The Matrix (1999)

Een actiefilm voor computernerds.

Ondanks dat de film 20 jaar oud is oogt hij nog redelijk fris. Alleen de telefonie zoals de mobiele telefoons formaat baksteen en de stand-alone / payphones verraden dat we met een oudere film te maken hebben. De film is bij vlagen wat traag, vooral in het begin, maar de derde helft is lekker vlot en mooi in beeld gebracht. De moves, actiescènes en kleding zien er gelikt uit, maar in de goede zin des woords.

Niet echt mijn genre, maar op het grote bioscoopdoek goed te doen als klassieker die je ooit moet hebben gezien.

Eindelijk deze film gezien en op het grote doek geeft het zeker meerwaarde.
Wat mij vooral opviel is hoe goed de special effects er voor die tijd uitzagen en dat er genoeg hedendaagse films zijn die hier veel harder in falen, en dat 20 jaar later.
Dat The Matrix nog steeds staat mag duidelijk zijn, het verhaal is leuk gevonden en het idee is interessant. Keanu Reeves zet zijn rol goed neer, maar het is voor mij persoonlijk vooral Laurence Fishburne die er echt bovenuit kwam. Wat zet hij op een zeer overtuigende manier Morpheus neer zeg!

Er zijn wel bepaalde dingen die ik een beetje jammer vond, dat Cypher een "bad guy" schijnt te zijn bijvoorbeeld(en een cliché volle in dat) en dat Trinity tegen het einde opeens verliefd werd op Neo is ook niet al te verrassend. Stiekem trouwens ook best jammer dat ze niet nog een extra scene deden met "the woman in red"

Voor mij persoonlijk zeker geen meesterwerk, alhoewel ik wel begrijp waarom deze film zo geliefd is. Het genre is ook niet echt mijn genre, dit is zeker iets wat mee kan spelen.
Heb er wel van kunnen genieten en ook fijn dat het gewoon in de bioscoop kon.

3,5*

I'm trying to free your mind, Neo. But I can only show you the door. You're the one that has to walk through it.

De kans om The Matrix een keer in de bioscoop te zien laat ik niet lopen, ondanks dat ik er geen enorme fan van ben. Maar het is wel een film die op diverse vlakken revolutionair is geweest. Vooral de special effects en het baanbrekende verhaal mochten er wezen. Maar om te zeggen dat ik er nu weg van was, mweh.

Maar aangezien ik al jaren de trilogie eens opnieuw wilde bekijken en dit er nooit van kwam, was zo'n kans een mooie stok achter de deur om het nu wel te doen. En schijnbaar is de film nog steeds enorm populair, want de zaal zat vrijdagavond goed vol. Wel geinig dat mijn mening nauwelijks veranderd is. Nog altijd is The Matrix een knap gemaakte film en is het verhaal bijzonder uitgediept, maar tegelijkertijd wist het me emotioneel weinig te boeien. Ik had meer willen weten hoe de mensen zich voelen die beseffen dat hun leven nep is, dat alles wat ze doen niet bestaat. En doordat het allemaal niet bestaat, voelt de dreiging ook minder sterk aan. Gelukkig zijn de personages uit het goede kamp wel interessant. Neo, Morpheus, Trinity...prima. Zeker Laurence Fishburne overtuigt me echt. Keanu Reeves doet dit later in de film ook, vooral richting het einde als hij flink los kan gaan. De aanwezige actie is dan ook meteen een groot pluspunt, want met alle slow motion oogt het fantastisch. Nogal duidelijk dat games als Max Payne in die jaren hier flink inspiratie op hebben gedaan.

Binnenkort ook maar eens beide vervolgen bekijken en dat is dan mooi op tijd, aangezien er een vierde Matrix aan zit komen. Ben ik weer helemaal bij na deze eerste Matrix. Goede, sterke film, maar niet over de hele rit pakkend.

3,5* stonden en blijven staan.

Digitaal geremasterd, en dat is meteen het zwakste punt. Was er niet erg van onder de indruk. Vooral in de technische scenes is het niet scherp en zijn de kleuren lelijk.

Maar verder geweldige bioscoopervaring. Op misschien een paar iets te gladde one-liners na is dit gewoon perfectie. Ken geen andere film die zoveel weet te vertellen in zo weinig tijd. Zelfs het liefdesverhaal is overtuigend. Om nog maar te zwijgen van de drie grote filosofische lijnen: die van de relatie tussen perceptie en werkelijkheid, van zoeken naar waarheid tegenover geluk en van vrije wil versus lotsbestemming. Op het gebied van cinematografie/montage komt dan weer geen enkele moderne blockbuster in de buurt (vooral de achtervolgingsscènes, wauw). Muziek en geluid ook magnifiek. Eigenlijk rijgen de Wachowski's de ene na de andere memorabele scene aan elkaar in deze film die een genre is op zichzelf. Uniek en onvergelijkbaar.

Lange leren jassen, zonnebrillen, enorme mobiele telefoons en Rob Zombies Dragula in een donkere club; met films als The Matrix - en Blade - vlieg je even terug naar eind jaren 90, waarin dit soort dingen enorm cool waren. Dat is leuk om te zien, maar ik blijf erbij dat ik niet snap hoe zoveel mensen deze film nog steeds als geniaal bestempelen. Want ik zie bij The Matrix niet veel meer dan een aardige, goed verzorgde actie-scifi met een paar iconische scènes en verder een hoop gebrabbel. De film introduceert een wat ingewikkelde wereld, met als gevolg dat we de halve film aan het luisteren zijn naar uitleg over hoe het in elkaar zit. En niet alleen aan het begin, het gehele script zit vol met uitleg-dialogen. En meestal niet rechttoe rechtaan, men blijft het liefst zo vaag mogelijk, zodat Keanu Reeves de hele film alleen maar vragen stelt. Serieus, ik geloof dat tweederde van zijn dialogen een variant op ‘wat is dat?’ is. De rest van de personages zijn overigens niet minder aan het herhalen, zij blijven steevast doorzeuren over of Neo de ware is, ja of nee. Dat gaat gevoelsmatig eindeloos door.

Deze momenten worden afgewisseld met een hoop actie en bijzondere visuals. Een deel daarvan is nog steeds bijzonder geslaagd (als Reeves wakker wordt in die pod), anderen zijn vrij ernstig gedateerd. CGI van het kaliber ‘de climax van Spawn’ krijgen we hier weliswaar niet, maar tijdens bepaalde actiescènes (zoals de achtervolging met Trinity in de openingsscène) zijn de effecten echt foeilelijk. Ik denk zelfs voor die tijd. Andere momenten, zoals de slowmotion en de 360 graden camera-bewegingen, verdienen misschien geen schoonheidsprijs meer, maar je kunt nog wel zien waarom ze iconisch zijn geworden. De creativiteit verdient nog steeds een pluim. Soms krijg je even wat standaard knokwerk of pistoolgeweld en dat gaat opvallend snel vervelen, maar zodra men wat creatief met de actie omgaat is het enorm leuk. Cheesy en soms lelijk, maar wel erg leuk.

Erg karig bij The Matrix zijn echter de personages. De film leunt een groot deel op de zogenaamde chemie tussen Neo en Trinity, terwijl die twee dus 0,0 chemie hebben. Beide staren elkaar de hele film levenloos aan en mompelen wat, maar schijnbaar was dat gestaar en gemompel met passie. Het spel van beide is ook niet echt overtuigend, Reeves bewijst ook hier weer geen acteerwonder te zijn. De enige die eruit springt is Hugo Weaving, omdat hij zó over de top is dat het leuk wordt. Elke zin uit zijn mond klinkt hilarisch. De rest van de personages en acteurs zijn eigenlijk maar zo zo, het is vooral een klus om die inwisselbare lui in het team van Morpheus uit elkaar te houden. Eentje heeft een wit pak. De ander is jong. Veel verder kom ik niet.

3 sterren.

Dodge this!

Een alweer uit '99 stammend grensverleggend meesterwerk van de Wachowski broers, tegenwoordig transgender onder de namen Lilly en Lana, die destijds hoge ogen gooiden qua actie, stijl, sfeer en een ronduit aparte verhaal. Maar geldt dat 20 jaar later nog steeds? Al geruime tijd keek ik er tegen op deze film, eigenlijk de trilogie, te herzien. Bang dat vooral de indrukwekkende actie van deel 1 tegen zou vallen...maar...

De begin scene waar Trinity in het nauw gedreven wordt voelt wat geforceerd. De Warshowski's willen meteen hun visitekaartje afgeven en waar de scene met de achtervolging op de daken 20 jaar geleden indrukwekkend was zit ik het nu met een dubbel gevoel uit. De montage is soms matig, de camera er soms te dicht op en de bewegingen te houterig. Even vrees ik het ergste...

Maar dan toch; een best wel boeiend verhaal komt op gang met een uitstekende duister sfeer. De scènes aanboord van de hoovercraft zijn niet echt het summum maar sommige andere scènes zoals die met de snedige opmerkingen van het Orakel doen wel goed. Zo ook de ronduit iconische schietscene in de hal, iconisch, stijlvol en behoorlijk spectaculair, nog steeds. Een aantal malen wordt op mooie wijze de spanning opgebouwd en op uitmuntende wijze dingen gefilmd. Alle scènes rond de redding van Morpheus en de helicopter zijn briljant en prachtig in beeld gebracht. Dan zijn er de talloze gevechten zoals het gevecht tussen Morpheus en Neo en het 'bullittime' moment op het dak. Interessant in de 'making of' te zien hoe lang men in training en afgebeuld is voor al deze gevechten.

Reeves is degelijk, vooral Fishburne valt op als de koele soms wat zelf ingenomen leider, Weaving lekker als Mr. Smith, het orakel vind ik ook geweldig, de stijl en de muziek past op geweldige wijze in elkaar en dan is er nog de licht filosofische inslag over voor je zelf denken, wat realiteit is, dat drempels alleen in je geest bestaan en een stukje lotsbestemming. Al met al komt de film dan toch nog goed en overtuigend uit de verf als stijl en sfeervol geheel. De vermaak factor is nog altijd hoog mits ik het toch niet meer inschaal op het niveau van vroeger. Een acceptabele vier sterren is mijn beoordeling.

gisteren ook gezien en de tand des tijds is niet goed voor de film.

Maar hij vermaakt wel de volle speelduur en er is weinig tijd voor adempauzes.

Ook ik zag geen chemie tussen Neo en Trinity en de film is erg pretentieus in zijn diepere gedachtes.

Leuk om Moss en Joe Pantoliano wederom samen te zien spelen al kwam Memento hierna pas

Waarschijnlijk heb je dan gebrek aan fantasie. ik vind dit 1 van de beste films ooit gemaakt. gisteren weer eens opnieuw gekeken op het puntje van mijn stoel. ik werd helemaal door de film meegezogen dat ik mezelf ook in de matrix waande. ging er helemaal in op .geen enkel besef van tijd meer en schrok telkens wakker van de reclame tussendoor. vannacht heb ik zo lekker gedroomd .voor mij 5 sterren

Leuk concept, het idee dat we gebruikt worden als batterijen voor superrobots is ergens wel belachelijk, maar The Matrix zelf is dan erg leuk bedacht. In mijn ogen niet zo diepgaand als de meeste mensen beweren, maar het is een leuk uitgedachte wereld met een leuk verhaal, prima entertainment. De gevechten hier zijn prachtig gechoreografeerd, en de actiescenes zijn van goeie kwaliteit. De karakters zijn harstikke cool allemaal, met zonnebril (Morpheus heeft er een zonder pootjes!) en lange leren jassen en al, alleen blijf ik Keanu Reeves echt een stijve acteur vinden. En het zogenaamde liefdesverhaal was absoluut niet overtuigend, zoveel interactie hebben Neo en Trinity nieteens gehad. De special effects zien er vandaag de dag nog steeds prima uit, en er zit een lekkere soundtrack achter.

Leuke scifi-klassieker met een uniek concept, prima uitgewerkt, en de actiescenes zijn topvermaak, 4,0!

Slecht.

Heel, heel lang geleden eens gezien toen ik een jaar of 12, 13 was. Nu dan eens een deftige kijkbeurt gegund, maar de film blijft voor mij even zwak. Het door velen als diepgaand beschouwd plot is m.i. een simpele kapstok voor een vrij doorsnee actiefilm. Het filosofische gezwets dat ik geregeld hoor van Matrix-fans ontgaat mij volledig. Niettemin kan ik wel begrijpen dat de film een soort cultstatus zou hebben, maar dan eerder door het eigen gothic/emo-achtige sfeertje dat voornamelijk in de eerste helft redelijk aanwezig is: de groene filter, de bleke hoofdpersonages met lange zwartleren jassen en zonnebril. Het heeft iets ontzettend fout, maar is anderzijds net hetgeen wat de film kijkbaar maakt.

Want voor de cast hoef je het niet te doen. Keanu Reeves, Hugo Weaving, Laurence Fishburne: ik vind ze allemaal ontstellend zwak of miscast, tenzij natuurlijk er met houterige klaas Reeves of de overacting van Weaving voor het cultgehalte gekozen is.

Mij doet het alleszins niets. Hier en daar nog wat decorstukken en designs die enigszins de moeite zijn, maar verder weinig soeps, deze sci-fiklassieker(?).

2

Ik kan me voorstellen dat first time viewers The Matrix overroepen vinden want er valt best wel wat op aan te merken. Ik had bij herziening eigenlijk ook wel een mindere waardering verwacht, maar ik ben toch weer aangenaam verrast. Het concept blijft namelijk ijzersterk, de keus tussen de rode en de blauwe pil en het beeld van de onafzienbare rijen menselijke batterijen iconisch en Reeves is voor de verandering prima gecast in de hoofdrol, wat ook gezegd mag worden van Fishburne en met name Weaving- de laatste zal waarschijnlijk eeuwig geassocieerd worden met agent Smith. De special effects ogen nu wat gedateerd maar vond ik nog meer dan acceptabel- al is de overdreven voorliefde van de Wachowski's voor rondvliegend gruis en vallende patroonhulzen evident. De gevechten zijn verder vlot gemonteerd en prima uitgevoerd (zeker voor niet-martial arts specialisten) en hoewel de bullet time momenten nu niet meer dezelfde impact hebben is het niet moeilijk voorstelbaar waarom men er destijds zo enthousiast over was.

De regisseurs hebben er duidelijk voor gekozen de nadruk op actie te leggen, een keuze die niet eens zo verkeerd uitpakt, toch had er m.i. nog wel wat meer gedaan kunnen worden met het concept van de matrix. Dat Neo na de waarheid te hebben geleerd ontkennend reageert en later nog even mompelt dat zijn hele leven tot nu toe een leugen was lijkt me geen recht doen aan de impact die een dergelijke eyeopener zou hebben. Je zou toch op zijn minst verwachten dat hij daarna zijn familie, vrienden, een collega desnoods ervan probeert te overtuigen ook zo'n rood pilletje te nemen, al dan niet onbewust- met alle gevolgen van dien. Het had een iets diepere discussie opgeleverd dan de nu terloopse opmerking van Cypher dat hij achteraf liever de blauwe pil had genomen. Een wat zwaarder punt van kritiek is dat de wereld anno 2199 er erg nep en lelijk uitziet, dat had toch wel veel toffer verbeeld kunnen worden- maar misschien was het geld op en moesten er keuzes gemaakt worden.

Hoewel gevoelsmatig niet eens zo oud, is The Matrix inmiddels wel een klassieker te noemen. De kenmerkende stijl, de big beat-klanken, de toen spectaculaire SFX en het verontrustende verhaal maken van de film een icoon van de jaren 90. Het is grappig de comments van bijna 20 jaar terug op bladzijde 1 even terug te lezen: deze film deed echt wel iets bij veel mensen.

Gisteren deze film voor het eerst sinds jaren weer herzien.

Wij vonden hem nog steeds briljant.

De aanleiding om hem weer te kijken was de film Dark City, die deels op dezelfde sets is opgenomen als The Matrix, maar een jaar ouder is. Waar Dark City echt aanvoelt als een oude film, heb ik dat gevoel bij The Matrix niet.

Natuurlijk staan er meer telefooncellen op straat in 1999, maar de enige technische opmerking - en dat is vooral het 'nadeel' van de huidige hoge resolutie schermen - is wellicht dat je soms wat duidelijk kunt zien dat een scene voor een green screen is opgenomen.

Dat zie je denk ik vooral als je de film al kent, en dus tijd hebt om op details te gaan letten.

Het enige waar ik nog steeds moeite mee heb zijn de Sentinels. Ik vind ze stom, overbodig, en lelijk.

Voor dat, en het zichtbaar zijn van het gebruik van green screens trek ik 0,5 ster af.

4,5* dus.

Overigens:

Dat mensen die de film nu pas voor het eerst zien niets spectaculairs zien kan ik me voorstellen; alles wat vernieuwend was in deze film is vele malen gekopieerd in andere films, en heb je dan allemaal al eens gezien.

Alles bestaat in een context.

Als je deze film nu voor het eerst bekijkt, anno 2020, lijkt hij wellicht niet zo bijzonder, de special effects zijn de afgelopen 20 jaar gemeengoed geworden, en de gemiddelde Netflix film of serie oogt op onderdelen beter.

Maar in de tijd dat dit uit kwam hadden nog maar weinig mensen een computer, smartphones bestonden nog niet en bij mij voor de deur stond ook een telefooncel. Deze film combineerde voor die tijd het summum aan SFX en CGI, twee decennia later zijn ze bij vlagen nog steeds indrukwekkend.

Daarnaast was de opkomende automatisering en de eerste pogingen richting AI voor velen best bedreigend, Orwelliaanse beelden kregen we met de Matrix, waarbij mensen gehouden worden als dieren of planten, volledig gedomesticeerd en gecontroleerd na de ondergang van de aarde, door dezelfde mensen veroorzaakt, een thema dat actueler is dan ooit.

Het verhaal steekt goed in elkaar, al moet je sommige absurde zaken voor lief nemen, het realiteitsgehalte is laag, zie het kweken van mensen. Maar dat doet niks af aan de dystopische onderliggende filosofische vraagstukken die eerder (Blade Runner) maar ook later in alle betere cultfilms oproepen.

Een perfecte film dan? Nou nee. Keanu is soms echt een houten klaas, Fishburne en Weaving schmieren dat het een lieve lust is maar maken het surreële karakter alleen maar sterker.

Toch zit deze in de Top 10, omdat de film alles heeft wat een goede film nodig heeft, en omdat het één van de trendsetters was.

In zeker zin is deze film zijn tijd ver vooruit. Helaas wordt er met het filosofische uitgangspunt dat we als mens slaven zijn van computers weinig gedaan en is het vooral veel schieten en vechten.

Eind jaren ’90 was de digitale revolutie volop in beweging. We krijgen te maken met het fenomeen Internet (vanaf dan eindigt alles op dotcom), gsm wordt geïntroduceerd, google word opgericht en internet café's worden the place to be. De wereld gaat open. Yahoo krijgt voorrang op onze vertrouwde Tv; Hier en daar was er een kritisch geluid te horen van de oude generatie wetenschappers – zijn we niet een beetje slaaf van de stroming ? Niemand die er veel acht op sloeg. En dan kwam the matrix. Het idee sloeg in als een bom. Geen vrije wil, enkel manipulatie. We leven in een gesimuleerde maatschappij en we worden gestuurd door een hogere macht. Volgens de makers een technologische macht. Het brein achter deze film zijn de Wachowski's. Toen dit duo hun voorstel indiende bij een studio was men wantrouwig om een first time director direct met een hoog budget toe te vertrouwen. Om enigszins vertrouwen te winnen, hebben ze dan maar een film noir Bound in elkaar gebokst. Het is een slimme, plottwist film met fraaie visuele vormgeving. Groen licht voor the Matrix. We werden direct van onze sokken geblazen door die mix van verbluffende actie (geïnspireerd op martial arts prenten/anime), geestverruimend filosofie en donkere SF. Inspiratie vanuit de comic book strips met een uiterst verzorgde graphic design. Natuurlijk, het helpt als uw DOP (Bill Pope) afkomstig is van music video’s om het plaatje compleet te maken. En er is die fabuleuze opbouw. Net als neo worden we meegesleurd in de rabbithole alla alice in wonderland en volgt de ene verbijsterende ontdekking na de andere. Toto, I have a feeling we're not in Kansas anymore. Conclusie : top entertainment met een indrukwekkende visuele look. Een film dat mikt op hersenen en hart. De twee vervolgfilms zijn wel Ok maar het nieuwe was eraf. We wisten hoe de matrix in elkaar zat. Maar het eerste deel kwam precies op het goede moment. We stonden aan de eeuwwisseling, Nostredamus werd terug opgevist, het einde van de wereld werd hier en daar luidkeels aangekondigd. Wantrouwen werd groter tegenover de opkomst van een virtuele werkelijkheid en the matrix speelde daar handig op in. Juist daardoor werd de film enorm populair, massale bezoekersaantallen, lovende recensies. We waren zeker niet de enigen om de film te lauweren. Maar er is meer waarom The matrix voor ons een mijlpaal is. We voelden ons in 1999 een beetje zoals de bezoekers die toen Citizen Kane op het doek zagen. Citizen kane uit 1940. Beste film aller tijden volgens de filmgeschiedenisprofessoren. Elke gereputeerde filmrecensent die daarbij zweert. In S & S decennia lang op nr 1. Ck zit niet in onze lijst. We hebben geen voeling met het verhaal en de film ziet er wat academisch uit. Maar de film bezat wel veel innoverende filmtechnieken. Wij zagen de film in de jaren '90 maar voor ons was dit niet meer nieuw. Verhaalstructuur (flashback), montage, deep focus fotografie. Er zijn nu toch betere films met die technieken. Maar voor die toenmalige kijkers moet dit echt nieuw geweest zijn. Met The matrix is dit net zo. Generatie die nu voor het eerst naar the matrix kijkt, zal bijlange niet meer achterovervallen van die innovaties. Bullet time, Kung fu, special effects. Nadien heeft elke actiefilm die zichzelf een beetje respecteert wel iets gejat. Maar wij zagen dit voor het eerst. The matrix is dan ook de troonopvolger van Citizen kane. Jaren later en we kunnen nog altijd niet de film van ons afschudden. Die film blijft in ons DNA zitten. Op restaurant zitten mijn tafelgenoten smakelijk een steak te verorberen, ik kan het niet laten, ik vraag altijd : ben je wel zeker dat dit de smaak is van een biefstuk ? Is de smaak niet voorgeprogrammeerd ? Misschien is dit helemaal geen steak ? Hun expressie (een mix tussen verstomming en enerveren) ... Daar ben ik The matrix eeuwig dankbaar voor.

Een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 62 : The Matrix

Ik ga met de stroom mee. Het blijft ook voor mij bij herziening een gave actiefilm die in feite heel wat genres samenbrengt : cyberpunk, science fiction, martial arts. De auteurs maakten het visueel echt heel mooi en brengen een verhaal dat barst van de originaliteit. De manier waarop Thomas Anderson uit de "matrix" getrokken wordt en de werkelijke realiteit ontdekt vind ik nog steeds heel goed gebracht. En de stoere duels tussen Neo en Agent Smith zijn heerlijk om te zien. Eén ding is zeker : de Matrix films zijn blijvers.

Nu met een nieuw deel in aantocht toch maar eens de kerstfilms aan de kant geschoven om deze trilogie opnieuw te bekijken. Het blijft gewoon een fantastische film. Qua verhaal, qua acteurs en idem acteerwerk. De special effects zien er 20 jaar later nog steeds prima uit. Derhalve een upgrade naar 5*.

Orgineel en erg vermakend. Meesterwerk. Blijf dit film af en toe terugkijken.

Op den duur begon deze film mij te vermoeien en raakte ik uitgekeken op het gegeven. Maar de eerste helft van dit cyberpunk-epos is wel fenomenaal, inclusief special effects. Er zijn later meer films gemaakt waarin de virtuele en werkelijke wereld een explosieve interactie gegaan, maar voor zo ver ik die heb gezien, vond ik ze niets toevoegen aan wat The Matrix te bieden heeft.

Ignorance is bliss - Cypher

De ultieme cyberpunk film die filosofie en mythologie verpakte in een innovatief actiespektakel.

Pas heb ik de hele trilogie nog eens bekeken (ik denk voor zeker de derde keer) dus tijd voor een vergelijking. Deze eerste is bijna onbetwist de beste, interessanter is waarom. Voor de hand ligt dat in deze film een plottwist zit, een verassing die zo ver gaat dat de vervolgen hier onmogelijk aan konden tippen, ook als ze beter waren geweest. Verder het overdaad schaadt adagium waar deze film zich, ondanks spectaculaire uitspattingen, beter aan houdt. Ook is er meer spanning omdat we nog niets weten over Neo's krachten. Je kunt het vergelijken met superhelden, de origin stories zijn vaak het beste, ze kunnen nog niet heel veel en er is meer spanning.

In de innovatieve soundtrack is dit ook te merken (die aanzwellende trompetten met de twee accoorden die afwisselen blijven briljant, simpel maar erg goed uitgevoerd, werkt nog steeds). De latere delen gooiden het meer op bombast.

De film is door en door stijlvol, zeker als deze zich in de Matrix afspeelt. Lange jassen, zonnebrillen, het groene filter eroverheen (en het blauwe buiten de Matrix).

Waar de vervolgen vermoeiende of saaie karakters had naast het drietal Neo, Trinity en Morpheus heeft deze ook wat leukere zijdelingse karakters zoals Mouse. En daarnaast is Cypher een enorm belangrijk karakter. Juist zijn keuze is kenmerkend voor een groot deel van de mensheid en maakt het onze tirannen zo makkelijk.

De cast is heel sterk. Reeves is waarschijnlijk gecast met Johnny Mnemonic in het achterhoofd en staat er om bekend zich volop te storten op meer fysiek vergende rollen. Zijn beperkte capaciteiten als acteur zitten weinig in de weg omdat hij goed past in de rol. Moss was een ontdekking die door deze film doorbrak. Pantaliano (Cypher) toonde zich ook een uitstekende nieuwkomer. Fishburne had al een heel respectabele staat van dienst maar heeft met de charismatische Morpheus een van zijn meest genietbare neergezet. Maar het meest memorabel blijft Weaving, hij steelt de show als Agent Smith. Zijn creatie is consequent sterk, maar maakt hier in het begin het meeste indruk door de typische trekjes die Weaving zo'n unieke manier neerzet. Een geniale performance.

Verder is de regie van de actie hier het beste, zoals het in deze film in beeld is gebracht. Deze film bevat iconische, stripachtige shots die in de latere films ontbraken. Neem bijvoorbeeld het shot van die helicopter van beneden af gezien als al die hulzen vallen. Of Trinity die in de lucht zweeft met een soort kraanvogel met dan het draaiende cameraperspectief.

Een klassieker die opgevolgd werd door best redelijke vervolgen die nog wel een voldoende scoorden maar niet genoeg in de buurt kwamen van dit nivo.

Wtf dat ik hier een 3/10 voor had gegeven... Misschien dat dit toen echt misschien niet mijn ding was, maar deze net gekeken en voor een scifi film v 23j oud, gewoon über vet en totaal mijn ding. Echt volgens mij heb ik zeker qua filmbeleving meerdere bochten van 180° gemaakt. Ik heb dit met der tijd, wel met meerdere genres en films ervaren. Vroeger als jonge tiener vooral bikkelharde actie en films met psychopaten en zo vanaf 14j en jonge 20er vooral gore, exploitation en 'nacht vd wansmaak' stuff. Nu beleef ik films an sich anders. Net zoals deze 'The Matrix', waarbij dikke 2u zo voorbij was, omdat het gewoon top entertainment is, met een zalige cast en onderwerp/verhaal, waar ik al enige tijd wel van smul. En dus nu een correcte score van 9/10.

Even meer off-topic.

Soms heb ik ook al zo'n vooroordeel van een film of duurt het decennia voor ik film deftige kans geef, goei vb is oa 'The Green Mile', gewoon door het label drama/fantasy, de lelijke poster, nooit enige zin in gehad, terwijl ik deze in 2020 uiteindelijk toch kans gegeven heb en het gewoon uiterst sterke film leek, met enorme inleving en ik zelf het woord meesterwerk in mn mond nam.

Daarom geef ik laatste jaren, ware blockbusters van de voorbije 20-30j, nu pas een eerste kijkbeurt.

Het is fijn dat The Matrix in 1999 werd gemaakt, want als deze film op de dag van vandaag uitgebracht zou worden had ik het maar een geforceerde bende gevonden. Daarnaast had regisseursduo Lilly en Lana Wachowski wellicht dan geen beschikking gehad over Hugo Weaving, wiens personage ondertussen is uitgegroeid tot mijn favoriete filmschurk. De computereffecten zijn uiteraard gedateerd, maar nog altijd lopen de actiescenes zeer vlot en is de vormgeving overtuigend. Het concept biedt daarnaast genoeg houvast om het verhaal in vlotte banen te begeleiden, maar pas echt indrukwekkend is de uitgesponnen finale die me altijd is bijgebleven. Ik snap volkomen waarom filmliefhebbers dit gebeuren in hedendaagse tijden wat minder omarmen, maar voor mij blijft het ideaal vermaak. Enkel het acteerwerk van de protagonisten (Laurence Fishburne uitgezonderd) is nogal zwakjes.