Pulp Fiction (1994)

Nadat ik zag dat Pulp Fiction in de top-250 staat, wilde ik hem eens zien.

Maar ik werd wat teleurgesteld. De film is wat langdradig. Hij kon mij niet echt boeien. Ik zat steeds te kijken hoelang het nog ging duren. De film is ook aan de lange kant. Jammer. Had veel meer verwacht. 2,5*.

Topfilm van een topregisseur met topacteurs, topdialogen, een topsoundtrack, enz. Valt niet veel meer over te zeggen. Is nl. al 17 jaar oud ondertussen en ik denk dat voor de meesten wel duidelijk is hoe goed deze is.

Een film met veel humor.

Vooral geliefd om de uitgerekte dialogen, boordevol humor.

De acteurs zijn sterke karakters, met eigenaardige eigenschappen.

Of je er nou van houd of niet.

Deze film is uniek.

Teven ook 1 van de weinige films die ik meer dan 1 keer gekeken heb.

Ik kan niet maar 5 minuten kijken van deze film. Zodra hij opstaat, verdrink ik...

Ooit had ik Pulp Fiction weleens half gezien, met twee vrienden, maar de film maakte toentertijd niet echt indruk op ons, kwam rommelig over, en waarschijnlijk zaten we ook niet genoeg op te letten, zoals dat nog weleens gaat als je met vrienden bent. Halverwege moest ik naar huis, en dat was dus mijn kennismaking met deze klassieker. Geen al te beste, dus dat moest ik eens overdoen. Bij deze heb ik dat gedaan, en blijkt inderdaad dat die eerste keer totaal geen recht deed aan deze film, en dat bij deze film het einde ook vrij essentieel is (naar mijn mening). Toen ie afgelopen was, was ik erg onder de indruk, en heb ik nog een tijdje stil zitten nadenken over wat ik had gezien.

Het gebrek aan een duidelijk verhaal zat me in eerste instantie wat dwars, waarschijnlijk omdat ik dat niet heel erg gewend bent als beginnende filmkijker. Ik zocht naar een verhaal om me aan vast te houden, wat natuurlijk helemaal niet perse hoeft, en daarbij zaten er ook wel wat met elkaar verbonden verhaallijnen in, maar voor mij gevoel ging het niet echt duidelijk ergens heen en eindigde het vrij open. Maar aan de andere kant deed het einde me ook ineens begrijpen waar deze film omging, niet om het verhaal, maar om een boodschap over te brengen. En dat heeft Tarantino naar mijn mening op een geweldige manier gedaan.

Het verhaalgedeelte was namelijk het enige punt dat me dwarszat, verder is het werkelijk een briljante film. De acteurs spelen geweldig (vooral leuk als je Travolta alleen van Grease kent), stuk voor stuk, de film zit vol met geniale scenes en dialogen, en het is nog op een geweldige manier gefilmd ook. Elk punt weet me verder te overtuigen van het briljante van deze film, dus dat wordt gewoon een hele mooie 4,5*.

Heb de film nog eens opnieuw bekeken, dit maal op blu-ray.

Ik blijf bij mijn eerdere commentaar, met als toevoeging dat de soundtrack van deze film, net als in al Tarantino's filmen, steengoed is.

De Kill Bill-filmen blijven zijn hoogtepunten, samen met het inmiddels verschenen Inglourious Basterds.

Damn, Pulp Fiction lijkt iedere kijkbeurt beter te worden. Volgens mij verhoog ik mijn stem nu al voor de derde keer. Wat een meesterlijke film is het toch! Onbegrijpelijk dat me dat de eerste keer niet op viel. Tarantino is absoluut een van de grootsten!

De cast is abnormaal en echt buiten alle proporties. Waarbij de show gestolen wordt door de mannen in de twee hoofdrollen, Travolta en Jackson. De fantastische dialoog over de voetmassage is al steengoed, de scene's met het opruimen van Marvin zijn hersenpan zo mogelijk nog beter. Het meesterlijke script doet de personages in de meest achterlijke situtaties belanden zoals bijvoorbeeld de kelderscene's met Marsellus en natuurlijk de scene's met Mr. Wolf, die problemen oplost. Heerlijk! Naast de eerder genoemde acteurs zijn ook Willis en Thurman, met totaal andere rol dan haar rol als The Bride in Kill Bill, het vermelden waard. Beide meer dan uitstekend.

En als de soundtracks dan nog ook nog eens weergeloos zijn met onder andere Son of a Preacher Man en Girl You'll Be a Woman Soon kan de film natuurlijk gewoon niet meer stuk.

Een echte Tarantino qua dialogen en muziek, niet qua geweld. Maar dat doet niets af aan de genialiteit. Kleine details (zoals in de openingsscene waarin je op de achtergrond de conversatie kan horen tussen Vincent en Jules die ze in de eindscene voeren en waarin je Vega naar de wc ziet lopen in een shot) maken de film ook nog is rijp voor meerdere herzieningen. Er zitten zoveel verwijzingen en details in Pulp Fiction dat je je ogen uit blijft kijken. Ondanks de lange speelduur vliegt de film voorbij.

4,5*

Briljant, wat een gave dialogen. Perfecte casting, bizar verhaal en geweldige soundtrack. Kortom een must see Meesterwerk. QT's beste film ever.

Dit blijft toch Tarantino's beste, jammer dat het hierna per film minder werd. Ik weet nog hoe ik onder de indruk was toen ik deze film voor het eerst zag. De muziek, de dialogen, de vreemde wendingen. Ik denk dat de beste beschrijving van deze film van Hans Teeuwen is, die opmerkte dat de truc die hier de hele tijd toegepast wordt is dat filmchliché op filmcliché wordt gestapeld, waardoor het aanvoelt alsof je in een auto zit die flink overhelt in een bocht, en dan ineens wordt het stuur omgegooid omdat er iets totaal onverwachts gebeurt. Genoeg van dat soort scenes aan te wijzen. Daarnaast blijft het slappe geouwehoer over mayonaise en voetmassages afgewisseld door een schietpartij opmerkelijk en vermakelijk. Dat laatste valt ook te zeggen over diverse oneliners die behoorlijk memorabel zijn. Ik ken er in ieder geval genoeg uit mijn hoofd.

De film zit vol met coole personages. Niet eens het coolste personages, maar ik blijf het geniaal vinden dat Travolta is gecast, en dat hij ook nog eens met z'n dikke reet moet gaan dansen. Heerlijk ironisch met zijn dansfilms toen hij nog jong was.in het achterhoofd. Ook aardige rol van Tarantino zelf. Opmerkelijk, mans acteerprestaties lijken net zo hard achteruit te gaan als zijn films, maar hier doet hij het prima als toch enigszins sukkelachtig persoon. Maar de coolste rol is toch (zij het nipt omdat de rest niet veel onderdoet) van Samuel L. Jackson. De man blijft toch altijd een imponerende uitstraling hebben.

Ik noemde het al even, maar ook de soundtrack is bijzonder. Ik zou niet snel dit soort muziek op zetten, maar wel erg bepalend voor de sfeer op een zeer positieve wijze. En ook vaak gewoon erg vet, alleen al de openingsliedjes. Ook hier opmerkelijk dat de soundtracks bij latere films alleen maar nietszeggender lijken te worden.

Uiteindelijk is de film miet helemaal perfect, want enigszins aan de lange kant, en er zitten ook wel wat saaiere gedeelten in, met name de scène van Bruce Willis met z'n Franse vrouwtje. Daarom niet het maximum. 4,5*.

Je haalt de woorden uit mijn mond. Volledig onnodig om nu nog een persoonlijke recensie te schrijven. Maar los daar van, het is en blijft een erg leuke, interessante film. Daar hoef ik zeker niet over te twijfelen.

Inmiddels al weer vierde herziening en het wordt steeds duidelijker om te beoordelen wat nu gedeeltelijk 'jeugdsentiment' is en welke scènes er nu écht toe doen. De film is uniek, dat staat buiten kijf, maar heeft ook enkele mindere kanten.

De openingsscène zuigt je als het ware in de film, en de dialogen over Europa (en Amsterdam specifiek) zijn denk ik voor de Nederlandse kijker een aantrekkelijk begin. Dialogen blijven rollen, de een nog beter dan de ander, waarbij de Nederlandse ondertiteling eigenlijk een heleboel mist aan finesse die Tarantino er wel in verwerkt. Een Tarantino waar ik overigens geen directe fan van ben.

De opbouw van de film is heerlijk en inderdaad het best te typeren als een soort van 'circulair narratief'. Het is ook lastig om aan te geven waar de film 'over gaat', want er zijn meerdere hoofdrolspelers en net zo veel verhaallijnen. Allen perfect ingeleid en met de bijbehorende scherpe dialogen, werkelijk perfecte soundtrack en vernieuwende, verrassende wendingen.

Minpunt is en blijft de lange speelduur. Sommige gedeeltes van de a-chronologische structuur hebben weinig toegevoegde (humoristische of verhaaltechnische) waarde, maar de kijker wordt desalniettemin wel beloond voor het lange wachten. De scène met Zed is ronduit legendarisch.

Pulp Fiction is vooral zwarte komedie, gepaard met wat agressieve, héél coole, noten, die eigenlijk voor iedereen geschikt is. Zeg maar, een Shawshank Redemption voor de wat ziekere, cynischere kant van de menselijke geest.

Dit was 1 ''motherfucker' goede film. Een film die al een tijdje in mijn ''motherfucker'' download lijstje stond maar nog nooit echt opgezet.

Hiermee opende, valt gelijk op hoeveel ze vloeken en roken. Als je telkens een sigaret op zou steken als hun een sigaret lieten zien, dan had je nu longkanker.
De dans scene die was wel herkenbaar, en vaak ook nagedaan, verder kwam niks mij al bekend over.
Verhaal technisch is het deze film opgebouwd in hoofdstukken. Die los van elkaar plaatsvinden. En pas aan het einde van de film komt de logica.. Op de bokser na dan, want wat zijn invloed was, ik heb geen idee.
De acteurs zetten een hele mooie rol neer. Vooral John Travolta en Uma Thurman deden het erg goed. Maar de bijrol van de regisseur, Tarantino.... Een cameo is leuk, maar een bijrol word al snel net 'te'.
De film voelt, ondanks de hoeveelheid actie, erg lang aan. Had korter gemogen.

Persoonlijk vond ik de nummer 5 notering aan de hoge kant. Maar eerlijk is eerlijk, wel een goede film.

Tja, allemaal leuke personages en natuurlijk veel geweld. Alles wat ik verwacht komt ook in deze film uit. Humor, geweld en grappige personages, en dus heb ik me wel, ondanks de lange speelduur, geen moment verveelt. De 2 en een half uur vliegen werkelijk om.

De Verhaalontwikkeling is zeer slecht, en heeft zeer lang meeslepende scènes die niets aan het verhaal toevoegen. De niet-lineaire en voorziende tijd volgorde van de scènes riekt naar een poging om het gebrek aan samenhang in plot en karakterontwikkeling te verhullen. De film lijkt als verschillende afleveringen van een TV-serie door elkaar geworpen.

Sommige scenes, hebben het ongemakkelijk gevoel van creatieve wanhoop.

De acteurs doen het naar behoren met de onzinnige rotzooi waar zij mee moesten werken.

Het duidelijk gebrek aan een coherente perceel, de halfbakken verhaal lijnen, het ontbreken van karakterisering en onjuist gebruik van de muziek, maken deze film een goed voorbeeld van slecht Cinema!

Onbegrijpelijk idd dat deze film zo goed is aangeschreven...

Kinderschets, wat als een meesterwerk wordt beschouwd..

De gouden tijden van Tarantino. Toen-ie de meest geniale dingen zowel op papier als op beeld kreeg. En uit de speakers, want een soundtrackje als deze gaat er hier op z'n tijd wel in. De surf rock is meteen raak en daarna is het met enige regelmaat een stuwende factor onder een film die voor een groot deel opgaat aan, laten we zeggen, off topic geleuter en gedoe. Het rock 'n' roll dansje is hoe dan ook kostelijk.

Een brullende Jackson is vaak vermakelijk, hier is hij zelfs in topvorm. Wanneer de Big Kahuna Burger ter sprake komt, hang je aan zijn lippen. Karakterintroducties waarmee de film voortvarend uit de startblokken komt, maar het risico van deze aanpak is wel dat wanneer het even niet zo cool is, zo'n film snel dichtslibt. Kind van de rekening is Willis. Zodra hij nadrukkelijk aan bod komt, gaat het een tijdje sukkelen.

De draad wordt pas weer opgepikt in z'n appartementje, waar het van gortdroog (gewéldig hoe Vega aan zijn einde komt) naar van de pot gerukte momentjes en weer terug gaat. En dan moet een onberispelijke Keitel nog aanschuiven. Komedie op z'n zwartst, een pastiche of wat dan ook, ook zonder te weten wat er in het koffertje zit, blijft Pulp Fiction bijzonder genietbare cinema met een eigen(gereide) stempel.

Samuel en John eerste klas als hoofdrolspelers. Het samenkomen van de verhaallijnen vind ik geniaal.

Natuurlijk een meesterwerk van Tarantino!

´The one that says Bad Motherfucker´

Pulp Fiction, deze moest ik ook gezien hebben. Nr. 5 in de top 250 staat ie vast niet voor niets.
Ik had niet verwacht dat dit een film zou zijn die me lag, maar wilde deze toch graag een kans geven.
Achteraf gezien is dat een goede keuze geweest, want het regent toch wel heerlijke quotes in deze film. Het acteerwerk is erg goed, en sommige scenes zijn meesterlijk.
Desondanks vind ik Pulp Fiction lang niet de gehele speelduur even boeiend.
Mijn score komt voort uit delen van de film die ik briljant vond.
De beginscenes met eerst het restaurant, en daarna de eliminatie van Brett zijn geweldig, maar daarna is er een minder middenstuk, waarna het einde ( vanaf de ´Bonnie case´ ) weer fenomenaal is.
Waarom? het karakter Bruce Willis vind ik weinig interessant. Het gedoe rond het horloge is wat oninteressant en dient alleen maar tot het ontmoeten van Vincent en Marsellus. Zijn vrouw Fabienne vind ik ook redelijk vervelend.
De scenes met Uma Thurman waren het ook net niet voor mij ( ze acteerde mijns inziens net iets over de top )en het constante betrekken van drugs bij deze scenes maakte me ook niet echt warm.
Nee, het waren de misdaadscenes, en de fijne quotes/humor die het ´em deden.
Zo is daar de geweldige afrekening in de muziekwinkel en de restaurantoverval, en natuurlijk het opruimen van de dooie in de auto. Brain detail, wat een heerlijk woord
Jackson steelt in deze scenes de show; Travolta is niet helemaal mijn type.
Plus en minpunten afwegend is dit toch wel een film die me zal bijblijven, en ook wel een die voor herziening vatbaar is. Zo goed als ie hier op MM staat aangeschreven vond ik em slechts bij vlagen, maar dat is een kwestie van smaak.
Deze was desondanks zeer het kijken waard.
Dik 4*

Pulp Fiction, deze film moest ik gezien hebben. Had zoveel gehoord over deze film! Naderhand ben ik iedereen gaan bedanken die me getipt had op Pulp Fiction, het is nu mijn favoriete film.

Ik kan geen genoeg krijgen van deze film, al kijk ik Pulp Fiction een miljoen keer. Het acteerwerk is super, van Travolta tot Willis, ze blinken allemaal uit.

Naast een topfilm van een topregisseur, is de poster ook legendarisch. De vrouw die met een sigaret stout in de camera kijkt, met een pistool ervoor, liggend in een kamer, met donker aan de zijkant, is een prachtige poster. Beter kon niet.

Alles aan deze film klopt, werkelijk alles. Dit is de beste film die ooit is gemaakt! Stijlvol, origineel met de door elkaar lopende verhaallijnen, unieke film.

In mijn ogen de beste film ooit, daarom ook de volle vijf sterren. Geweldige film, fantastisch scenario, overweldigend acteerwerk en prachtig vormgegeven.

Nummer 5 op dit moment in DE LIJST. En toch kan ik er na een aantal keren kijken nog steeds niet heel blij van worden. What's wrong with me?

Ten eerste is het 'probleem' waarschijnlijk het genre. Ik ben niet zo van de misdaad, tenzij het heel goed wordt gebracht. Misschien. Nu kan je met deze regisseur ervan opaan dat dit wel goedkomt. Maar toch.
Het maakt niet uit of ik hem nu vroeg op de avond kijk of wat later. Ik kan mijn aandacht nooit zo goed bij het begin houden. Mijn gedachten dwalen dan altijd af naar dingen die ik nog moet doen, ofzo. Of anders vallen mijn ogen half dicht. Blijkbaar vind ik het allemaal niet zo boeiend wat er daar gebeurd. Maar de scenes lopen wel prettig door en de conversaties klinken wel gemakkelijk. Te gemakkelijk? De soundtrack klinkt wel prima. Voor Girl, You'll Be a Woman Soon komt mijn aandacht altijd weer terug.
Vinden we deze film soms allemaal leuk omdat Amsterdam en Nederland veelvuldig genoemd worden?

De tweede helft doet het een stukje beter bij mij. Het niet al te snuggere vriendinnetje van Willis werkt me op mijn lachspieren. Die situatie in de kelder is opmerkelijk te noemen en Willis die steeds een ander wapen van plank pakt is ook prima gedaan.
Ook het puinruimen met karakter Wolf en Tarantino zorgt voor een glimlach hier. Als laatst worden de touwtjes mooi aan elkaar geknoopt.

Over het acteren kan ik kort zijn: de sterretjes doen het hier prima. De niet-sterretjes ook. Maar het niveau van acteren doet niets af aan mijn enigszins onverschillige houding tegenover deze film.

3*

Tarantino's beste film.

Voor het eerst in een jaar of tien weer een keer gezien. Eigenlijk niets meer of minder dan een feest van herkenning, maar ook wel wat schrijnend in hoeveel minder de erop volgende films van Tarantino bleken te zijn. Wellicht is het een ode aan deze film dat de man zo'n trouwe schare fans heeft opgebouwd die al zijn latere werk ook geweldig vinden.

Eigenlijk alles klopt, de soundtrack, het verhaal, de dialogen, de structuur, de acteurs - allemaal top. De cinematografie had wat spannender kunnen zijn wellicht, maar daar is dit misschien ook de film niet echt voor. Doet in ieder geval niet af aan het kijkplezier.

wat een ge-wel-dige film!! hoe al die aparte verhaaltjes tot leven komen en uiteindelijk bij elkaar komen grandioos vooral dat stukje als zij een snuif heroine neemt en hij een naald in haar borst zet geweldig

Ontgoocheling troef!

Ik begrijp niet wat men in zo'n prent kan zien en dan nog op 5 belanden in de top250.

Gewoon onbegrijpelijk.

Absurde dialogen die me de oren uit komen. Zeker geen aanrader.

Als je het voor de namen en gezichten doet, neem gewoon wat foto's dan verlies je echt geen 2,5 uur.

1,5 punten is nog teveel. Gewoon: inhoudsloos bloed, zweet en tranen. Sorry voor deze film die 20 jaar oud is.

In deze film is zo goed de absurdheid te zien van het menselijk bestaan. Who's right en who's wrong? Je wordt totaal op het verkeerde been gezet. Het relativeert het idee dat de bad guy alleen iemand anders kan zijn dan jijzelf. Heerlijke dialogen. Staat in mijn top 5.

Wat een absurde maar goede film. Het geweld is behoorlijk hard, maar wel op zo'n manier dat het iets aan de kaak stelt. Zoals ik hier al heb gelezen heb je geen idee meer wie nou goed of kwaad is en gebeuren er heel veel dingen die je totaal niet aan ziet komen. De dialogen vond ik echt zeer tof en de manier hoe de losse verhaallijnen bij elkaar komen ook erg goed. Toch is het voor mij niet één van de beste films die ik ooit heb gezien. Zeker wel een zeer goede film van Tarantino, daar valt voor mij niet over te twisten. Twijfel een beetje tussen 4* en 4.5*, dus laten we het op een hoge 4* houden.

Pulp Fiction bestaat uit een proloog, vier kortfilms en een epiloog. De chronologische volgorde van de kortfilms is 1-4-2-3. De proloog en de epiloog vinden tegelijk plaats tussen 4 en 2. Eén hulpmiddel om deze puzzel op te lossen zijn de belachelijke T-shirts die Vince en Jules dragen op het einde van kortfilm 4, tijdens de epiloog en in het begin van kortfilm 2. In kortfilm 3 sterft Vince, dus moet die chronologisch het laatste komen.

De proloog en de epiloog tonen dezelfde gebeurtenis vanuit een verschillend standpunt. Toch roept Honey Bunny niet tweemaal exact hetzelfde. Dat zou bewust gedaan zijn. Wanneer twee mensen dezelfde herinnering navertellen, zullen ze ook niet exact hetzelfde vertellen. Ook het einde van 1 en het begin van 4 zijn dezelfde gebeurtenis vanuit een verschillend standpunt. Er blijkt nog een handlanger van Brett in de badkamer te zitten.

Waarom gebruikt Tarantino deze niet-chronologische vertelstijl, afgezien van het puzzelplezier? Het mooie is dat je bepaalde zaken pas met vertraging gaat begrijpen. Wanneer Vince doodgeschoten wordt in kortfilm 3, vraag je je af waarom Jules er niet bij is. In kortfilm 4 krijg je te zien dat hij zijn leven gebeterd heeft en gestopt is als huurmoordenaar.

De titel verwijst naar tijdschriften en boeken die vroeger op goedkoop papier gedrukt werden. Daarin stonden verhalen waarvan niet verwacht werd dat ze de tand des tijds zouden doorstaan. De film zit vol verwijzingen naar dit soort lectuur. Vince leest een Modesty Blaise-verhaal op het toilet, over een heldhaftige spionne. Vince noemt Butch Pahooka, naar Joe Pahooka, een bokser in een oude stripreeks. Ook naar oude tv-series en films (samuraifilms, spaghettiwesterns...) wordt volop verwezen. Fonzie (hij is cool) is een personage uit Happy Days. Buddy Holly (Steve Buscemi) vraagt Mia of ze haar milkshake "Martin and Lewis of Amos and Andy" wil, verwijzend naar een blank en zwart komisch duo uit de jaren '50, dus vanille of chocolade? Het grappige is dat Mia hem meteen begrijpt. Haar pilootaflevering van Fox Force Five kunnen we als moderne pulp beschouwen.

Vince lijkt zich in een van die oude pulpverhalen te wanen. Hij springt met vuurwapens om alsof ze speelgoed zijn, met alle gevolgen van dien.

Het verhaal van Butch volgt het patroontje "de bedrieger bedrogen". Marsellus wil de bookmakers oplichten, maar Butch is hem te slim af. Butch' eergevoel verplicht hem wel om Marsellus uit de handen van zijn verkrachters te redden. Zed en co zijn de enige waarlijk onsympathieke figuren. De anderen zijn weliswaar bandieten en drugverslaafden, maar het zijn toffe bandieten en drugverslaafden. Zed verdient het om middeleeuws gefolterd te worden.

Het geweld en het grove taalgebruik zijn niet echt shockerend. Het is een beetje als geweld in stripverhalen. Marsellus noemt zijn blanke handlangers n****. Gook is een racistisch scheldwoord voor een Aziaat. Cooties is een fictieve besmettelijke ziekte die je op kunt lopen als je aangetikt wordt in een kinderspelletje.

Sommige gebeurtenissen worden niet getoond, maar moet je zelf beredeneren, zoals de boksmatch. Na zijn aanvaring met Vince in de bar maak Butch met zijn sleutels een kras in Vince' Malibu (to key a car). Bepaalde zaken worden aan de verbeelding van de kijker overgelaten: het gezicht van Bonnie, het verdere lot van Jules, het huwelijksleven van Marsellus en Mia. Is ze met hem getrouwd voor het geld of valt ze op dominante, criminele dikzakken? En wat zit er in het mysterieuze koffertje met cijfercode 666? Het is een klassieke macguffin. We krijgen enkel een oranje schijn te zien.

Speciale camerastandpunten hebben een functie. Kikkerperspectief doet een dreigende Samuel L. Jackson groter lijken, net als Captain Koons (Christopher Walken), die we door de ogen van de kleine Butch zien. Onstabiele camerabewegingen geven het effect van druggebruik weer.

Ook de anachronistische muziek getuigt van een voorliefde voor entertainment van vroeger: surfrock, een cover an Neil Diamond, een Ricky Nelson-imitatie...

Aardige film. De mythische hoogte van de film heb ik niet herkend, maar het was wel aardig om een keertje gezien te hebben. Tegen de lange duur keek ik wel op, maar de tijd vliegt met deze film zo voorbij. Uma Thurman zie ik graag acteren, en van Tarantino heb ik al een aantal goede films gezien (Kill Bill 1, Sin City, Inglourious Basterds...). Qua stijl is dit toch wel een voorloper op die films. De vertelstijl in hoofdstukken deed me erg aan Sin City denken, die film vind ik wel (zowel inhoudelijk als visueel) een stuk sterker dan deze.

Voor mij was het deel met Thurman en Travolta toch wel het leukste en het beste. Ook het einde was leuk, de rest van de film vond ik toch wel redelijk doorsnee binnen het genre, deed soms qua humor ook aan Snatch denken. Vind het trouwens vreemd dat deze film niet ook als komedie aangemerkt wordt, want het zit vol met droge en zwarte humor. 3*

"It's the one that says Bad Motherfucker."

Mijn eerste film van Quentin Tarantino. Met die belachelijk hoge waardering moest het er toch wel een keer van komen. Totaal niet wat ik had verwacht, en eerlijk gezegd begrijp ik de hoge waardering ook niet volledig.

Met het acteerwerk is niets mis, allemaal toppers. Samuel L. Jackson deed het erg goed met z'n kleurrijke taalgebruik (voor de mensen die de score bij houden, 265 'fuck's) en ook Travolta en Willis waren niet slecht. Uma Thurman, Harvey Keitel en Christopher Walken deden het ook allemaal prima. Tarantino zelf zat er ook in en deed het best redelijk. Met zo'n cast is het ook niet gek dat 5 miljoen van de 8 miljoen aan het acteerwerk werd besteed.

De film is eigenlijk een proloog, vier korte films en een epiloog en word niet in chronologische volgorde verteld, wat op het begin en het einde na een beetje vervelend was. Door de titel zou je verwachten dat het een horrorverhaal zou worden (tenminste, ik denk bij pulp en een lekker gore kitscherige horror-film) maar het werd een mix van unieke doodgewone crime-verhalen.

In de film komen erg lage, compleet irrelevante conversaties voor. Ik vond dat zelf wel geinig, dat is immers in het echte leven ook zo, maar ik kan me goed voorstellen dat je er helemaal gek van word. Wat mij nogal stoorde was het gebrek aan soundtrack, een film word erg saai zonder muziek. Alleen als er in de film muziek te horen is horen we wat (op het einde en de openingstitels na, hoewel dat op een radio geweest kon zijn). Hoewel het in sommige scènes prima werkt vond ik het erg vermoeiend om aan te zien. Het omgedraaide, lange stukken van muziek waarin niet gesproken word is wat mij betreft beter, kijk maar naar 2001: A Space Odyssee (die film was trouwens ook behoorlijk langdradig).

De cinematografie was uitstekend. Mooi opgenomen, op ouderwetse film als mijn ogen me niet bedriegen. Alleen waren er af en toe een aantal vreemde camerahoeken maar verder was het een plaatje.

De special effects en gore (jap) waren prima. Al had ik van een film die bekend staat als gewelddadig wel wat meer spetterend bloed verwacht, maar dat geeft op zich niet natuurlijk. Er zaten een paar absurd gewelddadige stukken in maar over het algemeen vond ik het wel mee vallen. Kijkwijzer kan die 16+ makkelijk in 12+ veranderen. De scènes die zich in een auto afspelen lijken zo uit de jaren '60 te zijn gekomen, grappig gedaan, maar had beter gekund.

Al met al is het toch wel echt een absurde film. Ik zou deze ook vooral niet voor je vermaak gaan kijken, want het is enorm vermoeiend, je gaat een lange twee-en-een-halve uur tegemoet. Ik zou hem nooit op de nummer 5 van de top 250 hebben geplaatst maar het is toch wel echt een vette film. Soms word het me een beetje te bizar maar kwalitatief is het een top film. Erg goed om een keer gezien te hebben maar een herziening zit er voorlopig nog niet in. Geinige poster ook.

Grappig feitje achteraf: Voor de gene die goed heeft opgelet maakt Tarantino vaak verwijzingen naar ons mooie landje. Er word veel over Amsterdam gesproken in associatie met drugs (wat flauw stereotype weer, maar ja), Willis noemt z'n vriendin Tulpje en Tarantino schreef het script in een coffeeshop in Amsterdam...

Ik ga nu toch mijn stem naar boven gooien. Ik had hier voorheen 4*, en dat gaat omhoog naar 5*. Ik zei in het verleden dat ik de acteerprestatie van Willis wat minder vond. Ik snap niet wat mij bezielde, vond hem erg sterk spelen nu achteraf gezien. Op de een of andere manier is deze film stukke beter geworden na het meermaals herzien er van. Heeft er misschien ergens wel mee te maken dat ik zelf volwassener geworden ben en dat mijn smaak is veranderd. Dit is zeker een meesterwerk.

Natuurlijk een iconische film. Acteerwerk, regie, allemaal te gek. Maar voor mij komt de echte ervaring pas aan het eind.

De titel is natuurlijk niet voor niets Pulp Fiction. De film is weliswaar geen letterlijke pulp, maar gebruikt vaak de elementen van pulp - platte, nietszeggende verhaaltjes die nergens over gaan - om een soort van atmosfeer te scheppen. Met dat idee, dat de pulp een soort inspirerende factor is, in het achterhoofd, is de kijkervaring van deze film, althans voor mij, heel anders.

Het verhaal is in deze film volgens mij niet zo heel erg belangrijk. De verhaallijnen zijn niet erg verheffend. Alles is goed gepresenteerd, goed geschreven, consistent en er zitten hier en daar onverwachte, goed bedachte, grappige momenten, zoals Marvin die in het gezicht geschoten wordt maar om werkelijk te spreken van inspirerende, diepgaande intriges, nee.

Dat is, denk ik, ook niet de bedoeling geweest. Het zijn simpele verhaaltjes, bewust zo gehouden, op een zeer vaardige wijze gepresenteerd, zodat de film op eerste blik voor sommigen misschien een hersenloze crimethriller lijkt, maar uiteindelijk iets heel kunstigs blijkt te hebben. Dit is met enige fantasie wel te vergelijken met pop-art kunstenaars, die elementen uit de popcultuur zonder bijzondere inhoud in een ander frame, in een ander licht plaatsen. Dat plaatst deze film niet alleen boven andere crime/comedy/thrillers, maar eigenlijk in een heel andere categorie.

Dat maakt deze film ook zo succesvol; je kunt er een enorm kunstwerk van maken, of je kunt hem zien als simpelweg een amuserende, soms komische, spannende misdaadfilm. Is een van de twee visies beter dan de andere? Ik denk van niet.

Toch komt, zoals ik al heb gezegd, de ultieme ervaring pas aan het eind. Aan het eind ontstijgt de film namelijk werkelijk alle pulp en maken we een karakterontwikkeling mee van Jules, van een simpele hitman die zonder morren doet wat hem gezegd wordt, naar een "verlicht" persoon die zijn eigen innerlijke stem zoekt. Natuurlijk waren er van tevoren al genoeg momenten waarop Tarantino laat zien dat hij veel, veel beter kan dan werkelijke pulp - de film is daarom ook niet letterlijk pulp - maar dit is een van de meest ingrijpende momenten, waarop Jules niet alleen zijn eigen leven omgooit, maar (waarschijnlijk) ook het leven van Pumpkin en Honeybunny, de overvallers. Deze gebeurtenis is misschien niet de meest memorabele scene, hij bevat immers geen gevatte oneliners, grappige citaten, bijzondere of onverwachte twists, maar het is voor mij, tenminste bij het kijken van de film, wel de meest krachtige. Het beeld van de twee gangsters die daarna het restaurant uitlopen, met de surfrock op de achtergrond, geeft die laatste momenten iets magisch, waardoor je de film afsluit met het gevoel iets groots te hebben meegemaakt.