A Streetcar Named Desire (1951)

Er is nog steeds een verschil tussen een theatraal personage en goed acteren. Natuurlijk; het overdrijven was een onderdeel van Blanche DuBois, maar dat betekent niet dat Leigh goed acteert. Zij weet namelijk het overdrijven nauwelijks geloofwaardig over te brengen.

Daar verschillen we dan duidelijk van mening.... Geweldige acteerprestatie.

Ik zag naast deze film alleen Gone With the Wind met Leigh, waarin ze inderdaad ook theatraal was, maar ook daar paste het prima bij de film. Geen idee hoe ze in andere rollen is, maar als Leigh nou altijd theatraal is in rollen waarbij dat past lijkt me dat geen probleen, of wel?

Opvallend dat er veel mensen zijn die zich bij beide films aan Leigh ergeren, terwijl ik haar in beide films heel sterk vind. Schijnbaar een soort love-her-or-hate-her actrice. Of misschien kunnen mensen het gewoon niet hebben dat ze altijd irritante personages speelt.

In het toneelstuk “A Streetcar Named Desire” van Tennessee Williams op Broadway speelde Jessica Tandy de rol van Blanche, eigenlijk het belangrijkste personage in het verhaal. Op de oude affiche van deze eerste uitvoering is dit nog te zien doordat de naam van Jessica Tandy vet afgedrukt staat boven de namen van Marlon Brando, Kim Hunter en Karl Malden.

Door de manier waarop Marlon Brando de rol van Stanley op het toneel invulde, werd de eigenlijke hoofdrol sterk op de achtergrond gedrukt. Kazan, die eerst het toneelstuk op Broadway had geregisseerd en daarna de film, wilde bij de verfilming het accent weer meer terugkrijgen op Blanche. Dat is o.a. de reden waarom de film begint met de aankomst van Blanche op het station in New Orleans, een scène die niet in het oorspronkelijk stuk aanwezig was.

Jessica Tandy had geen ervaring als filmactrice, daarom werd voor de film gezocht naar een andere actrice die aan de hoofdrol wat meer gewicht zou kunnen meegeven. Vivian Leigh had op het toneel in Londen de rol van Blanche gespeeld. Voor haar rol in de film Gone With The Wind had zij al eerder een Oscar ontvangen.

In tegenstelling tot haar rol in Gone With The Wind vind ik Leigh in A Streetcar Named Desire ook wat magertjes overkomen. Naast het zeer rijke scala aan tegenstrijdige emoties dat Brando in zijn spel weet te leggen, komt Leigh niet verder dan het uitbeelden van een vogeltje in een kooi dat op een houten stokje eentonig tegen de koperen tralies blijft zitten tikken.

Kazan heeft naderhand gezegd dat hij toch liever Jessica Tandy ook in de filmrol had gehad. De regisseur vond dat zij het personage Blanche meer subtiliteit meegaf dan Leigh. Ook de voorkeur van Karl Malden ging uit naar Tandy. Brando was echter wel ingenomen met Leigh, hij vond dat zij met haar spel seksuele energie wist op te roepen, iets dat hij in het spel van Tandy gemist had. Ach smaken kunnen met de wind alle kanten uitwaaien.

Ook dat heeft zeker een rol gespeeld bij de beslissing om bij de verfilming voor Vivian Leigh te kiezen als Blanche.

Overigens blijkt, na nog wat checken op IMDb, Tandy in Engeland al enige filmervaring gehad te hebben. Later heeft ze ook kleine rolletjes gedaan in een aantal Amerikaanse films, waaronder The Birds van Hitchcock.

Zeg maar tegen je vrienden dat Speedy gezegd heeft dat dit bewijst dat ze geen kl*ten verstand hebben van 'oude' films. Nu doe jij net wat je vrienden doen: een kasteel van een vooroordeel neerzetten.

Ik ben het dan ook vaak niet met ze eens op dat vlak(zie m'n top 10). Alleen bij A Streetcar Named Desire dacht ik bij mezelf dat ze wel eens bij deze film gelijk konden hebben.

Mijn grootste ergernis ligt niet zozeer bij het acteerwerk van Vivien Leigh, maar eerder bij het personage dat ze vertolkt. Af en toe leren we iets over haar verleden en zo krijgt ze een beetje diepgang, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Nu blijft het allemaal tamelijk oppervlakkig en daardoor oninteressant. Overigens is de film door toedoen van Brando best genietbaar, zij het in mindere mate dan Kazan’s andere klassieker: On the Waterfront (met meer schermtijd voor Brando).

Volkomen mee eens. Deze film is ook gewoon gedateerd inmiddels denk ik

Teleurstellend meer kan ik er niet van maken. En waarom? Er is eigenlijk maar een belangrijke reden en dat is Vivien Leigh. Wat acteert zij ongelofelijk theatraal en daarmee ook meteen enorm ongeloofwaardig. Het verhaal is nog best aardig maar iedere scene met Leigh is een opgave. Het eerste uur kon ik me hier nog meestal wel overheen zetten maar het werd steeds moeilijker naarmate de film vorderde. Als ik de film op het laatste half uur zou beoordelen zou er dan ook niets van over blijven maar dat zou toch iets te makkelijk zijn. Daarom toch nog 2 sterren.

Vond het tweede deel van de film indrukwekkend en beduidend sterker dan het eerste deel. In elk geval is Marlon Brando erg overtuigend in de verschrikkelijke rol die hij uitbeeldt. Vivian Leigh als de getormenteerde Blanche Dubois vond ik persoonlijk ook goed. Het feit dat de film 4 Oscars won en nog 7 andere prijzen in de wacht sleepte, en daarnaast nog 14 nominaties, bewijst duidelijk dat velen de film wél weten te waarderen.

Een film waarvan ik best snap dat mensen er niets aanvinden. Behoorlijk traag, erg toneelachtig (uiteraard) en het acteerwerk van met name Leigh is dan ook behoorlijk theatraal.
En precies om dit laatste punt (het acteerwerk in het algemeen eigenlijk), vind ik de film erg interessant. Het grote verschil in acteren van Brando (van wie je amper je ogen af kan houden) en de rest van de cast is een heel bijzonder schouwspel. Zoals (waarschijnlijk) steeds meer mensen, gaat mijn voorkeur (sterk) uit naar het spel van klasbak Brando. Maar laten we nu net in een periode in de filmgeschiedenis zijn, dat 'de mensen' dat nu juist niet vonden (getuige ook de gewonnen oscars). Want ook Leigh speelt haar rol met verve, alleen op een compleet andere manier. Die andere stijl ging haar echter geweldig af, met name op een paar momenten was ze echt heel sterk. Haar rol was irritant en over the top . Goed neergezet dus.

Verder vind ik het verhaal waar ik pas in de laatste seconden doorhad dat Blache het slachtoffer was en Stanley de badguy die haar over het randje heeft geduwd vooral door deze laatste bewustwording erg sterk opgebouwd. Een film die met name om die twee aspecten echt de moeite van het kijken waard is. Ik kom net aan tot 4 sterren.

Heb eerst het toneelstuk van Williams gelezen en toen de film gekeken. Het lezen was toch een stuk prettiger, dat mens dat Blanche speelt, daar kun je toch niet langer dan een kwartier naar kijken.. Brando is verder niet te verstaan. Nee het las allemaal een stuk aangenamer en interessanter.

1*

Het probleem met deze film is dat de acteerprestatie van de hoofdpersoon (Vivien Leigh) er slecht en ongeloofwaardig is, terwijl de verrassing (Marlon Brando) een veel kleinere rol heeft, maar wel alle aandacht opeist. Hierdoor verlies je het oog op het verhaal, het verhaal van Blanche.

Ook ben ik erg verbaasd dat 3 van de 4 acteurs in deze film de Oscar kregen voor beste hoofd - of bijrol, behalve Marlon Brando, die in A Streetcar Named Desire dik en dubbel boven de rest uitsteekt.

Met nog wat leuke quotes en een leuk rolletje van Karl Malden kom ik uiteindelijk op 2,5 sterren.

Het eerste uur van de film is veruit het best en leukst en zorgt er voor dat deze film toch nog wel een voldoende scoort, al is het nipt. Vivien Leigh is de hoofdrolspeelster in deze film en weet helaas niet altijd te overtuigen. Af en toe speelt ze veels te overdreven en daarnaast maakt haar personage af en toe rare keuzes, waardoor het een en ander rondom haar persoontje niet altijd overtuigend en vooral ook niet geloofwaardig overkomt. Brando daarentegen speelt enorm sterk. Erg mooi om te zien als hij weer eens door het lint gaat. Verder bestaat de film uit een hoop dialoog, veelal nog best goed, waardoor de film in het tweede gedeelte gelukkig niet helemaal inzakt, al is het einde niet bijzonder sterk. Aardige film, vooral dankzij Brando dus.

3,0*

Amaaai, dat leek wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens een film uit de oude doos had gezien, en dan nog wel in zwart-wit !!

Het eerste uur speelt zich bijna volledig af op één locatie: in en rond het huis van Stella & Stanley die in een achterbuurt van New Orleans wonen. Volgens mij is hij best gewaagd te noemen voor zijn tijd. Stanley is een stoere bink die de hele tijd rondloopt in zijn "lijfje" zodat zijn gespierde lichaam goed uitkomt, dat werkt uiteraard als een rode lap op een stier voor de dames die tot slot van rekening ook regelmatig paraderen in hun nachtkleed.

Of wat gedacht van Blanche, een dame van middelbare leeftijd die er nog erg goed uitziet en een jonge snaak verleidt en kust op de mond, toch best gewaagd om dat op scherm te tonen in die tijd, denk ik...?

Het is vooral een praatfilm geworden waarin de meeste acteurs erg theatraal staan te acteren. De dag van vandaag zou zulk houterig acteerwerk niet meer getolereerd worden, maar in die tijd was dit blijkbaar de normaalste zaak van de Wereld..? Enkel Marlon Brando vond ik erg goed bezig, die had een natuurlijke "look".

Kort samengevat gaat het over een vrouw die zodanig verstrikt is geraakt in haar web van leugens en bedrog dat ze door iedereen in de steek wordt gelaten.

6,5/10.
Ondanks zijn erg trage tempo en lange speelduur van 120 minuten heb ik hem volledig uitgezien, da's naar mijn normen een hele prestatie !

Hier heb ik bijna twee uur me non-stop geërgerd. In het begin vond ik de film - tegen mijn verwachtingen in - erg slecht en oubollig, maar toen kon ik er nog om lachen. Maar dat is van korte duur, want de film blijft doorgaan en doorgaan; de lol is er snel van af.

Allereerst, het is al eerder genoemd, Vivian Leigh. Dit moet een van de irritantste rollen aller tjiden zjin. Niet alleen acteert zij strontvervelend, het personage was ook bloedirritant. Het eerste uur heb ik echt zitten gissen naar het verhaal, het gaat van hot naar her, lange scenes die niet worden afgemaakt, en uiteindelijk weet je nog eveneveel als in het begin, en is er feitelijk geen ruk gebeurd. Op een gegeven moment begint het verhaal er beter in te komen, maar blijft het vervelend en onoverzichtelijk. Maar eigenlijk liet me die hele Blanche koud, en haar verleden, waar het dus uiteindelijk om draaide. Als ze meer focusde op rijk vs. arm (niet helemaal de goede woordkeuze, maar ik kom even nergens anders op), waar de film over zou moeten gaan, was het beter geweest.

Het grote pluspunt van de film is natuurlijk Marlon Brando, die een fantastische prestatie neerzet. Zodra hij in beeld is, is de film meteen leuk om te volgen, maar de film concentreert helaas op Blanche. Ook typisch, dat zij wel een Oscar wint, en Brando niet. De rest van het acteerwerk kon er mee door. Het was op zich netjes gefilmd maar nu is de film toch echt verouderd. Die oubollige muziek deed me niets, en die 'geluidseffecten' al helemaal niet. Bah, hier had ik veel meer van verwacht (een soort Rebel Without A Cause dacht ik aan). Twee uur totaal verspild.

1,5*

Ps. Wat zijn oude filmposters (en trailers) grappig. "One of the scenes that make it so great!"

Vivien Leigh deed mij tijdens het kijken meermaals denken aan Gena Rowlands in A Woman under the Influence. Nu was ik niet bepaald weg van Gena Rowlands in die film, dus positief kon die reminder bijna niet zijn.

Echter was het ook niet meteen negatief. Leigh weet het bij vlagen namelijk wel goed over te brengen, al was dat vooral tijdens losstaande scènes. Je hebt als kijker namelijk al vrij snel door dat er wel enige voorgeschiedenis aan het personage Blanche vastzit. Nu vond ik het een enorm pluspunt dat er geen flashbacks kwamen, geen enorm uitgebreid levensverhaal, maar -in tegenstelling tot wat je dus meestal ziet- slechts kleine aanwijzingen om te laten blijken dat er inderdaad meer achter haar schuil gaat dan op het eerste gezicht lijkt. Dit weet zij goed over te brengen. Verder is het ook gewoon de bedoeling dat je je aan haar gaat ergeren. Brando is eigenlijk dan ook simpelweg de verpersoonlijking van onze ergernis.

Ondanks dat ik dit in de gaten heb, lukte het me niet om er helemaal doorheen te kijken, om er zelfs van te genieten. Ik heb gewoon echt niks met overdreven, expliciet, theatraal acteerwerk. Ook in deze film werkt het voor mij niet. Al deed het me wel meer dan de eerder genoemde film van Cassavetes. De relatie tussen de verknipte Blanche en Stanley intrigeerde me wel. Van het acteerwerk van die andere twee dames werd ik trouwens ook niet echt blij.

De muziek was eigenlijk (grotendeels) opvallend goed te pruimen. Het gaf de film wel een broeierige sfeer. Met tempo en speelduur had ik weinig moeite. Toch voelt het als een gemiste kans.

2.5*

Mindblowing!

Niet gedacht dat deze nog beter ging zijn dan On The Waterfront.

Waarom had ik dat nie gedacht? Het ging namelijk niet om een film met een actievol of interessant verhaal. De beschrijving lijkt nogal vaag, en je weet niet echt wat je kan verwachten als kijker.

Bovendien is deze film ook een pakje duisterder. Zoals de man in de film ook al zei, zie je de personages enkel als het donker is. En dan nog meestal in dat slecht verlichtte huis.

Dat huis dat dan nog eens in zulke achterbuurt ligt. Zo'n achterbuurt zoals waar iedereen destijds woonde. Ik zal mezelf een citeren uit ON THE WATERFRONT:

Hier is de havenomgeving geruild voor de fabriek alwaar ze geld verdienen om hun miezerige leventjes te bekostigen.

Maar al bij al zijn de arbeiders blij met hun leven zoals het is. Zo ook Stanley en zijn zwangere vrouw. En ik vind de 2 personen zelf beter bij mekaar passen dan het paar in On The Waterfront.

Maar dan komt haar zus op bezoek en dat verandert wel wat in het leven van Stanley.

Het eerste wat op valt is wat voor heerlijk personage Brando hier mag spelen, en hoe heerlijk hij dat hier speelt. Zijn opmerkingen zijn soms zo droog, dat ik me af vroeg of ik geen komedie keek

En direct wordt je in de film gezogen. Wat een zonderling en mystiek personage is die zus van haar toch! Wat scheelt er met haar? Hoe is ze zo gekomen? Vragen waar je langzaam maar zeker vage antwoorden op krijgt. Of ze die nu zelf geeft in een van haar poëtische buien, of Stanley's nieuwsgierigheid die geven, je krijgt ze alleszins! En het maakt haar een nog zonderlinger personage.

Het moet wel gezegd worden dat ik de sterke (bij momenten poëtische) dialogen echt wel kon smaken. Hoe verder de film vordert, hoe dieper je in die roes gesleurt wordt. Alsof je zelf in het hoofd van Blanche zit.

En het einde is ook echt totaal wat anders dan wat ik dacht. De enige zin die in me op kwam was "men like you made her like that" uit eerder in de film. Maar wat had ze daar toen met bedoeld? Ze had het toch grotendeels aan haarzelf te danken?

En wat een mooie titel heeft de film In de eerste minuut wordt alreeds de verklaring gegeven van de titel. En nog verschillende keren in de film keren de woorden die de titel vullen terug.

Ondergewaardeerde film!

4,5*!

Mijn eerste kennismaking met Elia Kazan die enkele memorabele scenes bevat maar me helaas geen 2 uur kon boeien. Brando speelt Leigh van het scherm en haalt daarmee de aandacht weg van het hoofdpersonage, die overigens te weinig uitgediept wordt om echt interessant te blijven. Binnenkort On The Waterfront maar eens kijken, hopelijk bevalt die beter

Erg fraai. Typisch Tennessee Williams, hoe mensen in een kleine ruimte elkaar voortdurend op de huid zitten, soms onder elkaars huid kruipen en elkaar het bloed onder de nagels vandaan halen. Zet daar een regisseur als Kazan op en je krijgt dit broeierige resultaat.
Brando steelt de show, met zijn bezwete, vuile strakke hemden - je kunt je ogen niet van dat gespierde lijf houden. Maar ook Vivien Leigh geeft haar psychose knap inhoud. Je merkt al dat er een steekje aan haar los zit als ze onderweg is naar haar zus en zwager. Stukje bij beetje wordt haar verleden ingevuld, met Brando als aanjager. En juist op het moment dat hij, in een goede bui om de geboorte van zijn kind, bereid is tot toenadering, helpt hij haar met zijn zoveelste driftimpuls over het randje. Daar is fraai naar toegewerkt, zoals je bij Williams vaker het gevoel hebt in een achtbaan te zitten: soms ga je wat rustiger, dan langzaam naar de climax en - wham! - over de top, en dan weer even uitvieren.
De rauwe donkere omgeving is wel even wat anders dan de sfeer van de heldere films uit die tijd die zich voornamelijk in welvarender milieus afspeelden. De scène waarin Leigh de krantenjongen verleidt moet bepaald aanstootgevend zijn geweest. Hulde tot slot voor Karl Malden, die zijn rol van Mitch die eigenlijk niet past in het milieu waartoe hij is veroordeeld, prachtig neerzet. Zijn houterige dansje in de scène met Blanche en Stella is fantastisch!

Mnee.

Leigh heeft best nog wel lef, ze kiest blijkbaar vaak de meest vreselijke personages om vorm te geven. Ook hier weer kiest ze voor een enorm pathetisch mens, deed me ergens een beetje denken aan Sunset Boulevard.

Het begin van de film viel nog best mee. Redelijk levendig, visueel ook nog aardig zwart/wit en vlot. Maar eens halverwege komt de film bijna volledig tot stilstand. Langgerekte dialogen die niet overtuigen, zeer theatraal acteerwerk en geen boeiende personages. Ook Brando vond ik vaak theatraal, maar wel anders als Leigh. Hij stond in ieder geval ook genoeg te poseren en te grimassen.

Door het tergend trage middenstuk mist het einde effect. Al was de galmstem van Brando ook nog wel redelijk onnozel, toch had de finale van de film nog wat kunnen zijn. Gemiste kans, had gewoon een half uurtje uit gekund, had een veel beter resultaat opgeleverd.

Buiten een aardig begin en potentieel oké einde heeft deze film erg weinig te bieden, behalve dan overdreven sentiment en overdramatische personages. Niet mijn ding.

1.0*

Mjaa!

Waarom snapt niemand de rol die Vivian Leigh moet vertolken?

De actrice doet niet aan overacting, het is haar personage, Blanche zelf dus, dat haar persoonlijkheid een soort van theatrale glans geeft om 'magisch' over te komen. Haar personage doet dit door 'poetisch' en zo 'complex' mogelijk taalgebruik te gebruiken want zij staat immers boven de 'simpele' werkende mens. Stanley krijgt er het schijt van en probeert haar te ontmaskeren. Blanche 'Dubois' heeft schrik van de realiteit en verbergt haarzelf in een zee van leugens. Ze is in strijd met haar identiteit, en dit is begonnen vanaf de zelfmoord van haar man. Sindsdien sloegen onzekerheid, armoede en ouderdom toe en dit alles ervaarde ze als oneerlijk en onmogelijk. Zoals we in de film zien, beliegt ze haarzelf en probeert ze een wereld te vormen (waarin ze vroeger waarschijnlijk lang heeft mogen vertoeven) met haar als jonge rijke schoonheid die iedereen betovert. Als verwende vrouw komt ze uit een wereld van pracht en praal en kan ze niet om met het 'soort' volk waarmee haar zus nu omgaat. Haar zus heeft namelijk kunnen ontsnappen uit de wereld die Blanche maar niet loslaten wil. Deze wereld zit vol oppervlakkigheid en vooroordelen. Ze zoekt bevestiging bij mannen maar vindt het moeilijk voldoening te vinden. Van zodra ze Mitch werkelijk leert kennen en ook te weten komt dat hij stapelgek op haar is, heeft ze hem niet meer nodig. Ze probeert haar truukendoos ook met succes op een jonge man uit, wat Mitch nog overbodiger maakt. Uiteindelijk wilt ze gewoon heel de wereld maar wordt ze tegelijk ook gek van hoe de wereld in elkaar zit. Na de ruzie met Stanley schreeuwt ze op straat een menigte van behulpzame mannen bijeen waar ze meteen ook van terugschrikt. Marlon Brando snapt haar en probeert haar tevergeefs uit haar droomwereld te schudden. Hij duwt haar nog echter harder in de afgrond waardoor ze uiteindelijk opgehaald wordt door de dokter en ze à la Sunset Boulevard haar lot lijkt te aanvaarden.

De personages worden prachtig vertolkt in deze film. Niet alleen Leigh maar ook Brando speelt de pannen van het dak als de liefhebbende maar ook soms temperamentvolle bruut. Maar zo zijn mensen nu eenmaal, is het niet? Elia Kazan speelt met de gedachten van de kijker, 'Wat is goed en wat is fout?' Het bijna suggestieve einde, 'Heeft Stella hem nu werkelijk verlaten?' is er één dat nog lang bij zal blijven. Het leven zit vol onzekerheden en deze film bevestigt dat weer. Daarbij heeft ook ieder zijn manier om met deze desillusies om te gaan.

Fantastische, non-conformistische film die uitsteekt boven andere films uit de jaren 50.

Hoopje ellende.

Niet alleen Vivien Leigh, maar de hele film. Er zit amper lijn in het verhaal. Waar het - ondanks de overacting van Leigh - nog degelijk begint met de intrede van Brando, stort het na 20 minuten al in. Er gebeurt weinig, wat er gebeurt is niet interessant, het hoofdpersonage Stella DuBois is een vreselijk irritant klotewijf en na een tijdje lijkt alles in rondjes te draaien.

Vivien Leigh is on-ge-loof-lijk irritant. Twee uur lang overacting. Heel erg vermoeiend om het te doen, maar vooral ook heel erg vermoeiend om te aanschouwen. Godzijdank staat daar de naturelle en nonchalante Marlon Brando tegenover. Hij kan de pijn nog wat verzachten, al zet hijzelf ook niet bepaald z'n beste prestatie neer. Vooral in het begin dacht ik in een komedie verzeild te zijn geraakt.

In het begin zitten er nog enkele sfeervolle en broeierige 'fabriekbeelden' tussen, maar na een tijdje was mijn aandacht zo weg door het belabberde verhaal en de irritante overacting dat het camerawerk aan mij voorbijging.

De muziek was bij de credits veel te bombastisch, zoals het een oldtimer betaamt.

Absolute tegenvaller. Marlon Brando kan de pijn nog een beetje verzachten.

1,5

Mja, dit is dan ook een verfilming van een toneelstuk. Ik denk dat je ook geen fan bent van "Who's Afraid Of Virginia Woolf?". Da's deze film in het kwadraat.

Heb reeds enkele fragmenten uit 'Virginia Woolf' gezien, en ik denk ook dat ik die best kan overslaan.

Wat nou overacting?

Volgens mij speelt Vivien Leigh de rol van haar leven en zet zij een Blanche neer, zoals Tennessee Williams dat bedoeld heeft. Opwindend, meeslepend en nagenoeg perfect tot in de kleinste details van haar mimiek.

Williams heeft een handvol prachtige toneelstukken geschreven, die voor zover ik weet allemaal verfilmd zijn. Naar mijn smaak is dit toch echt de beste verfilming van een van zijn stukken.

Met recht een klassieker, die terecht een hele reeks Oscars in de wacht sleepte.

Filmkunst met een hoofdletter "F".

Review Blu-ray: met NL subs.