Pulp Fiction (1994)

Jaren terug dat ik deze had gezien, al heb ik hem daarvoor wel veel vaker bekeken. Ik was dus wel benieuwd hoe de film jaren later zou overkomen. En warempel, nog steeds een heel erg fijne film.

Wat me nu eigenlijk pas opviel - toen ik eens niet de Nederlandse ondertiteling erbij pakte- is hoe geinig de dialogen zijn. Dat komt vooral door het brede vocabulaire dat de meesten gebruiken, met veel gebruik van synoniemen en een net iets te literaire taal dan ze eigenlijk zouden moeten gebruiken. En als je dat consequent doorvoert en de acteurs hebt die dat meer dan geloofwaardig brengen, dan heb je de helft van de lach al te pakken. Een zelfde soort iets hadden de gebroeders Coen in O Brother, Where Art Thou?. Daarnaast zit er soms ook hele fijne subtiele humor in, als bijvoorbeeld Butch een wapen uitkiest om terug in de kelder te gaan, vooral als hij met de zaagmachine in zijn handen staat.

Tarantino weet dit alles ook heerlijk te brengen. De film kent sowieso fijne muziek (invloed van een Goodfellas allicht?) onder de beelden, het tempo is uitstekend (de 140 minuten vervelen geen moment) en de afwisseling is meer dan goed. Elk van de drie verhalen heeft ook een beetje zijn eigen toon. Het avondje uit met Mia is vooral dromerig (als Vince na een shot naar Mia rijdt is echt een heerlijk laid back moment), het gedoe met Wolf is vooral pure komedie en het verhaal van Butch is absurdisme, aan de goede kant van de lijn dan wel. Het is allemaal niet heel verschillend waardoor de film wel als geheel aanvoelt, maar het is net genoeg om de afwisseling te zien.

Toch net geen perfecte film. Het stukje met Butch in het begin haalt de flow er een beetje uit, en soms ziet de film er net iets te gewoontjes uit. Of omgekeerd, de film ziet er vrij gewoontjes uit met af en toe heerlijke beelden zoals een tweetal tracking shots of af en toe mooi kleurgebruik en vooral fijne locaties. Laat ik het zo zeggen, een Reservoir Dogs heeft veel meer zijn eigen smoel. Maar deze Pulp Fiction wel met speels gemak 4,5*.

Beslist één van de betere films van Tarantino. In deze film zit ook de gedenkwaardige ontbijt-scène.

Zoals gebruikelijk lopen er weer verschillende tijdlijnen. Af en toe ben je geneigd om aantekeningen te maken om de logica en voortgang in het verhaal te kunnen blijven volgen.

Na al die tijd me toch maar eens gewaagd aan deze alom bekende misdaadfilm. In eerste instantie was ik bang voor een gevalletje Reservoir Dogs. Veel dialogen, maar niks voor mij. Nu dus Pulp Fiction. Ik zal absoluut de laatste zijn die zegt dat deze film slecht is. Het heeft prachtige scènes, absoluut. Maar ik kan niet inzien dat het een plek in de top 5 van beste films verdient, ik zie het gewoon niet. Overigens vind ik Samuel L Jackson echt ge-wel-dig in deze film. Petje af. Dikke 4* sterren voor Pulp Fiction, maar zeker geen meesterwerk. En inderdaad, die ontbijtscène is echt een van de meesterlijke scènes die ik ooit heb gezien, ik heb me kapot gelachen.

De eerste keer dat ik deze film zag, dacht ik wat is dit.

Toen ging ik hem nog een keer kijken ben ik gek op deze film geworden.

Een echt meesterwerk.

1. De dialogen.

2. De verhaallijnen

3. De Cinematografie

Een mix van humor, actie en een geweldige verhaal.

“If my answers frighten you then you should cease asking scary questions.”

Wat blijft dit toch een briljante film. Pulp Fiction heeft alle bekende Tarantino elementen in zich en het is weer een vermakelijke en kleurrijke bende. Tarantino schotelt heerlijke dialogen voor en de acteurs koppen ze één voor één in het doel. Geen acteur doet onder voor de ander en ze stuwen elkaar tot grote hoogte.

Van de vier verhalen is het gedeelte met mr. Vincent Vega en Mia Wallace toch wel mijn favoriet. Travolta en Thurman hebben een geweldige chemie en het stuk in het restaurant kan ik wel duizend keer zien zonder verveeld te raken. Er gebeurd eigenlijk niets maar de dialogen (That's a pretty f*cking good milkshake) zijn heerlijk. Het gedeelte met Keitel, Jackson, Travolta en Tarantino zelf is ook geweldig. Het "Golden Watch" gedeelte is iets minder maar nog steeds goed. Willis is uitstekend en ook Rhames is goed maar toch is het allemaal iets minder. Vooral het subplotje rond Willis en zijn vriendinnetje kwam niet helemaal uit de verf. Maar Pulp Fiction is een schitterende filmervaring. Dit soort briljante en originele films worden helaas nog maar weinig gemaakt.

Toen ik deze film indertijd een paar maanden na de bioscooprelease zag begreep ik de opwinding niet goed : zó grappig, apart of vernieuwend was het toch allemaal niet, zeker als je Reservoir dogs al had gezien? Inmiddels ben ik Tarantino wel wat meer gaan waarderen (met name dankzij Inglourious basterds en The hateful eight), dus vond ik dat ik Pulp fiction ook nog maar eens een kans moest geven. Helaas vind ik het met uitzondering van de dialogen en het spel van Travolta en Jackson nog altijd niet zo bijzonder : de overige personages zijn geen van allen erg belangwekkend of grappig, en onder de acteurs –Thurman, Willis, Keitel, Roth, Plummer, Rhames– zitten helaas noch vertolkingen die hun rollen op grootse wijze tot leven brengen noch performers waar ik graag naar kijk (met uitzondering van Walken en Buscemi, wiens rollen echter te klein zijn om veel indruk te kunnen maken). En dan begin ik me toch weer te ergeren aan Tarantino's verliefdheid op zijn dialogen, aan scènes die mij in hun (lange) totaliteit koud laten (bijvoorbeeld in Jack Rabbit Slim's of in Zeds kelder) en aan de twee-en-een-halve uur die ik voor een film als deze echt veel te veel vind. De twee titels die ik in mijn tweede zin noem hadden een vergelijkbare speelduur, maar konden mij wèl van a tot z boeien; met Pulp fiction echter wil het maar niet klikken zodra Jules en Vincent van het scherm af zijn.

Tot mijn grote scha en schande had ik deze cultklassieker van Tarantino vermoedelijk nog nooit in één geheel gezien. Uiteraard hier en daar wel al eens aangepikt, maar waarschijnlijk nog niet van begin tot einde.

Sowieso de beste Tarantinofilm. Ongelooflijke soundtracks (ook in zijn andere films natuurlijk. Knap hoe hij telkens weer die juiste verborgen pareltjes weet te vinden die zoveel toevoegen aan zijn films). Geweldige acteurs die geknipt zijn voor dit werk. Leuke spitsvondige dialogen: het gekibbel tussen Vince en Jules blijft hilarisch. De flair, uitstraling en natuurlijk charisma van Jackson, Travolta en Willis is zo goed dat deze film op geen enkel moment verveelt. Heerlijke acteur die Samuel L. Jackson, alleen jammer dat er letterlijk ook veel pulp zit in zijn latere films, maar dat kan van de rest ook gezegd worden.

Mooie opbouw van de film ook. Ook de minder gewelddadige scenes blijven boeiend om naar te kijken. De chemie tussen Travolta en Thurman spat van het scherm. Ondanks de natuurlijke flair is aan de andere kant de scene tussen hem en zijn vriendin net het minste, hoewel het nooit echt verveelt. Er zijn te veel memorabele scenes om er specifiek eentje uit te kiezen (ontbijtschene, dansscene, naaldscene, alle Ezechielscenes, The Wolf, ...). Dat is misschien net de sterkte van de film. Als geheel misschien net niet genoeg plakkend bij elkaar, maar afzonderlijk zo onafhankelijk sterk dat ze moeilijk te evenaren zijn.

Tarantino staat bij mij op eenzame hoogte wat betreft favoriete regisseurs. Inglourious Basterds vind ik persoonlijk z'n beste, gevolgd door Reservoir Dogs en de Kill Bill films. Deze Pulp Fiction heb ik een kleine tien jaar geleden voor het eerst gezien, maar toen kende ik nog maar vrij weinig van Tarantino en was ik pas een jaar of vier à vijf echt films aan het kijken. Vond het toentertijd een aardige film, maar niet zo hoogstaand als z'n meeste fans.

Gisteravond herzien en ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog steeds niet de beste film van Tarantino vind. Laat ik vooropstellen dat ik dit absoluut een goede film vind, maar de echte genialiteit, die ik bijvoorbeeld wel in Inglourious Basterds opmerk, houdt Tarantino niet de hele film vol. De scenes met Samuel L Jackson en Travolta zijn sowieso de allerbeste scenes van de film en behoren tot het hoogtepunt van het totale oeuvre van Tarantino, de openingsscène van Inglourious Basterds daargelaten.

Toch vond ik sommige gedeeltes van de film soms te lang duren en heel af en toe werd het wat saai. De vriendin van Bruce Willis bijvoorbeeld irriteerde me mateloos met haar zeikstem. Ook het hele gebeuren rondom het personage van Uma Thurman duurde me wat te lang. Al is die scene met die overdosis natuurlijk wel hilarisch. Alleen de aanloop daar naartoe duurde me wat te lang.

Kleine dingetjes die me nu nog irriteren maar me misschien bij een volgende kijkbeurt niet eens meer opvallen en ik misschien wel de volle vijf sterren toe kan kennen.

Want dat dit een goede film is staat buiten kijf.

Voor nu verhoging naar vier sterren!

Film die bijna een kwarteeuw na het uitbrengen ervan nog steeds in allerlei toplijsten bij de besten staat.

Regisseur heeft ondertussen al meer dan eens zijn vakmanschap onderstreept al zijn zijn films doorgaans mijn ding niet.

In deze "Pulp Fiction" wel genoten van de sterke acteerprestaties en ook van de gekke dialogen en de speelse opbouw van de film.

Een erg suggestief beeld van een misdaad- en drugsmilieu.

Een filmklassieker die uitmunt in absurditeit, bizarre (doch vermakelijke) gesprekken, niet lineaire verhaallijnen (na 1 keer zien snap je niet hoe het komt dat Vincent op het einde nog leeft; zeker omdat het vrij goed wordt "uitgespeeld" dat hij naar het toilet gaat), en uitstekende vertolkingen van toppers als Uma, Travola en Jackson. Kortom, een typisch Tarantino-uitje

Het is voor mij de laatste echte Tarantino film die ik niet gezien heb. Ik heb Pulp Fiction heel lang uitgesteld omdat ik dacht dat de film geniaal zou zijn. Helaas is dat niet het geval, ik vind het misschien wel Tarantino zijn minste film.

Het is een verhaal van niets over niets. Er wordt zoveel geluld in deze film over voetmassages, hamburgers, goddelijke interventie en ga zo maar door Het beste stuk was inderdaad met Bruce Willis maar daar moet je dan meer als een uur op wachten.

Visueel ziet het er natuurlijk gedateerd uit maar dat stoort me weinig aangezien ik de film bekijk in de context van die tijd. En ja, eerlijk is eerlijk zonder Pulp Fiction waren veel andere films nooit gemaakt. Maar dat maakt de film zelf nog niet geweldig. Ik vond het nergens grappig, terwijl ik meestal wel kan lachen met Tarantino. Ook zitten er overduidelijke fouten in die ik zelfs bij 1 kijkbeurt al spot. De grootste faal is dat Travolta in het begin zegt dat hij geen TV of series kijkt terwijl hij iets van een kleine twee uur later, vooraleer hij die zwarte neerschiet in de auto, over een serie Cops begint. Dat neerschieten zelf is ook belachelijk want Travolta richt zijn geweer niet eens naar het midden.

Ook de soundtrack vond ik barslecht. Geen noemenswaardige plaat in te bekennen of toch geen dat ik goed vind. De twistscène is bijvoorbeeld lang niet zo goed als de dansscène van Mr Blonde? in Reservoir Dogs. Ook Jackie Brown heeft zo een geweldig nummer met Across 110th Street. Op dat vlak valt Pulp Fiction me dus zwaar tegen.

De cast is fenomenaal te noemen. Ik vind het best straf dat zoveel bekende namen meedoen terwijl Reservoir Dogs toch niet zo'n succes was bij de release. Anyway, daarover valt weinig slechts te zeggen. Ik denk dat Travolta zijn rol wel het meest zal bijblijven. Samuel L. doet zijn typische 'motherfucker' rolletje en de rest valt ook niet zo veel op. Tarantino is misschien wat misplaatst en komt ook zo maar even uit het niets. Eigenlijk een beetje zoals het koppel waar Tim Roth de man speelt. Hier stoorde ik me wel aan de vertelstructuur. Het duurt zolang voor ze er weer inkomen dat het eigenlijk al niet meer boeit. Verder zit het plot wel goed in elkaar en is het einde onvoorspelbaar en anti-Tarantino zeg maar.

Pulp Fiction is dus vooral overgewaardeerd en ik zeg niet dat iedereen hem gewoon goed vindt omdat ze er dan bijhoren. Veel mensen zullen hem ook wel effectief goed vinden, maar dat geweldige zie ik er niet in.

Precies dit. Helemaal gelijk

Pure entertainment, zij het wat langdradig. Na 20 jaar tijd nog een keer bekeken en wederom genoten. Minder efficient opgezet dan Reservoir Dogs, er had echt wel een half uur afgekund door hier en daar de slappere ouwehoerscenes eruit te halen. Maar een erg leuke cast en ingenieuze opzet, wederom uit chronologische volgorde. Naast het nodige machismo (het gaat immers om gangsters) ook veel humor en lekker bizarre situaties. Het is misschien allemaal net iets te cool om echt iets te geven om de karakters maar degenen die ik het meest mocht overleefden het in ieder geval.

Met de opzettelijke anachronismen had ik geen probleem maar wel met het casten van een actrice met een zwaar mediterraan accent (en dito uiterlijk), Maria de medeiros (Portugese) in de rol van een Francaise. Dat werkte echt niet. De slappe scenes met haar hadden er ook makkelijk uitgekund, afgezien misschien dat van dat horloge.

Wie de muziek slecht vond moet zich terdege realiseren dat ten tijde van het enorme succes van de film veel van deze oudere muziek grijs werd gedraaid in menig cafe. Miserlou blijft mijn favoriet.

Een aantal acteurs in bijrolletjes heb ik niet eens herkend! Steve Buscemi als Buddy Holly en Rosanna Arquette (ik was ook in de war met Patricia) als de van top tot teen gepiercte Judy.

Zo zitten er nog wel meer details in de film die ik gemist heb want zo lees ik dat, als Butch terugrijd naar zijn appartement, op de radio vermeld wordt dat de danstrofee van Thurman en Travolta gewoon gestolen is!

Wat een film! Vorige week voor de 5e keer gezien en me wederom geen seconde verveeld. Nagenoeg alles klopt aan Pulp Fiction. Pulp is het, maar pulp van een andere planeet.

Eindelijk heb ik deze film dan eens gezien, hij stond al zo lang op mijn kijk – lijst en met Tarantino als favoriete regisseur was het wel schandalig te noemen dat ik eigenlijk nooit op de film gestemd heb en hem in bijna acht jaar nog niet eens herzien heb. Misschien is het toch dat ik wat te grote verwachtingen over hield bij de film die me achteraf toch een tikkeltje tegen vielen. Toch weet de film vaak erg te amuseren en weet je eigenlijk nooit echt wat je kan gaan verwachten van het meesterbrein Tarantino hem zelf, die later ook nog een rolletje mee snoept. Maar toch, het sfeertje wat er bij hangt, de kille momenten en vooral de leukere scenes deden mij veel.

“Three tomatoes are walking down the street- a poppa tomato, a momma tomato, and a little baby tomato. Baby tomato starts lagging behind. Poppa tomato gets angry, goes over to the baby tomato, and smooshes him... and says, Catch up.”.

De cast vond ik wel heel erg gaaf! Met uiteraard de kopstukken John Travolta en Samuel L. Jackson die ik het erg leuk vond doen. En ook Bruce Willis, Ving Rhames en Uma Thurman vond ik erg geslaagd in deze film. Qua cast zit de film echt wel goed, en de acteurs/actrices hebben mij zeker weten te vermaken met vaak wat droge humor en dom gelul ?.

Het verhaal was voor mij toch wel snel iets waar ik tegen aan hikte. De enkele minpunten zitten me toch wel in de lengte van de film, die vond ik wat dat betreft best langdradig overkomen. Ook werd er natuurlijk over allerlei onzin gepraat waar ik even later toch nog best om kon lachen, ik vind het bijvoorbeeld altijd wel super leuk om te zien dat regisseurs iets van ons landje in de film stoppen, bijvoorbeeld hier over Amsterdam en hun drugs. Voor de rest vond ik het verhaal of misschien beter gezegd de verhalen niet héél bijzonder. We volgen in het algemeen de grote baas Marsellus Wallace die hier en daar wat probleempjes op moest lossen. Zo zien wij in het begin eigenlijk zijn huurmoordenaars ‘Vincent Vega’ en ‘Jules Winnfield’ die één van zijn zaakjes op proberen te lossen. Daarna moet Vincent oppassen op de vriendin van Marsellus, namelijk Mia. Hij moet haar mee nemen uit eten en één maal terug snuift ze de verkeerde coke waarna ze een ‘OD’ (overdosis) krijgt en bijna komt te overlijden. Als Vincent haar redt zijn we eigenlijk klaar met dit stuk en gaan we over na de bokser Butch Coolidge die er vandoor gaat met een som geld. Als Marsellus hem achterna zit is Butch op zijn hoede en één maal terug bij zijn huis omdat zijn vrouwtje zijn horloge is vergeten is Vincent daar aanwezig die heel stom zijn wapen op het aanrecht laat liggen. Vincent word dood geschoten en dan volgt al snel een ontmoeting met Marsellus op straat die hij aanrijdt en na wat vechten worden ze gevangen genomen in een kelder, waar Marsellus bruut word verkracht door twee mannen. Na dit alles volgen we de mannen Vincent en Jules nog even en komen veel verhaal lijnen bij elkaar, maar vond ik het nergens echt héél spannend meer worden.

De dialogen sluiten perfect op elkaar aan en ik vond dat toch wel iets héél sterks in deze film maar ook ik mistte iets. Het is dan niet dat ik de film slecht vind maar het is zeker niet de film hoe ik dacht dat hij zou gaan worden, het was me allemaal wat te lang en vaak kon het ook nog saai worden. Zo vond ik dat hele restaurant gedeelte nou niet iets spannends en voordat we eens goed gaan knallen zitten we nog wel even in de film. Het einde, waar ik niet altijd even positief over ben bevat dan hier en daar nog wel wat bloederige scenes maar daar blijft het bij. Maar inderdaad, hoe Travolta eigenlijk al wist dat het te laat voor hem was, was erg leuk. Je zat eigenlijk meer in spanning te wachten wanneer Willis nou eens zou gaan schieten, de dialogen zijn goed en ik vond de soundtracks ook heerlijk, voornamelijk de cover van Urge Overkill 'Girl You'll Be a Woman Soon' die ik nu herhaaldelijk ook draai. Die bracht weer wat leven in de film voor mij zelf.

Maar toch, de volle vijf sterren zou ik niet snel weggeven onder deze film. Daar mistte ik toch iets voor (zoals ik al zei). Maar goed, dat dit gewoon een leuke film met een lekker sfeertje was daar twijfel ik geen moment aan. ‘Pulp Fiction’ is een film die je eens moet zien, het kan je stijl niet zijn (het was ook niet mijn favoriet) maar toch is de film iconisch, laat Tarantino zien waar hij goed in is en werpt de film veel vruchten af. Er zat voldoende spanning in om je echt te laten kijken met je mond open maar zo nu en dan werd de film iets te traag waardoor de film zijn kracht verloor, die later weer uitstekend opgepakt werd door de leuke en sterke karakters, de fantastische dialogen en iets waar de film goed in was: onvoorspelbaar zijn. Zo vond ik namelijk de laatste scene echt fantastisch. Die 154 minuten vond ik soms iets te lang, dat waren toch de momenten dat ik vond dat de film hier en daar wat kracht verloor. Maar dan toch, wanneer we langzamerhand verder gingen en de film weer meer pit kreeg dan vloog de film zo voor bij. Ach wat zeuren we dan toch nog, het was een sterke en leuke film die af en toe wat dingen mistte voor mijn gevoel maar over het algemeen heb ik me uitstekend vermaakt (en nog denk ik dat het cijfer dat ik geef iets te hoog is voor mijn gevoel, dan maar een keer herzien en kijken hoe ik er dan nog over denk).

4.5*

Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik Pulp Fiction heb gezien. Maar als ik de kans krijg een van mijn favoriete films aller tijden op het grote witte doek te mogen aanschouwen, dan laat ik dat natuurlijk niet aan me voorbijgaan. De flamboyante personages, absurde situaties, humoristische dialogen, coole soundtrack en over de top geweld dragen allemaal hun steentje bij aan de creatie van deze fictieve pulp. Eentje van de bovenste plank, welteverstaan.

De film is beslist vermakelijk maar het ontgaat me wat er nu zo super geniaal aan de film is. De film bestaat in feite uit drie verhaaltjes (het uitje met de vrouw van de baas, het geld ophalen voor de baas en het conflict tussen de bokser en de baas) en is vooral een komedie met doldwaze avonturen van de personages. Een soort running gag is het constante slap geouwehoer tussen Vincent en Jules terwijl ze hun werk als moordenaars uitoefenen.

Stond jaren op mijn lijst om eens opnieuw te zien, dus een vertoning in de bioscoop liet ik niet aan me voorbij gaan. Pulp Fiction is zo’n film die door velen op handen wordt gedragen en ik denk dat deze poster in menig studentenkamer heeft gehangen. Ondanks zijn sterke Reservoir Dogs is dit waarschijnlijk de film waar Tarantino vooral bekend mee werd bij een groot publiek. En alle elementen die je hier voorbij ziet komen, zie je nog steeds in zijn werk. Van de cast, de jaren 70 muziek, de lange dialoogscènes, het geweld dat op een komische manier wordt gebracht. En niet alleen in zijn eigen werk, zijn stijl is - zeker na Pulp Fiction - veel gekopieerd. Want wie vindt Pulp Fiction nu niet cool?

Ondanks dat de film me niet enorm is tegengevallen, is en blijft het wel een enorme zit. Tarantino weet uitstekend hoe hij langdurige scènes interessant en zelfs spannend moet maken. Het hele gedeelte bij Zed en Maynard is veruit één van de beste momenten uit de film. Dat Tarantino scènes ogenschijnlijk simpel rete-spannend kan maken, liet hij ook al zien in Inglorious Bastards, nog steeds één van zijn beste films. En ook in Pulp Fiction wordt de film sterk als de boel spannend wordt. Maar Tarantino heeft er een handje van om in élke scène lang van stof te zijn. Sommige mensen zijn juist lyrisch over al die ellenlange ‘gesprekken over niets’, maar ik vind één of twee flinke dialoogscènes over pietluttige dingen als mayonaise wel genoeg. Maar de personages ratelen maar door. Eerst Travolta en Jackson, meteen gevolgd door Travolta en Thurman, daarna Willis en een taxi-chauffeur en weer later Willis en zijn vriendin. Je bent telkens blij als er weer een beetje spanning in het geheel komt.

En zo wisselt de film langgerekte scènes af met enorm sterke sequenties. Het gesprek met Willis en zijn vriendin ging me veel te lang door, maar als hij zijn horloge gaat terughalen wordt het weer enorm interessant. In mijn herinneringen deed Tarantino ook veel bijzonders op visueel vlak, maar het viel me nu op hoe rechttoe- rechtaan hij alles eigenlijk filmt. Ja, hij gebruikt vaak opvallend lange shots tijdens dialogen, maar knipt altijd op een gegeven moment toch naar een ander shot, alsof het hem - en/of de acteur in kwestie - niet lukte om alles in één erop take te krijgen. Maar ondanks de lange shots is de cameravoering in Pulp Fiction vooral functioneel, maar een stuk minder speels dan je zou verwachten. Maar goed, die mag ook functioneel zijn, want je oog valt toch vooral op een reeks acteurs met veelal sterke optredens. Vooral knap dat tussen al die prestaties van grote namen Samuel L. Jackson met zoveel gemak de show steelt.

3,5 sterren.

Ik ben benieuwd naar je review en je uitleg, geen enkele site heeft mij tot dusver een bevredigende theorie kunnen geven namelijk, los van Tarantino zelf die aangaf dat het gewoon een lampje in een koffer was, iets om het publiek lekker over na te laten denken (wat verdomd goed lukt).

Pathe vertoont tegenwoordig regelmatig een klassieker tot mijn grote vreugd: vorig jaar genoot ik al van The Shining en 2001: a Space Oddyssey, en gisteren dus eindelijk Pulp Fiction op het witte doek gezien, en dat is toch wel een bijzondere ervaring, hoe vaak ik de film ook gezien heb. Wanneer het zo groot voor je afspeelt vallen telkens kleine details op die op een tv scherm onzichtbaar blijven: van de brallende dronken mensen in de achtergrond tijdens de dansscene, tot en met het pakje Drum-shag dat Travolta rookt, en het pakje Red Apples dat Tim Roth op tafel heeft liggen.

Die 5* sterren blijven gewoon staan, deze film is ondertussen in mijn DNA gesleten, en zal daar waarschijnlijk altijd blijven zitten.

Nu is het wachten tot Pathe The Good The Bad and The Ugly ooit weer eens gaat vertonen, mijn absolute bucketlist film voor het witte doek.

Deze film afgelopen zondag gezien in de bioscoop, ditmaal met Engelse ondertiteling. (Geeft toch leuke nieuwe inzichten)

Ondanks dat ik deze film al vele malen heb gezien komt er elke keer wel weer iets nieuws naar voren wat ik nog niet eerder zag. Zoals altijd blijven er ook weer vragen over zoals: Wat zat er in de koffer?
Wat er ook in zat, het zou mooi zijn, geeft licht en Jules zegt op een gegeven moment: 'Where is the shit', waarmee hij op de koffer doelt.
Jules heeft uiteindelijk het licht gezien (divine intervention) en stopt per direct met zijn ''werk''. Zijn collega Vincent gelooft hier niet echt in en noemt het toeval. Waarschijnlijk een dag later loopt het voor Vincent slecht af want hij Butch schiet hem neer met zijn eigen wapen.
Jules blijkt dus de juiste keuze te hebben gemaakt. Ook Ringo lijkt het licht te hebben gezien want hij loopt samen met Yolanda weg van de 'mislukte' overval.

Eigenlijk zijn alle scenes inmiddels klassiekers en Pulp Fiction stelt gelukkig nooit teleur, hoe vaak ik de film al gezien heb.

Ik kijk uit naar Once Upon A Time In Hollywood.

Wat een film! ...een van de allerbeste ooit gemaakt.

Met deze film vereeuwigd Tarantino zijn stijl en werkwijze. Elke keer weer grijpt hij terug naar de grondslagen waarop hij zijn kunst baseert, alle stereotypen en clichés die hij hanteert zijn lauter opzettelijk en vaak onmogelijk uitvergroot. De dialogen, hoe onnozel ze ook mogen zijn, versterken telkens dat ene punt wat hij knalhard maakt in de titel nl.: "Dit is Pulp Fictie".

Het is zijn handtekening vanaf nu en de blauwdruk voor al zijn films. Zoals John Waters goocheld met camp en kitsch en Spike Lee de moker der poetische gerechtigheid hanteerd, zo spuwt Tarantino zijn pulpcliches en stereotypes. Keer op keer op keer....op keer op keer op keer. Elke schrijver weet hoe moeilijk het is om cliche's en stereotypeeringen te vermijden, terwijl Tarantino volluit zich bediend van alle cliches en stereotypes die hij vinden kan en er met verve van profiteert.

En dat is wat er in de koffer zit. Zijn terugkerende thema, zijn methode zowel letterlijk als metaforisch.

In de oude drukperstechniek werden er door de centrale banken drukplaten gemaakt om geld te drukken, die gelddrukplaten vertegenwoordigen het 'licence to print money', en die drukplaten heten: Cliché of stereotype.

In de koffer zit een gestolen bankcliché waar Marcellus Wallace zelf valse biljetten mee wil drukken.

Ik vind het een overhypte film. Buiten de dingen die ik er al van wist vond ik er gewoon niet zo veel aan.

Ik vond het wel grappig dat ze het over patat met mayonaise hadden.

Well...let's not start sucking each others dick just yet.

Bijzonder film waarvan ik me altijd afvraag of ik iets mis of hij nu lichtelijk overhypt wordt. Want hoewel Quentin er voor zichzelf weer een bijzonder hommage van gemaakt zal hebben, ontgaat mij dat in ieder geval volledig. Ik moet dan ook bekennen dat ik vind dat er eigenlijk weinig gebeurt, op een paar enkele dingen na, en dat het een echte 'acteursfilm' is en vooral om dialoog draait.

De film begint met het stel dat de diner overvalt en in eerste instantie vrij hoogdravend, vooral Roth dan, een soort van businussplan lijkt te bespreken, de voors en tegens van bepaalde overvallen en dat op een vrij luidde toon, en dat terwijl ze eigenlijk gewoon een stel kruimeldieven zijn. In niet chronologische volgorde maken we vervolgens kennis met de revival van John Travolta, niet veel aanwezig maar wel de spin in het web criminele opperhoofd Wallace, Butch die een coup pleegt, het eerder genoemde kruimeldieven koppel en hoe deze partijen in de problemen geraken en elkaar tegenkomen soms met grote gevolgen. En zoals al eerder benoemd gebeurt er soms vrij weinig en hangt de film aan elkaar van de meeste rare dialogen en discussies met een paar geweldige uitspraken tot gevolg They fuckin' drown 'em in that shit maar soms sleept het voor mijn gevoel zich wat voort en kan het niet echt boeien.

De scene in het pandjeshuis is op bevreemdende wijze geniaal en bijzonder kostelijk te noemen. 'Bring out the gimp' is ronduit geniaal gespeeld met Peter Greene overtuigend als gladde sadist. De scene overigens met de overdosis is ook buitengewoon. Geweldig hoe Vega haar op de grond laat vallen al discussiërend met Lance. De scene in de woonkamer is vervolgens geniaal met een vrij lange shot waar iedereen zich mee bemoeid en het gescheld niet van de lucht is, mooiste de tweede aanwezige vrouw op de bank die alles zit te volgen alsof het een tenniswedstrijd is. Grappig overigens hoe Vega vanaf aankomst tot het eten in het restaurant zo stoned als een garnaal is, overigens bediend door een nagenoeg onherkenbare Steve Buscemi als ober Buddy Holly. De toestand waar Winston Wolf te hulp moet schieten is ook best vermakelijk. WHAT THE FUCK AM I DOIN' IN THE BACK? YOU'RE THE MOTHERFUCKER WHO SHOULD BE ON BRAIN DETAIL!

De stijl en het tijdsbeeld met de heerlijke muziek is prachtig. De niet chronologische volgorde en hoe de drie verhalen in elkaar grijpen is kunstig, de bovengenoemde scenes zijn hilarische en vooral als de spanning en emoties stijgen zijn er ronduit kostelijke dialogen, maar toch gaat het geouwehoer mij soms net wat te vaak nergens over. In dat kader vind ik dat Quentin betere films heeft. Desondanks is Pulp Fiction een vermakkelijke en soms kostelijke film met prima acteerprestaties, vooral Jackson is erg op dreef en wat heeft Willis nog een strak koppie.

Doldwaas, bizar, krankzinnig, fucked up, fun, hilarisch. Pulp Fiction in een notendop. Het is inderdaad fictionele pulp in de beste zin van het woord en pretendeert nergens iets anders te zijn. Ik heb een enorm zwak voor Inglorious Bastards, maar dit is natuurlijk Tarantino's kroonjuweel en z'n beste film in principe. Enorm leuke rollen voor Travolta, Jackson, Willis, Thurman en nog enkele anderen. Vooral Travolta speelt de beste rol van z'n carrière. Er is geen enkel deel van de film dat ik minder vind, en de 2.5 uur gaan voorbij alsof het een uur is, niet hyperbolisch bedoeld. Die scènes met Willis en de mafia baas zijn echt te gek voor woorden en echt iets waar alleen Tarantino geslaagd mee kan wegkomen; in de handen van een mindere regisseur zakken zo'n scènes helemaal in elkaar.
Ook grappig, die jarenlange discussies over wat er in de koffer zit. Helemaal niets natuurlijk, for all intents and purposes binnen de film zelf. Tarantino zal er ook wel om lachen denk ik.

5*, een monument in de filmgeschiedenis en een film die je nog niet beu wordt na 10x kijken.

Als je een lijstje zou opmaken met 'iconische films' uit de jaren '90, zou deze natuurlijk niet mogen ontbreken. Of het dan ook een goeie film is, hangt dan weer van je smaak af. Tarantino is sowieso een man met een uitgesproken filmstijl. Goed gepikt is half gewonnen, hij steekt het ook niet onder stoelen of banken dat hij zowat alles uit oude films haalt om er zijn ding mee te doen. Maar welke filmmaker doet dat niet, kun je je afvragen. Tarantino maakt knappe films, maar ik ben over het algemeen niet bepaald fan. Het ego van Tarantino schijnt nogal hard door in zijn films en het is in veel gevallen toch wat kitch en dialogen die wat gedateerd zijn of geforceerd grappig. Over het algemeen zijn ze nog wel genietbaar, maar eigenlijk zijn er maar 3 films van hem die ik echt waardeer en dat zijn Jackie Brown, The Hateful Eight en deze Pulp Fiction!

De film begint goed met leuke dialogen. Op het randje van Tarantino-filosofie misschien, maar het gaat nog. De grote troef is de aanwezigheid van Samuel L. Jackson en John Travolta die één van de beste rollen uit hun carrière spelen. De mozaïek zit op dreef met scènes die elkaar opvolgen. Ondertussen al zoveel keer geparodieerd, dat ze in het geheugen gegrift staan.

Maar dat niveau kan het niet helemaal vasthouden helaas. Het stuk met Bruce Willis is wat minder, ook al is de scène in de winkel legendarisch. Tarantino die zelf meespeelt in zijn films is nooit een goed idee. En dan begint Samuel L. Jackson nog wat religieuze praat te verkopen. Jammer, want het eerste deel is ijzersterk.

Ik erken absoluut de status van deze film. Misschien is het wat slachtoffer geworden van zijn eigen succes. En het tweede gedeelte heeft de tand des tijds minder overleefd. Omdat het eerste deel zo goed is, blijft er genoeg in het collectieve geheugen hangen. Maar misschien moeten mensen de film nog eens terug opzetten.

Zo goed in beeld gebracht, alsof het eigenlijk helemaal niks boeit! Geen wonder dat deze film een Oscar voor beste scenario heeft gewonnen. Echt een aanrader.

Wat is deze film lekker verheerlijkt.. dat mag ook wel met zo een gave soundtrack en top cast (Sam L. Jackson en Bruce Willis zijn natuurlijk geweldige acteurs maar mijn favo is toch John Travolta). Quentin Tarantino schrijft weer oneindig dialoog, dat goed wordt gespeeld door de eerder genoemde “top cast” en dat maakt de film echt. Tarantino heeft hier flink mee weten te scoren en ik verheerlijk deze film ook, en daar heb ik een verdomd goede reden voor.

Eindelijk op 4K en wat is ie mooi geworden zeg. Alsof hij gisteren is gemaakt een plaatje. Ook het geluid komt goed maar voren toe. Een prima transfer update!

De film zelf heb ik nu een aantal keren gezien. De eerste keer vond ik m niks. De laatste keer een dikke 4 sterren, maar nu toch naar 3,5 ster. Er zitten namelijk toch stukken in die best wel saai zijn. Te lang uitgerekt met net iets te lange dialogen. Het is zeker ook niet zijn beste film. Maar wel een kleine klassieker met die heerlijke Hollywood 'drive in'

Film 3,5

Beeld 4K 5,0

Geluid 5,0

Na een jaar of 15 deze klassieker nog eens een keer opnieuw bekeken en ik moet zeggen dat het ondanks een forse speelduur weer genieten was van de absurde situaties, de heerlijke dialogen en de spaarzame maar hele brute actiemomenten.

Ik hou van Tarantino zijn werk en Pulp Fiction is misschien wel zijn grootste knaller geweest. Persoonlijk vind ik het niet zijn beste, maar uiteraard wel een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Neem alleen al de cast met onder andere Travolta, Jackson, Thurman, Willis en Keitel. Ongelofelijk en ze spelen allemaal op hun best. Iedereen heeft zijn eigen belangrijke hoofdstuk in de film en in het laatste uur gooit Tarantino alle remmen los en komen de verhalen tot een heerlijk einde. Zeker van Travolta en Jackson als duo heb ik erg genoten, met hun gevit en Jackson zijn kerkelijke teksten. Dat einde ook, als ze de auto vol bloed en schedelresten schoon moeten maken is echt fantastisch. En uiteraard is er nog Bruce Willis, in zijn topjaren. Zo spijtig toch dat Bruce er na de 90's steeds minder zin in had om nog volle bak te gaan als acteur, want hij was zo cool en zo goed. Uiteraard zal men hem in deze film herinneren om de scené in de kelder van de winkel, heerlijk sadistisch.

Jammer dat de film voor mijn gevoel wat langzaam op gang komt. Bepaalde stukken duurden me gewoon te lang, zoals het etentje van Travolta en Thurman. Maar dat laatste uur maakt wel echt heel veel goed. Dat is absoluut 5 sterren niveau film. Tarantino weet bij mij met zijn scrips, rauw geweld, toffe gesprekken en pakkende muziek bijna altijd de juiste snaar te raken. Eigenlijk moet ik dit jaar eens een paar titels van hem ook opnieuw gaan bekijken, heb daar eigenlijk wel veel zin in gekregen.

4* blijven staan