A Streetcar Named Desire (1951)

Vakkundig gemaakt drama. Je moet er idd van houden denk ik. De film bestaat voornamelijk uit dialogen vol veelzeggende blikken en dramatische gebaren.

Hele volksstammen hebben zich vermaakt bij dit verhaal, maar het is niet echt mijn ding. Vooral het middenstuk was nogal moeilijk om door te komen.

Ik las het al eerder, maar het wordt wel bevestigd nu ik de film gezien heb. Deze film is een soort van clash tussen twee acteerstijlen. Vivien Leigh acteert traditioneel en groots. Met veel gebaren enzo. Brando is rauw en veel meer naturel. In veel films was het waarschijnlijk niet gelukt om er mee weg te komen, maar hier vond ik het wel werken. Eigenlijk omdat die stijlen juist zo goed bij de rollen passen.

Je moet ervan houden inderdaad. Maar dat deed ik wel. Ik vond het hoe langer hoe fascinerender worden. En vooral de clash tussen Leigh en Brando op het einde heb ik met ingehouden adem zitten bekijken.

4.0*

Hij heeft in deze film nimmer een wit t-shirt aan.

Wel een wit hemd. Het t-shirt dat ie aan heeft is niet wit.

Ik heb de film net gezien. Geweldige rol van Brando! Elke scene met hem is grandioos. Sterke dialogen ook.

Leigh vind ik net als sommige anderen hier ook vinden, niet te genieten. Had veel weg van een soap. De scenes met haar zijn veel te lang uitgesponnen. Haar sentimentele geneuzel en calimero gedrag kwam me de neus uit. Wat een irritant personage!

Van Kim Hunter ben ik ook niet kapot overigens.

Ben blij dat ik deze klassieker eens gezien heb, maar verder dan 3 sterren kom ik helaas niet. Zonder Brando was het geen voldoende geworden.

Brando is geweldig en draagt de film, Leigh is soms mateloos irriterend. Hunter speelt een goede bijrol, maar de film concentreert zich teveel op Leigh en duurt ook gewoon te lang. Daardoor irriteerde de film me op een gegeven moment en kon het me behalve Brando's uitbarstingen maar weinig meer boeien. Het lijkt me ook moeilijk om een toneelstuk te verfilmen, maar in bijvoorbeeld Cat On A Hot Tin Roof hebben ze dat veel beter gedaan.

De filmbeschrijving hier raakt kant noch wal en doet je een heel andere film verwachten... Ik zal eens kijken of ik wat anders kan schrijven.

3 sterren

Eens met kappeuter. De scènes met Brando zijn geweldig (één van zijn beste rollen die ik tot dusverre van hem zag) maar Leigh lijkt zo uit een soap te zijn weggeplukt. Niet te harden.

2,5*

Die clash tussen de acteerstijlen is nog nooit zo overduidelijk in beeld gebracht als in deze film. Marlon Brando, de moderne method-actor, vs. Vivian Leigh, de typische ouderwetse truttebol, die nog erg goed te vergelijken is met Gloria Swanson. De film komt er hoe dan ook mee weg. Jammer dat de film niet teveel concentreerde op Marlon Brando desondanks, sommige Leigh-scenes waren wat saaiig. 3,5*

Niet een hele beste film. Begint allemaal erg vermakelijk, leuke personages, een hele sterke Brando, maar na een uur wordt wel duidelijk dat er een spanningsboog ontbreekt. Het verhaal lijkt nooit echt voortgang te maken. Voornamelijk een herhaling van situaties. Potentiele kansen op een interessanter verhaal (verleden van Blanche bijvoorbeeld) laat men links liggen, zodat (samen met Leigh's weinig meeslepende performance) Blanche je nooit echt gaat interesseren.

Kortom; veel te vlak en niet interessant genoeg. 2,5*

Mijn grootste ergernis ligt niet zozeer bij het acteerwerk van Vivien Leigh, maar eerder bij het personage dat ze vertolkt. Af en toe leren we iets over haar verleden en zo krijgt ze een beetje diepgang, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Nu blijft het allemaal tamelijk oppervlakkig en daardoor oninteressant. Overigens is de film door toedoen van Brando best genietbaar, zij het in mindere mate dan Kazan’s andere klassieker: On the Waterfront (met meer schermtijd voor Brando).

Teleurstellend meer kan ik er niet van maken. En waarom? Er is eigenlijk maar een belangrijke reden en dat is Vivien Leigh. Wat acteert zij ongelofelijk theatraal en daarmee ook meteen enorm ongeloofwaardig. Het verhaal is nog best aardig maar iedere scene met Leigh is een opgave. Het eerste uur kon ik me hier nog meestal wel overheen zetten maar het werd steeds moeilijker naarmate de film vorderde. Als ik de film op het laatste half uur zou beoordelen zou er dan ook niets van over blijven maar dat zou toch iets te makkelijk zijn. Daarom toch nog 2 sterren.

Vond het tweede deel van de film indrukwekkend en beduidend sterker dan het eerste deel. In elk geval is Marlon Brando erg overtuigend in de verschrikkelijke rol die hij uitbeeldt. Vivian Leigh als de getormenteerde Blanche Dubois vond ik persoonlijk ook goed. Het feit dat de film 4 Oscars won en nog 7 andere prijzen in de wacht sleepte, en daarnaast nog 14 nominaties, bewijst duidelijk dat velen de film wél weten te waarderen.

Een film waarvan ik best snap dat mensen er niets aanvinden. Behoorlijk traag, erg toneelachtig (uiteraard) en het acteerwerk van met name Leigh is dan ook behoorlijk theatraal.
En precies om dit laatste punt (het acteerwerk in het algemeen eigenlijk), vind ik de film erg interessant. Het grote verschil in acteren van Brando (van wie je amper je ogen af kan houden) en de rest van de cast is een heel bijzonder schouwspel. Zoals (waarschijnlijk) steeds meer mensen, gaat mijn voorkeur (sterk) uit naar het spel van klasbak Brando. Maar laten we nu net in een periode in de filmgeschiedenis zijn, dat 'de mensen' dat nu juist niet vonden (getuige ook de gewonnen oscars). Want ook Leigh speelt haar rol met verve, alleen op een compleet andere manier. Die andere stijl ging haar echter geweldig af, met name op een paar momenten was ze echt heel sterk. Haar rol was irritant en over the top . Goed neergezet dus.

Verder vind ik het verhaal waar ik pas in de laatste seconden doorhad dat Blache het slachtoffer was en Stanley de badguy die haar over het randje heeft geduwd vooral door deze laatste bewustwording erg sterk opgebouwd. Een film die met name om die twee aspecten echt de moeite van het kijken waard is. Ik kom net aan tot 4 sterren.

Heb eerst het toneelstuk van Williams gelezen en toen de film gekeken. Het lezen was toch een stuk prettiger, dat mens dat Blanche speelt, daar kun je toch niet langer dan een kwartier naar kijken.. Brando is verder niet te verstaan. Nee het las allemaal een stuk aangenamer en interessanter.

1*

Het probleem met deze film is dat de acteerprestatie van de hoofdpersoon (Vivien Leigh) er slecht en ongeloofwaardig is, terwijl de verrassing (Marlon Brando) een veel kleinere rol heeft, maar wel alle aandacht opeist. Hierdoor verlies je het oog op het verhaal, het verhaal van Blanche.

Ook ben ik erg verbaasd dat 3 van de 4 acteurs in deze film de Oscar kregen voor beste hoofd - of bijrol, behalve Marlon Brando, die in A Streetcar Named Desire dik en dubbel boven de rest uitsteekt.

Met nog wat leuke quotes en een leuk rolletje van Karl Malden kom ik uiteindelijk op 2,5 sterren.

Het eerste uur van de film is veruit het best en leukst en zorgt er voor dat deze film toch nog wel een voldoende scoort, al is het nipt. Vivien Leigh is de hoofdrolspeelster in deze film en weet helaas niet altijd te overtuigen. Af en toe speelt ze veels te overdreven en daarnaast maakt haar personage af en toe rare keuzes, waardoor het een en ander rondom haar persoontje niet altijd overtuigend en vooral ook niet geloofwaardig overkomt. Brando daarentegen speelt enorm sterk. Erg mooi om te zien als hij weer eens door het lint gaat. Verder bestaat de film uit een hoop dialoog, veelal nog best goed, waardoor de film in het tweede gedeelte gelukkig niet helemaal inzakt, al is het einde niet bijzonder sterk. Aardige film, vooral dankzij Brando dus.

3,0*

Amaaai, dat leek wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens een film uit de oude doos had gezien, en dan nog wel in zwart-wit !!

Het eerste uur speelt zich bijna volledig af op één locatie: in en rond het huis van Stella & Stanley die in een achterbuurt van New Orleans wonen. Volgens mij is hij best gewaagd te noemen voor zijn tijd. Stanley is een stoere bink die de hele tijd rondloopt in zijn "lijfje" zodat zijn gespierde lichaam goed uitkomt, dat werkt uiteraard als een rode lap op een stier voor de dames die tot slot van rekening ook regelmatig paraderen in hun nachtkleed.

Of wat gedacht van Blanche, een dame van middelbare leeftijd die er nog erg goed uitziet en een jonge snaak verleidt en kust op de mond, toch best gewaagd om dat op scherm te tonen in die tijd, denk ik...?

Het is vooral een praatfilm geworden waarin de meeste acteurs erg theatraal staan te acteren. De dag van vandaag zou zulk houterig acteerwerk niet meer getolereerd worden, maar in die tijd was dit blijkbaar de normaalste zaak van de Wereld..? Enkel Marlon Brando vond ik erg goed bezig, die had een natuurlijke "look".

Kort samengevat gaat het over een vrouw die zodanig verstrikt is geraakt in haar web van leugens en bedrog dat ze door iedereen in de steek wordt gelaten.

6,5/10.
Ondanks zijn erg trage tempo en lange speelduur van 120 minuten heb ik hem volledig uitgezien, da's naar mijn normen een hele prestatie !

Vivien Leigh deed mij tijdens het kijken meermaals denken aan Gena Rowlands in A Woman under the Influence. Nu was ik niet bepaald weg van Gena Rowlands in die film, dus positief kon die reminder bijna niet zijn.

Echter was het ook niet meteen negatief. Leigh weet het bij vlagen namelijk wel goed over te brengen, al was dat vooral tijdens losstaande scènes. Je hebt als kijker namelijk al vrij snel door dat er wel enige voorgeschiedenis aan het personage Blanche vastzit. Nu vond ik het een enorm pluspunt dat er geen flashbacks kwamen, geen enorm uitgebreid levensverhaal, maar -in tegenstelling tot wat je dus meestal ziet- slechts kleine aanwijzingen om te laten blijken dat er inderdaad meer achter haar schuil gaat dan op het eerste gezicht lijkt. Dit weet zij goed over te brengen. Verder is het ook gewoon de bedoeling dat je je aan haar gaat ergeren. Brando is eigenlijk dan ook simpelweg de verpersoonlijking van onze ergernis.

Ondanks dat ik dit in de gaten heb, lukte het me niet om er helemaal doorheen te kijken, om er zelfs van te genieten. Ik heb gewoon echt niks met overdreven, expliciet, theatraal acteerwerk. Ook in deze film werkt het voor mij niet. Al deed het me wel meer dan de eerder genoemde film van Cassavetes. De relatie tussen de verknipte Blanche en Stanley intrigeerde me wel. Van het acteerwerk van die andere twee dames werd ik trouwens ook niet echt blij.

De muziek was eigenlijk (grotendeels) opvallend goed te pruimen. Het gaf de film wel een broeierige sfeer. Met tempo en speelduur had ik weinig moeite. Toch voelt het als een gemiste kans.

2.5*

Mindblowing!

Niet gedacht dat deze nog beter ging zijn dan On The Waterfront.

Waarom had ik dat nie gedacht? Het ging namelijk niet om een film met een actievol of interessant verhaal. De beschrijving lijkt nogal vaag, en je weet niet echt wat je kan verwachten als kijker.

Bovendien is deze film ook een pakje duisterder. Zoals de man in de film ook al zei, zie je de personages enkel als het donker is. En dan nog meestal in dat slecht verlichtte huis.

Dat huis dat dan nog eens in zulke achterbuurt ligt. Zo'n achterbuurt zoals waar iedereen destijds woonde. Ik zal mezelf een citeren uit ON THE WATERFRONT:

Hier is de havenomgeving geruild voor de fabriek alwaar ze geld verdienen om hun miezerige leventjes te bekostigen.

Maar al bij al zijn de arbeiders blij met hun leven zoals het is. Zo ook Stanley en zijn zwangere vrouw. En ik vind de 2 personen zelf beter bij mekaar passen dan het paar in On The Waterfront.

Maar dan komt haar zus op bezoek en dat verandert wel wat in het leven van Stanley.

Het eerste wat op valt is wat voor heerlijk personage Brando hier mag spelen, en hoe heerlijk hij dat hier speelt. Zijn opmerkingen zijn soms zo droog, dat ik me af vroeg of ik geen komedie keek

En direct wordt je in de film gezogen. Wat een zonderling en mystiek personage is die zus van haar toch! Wat scheelt er met haar? Hoe is ze zo gekomen? Vragen waar je langzaam maar zeker vage antwoorden op krijgt. Of ze die nu zelf geeft in een van haar poëtische buien, of Stanley's nieuwsgierigheid die geven, je krijgt ze alleszins! En het maakt haar een nog zonderlinger personage.

Het moet wel gezegd worden dat ik de sterke (bij momenten poëtische) dialogen echt wel kon smaken. Hoe verder de film vordert, hoe dieper je in die roes gesleurt wordt. Alsof je zelf in het hoofd van Blanche zit.

En het einde is ook echt totaal wat anders dan wat ik dacht. De enige zin die in me op kwam was "men like you made her like that" uit eerder in de film. Maar wat had ze daar toen met bedoeld? Ze had het toch grotendeels aan haarzelf te danken?

En wat een mooie titel heeft de film In de eerste minuut wordt alreeds de verklaring gegeven van de titel. En nog verschillende keren in de film keren de woorden die de titel vullen terug.

Ondergewaardeerde film!

4,5*!

Mijn eerste kennismaking met Elia Kazan die enkele memorabele scenes bevat maar me helaas geen 2 uur kon boeien. Brando speelt Leigh van het scherm en haalt daarmee de aandacht weg van het hoofdpersonage, die overigens te weinig uitgediept wordt om echt interessant te blijven. Binnenkort On The Waterfront maar eens kijken, hopelijk bevalt die beter

Mnee.

Leigh heeft best nog wel lef, ze kiest blijkbaar vaak de meest vreselijke personages om vorm te geven. Ook hier weer kiest ze voor een enorm pathetisch mens, deed me ergens een beetje denken aan Sunset Boulevard.

Het begin van de film viel nog best mee. Redelijk levendig, visueel ook nog aardig zwart/wit en vlot. Maar eens halverwege komt de film bijna volledig tot stilstand. Langgerekte dialogen die niet overtuigen, zeer theatraal acteerwerk en geen boeiende personages. Ook Brando vond ik vaak theatraal, maar wel anders als Leigh. Hij stond in ieder geval ook genoeg te poseren en te grimassen.

Door het tergend trage middenstuk mist het einde effect. Al was de galmstem van Brando ook nog wel redelijk onnozel, toch had de finale van de film nog wat kunnen zijn. Gemiste kans, had gewoon een half uurtje uit gekund, had een veel beter resultaat opgeleverd.

Buiten een aardig begin en potentieel oké einde heeft deze film erg weinig te bieden, behalve dan overdreven sentiment en overdramatische personages. Niet mijn ding.

1.0*

Hoopje ellende.

Niet alleen Vivien Leigh, maar de hele film. Er zit amper lijn in het verhaal. Waar het - ondanks de overacting van Leigh - nog degelijk begint met de intrede van Brando, stort het na 20 minuten al in. Er gebeurt weinig, wat er gebeurt is niet interessant, het hoofdpersonage Stella DuBois is een vreselijk irritant klotewijf en na een tijdje lijkt alles in rondjes te draaien.

Vivien Leigh is on-ge-loof-lijk irritant. Twee uur lang overacting. Heel erg vermoeiend om het te doen, maar vooral ook heel erg vermoeiend om te aanschouwen. Godzijdank staat daar de naturelle en nonchalante Marlon Brando tegenover. Hij kan de pijn nog wat verzachten, al zet hijzelf ook niet bepaald z'n beste prestatie neer. Vooral in het begin dacht ik in een komedie verzeild te zijn geraakt.

In het begin zitten er nog enkele sfeervolle en broeierige 'fabriekbeelden' tussen, maar na een tijdje was mijn aandacht zo weg door het belabberde verhaal en de irritante overacting dat het camerawerk aan mij voorbijging.

De muziek was bij de credits veel te bombastisch, zoals het een oldtimer betaamt.

Absolute tegenvaller. Marlon Brando kan de pijn nog een beetje verzachten.

1,5

Wat nou overacting?

Volgens mij speelt Vivien Leigh de rol van haar leven en zet zij een Blanche neer, zoals Tennessee Williams dat bedoeld heeft. Opwindend, meeslepend en nagenoeg perfect tot in de kleinste details van haar mimiek.

Williams heeft een handvol prachtige toneelstukken geschreven, die voor zover ik weet allemaal verfilmd zijn. Naar mijn smaak is dit toch echt de beste verfilming van een van zijn stukken.

Met recht een klassieker, die terecht een hele reeks Oscars in de wacht sleepte.

Filmkunst met een hoofdletter "F".

Brando is electrifying, ik kan zo gauw even geen Nederlands woord bedenken dat de lading even goed dekt. Ik ben het met BBarbie eens dat het iets te makkelijk is om Vivien Leighs acteerprestatie af te doen als simpele overacting, al snap ik wel waar dat idee vandaan komt, aangezien het er ook wat theatraal uitziet. Ik vond haar erg goed in haar rol als Blanche, die langzaam aan haar grip verliest. Leigh was zelf ook depressief en gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Het schijnt dat zij later moeite had haar eigen leven en dat van Blanche Dubois uit elkaar te houden. Een schrijnende realisatie als je haar hier bezig ziet.

Ik heb Tennessee Williams' toneelstuk in de kast staan, maar nog niet gelezen. Dat de film op een toneelstuk is gebaseerd is duidelijk in de film terug te zien, wat niet iedeen evenveel zal waarderen. Zelfs als je met het verhaal van de film weinig hebt, is alleen Brando al de moeite waard die met zijn performance van Stanley Kowalski een rol neerzet die de manier van acteren blijvend beinvloed heeft. Interessant dat hij geen oscar won (Bogart, The African Queen) en Vivien Leigh wel, wat als je de rollen naast elkaar legt ook iets zegt over de toenmalige maatstaven.

Het is in de eerste plaats de geweldige Brando als brute klootzak en ten tweede Leigh die het cijfer naar boven halen. Filmhistorisch gezien is A Streetcar Named Desire dan ook een must, wie echter niet bekend is met oudere films kan beter ergens anders beginnen, er zijn toegankelijkere films.

Sterke theatrale acts, vooral van Vivien Leigh, in deze filmklassieker.

Het theatrale heeft eenvoudig te maken met het feit dat het om verfilmd toneel gaat en met de neurotische en explosieve personages die moeten worden uitgebeeld en waarbij de hoofdacteurs perfect uitvoeren wat hen is opgelegd.

Wie echter iets duidelijker, geloofwaardiger en sappiger had verwacht blijft natuurlijk onvoldaan achter.

Een filmklassieker, geen blockbuster voor de grote massa.

Inderdaad wel erg theatraal opgezet deze film. Je moet wel echt van de een op een discussies en vetes houden die wat aan soaps deden denken. Ook met hetzelfde soort verbanden en verhoudingen etc. Nu wil ik dit niet een soap noemen, want het is veel dieper en subtieler. Desondanks is het mij toch iets te dik aangezet. Het deed me wat denken aan Whatever Happened to Baby Jane? , maar die werkt toch iets beter voor mij omdat het daar wat minder realistisch wordt gebracht.

Maar nu lijkt het alsof ik er heel weinig aan vond, en dat is ook niet het geval. Met de film raak ik meer en meer fan van Brando. Had ook al in zijn jonge jaren een geniale uitstraling, en verder vind ik het allemaal vermakelijk genoeg voor twee uur. 3* derhalve.

Toen Tennessee Williams dit toneelstuk schreef in 1947, brak hij met de traditie. Het vond niet plaats op een landgoed, maar in een flatgebouw in New Orleans. Het taalgebruik was natuurlijk en ruw. Sexuele taboes werden doorbroken: prostitutie, verkrachting, nymfomanie, een vrouw die puberjongens aantrekkelijk vindt.

Een toneelstuk voor het grote scherm bewerken is lastig. Een paar scènes zijn buiten het flatgebouw geplaatst: de bowlingbaan, de tramhalte... We vangen een glimp op van de veelkleurigheid van the Big Easy, maar het grootste deel bestaat toch uit de confrontaties tussen vier, vijf personages binnen een besloten ruimte. Dit werkt hier doordat de acteurs goed zijn en de personages onderbouwd. Ze streven elk hun eigen doel na en hebben een mengeling van goede en slechte eigenschappen. Soms sluiten ze een tijdelijke coalitie, dan botsen ze weer.

Er zijn wolven en er zijn schapen in deze wereld. Blanche DuBois (Vivien Leigh) is een schaap. Ze hunkert naar liefde, is bang om alleen gelaten te worden, klampt zich vast aan illusies. Stanley Kowalski (Marlon Brando) is een wolf, een aap, een zwijn, in elk geval iets dierlijks. Stella Kowalski (Kim Hunter) is de grote verzoener: ze voelt zich aangetrokken tot het dierlijke in Stanley, maar stelt zich beschermend op ten aanzien van Blanche. Mitch is ook een schaap, al zou hij graag een wolf zijn.

De censuur heeft ingegrepen. De gerestaureerde versie van 1983 bevat in totaal drie minuten die er door de censor uitgeknipt waren. Over de homoseksualiteit van Blanches echtgenoot krijgen we slechts een hint: hij was gevoelig, een dichter, niet mannelijk genoeg. De verkrachting wordt niet getoond, wel een gebroken spiegel als symbool. Omdat volgens de Code elke slechte daad bestraft moest worden, verlaat Stella Stanley op het einde. Dat is een spijtige en ongeloofwaardige ingreep; in het toneelstuk blijft ze bij hem.

Elia Kazan gebruikte de methode van Stanislawski, waarbij de acteurs in hun eigen emotionele herinneringen moeten graven om hun personage te kunnen beleven. Marlon Brando brengt een grofheid die niet eerder getoond was, al heeft zijn personage ook een zacht kantje. Vivien Leigh vind ik niet te theatraal. Sommige mensen gedragen zich theatraal in het echte leven, en Blanche DuBois is er zo een. Ze geeft prachtig weer hoe haar personage in een psychose glijdt. Wanneer ze iets hoort, twijfel je even: is dat geluid er echt of enkel in haar hoofd? Ook Kim Hunter en Karl Malden zetten een personage vol innerlijke conflicten neer.

De muziek van Alex North combineert een klassieke stijl met jazzelementen, om New Orleans op te roepen. Wanneer Stella de trap afdaalt, klinkt een suggestief deuntje, dat in de gecensureerde versie vervangen werd door strijkers.

"Stella! STELLAAAAAA!". Het draait natuurlijk om de acteerprestaties (Brando, Vivien Leigh) in deze door Elia Kazan gemaakte bewerking van het toneelstuk van Tennessee Williams, maar de regisseur weet er toch meer van te maken dan verfilmd theater. Met name de close-ups voegen een extra dimensie toe. Brando introduceert het wiite T-shirt en de wife beater (dit laatste zo goed als letterlijk) als mode-item voor de unhappy many.

Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Tennessee Williams.

Williams schreef samen met Oscar Saul het scenario. Diverse filmstudio's waren echter niet direct te porren voor een verfilming. William Wyler wilde samen met Bette Davis dit project op zich nemen, maar moest zich later verantwoorden. Met name omdat Wyler gebruik maakte van controversiële onderwerpen zoals Homoseksualiteit, verkrachtingen en krankzinnigheid. Dit is eveneens de belangrijkste reden geweest waarom de verfilming zoveel afwijkt van het toneelstuk. In totaal moesten er 68 wijzigingen in het script worden aangebracht. Wijzigingen waar regisseur Kazan zelfs niet van op de hoogte was. De censuur was uitermate streng.

Onder leiding van regisseur Elia Kazan werd het toneelstuk 855 keer opgevoerd. Kazan had geen behoefte om een verfilming te regisseren, maar besloot op aandringen van Williams terug te komen op zijn besluit. Robert Mitchum werd benaderd voor de rol van Stanley Kowalski, maar RKO liet dit niet toe. John Garfield sloeg het aanbod af, omdat hij zijn personage niet wilde laten overschaduwen door de hoofdrolspeelster. Acteur Marlon Brando was destijds nog vrij onbekend, en had onder leiding van Kazan in de gelijknamige Broadwayproductie gespeeld. Ondanks dat hij vrij jong was, kreeg Brando de rol van Stanley in de film. Voor hoofdrolspeelster Blanche had men oorspronkelijk Jessica Tandy op het oog. Ook zij was te zien in de Broadwayproductie. De studio was echter van mening dat Tandy te onbekend was, en besloot om Olivia de Havilland te benaderen. Echter hing hier een flink prijskaartje aan vast, en koos men uiteindelijk voor Vivien Leigh. Zij was niet bepaald onbekend na haar rol in Gone with the Wind (1939). Voor de rol van Stella werden o.a. Anne Baxter, Joan Fontaine en Patricia Neal overwogen. Deze rol werd ingevuld door Kim Hunter.

De film werd binnen 36 dagen tijd opgenomen. Een groot deel werd opgenomen in de studio, en sommige buitenopnames in New Orleans. De meeste trams waren destijds al vervangen door bussen, maar speciaal voor deze film werd nog een Perley Thomas 922 beschikbaar gesteld. Het totale budget van de film kwam neer op 1.800.000,- dollar. Naar verluidt zou Brando 75,000,- dollar hebben ontvangen, en Vivien Leigh 100,000,- dollar. Regisseur Kazan werd gewaarschuwd voor Leigh. Ze stond erom bekend een lastige actrice te zijn, en te lijden aan depressies en een bipolaire stoornis. Dit maakte het voor haar lastig om fictie en werkelijkheid te onderscheiden. Desondanks vielen de problemen op de set mee. Het resulteerde zelfs in een hechte vriendschap tussen Brando en Leigh. Met haar 36 jaar was haar personage wel wat aan de jonge kant, en werd dit door middel van grime opgelost. Ook het strakke T-shirt van Brando was een obstakel. Dergelijke T-shirts waren nog lang niet in omloop, en de kostuumafdeling liet er eentje maken. Deze werd vervolgens meerdere keren gewassen, op de rug strakgetrokken en vastgenaaid. Ook moest Brando dagelijks trainen.

De film is vooral sterk op het gebied van acteerprestaties. Met name Vivien Leigh en Marlon Brando stelen de show. Daarnaast spelen de vele dialogen een belangrijke rol, en straalt de film een duidelijk theatraal sfeertje uit. Dit zal dus enkel en alleen voor de liefhebbers zijn weggelegd. De versie uit 1984 en 1995 heb ik nog niet gezien, maar ik ben ervan overtuigd dat deze lang niet kunnen tippen aan deze originele versie.

De film won 4 Oscars. Naast Network (1976) is dit een film die Oscars heeft gekregen voor vrijwel alle acteerprestaties. Tot slot won deze film 13 andere prijzen, en werd in totaal 15 keer genomineerd.

3,5 *

Na jaren tijd voor een herziening. En dat geeft toch wel een andere kijk. Dat de film een historische mijlpaal is in de filmgeschiedenis is één ding, maar is het ook een goeie film?

De prijzen zijn wel conservatief, maar dat is niet nieuw bij de Academy Awards. Altijd raar gevonden voor een sector die zichzelf progressief vindt... Terwijl het originele toneelstuk een Pullitzer won, blijft het hier bij een Oscarnominatie. Het ondertussen vergeten 'A place in the sun' ging met veel van de prijzen lopen. De beeldjes in 'A streetcar named desire' gingen vooral naar de acteurs, waar de oudere garde wel kon winnen en nieuweling Marlon Brando niet. De Academy moest nog iets goed maken voor Humphrey Bogart.

Waarom die focus op de acteerprijzen? De grote kracht van de film is dan ook niet het verhaal, maar wel de acteerprestaties. En ik heb het dan over zowel Marlon Brando als Vivien Leigh. Hun verschillende manier van acteren zorgt ook bij de personages voor de clash tussen beiden. Brando die naturel acteert, z'n emoties duidelijk toont (wat je soms wel ziet aan de reacties van de andere acteurs) en soms als enige ook die nuchtere kijk heeft op de theatrale Vivien Leigh.

Ik lees hier wel wat tegenkanting voor Vivien Leigh, die na Gone with the wind opnieuw een Oscar wint. Terecht trouwens. Dat theatrale is net de bedoeling en hoort bij haar personage Blanche, dat de hele tijd een façade optrekt naar de buitenwereld. Daartussen zie je de personages Stella en Mitch die onwennig geklemd zitten tussen beide werelden.

Het verklaart meteen waarom de latere verfilmingen van het toneelstuk (in 1984 met Ann-Margret en Treat Williams en in 1995 met Alec Baldwin en Jessica Lange) veel minder goed zijn. Nochtans hetzelfde verhaal.

Als film is dit vooral boeiend voor die stijl van acteren, maar het verhaal zelf is wat verouderd. Waarschijnlijk iets te hard geleden onder de Hollywood-zelfcensuur. Mooi opgebouwd, maar net iets te lang. En visueel is het ook weinig creatief. Er wordt wel wat 'gespeeld' met licht en donker, maar niet genoeg. Maar in z'n geheel is het wel een sterke film.

Een dichterlijk, theatraal en sensationeel melodrama waarin Southern Belle Blanche DuBois een manische episode doorstaat in het huis van haar zus en schoonbroer. Het is niet onmiddellijk duidelijk wat er precies met haar aan de hand is. Aanvankelijk komt ze over als de typische verwaande aristocrate, schijnbaar geobsedeerd door haar voorbijgaande schoonheid. De sets zijn half in duisternis gehuld in een luttele poging haar rimpels te verbergen. Het is een opmerkelijk zwoele, broeierige en sfeervolle film die zich grotendeels afspeelt in een klein appartement in New Orleans. De drukkende stemming wordt versterkt door jazzy pianomuziek en de aanwezigheid van Marlon Brando, die hier een ongeziene prestatie aflevert. In geen van de voorbije vier decennia heb ik zo'n unieke acteur aan het werk gezien. Hij domineert elke scène met zijn dynamische, instinctmatige aanpak en komt al vanaf de eerste scène in schril contrast te staan met de rest van de cast. Hij is het eerste teken van een nieuwe generatie die wil afwijken van de bestaande normen en waarden. A Streetcar Named Desire voelt niet aan als een film die uitkwam onder de Hays Code. Denk aan de laatste scènes waarin Blanche's reflectie in de spiegel wordt gebroken, een aankondiging voor haar latere zenuwinzinking. Of Stanley haar al dan niet verkracht heeft is niet 100% zeker, al vormt het de meest logische verklaring. Deze film heeft me op dezelfde manier weten te overtuigen als The Heiress, meer bepaald via uitstekend acteerwerk en een duidelijk overdreven toon van begin tot eind. Kan zelfs groeien bij herzieningen.

Onvoorstelbaar dat dit pas de eerste film is die ik van regisseur Elia Kazan heb gezien. Als ik op de filmfragmenten in de op de dvd bijgevoegde documentaire kan afgaan is zijn hele oeuvre meer dan de moeite waard. Dit is in ieder geval een bijzonder sterk geregisseerd en knap gespeeld drama, met tour-de-force rollen van Vivien Leigh en Marlon Brando. Dat de film gebaseerd is op een theaterstuk is duidelijk te zien maar vormt eigenlijk geen bezwaar. De personages, dialogen en emoties zijn zo meeslepend dat je de beperkte setting en de wat eentonige visuele aanpak graag door de vingers ziet. Ik ga in ieder geval zeker op zoek naar de andere films van Kazan.