was een formule die al sinds de jaren ‘70 schering en inslag was bij TV series zoals Hawai five O of The streets of San Francisco (wat een tune hadden die series toch !). Het moet gezegd, zware argumenten maar ik was niet van slag. Koelbloedig pareerde ik : Is het een toeval dat tijdens de eindgeneriek een song van David Bowie te horen is ? Geen classic als Space Oddity of Heroes maar The hearts filthy lesson, toen de actuele single uit het album Outside. Het was reeds een conceptalbum waar Bowie een dystopische wereld (ondergang van de mensheid) schiep. In een genre die voor Bowie tot dan nog nieuw was nl Industrial rock (producor Brian Eno). Nee dit is geen toeval, men kiest niet alleen voor Bowie als één van de groten uit de popmuziek om de grandeur van de film te bevestigen maar ook omdat de song/album past in Fincher’s visie. Want Fincher had al vanaf het prille begin de ambitie om een klassieker te distilleren. Er is de score van Howard Shore die veeleer ambient industria tracks dan een orkest laat horen en er is een uitgekiende sound design met voortdurende achtergrondgeluiden. Volgens Fincher heeft hij eerst een volledige backstory op papier gezet zodat hij dan die geluiden kon vinden die passen bij het verhaal achter de schermen zeg maar zoals de loeiende politie sirenes of een vuilnistruck die voorbijrijdt. Een metropool ten voete uit, er is geen seconde vrij van geluid, er is geen rust voor de mensheid. Natuurlijk maakt het visuele ook deel uit van die opzet. De groezelige kamers, de gore buurten, de vale tinten, dit alles perfect op pellicule gezet door de fotografie van Darius Khiondji (vak geleerd bij de Franse tandem Caro/Jeunet die hun films Delicatessen en La cité des enfants perdus signeerden met een opmerkelijke visuele stijl). De kijker wordt immers gedropt in een (letterlijk en figuurlijk) donker universum waar het altijd en overal regent. Dit is wat Seven tot een meesterwerk maakt nl dat alle details deel uitmaken van één grote visie nl we worden gedomineerd door onverschilligheid, mensen zijn bevangen door een fin de siècle gevoel en de wereld is naar de haaien. Niet alleen de vorm is grote filmkunst ook het scenario is klasse. Dit doemverhaal over de 7 hoofdzonden zit perfect in elkaar : het magnifieke einde, de verwijzing van 7 in de structuur van het verhaal (7 dagen), die leuke details (de bibliotheekkaart !), Brad Pitt als opkomende ster. Ondanks het who dunnit frame dat kadert in een typisch misdaad genre is het verhaal een grimmig realistisch verslag van de zoektocht naar de dader. Je zal er geen grote actie scenes of shoot outs in terug vinden. Dit is meer een character drama van 2 individuen nl Somerset die moegestreden is (de reden waarom hij op pensioen gaat) en Mills die gelooft in het goede van de mens. Deze 2 visies worden steeds tegen elkaar opgezet. Op het einde zijn de personages bekeerd. Het optimisme van Mills is verdwenen (door zijn daad) maar bij Somerset herleeft (gedeeltelijk) de hoop (die fantastische slotzin ‘Hemingway once said …’) dat de mensheid kan gered worden. De cineast Fincher heeft intussen bevestigt dat dit geen toevalstreffer was. Eerst was er nog twijfel met het gladde ‘The game’ en de formule film ‘Panic room’ – hij kwam dan ook uit de wereld van MTV waarop toen danig werd neergekeken – en toen kwam ‘Zodiac’. Opnieuw een film over een serial killer maar deze keer geen stilering maar een droge registratie van feiten in een sobere, klassieke look met een plot dat focust op de obsessies van de betrokkenen. Bewierookt als meesterwerk door de pers maar voor mij een groot deel onbevredigend (en dat had niks te maken met het einde !) omdat de personages te weinig waren gemotiveerd. Maar het feit is dat Fincher opnieuw een stadsthriller maakt met een nieuwe visie en aanpak en dat is wel het werk van een auteur. Daarna kwam hij met ‘The social network’ dan toch piepen aan de top van het klassement der groten. Maar wij rekenen Seven als zijn chef d’oeuvre. Tijd om naar huis te gaan. Muziek is gestopt, de lichten zijn uit. Het café was nu leeg en ons tafeltje werd overvallen door de stilte. Daar ligt ook de confrontatie met onze zonden. Gramschap, afgunst, lust, gulzigheid … onze donkere kanten kwamen boven. Uiteindelijk werden ze opgeslorpt door de nacht en konden we als herboren ons bed induiken want een nieuwe dag was al begonnen.  Ach, we missen het nachtleven wel een beetje. Maar vooral …wie gaat er nu onze zonden vergeven ?

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 78 : Se7en

Je zou zeggen dat het niet meer zo boeiend is als je het einde al weet, maar dat is alles behalve waar, zelfs na 3 keer zit ik er compleet in. De hele setting is gaaf, er hangt een duister sfeertje, het regent constant en er zitten gave dialogen in. Elke moord is schokkend in beeld gebracht, de film neemt zeker geen stap terug daarin en dat doet het zeker goed. Er zit een goeie spanningsboog in het verhaal, en zelfs wat actievolle stukjes. De muziek erachter is donker en voegt wat extra's toe aan het sfeertje. Hoewel de algehele film je bezig blijft houden, is het einde wel het beste gedeelte van de film, erg goed uitgewerkt.

Een terechte klassieker, en een van de beste thrillers ooit naar mijn mening, ontzettend gied bedacht en uitgewerkt, de donkere sfeer is wel iets waar je voor in de stemming moet zijn, 4,5!

Goede film hoor, ik heb genoten. Meen ik uit de grond van mijn hart. Maar waarom deze op 10 staat in beste films aller tijden, is mij een raadsel. Gewoon een goede politiethriller toch? Niets meer?

Vroeger was ik echt onder de indruk van deze film. Op dit moment zou ik er niet meer voor geven dan 3 - 3,5 ster. Sommige films blijven hun kwaliteit behouden, deze blijkbaar niet. Ik zie nu pas hoe slecht Pitt eigenlijk acteer gedurende deze hele film, met als schaamstuk de eindscene met Freeman.

Hier moet ik het mee eens zijn. Vroeger geniaal, nu niet veel meer dan een behoorlijke politiethriller.

Als zelfs in de "dromen van David Lynch" een doos wordt afgeleverd in de woestijn en in een droom eraan voorafgaand de inhoud wordt onthuld dan weet je dat dit een prachtig eerbetoon is aan een klassier die de tand des tijds ruim heeft doorstaan: Se7en.

goeie film soms een beetje traag

Een ijzersterke regisseur waarbij zijn meesterwerk 'The Game' nog steeds bovenaan blijft staan. Ook in deze film laat hij sterke scènes zien en zit het verhaal zeer goed in elkaar, maar ik beoordeel deze film als 'te zwaar'. Het aantal plots, subplots en verwijzingen is te veel. Om dit allemaal in beeld te brengen wordt de film te lang en zelfs op sommige momenten wat saai. Freeman en Pitt zijn meesterlijke acteurs, maar juist Freeman kan nog weleens de vaart uit de film halen. Ik verbaas me erover waarom nu juist een rechercheur literair onderlegd is of moet zijn. Het voegt bij mij niet. Daarnaast is het uitgangspunt van 7 zonden aardig, maar ze zijn vrij onbekend en omdat je ze allemaal moet afwerken werkt dit niet mee aan de binding met de film. De kijker weet dat er meerdere moorden moeten komen, maar welke zonde daarbij hoort is onbekend en dan verwordt het snel tot 'moeilijkdoenerij'. Natuurlijk worden die 7 wel verteld maar drie tellen later ben je een deel van deze se7en toch alweer kwijt.

Ik kan me voorstellen dat critici over deze film lyrisch zijn, maar ook dat velen hun aandacht verliezen bij dit 127 minuten durend epos.

Tot slot. De regenachtige setting was echt briljant en plaatst de film in een mooie categorie.

Nee, pierre18, je kritiek snijdt geen hout, want meerdere keren wordt door Fincher expliciet de lijst van de zeven hoofdzonden aan de kijker getoond. Bovendien vind ik het niet zo vreemd dat een rechercheur een klein beetje literaire bagage en algemene kennis meekrijgt. Van overbodige zijplots is volgens mij evenmin sprake, want alle misschien op het oog niet ter zake doende scenes worden door Fincher keurig bij elkaar gebracht. Zo sluiten bijvoorbeeld de foto's naadloos aan bij het lugubere plan om Se7en te kunnen vervolmaken.
Nee, naar mijn smaak is en blijft Se7en een bijster en duister goede film.

Lavrot, dat de lijst meerdere keren in beeld wordt gebracht, betekent automatisch niet dat deze makkelijk te verteren is. Zeker niet als deze bestaat uit niet voor de hand liggende zonden.

Daarnaast had ik het niet over overbodige zijplots. Het totale aanbod aan plots, zijplots en verwijzingen is te veel. Net zoals de vele (7) zonden en daar blijf ik bij.

Net herzien. Blijft sterk. Zou hier graag een 4k uitgave van willen zien.

Deze film nu voor de derde keer gezien. Sterk en origineel verhaal met de nodige macabere wendingen.

Ben het voor een klein deel eens met reageerder 'wihu61'. Vooral het overacteren van Brad Pitt begint gaandeweg een tikje storend te worden. Morgan Freeman zit daarentegen weer op z'n gebruikelijke (hoge) niveau.

Toch wel een '4' voor deze film uit 1995.

Je kan zien dat ie op TV is geweest, ook ik heb 'm gisteren eindelijk weer eens herzien. Het blijft een hele sterke thriller, met een lekker donkere, naargeestige sfeer. Pitt is inderdaad wel wat irritant op momenten, maar speelt ook een wat simpele detective die (te) veel op emotie handelt, en die irritantheid is dan ook deel van zijn karakter. Ik vond de oorspronkelijke manier waarop ze John Doe traceerden wat ongeloofwaardig (ik betwijfel dat er maar 1 persoon is in de regio NY die een (voor Mills en Somerset onbekende) selectie boeken uit het lijstje van klassiekers als Inferno, Paradise Lost, Thomas van Aquino e.d. heeft geleend, en aangezien je dit soort oude boeken ook kan kopen voor een paar dollar is het uberhaupt wel heel toevallig dat ie net alles via de bibliotheek heeft gedaan. En ja, de continue stortbuien waren ook geen hele subtiele manier om de sfeer wat donkerder te maken. Maar dit is allemaal gerommel in de marge, want het blijft een ijzersterke film die zelden inkakt en waar Kevin Spacey een zeldzaam nare moordenaar speelt.

Een van de beste, zo niet de beste detective film die ik heb gezien. Wat een topfilm is dit zeg! Vanaf min 1 tot min 122 is de film spannend en meeslepend. Geweldige cast met een excellerende Pitt en Freeman maar ook Spacey was subliem! En de naargeestige sfeer die Fincher heeft weten neer te zetten is ook fenomenaal.

9.0

Ernest Hemingway once wrote: "The world is a fine place and worth fighting for". I agree with the second part.

Met deze memorabele quote van de cynisch geworden rechercheur Somerset is in 1 zin de toon samengevat van de enige serial killer film die op hetzelfde nivo kwam als Silence of the Lambs en deze wist te overtreffen in grimmigheid. Negatief verschil is wel dat Silence meer herkijkbaar is: het is gewoon elke keer genieten van de psychologische spanning tussen Lecter en Starling. Se7en heeft in dat opzicht een beperktere onderhuidse spanning door een redelijk ervaren agent te koppelen met een bijna gepensioneerde. En bij Se7en is de impact bij de eerste keer kijken veruit het grootste, hierna is de shock factor, waar de film net wat meer op leunt, natuurlijk minder maar blijft over de perfectie van de ingenieuze opbouw.

De casting is sterk (in die tijd was Morgan Freeman nog geen clichematige keuze). Zowel de carriere van Freeman als Pitt kreeg hierna vleugels. Verdiend, want het acteerwerk is goed, met sterke dialogen (ik moest opnieuw lachen om de opmerking van Somerset over die ufo) maar alles, ook het donkere camerawerk, staat volledig ten dienste van een zeer consequent uitgevoerd narratief.

We krijgen een niet bij nader genoemde, decadente, vieze en verpauperde stad te zien waarin het New York van Taxi Driver nog een paradijsje lijkt. De film legt de vinger op de zere plek, door de apathie en het wegkijken van mensen te benoemen temidden van toenemende ellende en verloedering. En dit is een fenomeen wat ik rond de jaren 90 ook almaar erger heb zien worden.

Geen memorabele soundtrack, muziek treedt hier net zoveel op de voorgrond als het spaarzame zonlicht maar wel ondersteunt de muziek goed de spannende scenes.

Fincher is een bijzonder regisseur omdat hij vernieuwend te werk gaat en zelfs van een MTV-stijl word beticht, maar dan moet je eerder denken aan die dagen dat MTV nog voor een behoorlijke dosis creativiteit stond. De begintiteling zet daarin al meteen de toon en de aftiteling is ook apart, van omlaag naar omhoog. En natuurlijk de spelling van de titel. Komt allemaal wat hip over, maar verschil moet er zijn.

Andersom! Vrijwel alle films richten de aftiteling naar boven, deze richt hem naar beneden. Ik moet wel nog zeggen dat ik de soundtrack keuze hierbij niet goed vond passen.

Film uit de hoogste regionen van de top 250 die ik nog steeds moest kijken. Was er ooit, minstens 10 jaar geleden, weleens aan begonnen maar al heel snel gestopt omdat ik er niet zo in de stemming voor was en er niet direct ingezogen werd. En ik moet zeggen dat ik dat nu weer had. Het hele eerste uur zat ik me af te vragen waar deze film zijn hoge score aan verdient, want afgezien van de crime-scenes die best wel freaky zijn en een interessant uitgangspunt hebben vond ik het aan de saaie en trage kant, en niet per se op een heel sfeervolle meeslepende manier.

Het is eigenlijk pas vanaf het tweede uur als de dader daadwerkelijk in beeld komt dat de film enorm opknapt en echt spannend wordt. Zeker als Kevin Spacey ten tonele verschijnt (leuk gecast vond ik) wordt het pas echt puntje-van-je-stoel interessant. Niet vaak een film gezien die tegen het einde toe met de minuut beter wordt.

Het is uiteindelijk niet zo heel erg lastig te raden waar het heengaat, want ik had toen ze in de auto zaten al wel door hoe het zo'n beetje zou eindigen en normaal gesproken ben ik echt niet zo scherp met dat soort dingen, (misschien dat dit in 1995 nog super twisty was) maar desondanks een erg goede en spannende (en gaaf geschoten) ontknoping met best een aardige 'theorie' erachter.

Twijfel een beetje hoe deze te beoordelen. Blijf uiteindelijk wel met een zeer positief gevoel achter, maar dat komt eigenlijk met name door de tweede helft en het einde. Vond Morgan Freeman en zeker Brad Pitt (die man doet gewoon hetzelfde in elke film, dat blijkt maar weer nadat ik deze gezien heb) niet echt heel boeiend met elkaar.
Maar goed, beter dan een film die vol potentieel begint en dan langzaam saaier wordt natuurlijk.

4* voor nu