A Streetcar Named Desire (1951)

Mee eens. Had dan ook wel torenhoge verwachtingen

Wat een charisme en ongetemde kracht heeft Brando toch. Topfilm.

mijn 4de kazan en begin goed fan van hem te worden. Wat is deze film goed! Brando acteert net als in On The Waterfront (verreweg Kazan's beste) rauw en naturel. Dit is acteren hoe het bedoelt is. Wisselwerking tussen het rauwe karakter van brando en de in haar eigen fantasiewereld levende leigh is goed. Het is zo'n tegenstelling (qua karakter en acteren) die 9 van de 10 keer niet goed werkt maar hier wel.

Rol van Malden was net als in On the waterfront ook zeer goed. Mooie ensceneringen, muziek en dialogen maken de film compleet.

Krachtig gegeven dat je Blanche steeds verder ziet wegvluchten in haar eigen fantasiewereld en dat het verleden haar toch inhaalt.

Het shot van een Leigh die Malden wegjaagt en zich daaraan huilend op de trapleuning werpt nam mijn adem weg. schitterende enscenering.

dit is echt zo'n film waar je van moet houden maar dat deed ik gelukkig wel . dik 4.5*. herziening moet uitwijzen of er een 5* in zit.

Een acteur die een "gewelddadig" personage neerzet waar je als toeschouwer begrip voor kunt koesteren zegt alles over het niveau van acteren.

Marlon Brando betreft een acteur in hart en nieren die een rol kon neerzetten waar je als acteur dat magische "extra" voor nodig hebt. Brando betrof hierin de leermeester, de meeste acteurs komen niet verder dan de status die van een leerling in de brugklas.

4.5*

Heb wat dubbele gevoelens bij deze film. Marlon Brando vind ik schitterend: zoals eerder al gezegd: rauw, naturel. Ook Kim Hunter vind ik goed acteren en de relatie tussen beiden vind ik behoorlijk geloofwaardig. Grote minpunt van deze film vind ik echter Vivien Leigh: 'over the top' acteren dat behoorlijk wat ergernis opriep bij mij: terwijl Hunter en Brando geloofwaardig acteerden, kwam zij elke keer weer af met hysterische (ok, haar personage is hysterisch bedoeld) en totaal ongeloofwaardige intonaties en lichaamsuitdrukkingen. Het deed mij wat denken aan Sunset Blvd, maar daar heeft het 'ouderwetse' acteren een zéér passende bedoeling binnen het scenario: hier haalde het echt het niveau naar beneden. 3.5*, vanwege Brando

Had torenhoge verwachtingen van deze film, wachte destijds dan ook met smart op de dvd release, alleen viel het een beetje tegen allemaal. Ik kan de klassieke status van de film absoluut waarderen vooral omdat er een ontzettent knap straatje acteerwerk wordt weggegeven, vooral de rol van brando was voor zijn tijd ontzettend revelutionair, alleen vond ik het af en toe een beetje te erg op een toneerstuk lijken, het was in sommige scenes ook zo overdreven dramatisch gedaan allemaal. Een groot minpunt van de film is absoluut de rol van leigh die een oscar voor haar rol won maar op mij verschrikkelijk irritant over komt. Brando daarin tegen was absoluut fantastisch "misschien wel een van zijn beste rollen,,

bij iedere scenes met hem, zat ik werkelijk met open mond te kijken.

Kortom geweldige acteerprestaties van hunter, malden maar vooral brando alleen de rol van leigh viel erg tegen, en het verhaal vond ik niet zo erg interesant.

3 sterren (misschien naar herziening wel meer, hoop het in ieder geval wel.

Het lijkt op een toneelstuk omdat het op een toneelstuk gebaseerd is, maar zelfs dat vind ik meevallen. Leigh speelt haar rol zoals haar rol bedoelt is, dat je haar dan irritant vindt ligt aan de rol en niet aan de acteerprestatie an sich. Verhaal niet interessant, gewoon uit het leven gegrepen, het verhaal is misschien niet spectaculair maar wel mooi en ingetogen.

misschien licht het irritante inderdaad wel gewoon aan haar rol, ontzettend jammer dat ik nog nooit een andere film van haar gezien heb, dan kon ik het vergelijken.

Poe! Is de Marlon Brando uit deze film dezelfde als diegene die ik in Don Juan DeMarco zag? Woooow, echt een ongelooflijk verschil! Hij is met recht een van de grootste acteurs allertijden geweest. Ik kan nu al niet wachten om the Godfather 1, 2&3 te gaan bekijken. Zelfs al betwijfel ik of die films iets voor mij zijn- Ik hou niet van maffia-films, is mijn verwachting. A Streetcar named Desire is echt een onwijs sterk staaltje, ik dacht een makkelijke film te gaan bekijken, maar de onderhuidse spanning, zeker voor een film uit 1951 is zo goed voelbaar, dat ik deze film voorlopig niet meer zal vergeten. Dit is pas mijn 2e zwartwit film die ik gezien heb, op Anne Frank's Diary uit 1959 na, en ik ben nu heel erg benieuwd naar andere klassiekers.

Brando doet alleen mee in the Godfather 1, en dan nog heeft hij eigenlijk een behoorlijk beperkte rol in vergelijking met PAcino, Caan, Keaton.

Over je prille verkenning van zwart wit films: blijven doen zou ik zeggen. Naar mijn mening zijn er ongelofelijk veel film in zwart wit die vele malen sterker zijn dan wat er vaak tegenwoordig uitgebracht wordt. Enjoy!

Brando is geweldig en draagt de film, Leigh is soms mateloos irriterend. Hunter speelt een goede bijrol, maar de film concentreert zich teveel op Leigh en duurt ook gewoon te lang. Daardoor irriteerde de film me op een gegeven moment en kon het me behalve Brando's uitbarstingen maar weinig meer boeien. Het lijkt me ook moeilijk om een toneelstuk te verfilmen, maar in bijvoorbeeld Cat On A Hot Tin Roof hebben ze dat veel beter gedaan.

De filmbeschrijving hier raakt kant noch wal en doet je een heel andere film verwachten... Ik zal eens kijken of ik wat anders kan schrijven.

3 sterren

Eens met kappeuter. De scènes met Brando zijn geweldig (één van zijn beste rollen die ik tot dusverre van hem zag) maar Leigh lijkt zo uit een soap te zijn weggeplukt. Niet te harden.

2,5*

Die clash tussen de acteerstijlen is nog nooit zo overduidelijk in beeld gebracht als in deze film. Marlon Brando, de moderne method-actor, vs. Vivian Leigh, de typische ouderwetse truttebol, die nog erg goed te vergelijken is met Gloria Swanson. De film komt er hoe dan ook mee weg. Jammer dat de film niet teveel concentreerde op Marlon Brando desondanks, sommige Leigh-scenes waren wat saaiig. 3,5*

Niet een hele beste film. Begint allemaal erg vermakelijk, leuke personages, een hele sterke Brando, maar na een uur wordt wel duidelijk dat er een spanningsboog ontbreekt. Het verhaal lijkt nooit echt voortgang te maken. Voornamelijk een herhaling van situaties. Potentiele kansen op een interessanter verhaal (verleden van Blanche bijvoorbeeld) laat men links liggen, zodat (samen met Leigh's weinig meeslepende performance) Blanche je nooit echt gaat interesseren.

Kortom; veel te vlak en niet interessant genoeg. 2,5*

Kamerawerk is erg sfeervol (o.a. die trapscene met Leigh, indrukwekkend). Gelukkig in zwart /wit; kleur had slechts afgeleid mbt de uiteenlopende acteerstijlen en verstrekt mede de sfeer.

IMDB 8/10.

Voor mij was dit toch wel een struikelpunt. Ik weet niet precies waardoor het komt, maar ik had constant het gevoel dat ik naar een verfilmd toneelstuk keek. Bij sommige films voel ik dat aan, al kan ik mijn vinger er niet helemaal opleggen waardoor dat komt. Ik had het eerder al bij onder andere Dead End en Dracula (de Lugosi-versie). Het zit hem voor een groot deel wel in het decorgebruik denk ik. Maar dat toneelgevoel vind ik nooit prettig in films.

Gelukkig vond ik de film verder wel te genieten. Geweldige acteerprestaties vooral. Leigh vond ik geweldig, net als in Gone With the Wind. Ik snap niet waarom zij altijd zo afgekraakt wordt in beide films. Brando overtuigde mij in zijn latere rollen niet, maar vind ik hier erg sterk. Ook Hunter is bijzonder geloofwaardig en Malden is altijd betrouwbaar. Op dit gebied valt er niets te klagen. Het script vond ik ook prima. Het is denk ik geen film die ik nog 10 keer zou willen zien, maar zo lang het allemaal duurde vond ik het wel heel goed.

3,5*

Marlon Brando heeft goed afgekeken van Robert Mitchum: nauwelijks acteren, gewoon jezelf zijn en quasi-nonchalant in de film rondlopen.... en als ´t ff meezit zijn je co-stars nog mooie vrouwtjes ook, die ook nog gretig zijn qua (wel) acteren.

Malden en Leigh dragen de film.

Een onbedoeld compliment voor Brando, die zo goed acteert dat jij niet meer door hebt dat hij acteert.

Jij noemt het onderacteren ik noem het realistisch acteren, in vergelijking met het vaak overdreven (bijna toneelachtig) acteren wat in die tijd nog gebruikelijk was in films. Daarom was dit ook een baandoorbrekende rol. Om dan te zeggen dat Malden en Leigh de film dragen, belachelijk, ik herinner me ze niet eens meer.

Leigh kun je lijkt me moeilijk vergeten in deze film. Ze heeft veel meer schermtijd dan Marlon Brando en is de échte hoofdrol van de film.

Overigens zou ik het acteerwerk van Brando toch best gestileerd willen noemen, maar dat vind ik van alle oude method-actors, waaronder ook Montgomery Clift en James Dean. Zij spelen hun rollen overintens, helemaal niet zoals mensen werkelijk zijn. Op zich niets mis mee en inderdaad wel realistischer dan het theatrale acteren (waar ik verder niets tegen heb).

Overigens was Mitchum absoluut geen method actor.

Een lichte teleurstelling, deze film, mede door de torenhoge verwachtingen. Brando speelt ijzersterk maar VivienLeigh is net te overdreven. Ik kan me ook simpelweg niet goed vinden in het verhaal, wat niet wegneemt dat het allemaal sterk gefilmd is.

Torenhoge verwachtingen zijn compleet de dieperik in gegaan. Ik zal hier waarschijnlijk wel een aantal "klassiekerfans" tegen de schenen stampen, maar Vivien Leigh irriteerde me die gehele 2 uur. Ik moest m'n vrienden helaas volgen in hun vooroordeel dat oude films voornamelijk bestaat uit overacting. Sommige dialogen waren pijnigend en soms absurd grappig.De scene waarbij ze niet in het licht wil komen was gewoonweg hilarisch.
2.5*

Ik vind dit nog steeds een raar statement mbt Leigh's acteerwerk. Het personage voert namelijk een act uit en Leigh vult dat personage juist perfect in. Dan kun je je natuurlijk ook nog kapot irriteren aan het personage an sich, maar dat is wel een heel ander verhaal.

Ik vind Leigh misschien wel de beste rol in de film hebben. Dat theatrale spel past uitstekend bij het personage, dat uit haarzelf al zeer theatraal is.

Ik sluit mij volledig aan bij de verdediging van Vivien Leigh's performance in deze film. Blanche DuBois is een van meest theatrale en overdramatische personages in de Amerikaanse theatergeschiedenis. Als Amerikanistiek-student die veelvuldig en uitvoerig Tennesse Williams bestudeerd heeft, zou ik elke andere interpretatie van de rol compleet onacceptabel gevonden hebben.

Absoluut waar, maar aan de andere kant denk ik eerlijk gezegd dat Leigh eerder gecast is omdat men wist dat ze theatraal zou acteren dan dat Leigh de rol theatraal interpreteerde. Is het niet gewoon haar "gewone" acteerstijl die hier goed op zijn plaats valt?