Reservoir Dogs (1992)

Ik ga soms ook ver in mijn commentaar, maar hier kan ik zelfs niet tegen op!! Ga de komende dagen deze pagina(s) in de gaten houden, word lachen namelijk, ze gaan gehakt van je maken yasaka boy!!

Hoezo ver, wat is er misplaats ?

Tenslotte is het toch maar een persoonlijke mening.

Iedereen heeft uiteraard andere voorkeuren, verwachtingen en intresse.

Ik ben benieuwd.

Maar die twee films zijn zo verschillend

Allemaal goed en wel dat Loft je favoriete film allertijden is, maar op basis daarvan moet je geen andere films gaan beoordelen. Zo kan ik bv. evengoed zeggen dat Loft een waardeloze film is, omdat ik hem veel slechter vind dan Once Upon a Time in America.

Ik heb de film Loft maar aangehaald nadat ik me iets meer moest verduidelijken voor Justinw (bericht van 27/02) .

Ik wou gewoon maar zeggen dat ik het verhaal op zich iets minder vond.

Ik hou van verassingen, spaning en plotwendingen.

Welke naar mijn smaak net iets te weinig aanwezig waren.

(De ear scene is wel echt iets dat blijft hangen en die heb ik dan ook al meerdere keren herbekeken op youtube.)

Tamelijk ongewone film waarin al iets van de klasse van Tarantino's latere werk te zien is.

Het acteerwerk is tamelijk beroerd, zeker als je kijkt naar de acteurs die Tarantino hier tot zijn beschikking had. Dit is duidelijk geheel te wijten aan de onervarenheid van Tarantino destijds, want van Harvey Keitel en Steve Buscemi mag meer worden verwacht. Michael Madsen is niet meer dan een poseur en feitelijk kan de man absoluut niet acteren. De enige die redelijk goed uit de verf komt is Tim Roth. Als Brit heeft hij zich een perfect Amerikaans accent aangemeten en hij speelt zijn rol met verve.

Hoe goed de dialogen vaak ook zijn (zeker die in het restaurant), ze kunnen niet verhullen dat er over het algemeen weinig diepgang in de film zit. Niet verwonderlijk, want het is Tarantino's eerste echte speelfilm (ik reken My Best Friend's Birthday even niet mee, want die film is bij mijn weten nooit uitgebracht).

Jammer dat de film zo weinig uitgebalanceerd is. Het verhaal is heel dun en sommige gedeeltes zijn ronduit saai. Dit heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat het verhaal zich voor een groot gedeelte in één en dezelfde ruimte afspeelt. Dat maakt het heel moeilijk om er een onderhoudende film van te maken. Sidney Lumet is dit bijvoorbeeld wel gelukt met 12 Angry Men. James Foley eveneens met Glengarry Glen Ross. Tarantino faalt hier in zekere zin.

Waarschijnlijk zou Reservoir Dogs als toneelstuk heel geslaagd zijn. Als film vind ik hem niet erg bevredigend.

Kenmerkend ook voor de films van Tarantino is het excessieve geweld en de achteloosheid waarmee het vertoond wordt. In zijn latere films heeft het geweld meestal een komische werking. Hier is dit zeker niet altijd het geval.

Misschien wel de bekendste scène uit Reservoir Dogs is de oor-scène. Een walgelijke scène die aantoont dat Tarantino hier nog niet in staat is om geweld te tonen dat het gewenste effect sorteert. Naar mijn mening is deze scène niet functioneel. De knipoog ontbreekt. De scène is noch realistisch noch komisch; het is enkel sadistisch geweld tegen een weerloze man.

Toch 3 sterren voor deze film want de dialogen in het restaurant zijn bijzonder goed en het einde vind ik zeer verrassend. Een film die blijft hangen, nog lang nadat je hem gezien hebt, dus hij doet wel degelijk iets met je. Maar een meesterwerk is het geenszins!

Net zo functioneel als in Django. Sadisme zoals in de exploitationfilms die Tarantino adoreert. Niets mis mee. De film pretendeert toch ook niet meer te zijn? Verder vormen de luchtige muziek en het dansje de knipoog die je verlangt. Tegelijkertijd kan het de daad van Madsen juist nog sadistischer maken (hij heeft er duidelijk schik in). Misschien wel de beste geweldscene uit zijn oeuvre.

Beter dan het House of Blue Leaves vind je?

Ik in ieder geval niet. Ben sowieso niet zo'n fan van Reservoir Dogs.

Als het om effect gaat wel ja. Dat gevecht in Kill Bill is mooie filmmakerij maar wel pure cheese. Bovendien in het Westen zwart/wit. En misschien vind ik de carcrash in Death Proof ook nog een stuk effectiever.

Die is ook mooi ja. De 2 actiescènes van Death Proof zijn sowieso fantastisch (zo'n beetje het enige element dat klopt in die film).

Indien de film inderdaad niet meer is dan een exploitationfilm dan is het in feite een B-film. Gezien de cast vind ik dat niet aannemelijk. Er zitten inderdaad elementen in van exploitationfilms, maar deze film is duidelijk meer dan alleen maar exploitationfilm.

De muziek en het dansje maken deze scene inderdaad nog weerzinwekkender. Ik vind dit geen geweld met een knipoog, en zeker niet iets waar ik als kijker naar verlang. Ik vind dit abject.

Uiteindelijk hinkt de film op twee gedachten en is derhalve niet volledig geslaagd in mijn optiek.

Maar ja, het is maar een mening....

Als er één film van Tarantino op 2 gedachten hinkt, is het Inglourious Basterds wel.

Verder is die martelscène wel vrij essentieel in deze film. De muziek en het dansje van mr. Blonde (het feit dat hij er plezier aan beleeft eigenlijk) zijn juist hetgene waar die marteling draait.

Hoe essentieel is dan de vraag?

Ik beweer ook niet anders. Maar het geweld in Tarantino's oeuvre wordt gepresenteerd zoals in een cheesy exploitationfilm. Ik kan het goed hebben.

Daar snap ik geen donder van. Ik vind het wel geweld met een knipoog. Een discussie voeren over geweld als amusement in cinema vind ik verder echt achterhaald.

De laatste keer dat ik nog een beetje moreel bezwaar had tegen de presentatie van geweld was bij de laatste Rambo. Maar om dat nog bij een oude Tarantinofilm aan te gaan halen.....

Zeker als je er bij zijn laatste film wel van kan genieten.

Welke twee dan?

Hier een scene uit The Big Combo waarin een politieagent via zijn oor mishandeld wordt. 1955 alweer! En die is zeker zonder knipoog. Tsja... abject. Noir-film, geen exploitation zelfs.

Wordt vaak als de directe inspiratiebron voor de beruchte Tarantinoscene genoemd.....

Heel die cast heeft Tarantino te danken aan Keitel. Gewoon een lowbudget productie verder, die de heist en noir films uit de jaren 40/50 doet herleven en met nog wat typisch Tarantino-geweld als toetje.

Waarom is de Madsen-scene verwerpelijk en de Bearjew-scene niet? Gewoon een herhaling van zetten hoor.

Zojuist deze film voor de derde keer gezien. Dit keer viel me pas voor het eerst iets op in het slotstuk van de film wat ik niet begrijp. Waarom zou Mr. Orange vlak voor dat de politie binnenstormt ineens verklappen dat hij een smeris is? Hij weet dondersgoed dat een kogel door zijn kop krijgt als hij dat zegt. Het zal hier vast weleens eerder besproken zijn. Het gaat er gewoon niet in bij mij.

Voor de rest nog steeds een geweldige film.

Zonder gezien te hebben dat Blonde iemand op gruwelijke wijze martelt, met plezier zelfs, zou de visie van de kijker op dat personage vast en zeker anders zijn en zou je hem nog best 'n sympathieke kerel kunnen vinden. Nu is het een gewelddadige psychopaat. Maar... Ook als die scène geen direct nut voor karakteronwikkeling zou hebben, vond ik 'm vast ook leuk.

Ik denk omdat hij gaandeweg bevriend raakte met mr. White en zich schuldig voelde voor het verraad, infiltratie en indirect de dood van de anderen.

Verder ben ik het met goongumpa eens dat de oorscene wel functioneel is in de zin van het schetsen van een psychopath. Die reputatie had hij weliswaar in de film, maar wordt zo ook 'belichaamd'.

Je maakt óf een harde mainstream gangsterfilm (A-movie) óf een exploitationfilm (B-movie). Het is feitelijk dezelfde kritiek als jij hebt geuit op Inglorious Basterds. Ook zonder exploitation-element (de martelscène) vind ik Dogs een tamelijk origineel gangsterdrama (met name door de geestige dialogen over totaal irrelevante zaken, de roofoverval die niet in beeld wordt gebracht, het roterende camera-standpunt, het grove taalgebruik en de niet-chronologische verhaallijn).

Ik wil hier zeker geen discussie voeren over geweld als amusement. Ik heb in het algemeen ook totaal geen problemen met excessief geweld in films, mits het functioneel is. Bij inglourious Basterds hebben de geweldadige scène's een heel komische werking en zijn ze ook nog eens functioneel omdat IB in zekere zin gezien kan worden als een afrekening door de joden met de Nazi's. Vandaar dat er in bioscopen veelvuldig werd geapplaudiseerd na afloop. Dit is tamelijk ongebruikelijk.

Goongumpa heeft een punt als hij zegt dat de toeschouwer zonder de martelscène een andere kijk zou hebben op Mr. Blonde, maar voor de meesten moet toch ook zonder die scène duidelijk zijn dat we hier met een stelletje gajes van doen hebben.

Bovendien vond ik de marteling met name door de begeleidende muziek en het potsierlijke dansje tamelijk bizar. Het betreft hier ook geen wraakactie of een methode om informatie los te krijgen, maar een marteling om het martelen. De rechtvaardiging ontbreekt en ik vind scène ook op geen enkele wijze komisch (en hierin sta ik zeker niet alleen). Verder vind ik Madsen als psychopaat weinig overtuigend.

Voor het overige vind ik het geweld in deze film heel realistisch in beeld gebracht. Niks mis mee.

In mijn optiek heeft Tarantino zich na zijn debuutfilm heel snel weten te ontwikkelen tot één van de grootste en oorspronkelijkste Amerikaanse regisseurs, juist doordat hij in die latere films in staat is gebleken om geweldadige scènes overtuigend en met de juiste komische lading in beeld te brengen.

Totale onzin dit. Hij maakt hier namelijk geen exploitationfilm (heb ik ook niet beweerd), maar het Tarantino-esque geweld dat de man zich eigen heeft gemaakt is rechtsreeks te herleiden tot de grindhousecinema die hij adoreert. Dat geweld bestond al in de noir- en heistfilms (daarom de clip uit The Big Combo) alleen heeft ie het wat plastischer gemaakt. Het is in essentie een heistfilm.

Nee hoor. Daar wil ie een exploitationgenre (guys-on-a-mission/macaroni-combat) recreeeren en slaagt daar niet in (te tam). Maar hij hinkt ook op de gedachte dat ie een jaren 40 oorlogsfilm wil maken en daar is het plot veel te slecht voor en wil ie zich richten op te veel verschillende partijen. Het is overigens maar 1 van mijn kritiekpunten op IB. En bij IB is het nog wat zuurder omdat ie met Kill Bill Vol.1 en Death Proof al liet zien dat ie een exploitationfilm pur sang kon maken.

Ach kom! Functioneel!? Meer dan de helft van het geweld in die film is niet plotgerelateerd en vindt zelfs plaats in flashbacks! Dat meen je toch niet? En bij IB mag het dan opeens wel omdat het Nazi's betreft!? Pure onzin. Verklaart wel meteen waarom IB zo goed scoort, zelfs bij de users die niets konden met het Tarantinogeweld in andere films.



Madsen neemt wraak op de politie, the Bearjew op een Duitser en ze doen het beide met veel schik. Totaal geen verschil. Madsen danst en heeft zichbaar plezier, Brad Pitt luidt de knuppelscene in met 'Donny beat Nazis to death is as close as we get to the movies' plus een bombastische lange (muzikale) intro voor eenzelfde effect (een luchtige toon die het tegelijkertijd sadistischer maakt).. Er is echt geen verschil.

Grote onzin. Maar ik heb geen zin in een wel-niet discussie. Leg de scenes maar eens naast elkaar en bestudeer het geweld in Tarantino's oeuvre. Kom je er zelf wel achter.

Wat is het nu? De ene keer beweer dat Dogs een exploitationfilm is: "...Sadisme zoals in de exploitationfilms die Tarantino adoreert. Niets mis mee. De film pretendeert toch ook niet meer te zijn?"

Nu zeg je weer dat het helemaal geen exploitationfilm is, maar in feite een heistfilm.

Wie zegt dat hij daar een exploitationgenre wil recreeeren? Dat maak jij ervan!

Wat maakt het uit dat het geweld plaatsvindt in flashbacks? Het geweld staat in dienst van de revenge-gedachte. Het feit dat publiek in de bioscoop applaudiseert na afloop van de film geeft al aan dat ik een punt heb. De populariteit van de film ook onder niet-Tarantino adepts versterkt deze gedachte.

Dat Mr. Blond wraak neemt op de politie is onzin. Blond is gewoon een psychopaat die martelt zonder enige reden. Het publiek liep destijds de zaal uit tijdens deze scene.

hele vage film, maar toch wel grappig, ook het einde vond ik goed

Wat is er zo vaag aan als ik vragen mag?

Ik heb gezegd dat het geweld in RD gepresenteerd wordt als in een exploitationfilm. Geweld als amusement. RD is verder een moderne update van de heistfilm.

Dat maakt Tarantino ervan. IB werd zijn guys-on-a-mission movie. Dat heeft ie zelf keer op keer beweerd. Hij koos uiteindelijk voor een tussenvorm (moet ie helemaal zelf weten verder) die wat mij betreft op beide vlakken niet slaagt. Dat was ook (een onderdeel van) mijn kritiek.

Het geweld is niet plotgerelateerd en heeft derhalve eenzelfde functie als de oorscene in RD.

Het geweld staat in dienst van de exploitationgedachte, net zoals de scene met Madsen. Voor ons amusement (en duidelijk met een knipoog gebracht in beide films zelfs).

In RD juich je voor de criminelen en in IB voor een Joodse eenheid. Dat laatste is makkelijker te bewerkstelligen vanwege de geschiedenis (WOII). Het is in essentie precies hetzelfde.

De populariteit van IB versterkt bij mij het gevoel dat het om een Tarantino light gaat. Crowdpleaser.

Vanuit het perspectief van de criminelen absoluut niet.

Mietjes!

Ik vind het ongelooflijk dat je het Tarantinogeweld in de ene film afkeurt, en in een andere toejuicht. Meten met twee maten....