Vozvrashchenie (2003)

Moeilijk te beoordelen : 3,5 of 4 sterren. Spijtig dat het een drama is. Ik had liever een happy-end gezien met een verzoening tussen de 2 zonen en de vader, maar ja.
Eigenaardig, een paar dagen geleden had ik nr.56 opgeschreven en nu staat ie al op plaats 49, zo'n verschuiving in die top250.

Zo zie ik het: de vader probeert na zijn lange afwezigheid zijn zoons op een geforceerde manier levenslessen bij te brengen. Een soort versnelde opvoeding in drie dagen, zeg maar. Met alle goede bedoelingen (denk ik) vergeet hij een band op te bouwen, en gewoon een liefhebbende vader te zijn. Vooral bij de jongste werkt dat dus niet.

Erg mooie film met prachtige schelle grimmige beelden. Je voelt hoe de spanning tussen de zonen en hun vader oploopt en hoe ook andrej uiteindelijk zijn enthousiasme voor zijn vader verliest. De film eindigt in een prachtige climax (de ruzie tussen vader en zonen na de boottrip) waarna gelijk een anticlimax (de plotselinge dood van de vader) volgt. Mooie scènes, mooie beelden, de film kon me niet helemaal raken maar toch geef ik hem

4 sterren.

gister herzien en denk dat dit tot nu toe de beste film is die ik tot nu toe ooit gezien heb...! en dat is zeer zeldzaam zeker omdat hij bij mij het legendarische amores perros van de nr 1 gekickt heeft

Iedereen heeft het maar over schitterende shots en camerawerk, ik zag het niet zo. Zag er nogal gewoontjes uit.

De beginscene zag er toch wel mooi uit?

Zeker. Sowieso het beste stuk in de film naar mijn mening.

Kun je je dan helemaal niets voorstellen bij zijn gedrag?Dat afdoen als een 'irritant' mannetje (wat je bijna impliciet doet) vind ik erg kortzichtig.

Wat een ongelovelijk sterke film met een briljant script, er zat geen enkele zwakke scene in.

Vanaf de eerste seconde zat ik al helemaal in de film en het einde is ook ijzersterk, daar kan Hollywood met zijn aaneengeknopen eindjes nog een puntje aan zuigen.

Visueel is de film trouwens ook prachtig, de acteerprestaties zijn naturel en zeer goed.

De regie is briljant, die weet keer op keer de juiste sfeer weer te geven.

Ik vond de vader zeer charismatisch, een soort van Russische George Clooney en de kleinste zoon had wel wat weg van dat kind uit 'The Sixth Sence'.

Kortom, een meesterwerk.

Deze wil ik gauw in mijn collectie hebben zodat ik hem gauw nog een keer kan aanschouwen.

Hij werkte mij anders ook aardig op de zenuwen (volgens mij was dat ook zo de bedoeling) maar ik kan mezelf echt niet in zo iemand plaatsen. Oke ik snap hem voor een deel wel maar ik had toch wel gehoopt dat hij op het einde een beetje zou bijdraaien maar nee.
Wel moet ik stiekem wel bekennen dat door zijn koppige karakter de film mij toch enigzins geraakt heeft. Bedoel de beslissende scene op de uitkijktoren. Tjongejonge dan wil je dat jongetje er toch afknuppelen maar nee uitgerekend de vader. De film laat je ook met veel vraagteken achter op het einde. Tja niet helemaal bevredigend maar wel mooi.

Ik ga maar voor de veilige 4

Bizarre film. Mooie sfeer neergezet, maar op een of andere manier boeide het niet echt. Het was vreemd dat de vader de signalen van zijn zonen niet oppikte dat zijn aanpak totaal niet werkte. Daardoor kwam het nogal wereldvreemd over. Verder is het een bijzonder trage film. Ik vraag me verder af wat de toegevoegde waarde was van die kist die hij heeft opgegraven, daar wordt verder niets mee gedaan.

Hartverscheurend drama met een geweldige sfeer. Ook kan ik het erg waarderen dat er ee aantal dingen zijn waar de kijker nooit achter komt. waar was pa al die tijd? wat zat er in dat kistje? etc.

Al met al geef ik deze film 4*

Ik kan me er wel iets bij voorstellen maar als hij bijvoorbeeld zijn soep laat staan denk ik meer iets 'Jezus, doe niet zo moeilijk eten je soep nou op' terwijl jij misschien denkt: 'Wat mooi, hij eet zijn soep niet mooi, dit laat echt zijn karakter zien'.

Ik denk niet "wat mooi", maar ik kan het me wel heel goed inbeelden. Een jongen, zeker op zijn leeftijd, die zijn gevoelens niet goed kan uiten maar het toch probeert.

Tuurlijk is het kinderachtig, maar het is ook een kind En ik vind dit soort uitdagingen, machtspelletjes wel interessant.

Ben het hier helemaal mee eens!

Trouwens, toen ze hun vader terugsleepten en de oudste zoon tegen zijn broertje zei dat hij om een bijl moest, dacht ik even dat hij hem in stukjes wilde hakken..

Prachtig hoe de film van alles suggereert over spannende ontwikkelingen, diep bewaarde geheimen en de verborgen herkomst van de vader. Je kunt de wildste achtergrondverhalen bedenken. En dat terwijl alles uiteindelijk heel simpel uit te leggen valt, bijvoorbeeld: De vader en moeder zijn boos uit elkaar gegaan en moeder heeft de opvoeding op zich genomen en nooit meer over vader gepraat. Ivan blijkt moeilijk opvoedbaar; hij is negatief, initiatiefloos en zelfs tegenwerkend en een moederskind. Na het incident op de pier belt moeder ten einde raad vader met de vraag of hij haar zoons wat volwassenheid en zelfstandigheid kan bijbrengen. Hij neemt ze mee naar het eiland waar hij vroeger door zijn vader is naartoe is genomen (of heeft gewoond in dat vervallen huisje, want hij zegt dat hij vroeger te veel vis heeft gegeten). Als hij telefonisch verneemt dat de boot die hij wilde huren al verhuurd is zet hij zijn kinderen op de bus naar huis, maar omdat ze zeer teleurgesteld reageren, gokt hij erop ergens een motor te kunnen kopen en een oude boot zeewaardig te maken. Eenmaal op het eiland graaft hij een doos met oude jeugdherinneringen op die hij daar toen hij er met zijn vader was heeft begraven.
Uiteindelijk is dit een film over opvoeden, Ivan die positiever moet worden en Andrej die zelfstandiger moet worden. Daarom krijgt Andrej ook slaag; niet omdat hij te laat is, maar omdat hij niet tegen zijn broertje in gaat als die een negatief idee krijgt tijdens het vissen. Je kunt zeggen dat de dood van de vader uiteindelijk de enige manier blijkt om ze op te voeden, maar ik denk dat vader al een heel eind op de goede weg was.

99% emotie, 1 % verhaal. vooral het convflict vader - jongste zoontje wordt schitterend ontwikkeld.

Tot zover het boeiende

De techniek (het leek wel cinemascope) vond ik abominabel.

Of was het de bedoeling? Inderdaad de kleuren van het meer en de omgeving vloeiden soms heel mooi samen - maar kand dat nu niet met wat modernere middelen?

Complimenten voor de muzikale ondersteuning. Schaars - maar daar hou ik van. Weet iemand waar dat traditionele nummer tijdens de foto's aan het slot vandaan komt?

een 3

Ik ben blij dat de film het zo weinig mogelijk expliciet heeft gemaakt. Met jouw verklaring zou ik de film minstens 1.5 punt lager waarderen
Dat is het mooie van eigen interpretaties.

hoe kom je erbij dat hij initiatiefloos zou zijn?? Voor die kwalificatie komt zijn broer toch eerder in aanmerking lijkt me.


Persoonlijk zie ik dit hélemaal niet als een film over opvoeden. Eerder over het uiten van gevoelens, over liefhebben, over fundamentele verschillen tussen denkwijzen en over communicatie (wat natuurlijk altijd op de een of andere manier uit te leggen is als opvoeding, maar dat woord dekt voor mezelf de lading niet, integendeel).

Prachtig suggestieve film.

Inderdaad, de suggestie maakt de film, maar deze interpretatie lijkt mij het waarschijnlijkst. Dat wil niet zeggen dat ik niet mijn fantasie de vrije loop heb gelaten wat vele andere mogelijkheden betreft, noch dat dit verhaal voor mij de definitieve waarheid is. Hoe interpreteer jij dan het verhaal achter de terugkeer (en dus afwezigheid) van de vader, of houdt je het liever voor jezelf een mysterie? En waarom is dit verhaal voor jou geen optie (aangezien je je score niet met 1,5* hebt laten dalen)?


Fijn geknipt, hierna staat namelijk (of dat bedoelde ik zo) dat áls hij initiatief toont dit altijd tegenwerkend en ophoudend is. Daarbij komt dat ik hier zijn gedrag probeer te beschrijven dat vóór 'de terugkeer' plaatsvindt, vooral gebaseerd op het incident op de pier, waar hij niet durft te springen, maar ook niet aan zijn vrienden durft toe te geven dat hij niet durft te springen, en de uiteindelijke keuze uit handen geeft aan zijn moeder. Gedurende de film blijkt inderdaad zijn broer gebrek aan zelfstandigheid, initiatief en verantwoordelijkheid te hebben.

Dit is inderdaad wat ik allemaal onder de noemer opvoeden versta (en zeker in een vader-zoon of broer-broer relatie), en dan vooral het naar elkaar toe groeien op deze gebieden

Het mooie aan de film is inderdaad dat het zo open is en dat je je eigen fantasie er op los kan laten. Ik kan me redelijk vinden in het stukje van Ithildin.

Steekt met kop en schouders boven de gemiddelde Hollywoodfilm uit waar alles word voorgekouwd.

Wat een prachtige omgeving en shots zijn er in de film te zien..

Ik vond de oudste jongen een prachtige kop hebben maar ergerde me wel aan dat jonge jochie..

Jammer van het open einde en opeens zat er ook een gat in de boot ??? En was ook benieuwd wat er in het kistje zat.

Toen ze aan land kwamen klapte ze vlak voor de kust op een steen die waarschijnlijk het lek veroorzaakte.

Ik ben nog niet echt bekend met de Russische film maar het lijkt wel alsof ik meer en meer zie uit dat land dat ik steeds maar weer bevestigd wordt dat het land een aantal grote regisseurs en films heeft grootgebracht. Dit keer het regiedebuut van Andrei Zvyagintsev die met minimale middelen ervoor zorgt dat de film onderhuids gaat werken en buiten dat als kijker in een vreemd soort extase brengt en daar boven op zorgt hij voor een mokerslag op het einde van de film. Dus toen de aftiteling liep was ik zeker nog lang heel lang in de ban van de film.

Het verhaal gaat zich over twee broers van 13 en 15 die hun hele leven al geen vader kennen maar naar twaalf jaar voor de deur staat. Een vrijwel logische benadering zien we de twee jongens een terughoudende houding aannemen van een man die opeens het vlees aansnijdt. Ze nodigen zichzelf uit om eens lekker met ze drieën te gaan vissen, maar er gebeuren dingen die de jongste van het stel niet helemaal aanstaat. Hij begint te mopperen, is kwaad op zijn vader en zo spelen er nog meer dingen. De vader probeert de tijd dat hij bij hun is een versneld levenslessenpakket aan te bieden op het eerste gezicht lijkt het allemaal wel heel stoer maar hoe meer de film vordert hoe meer ze vervreemd van elkaar worden. Vader – zoon maar ook broer tot broer lijken vijandig tegenover elkaar te staan en zo gaat de reis maar door. Totdat er op een punt alle facetten door slaan bij de kleine en dat zorgt voor de kijker de mokerslag van de film. Die heel hard en confronterend is maar ook nog eens tragisch en droevig tegelijk.

Waarschijnlijk is dit niet voor iedereen weggelegd want deze regisseur zorgt voor een stilerende uitwerking van beelden en verhaal. En bouwt het allemaal rustig op te denken valt aan de prachtige fotografie van de lucht, de boot in het water en het eiland op zich. Neem ook de rustige kalme soundtrack die aanslaat bij sommige knelpunten in het verhaal en de film is niet alleen een lust voor het oog maar ook voor het oor. Bovendien zitten er een aantal dingen in waar je lekker over kunt speculeren en of discussiëren want ook al wordt door de moeder bevestigd dat de vader een piloot was toch geloof ik daar geen snars van. We hebben hier te maken met iemand die in de gevangenis heeft gezeten die de jongens eigenlijk op sleep touw neemt om zo zijn buit op te graven. Wat erin zit zullen we nooit weten omdat de boot wegzinkt met daarin een lijk en de beruchte opgegraven kist. Geweldig dat de jongste zoon dat waarschijnlijk ook door had door continu te blijven vragen waar hij al die tijd is gebleven. Hij geeft en of durft er eigenlijk nooit echt een antwoord op te geven.

Zo kun je blijven door graven van de karakters maar toch aan de andere kant denk ik ook dat de vader lief en teder wou doen maar door zijn lompe gedrag niet anders kon dan een aantal tikken uit te delen voor hen zogenaamde slecht gedrag. De film is een schitterend mysterieus ‘’coming of age’’ die op elk gebied mijn hart had gestolen. De maker draagt zijn film heel rustig op als een bewegend schilderij in de natuur. Had ik al gezegd dat de broers een magnifieke performance neerzetten. Alleen jammer dat de film een beetje zuur smaakt omdat de oudste van de twee broers een jaar later in het zelfde water verdrinkt. Diep treurig want hij zet een sterkere performance neer dan een Haley Joel Osment en een Freddy Highmore samen. Ben zeer benieuwd naar de nieuwste film van Andrei Zvyagintsev. Dat hij net zo goed mag uitpakken als deze machtige parel.

Mooie recensie Verhoeven!

In één woord SCHITTEREND!!! Het verhaal, de shots, de muziek, het kleurgebruik... Trage film maar o zo mooi.

Ik had een 4.0 staan om redenen die hiervoor al vaak genoemd zijn. De mooie sfeer en omgevingen etc. etc. Ook vind ik het mooi hoeveel er voor de kijker open wordt gelaten. Daar houd ik wel van.

Maar hoe heftig het eigenlijk allemaal is, het raakte me toch niet echt. 3.5*

M.n. voor de fotografie en de soundtrack, maar toch ook wel het verhaal een dikke 4.5

Prachtige film. Poetisch mooi.
Roept verbeelding bij de kijker op: van opvoeding tot loskomen van oude Sovjet denkbeelden.

Bijzonder dat niemand door de zwart-wit foto's aan het eind de wending in het hele verhaal ziet! Nogmaals kijken..?

Een wending ala Les Diaboliques.

Na 12 jaar afwezigheid laat de vader in 7 dagen 'de wereld' zien.
Is dit niet iets te veel cliché?

spoilers:
Nee, geenszins.
Tijdens de film zien we telkens de naam van de dag in de week een nieuwe dag inluiden in de stijl van de zwart-wit foto's aan het eind. Dit toont het werkelijke perspectief van de film aan. Deze film zien we namelijk door de ogen van de jongste zoon, de dromer, de denker.
Het boek waarin deze jongen een foto van zijn vader bewaart, zegt eigenlijk alles. Een foto-boek van het scheppingsverhaal. Heel even zien we de afbeelding van Michelangelo, waarin God Adam schiep ...
Het log-boek dat de twee broertjes bijhielden tijdens hun vakantie spreekt boekdelen.
Een onbewoond eiland, een schat. Erg jongensachtig!

Prachtig de toepassing van symboliek in de film, zoals:
- de vader, die de oudste zijn horloge geeft = de tijd is aan de jeugd
- de dode vader op takken gelegd voortgetrokken door de zoons = het verleden van de zoons werd door een afwezige vader bepaald.
- de ogen van de zoons gericht op de dode vader, voorin de boot = de toekomst wordt door de afwezige vader bepaald.

Nee, de vader blijft als een fantoompijn in het leven van de jongens aanwezig.

Op geen enkele foto is de vader te zien...

pas gezien en ik vond het een hele goeie film.. mooie sfeer idd mede door de kleuren.. de twee broers vond ik erg goed vooral de jongste! het einde sloeg bij mij goed in!! en de foto's maakte het helemaal af.

****

inderdaad, behalve de laatste twee (foto's van toen pa en ma nog samen waren). Ben me al een tijdje aan het afvragen waarom dat is... 'K vond het namelijk een erg sterk einde, dus waarom nog die afwijkende foto's erna?

Na jou stukje ben ik er uit: de regiseur wilde niet dat mensen de conclusie gingen trekken die jij hebt getrokken: de vader is er nooit geweest.
Dit klopt ook niet aangezien er foto's zijn waarbij beide kinderen op de achterbank zitten terwijl ze rijden.
De betekenis die de foto's voor mij hadden was vooral: het gevoel vormen dat die kinderen ook moeten hebben gehad toen ze de foto's zagen, namelijk spijt, schuld en dat de vader nooit de aandacht en het respect gegeven is dat hij verdiende.

Mooie post verder trouwens, beter dan de nietszeggende lap tekst van Verhoeven...