Amityville 1992: It's About Time (1992)

Zowat de beste van de oude reeks.

Heeft allemaal niet zoveel meer te maken met het origineel. Wat snelle referenties naar het huis en de mythe, maar ook zonder die zou deze film volledig op zichzelf kunnen staan. Zelf de vliegjes zijn er niet meer, al hoor je ze nog wel even.

Aardig slecht acteerwerk en het eerste uur gebeurt er niet al te veel, maar wanneer het serieus begint fout te gaan in het huis wordt het wel wat leuker. Vooral de beelden van de klok achter de muur zijn wel leuk, ook typisch early 90s.

Veel stelt het allemaal niet voor uiteindelijk, maar het is wel lekker vlot en bevat een aantal leuke scenes naar het einde toe.

1.5*

Inderdaad de beste Amityville. Dit zesde deel is een behoorlijk sfeervolle en strak geregisseerde horrorfilm. Het excuus om tot een nieuwe Amityville te komen is vergezocht en uit de lucht gegrepen, maar dat deert niet, want op zichzelf staand is dit gewoon horror zoals ik die graag zie. Het huis is sfeervol, de gore meer aanwezig dan in menig Amityville-film en de 90's look is erg cool. Ook duidelijk een film van de regisseur van Hellraiser 2, de soundtrack en de sfeer doen namelijk erg denken aan de vroege Hellraiser periode. Opsteker na het erg slechte vijfde deel.

3,5*

Erg vermakelijk horrorfilmpje en naar mijn mening de beste Amityville gerelateerde film die tot dan toe gemaakt was.

De personages zijn vaak lekker stereotype, maar dat zorgt voor een aantal toffe personage, zoals de metalhead Rusty (gespeeld door Damon Martin). Over het acteerwerk heb ik niet veel te klagen, want dat was best goed.

Ook de special fx (gore) is van verrassend goede kwaliteit en zorgt voor een aantal toffe scenes.

Verder is dit gewoon een lekker ouderwetse horror (vooral het begin met de onweersbui) die erg fijn wegkijkt.

Regisseur Tony Randel heeft best leuke horrorfilms afgeleverd, maar zijn bijdrage aan de Amityville-reeks steekt amper boven het gemiddelde niveau uit. Dat er iemand met wat meer visie achter het roer staat is duidelijk, helaas werkt het scenario hem flink tegen. Het eerste uur kent weinig noemenswaardige momenten, veel te weinig om het geheel doorlopend vermakelijk te houden. Een hondenaanval en de knopjeskamer vormen de spaarzame hoogtepunten, maar dat is natuurlijk veel te beperkt. De geduldige kijker zal echter wel worden beloond met de finale, die behoorlijk wat praktische effecten en leuke ideeën kent. Een antieke klok vormt dit keer het boosaardige voorwerp in plaats van een lamp, maar Randel voorziet het allemaal gelukkig van net wat meer onheilspellende eigenzinnigheid. Het acteerwerk is niet best en het eerste uur is een behoorlijk taaie zit, maar de film levert (uiteindelijk) waar de liefhebber voor kijkt en dat is entertainment.