The Matrix (1999)

Weer eens herzien. Ik weet nog wel dat deze film vroeger een shock voor me was "wawawiewa, het zou kunnen dat we in een simulatie leven!" Grappig genoeg wist ik toen al van Plato's Grot, maar dat maakte helemaal geen indruk. Wat dat betreft was deze film dus een veel beter medium om een filosofisch idee op me over te brengen.

Nog steeds vind ik dat de film over het algemeen het idee redelijk uitwerkt, al vind ik de rol van het Orakel een beetje dubieus. Het uitgangspunt is natuurlijk niet geheel geloofwaardig, maar soit, bij science fiction horen uitgangspunten die niet altijd realistisch zijn. Maar wat me nu vooral verbaast is de verbetenheid waarmee de hoofdpersonages de "werkelijkheid" verkiezen. De vraag uit Avalon, "wat maakt het uit?", komt me bij deze herziening ineens een stuk relevanter over dan de vraag of we in een simulatie leven.

Acteerwerk is wisselend. Keanu Reeves heb ik nooit een goede acteur gevonden, en komt hier ook bij tijd en wijle erg houterig over. Hugo Weaving vond ik dan weer wel cool overkomen, vooral met hoe hij articuleert. De rest varieert en zit er tussenin.

Maar waar het schoentje vooral knelt is de sfeer. Ik ontkom toch niet aan het vergelijk met Ghost in the Shell, en ik vind dat dat ook best mag, aangezien de regisseurs van The Matrix hebben toegegeven dat die film een grote inspiratiebron was. Hier wordt toch vooral op actie en op coolness gegokt, waarbij ik toch de voorkeur aan de sfeer van Ghost in the Shell geef. Vooral de soundtrack speelt een rol, maar het is ook dat The Matrix wat geforceerd dramatisch aanvoelt vanwege de wijze waarop de relatie tussen Neo en Trinity uitgewerkt wordt. Tenslotte een minor detail: ik schreef eerder dat ik het niet heel erg vind als een uitgangspunt niet realistisch is, maar ik waardeer het wel dat Ghost in the Shell dichter bij de realiteit staat.

Conclusie: leuk om weer eens gezien te hebben, maar zeker niet zo indrukwekkend als toen ik er voor het eerst kennis mee maakte. 2,5*.

Eens in de zoveel tijd komt er een perfecte film voorbij. Een film waar alles aan klopt. Als het dan ook nog een Science Fiction film betreft met mijn favoriete thema AI, ben ik verkocht.

Het plot van The Matrix mag dan weliswaar leentjebuur spelen bij de bekendere AI-gerelateerde Science Fiction literatuur uit de '70's en '80's (met name die van Philip K. Dick en mijn persoonlijke favoriet, William Gibson), maar doet dat op een geloofwaardige, en nog veel belangrijker, een toegankelijke wijze.

Het is de Wachowski's namelijk gelukt de kijker met precies hetzelfde tempo aan het concept te laten wennen als de hoofdrolspeler in de film zelf; de puzzelstukjes van het complexe verhaal vallen stukje bij beetje in elkaar. Het acteerwerk is uitstekend te noemen. De rollen van Reeves, Fishburne, Moss en met name Hugo Weaving zijn hen op het lijf geschreven.

De film is met een groen filter geschoten om overeen te komen met de groene thematiek van de Matrix en vrijwel elk shot is raak, om nog maar te zwijgen over de actiescenes die met name later in de film werkelijk doen verbazen. Bill Pope als Director of Photography verdient hier dan ook een bijzonder groot compliment. Het script barst van de one-liners en heeft een air van koelheid die de meeste ijsberen nog zou doen bibberen. Ook de bijbehorende soundtrack past precies.

Met een dergelijke kwaliteitsfilm konden de vervolgen hierop eigenlijk alleen nog maar tegenvallen. En dat deden ze dan ook. Desalniettemin blijft The Matrix een regelrechte klassieker in het Science Fiction genre.

Erg strakke film, die in mijn herinnering een stuk gecompliceerder was dan hij nu (een jaar of 7 later) blijkt. Dat wil niet zeggen dat het plot van The Matrix weinig voorstelt. Integendeel, de Wachowski broers (toen nog wel), scheppen hier sci-fi van de bovenste plank. Good vs. evil in een hypermodern jasje. Het houten-klaas-acteerwerk van Reeves past hier eigenlijk prima al is het natuurlijk Weaving die de show steelt. Wat een bad-ass. Absoluut een van de beste filmschurken die ik ken!

Overigens is de CGI, inmiddels 15 jaar later, nog steeds goed te noemen.

3,5*

The Matrix

Het is eigenlijk een kleine schande dat ik nummer 40 van de Top250 nog nooit gezien had. The Matrix is echt een heel bekende film, en ik had hem nog nooit gezien. Shame on me. Nu toch maar opgezet, om die schande voor altijd weg te werken. Met een vooruitgesnelde reputatie ging ik misschien wel met iets te hoge verwachtingen de film in, want zo heel speciaal vond ik hem nu ook weer niet...

De kern van het verhaal is eigenlijk heel simpel: de mens probeert onder de onderdrukking van de machine uit te komen. Nu is die simpele kern in een heel ingewikkeld jasje gestopt, in vorm van een Matrix. Dit complexe systeem was het eerste half uur zeer verwarrend. Daarna krijg je in rap tempo alle uitleg in één keer voor je kiezen en moet je op scherp staan wil je alles nog kunnen volgen. Daarna werkt The Matrix zich uit tot een ordinaire actiefilm. Een goede ordinaire actiefilm wel te verstaan. Het verhaal is goed en complex, maar ik vond het nu niet zo bijzonder.

De acteurs sluiten precies aan bij dat gevoel: goed maar niet heel bijzonder. Met veel zonnebrillenwerk is de film vrij emotieloos. De ontluikende liefde tussen Keanu Reeves en Carrie-Anne Moss voelt dan ook ongemakkelijk en irreëel aan. Niet overtuigend gewoon. Los daarvan spelen Reeves en Moss gewoon een goede rol.
Laurence Fishburne is daarbij de derde belangrijke schakel in het geheel. Vooral tegen het einde aan vond ik hem sterk groeien in de film. De scènes waarin hij gevangen zit en hij tegenover Hugo Weaving staat, die overigens het best van allen speelt, zijn echt goed. Weaving laat zijn waarde als acteur ook hier weer schitterend naar voren komen, en je vergeet bijna dat hij een lief elfje is.

Visueel gezien kan ik The Matrix alleen maar complimenteren. De CGI kan nog tippen aan huidige werken, 15 jaar later. Het fluoriserende groen geeft een creepy sfeer aan de film. De kleur is zeer goed gekozen. Tevens past het geheel in het straatje van wat de huidige burger bij cyberspace en programma's vind passen. Ook de slow-motion actie, eigenlijk supersonisch snelle actie, zit er zeer goed uit en is erg indrukwekkend.

The Matrix was niet het bijzondere waar ik op gehoopt had. Zeker: het is erg goed. Toch is het vrij simpele concept dat zeer ingewikkeld is uitgewerkt niet imponerend genoeg. Ik hoop dat de volgende twee delen mij meer kunnen bekoren, en in andere opzichten indrukwekkend zullen zijn.

3.5*

The Matrix vind ik een aardige film om een keer gezien te hebben, maar deze film is niet bijster goed.

Het basis idee van deze film vond ik zeer interessant. De wereld waarin we leven is niet echt. Het is een computersimulatie om mensen rustig te houden. Intussen gebruiken gemene machines de mens als batterij. Het thema van deze film is heel interessant. Maar zoals appearingink ook al aangaf dient dit alles maar als setting waar veel gevochten kan worden. En dit vond ik jammer. Bij het eerste deel van de film valt dit nog wel meer. Er word goed de tijd genomen om de dingen uitteleggen. En er zitten zeker erg goede scènes in het eerste deel. Zoals bijvoorbeeld de pil scene. Maar vanaf het moment dat Neo met zijn training gaat beginnen en leert vechten gaat het mis. De film degradeert dan tot een doorsnee actie film. De actie scènes in deze film bestaat uit veel geschiet en gevechten die ik erg op elkaar vond lijken. Ik vond de actie scènes eerlijk gezegd ook nergens bijzonder of zo. De actie scènes waren even leuk om te zien, maar ze begonnen bij mij al gauw te vervelen. Zonde. Het basis idee van de film is erg interessant. Maar na wat uitleg gaat het toch allemaal weer draaien om de actie, en lijkt voor mij het hele verhaal als excuus voor abnormale actie scènes te dienen. En dit vond ik jammer.

Het acteerwerk in deze film vond ik wel goed. Keanu Reeves als Neo vond ik eigenlijk wel goed acteren. Op hem geen kritiek. Carrie-Anne Moss vond ik ook goed acteren. Laurence Fishburne als Morpheus acteert ook goed. Morpheus is een beetje een vreemd personage en Fishburne speelt hem met een zekere kalmte. Dit maakt het personage nog wat vreemder. Goed werk van Laurence Fishburne. Hugo Weaving speelt de Bad-guy van deze film. Weaving zet een goede schurk neer.

De special effects zijn erg goed. Daarover mijn complimenten naar de filmmakers. De film is mooi gemaakt. De muziek van Don Davis vind ik dan weer een stuk minder. Zijn muziek is naar mijn idee te nadrukkelijk aanwezig. De muziek werkte bij mij soms een beetje op de zenuwen.

Al met al ben ik niet omver geblazen door deze film. Echt bagger vind ik deze film niet. Deze film is wel heel mooi gemaakt, dat moet ik toegeven. En het acteerwerk is ook goed naar mijn mening. Maar deze film is niet mijn ding.

2,5 ster voor deze film.

Heerlijke sf-klassieker met de nodige actie. Een leuk doch vrij gecompliceerd verhaal, baanbrekende actie en leuke vertolkingen van de gehele cast, waarbij met name de Australische acteur Hugo Weaving opvalt.

De film was destijds behoorlijk vernieuwend, maar voelt tegenwoordig behoorlijk gedateerd aan. Niettemin staat het verhaal en de actie nog altijd als een huis.

Ik schaam mij tot op het bot dat ik deze nog nooit had gezien. Geweldige film, die tekort wordt gedaan door mensen die dit puur als een actiefilm afstempelen. Het begon al fantastisch; actie en spanning vanaf minuut 1. Daarna wordt de kijker steeds verder het wonderbaarlijke verhaal in getrokken. Een zekere vorm van vaagheid en verregaande abstractie wordt naar onder geschoven als je de wonderschone gedachtegang achter het plot gaat beseffen. The Matrix is een actiefilm in een psychologisch/filosofisch vraagstuk, of andersom. Acteerwerk is bovengemiddeld, en cinematografisch is de film schitterend vormgegeven. 1 minpuntje, de over de top actiescene bij het binnendringen van het gebouw, vervaagt bij de overbluffende indruk die die andere scenes maken.

Ja, dit is een absolute topper. Ik heb enorm genoten, en ben benieuwd naar Reloaded en Revolutions.

Mijn hoogtepunt is toch de fenomenale bad guy Weaving.

5*

Voor mij de beste film ooit! Ik vind de filosofie in deze film geweldig. Wat is de realiteit? Als alles in je hoofd afspeelt, is iets dan minder reëel? Cypher vindt van niet. Als gelovige zou je dezelfde paralellen kunnen doortrekken. Als het hiernamaals de 'echte' wereld is, de wereld waar wij naar toe gaan wanneer ons lichaam op is, dan is ons leven hier op aarde een 'Matrix' bestaan. Ons aardse bestaan is slechts een schijnwereld. De Wachowski regisseurs hebben ook niet voor niets Bijbelse en mythologische namen gebruikt in The Matrix trilogie: Nebuchadnezzar, Zion, Morpheus...

Naast de filosofie, is The Matrix ook een geweldige actiefilm. Het visuele effect 'Bullet Time' werd gebruikt om de vechtscènes mooi uit te beelden. Dit zag je vervolgens terug in vele andere films die na The Matrix werden uitgebracht. Echter vind ik de vechtscènes en de visuele effecten alleen goed werken in The Matrix, omdat het daar logisch is dat er met de natuurwetten getart wordt. Het mooiste visuele effect vind ik wanneer Trinity in de lucht zweeft voordat ze de agenten te lijf gaat. De vechtscène waar de adrenaline door mijn lichaam giert, is de Lobby scene waar Neo en Trinity agenten overhoop schieten om Morpheus te redden uit handen van Mr. Smith. Het nummer 'Spybreak' van de Propellerheads die tijdens die scene wordt gespeeld, helpt om op het puntje van je stoel gedreven te worden.

Het verhaal (voor mij is dat meer het bestaan van een schijnwereld i.p.v. het vechten tegen de machines), de visuele effecten, de vechtscènes... alles aan deze film was zo vernieuwend, dat ik deze film voorgoed in mijn hart gesloten heb. Echter had het tweede en derde deel van de Matrix niet voor mij gehoeven. Als het alleen bij deel 1 was gebleven, was het beter geweest.

The matrix was zo'n film waar ik al erg veel van gehoord had, maar nooit de zin voor had om hem te kijken. Ik wist natuurlijk dat de film een grote klassiekerstatus had en dat heeft me waarschijnlijk dan ook overtuigd om toch maar eens te kijken. Uiteindelijk kan ik alleen maar zeggen dat het jammer is dat ik hem niet eens eerder bekeken heb, want het is zeker een zeer goede film. Ik heb eigenlijk nu al weer zin om deze nog eens te kijken omdat je denk ik bij een tweede kijkbeurt de kleine details meer kan plaatsen. Een herziening zit er dus zeker in.

Een erg sterk punt is het verhaal. Dat zit gewoon uitstekend in elkaar en lijkt tot in de puntjes te kloppen, al vond ik het eerste halfuur een beetje verwarrend. Daarna wordt alles beetje bij beetje duidelijk en besef je pas hoe sterk alles in elkaar steekt. Er zaten ook achterliggende boodschappen en filosofische thema's in verwerkt en dit maakt het des te interessanter om naar te kijken. Af en toe zaten er niet minder dan geweldige uitspraken in, die je bijna kan zien als een soort 'one-liners'. Iets minder vond ik de uitwerking van de personages. Aan de acteurs ligt het niet, want die zetten een voor een een prachtige prestatie neer, met als absolute topper Hugo Weaving. Hij maakt van Agent Smith toch wel een iconische bad guy. Ik vond alleen dat we iets te weinig te weten komen van de karakters, dit had een beetje uitgebreider gemogen.

Visueel is het, ondanks dat ie toch al weer zo'n 16 jaar oud is, erg overtuigend allemaal. Er zitten wel wat schoonheidsfoutjes in die gelukkig absoluut niet storen. Integendeel, de actie is af en toe adembenemend in beeld gebracht. Schitterende actie-scenes wisselen elkaar in het laatste halfuur af. Ook de vormgeving en andere effecten zoals de Sentinels was/waren in orde. Op dit gebied valt er weinig te klagen. Dat grimmige sfeertje, versterkt door de groenachtige belichting, kon ik ook erg waarderen. En dan heb je de muziek nog. Best goed, maar zeker niet speciaal.

Toch erg tevreden over The matrix. Met niet zo'n hoge verwachtingen op voorhand werd ik erg positief verrast. Toch is het geen perfecte film. In het eerste halfuur vraag je je echt af waar het heengaat en de meeste karakters blijven erg vaag en vlak maar desondanks heb ik hiervan genoten. Ik denk dat er een behoorlijke kans op verhoging is bij een eventuele herziening, maar voor nu hou ik het op een mooie 4*.

Cogito, ergo sum, riep ooit eens Descartes toen hij zich afvroeg of hij wel echt bestond. Eenmaal alles in twijfel getrokken kwam hij tot de conclusie dat hij kon denken, en daarom in ieder geval wel moest bestaan. Sinds The Matrix is het wel de vraag in hoeverre hij daar gelijk in heeft; een revolutionaire film dus, op meerdere vlakken.

En dan komen we direct bij bullet time uit. Toen vrij vernieuwend, al was het al een bekend concept, maar voor het eerst echt in een grote film gebruikt. Het was toen niet alleen nieuw en verfrissend, maar het is ook gewoon goed gebruikt. Ten eerste is het nuttig omdat je zo als kijker meegaat in de snelle leefwereld van Neo als hij steeds sterker wordt, maar het is ook met veel gevoel voor timing gedaan. Samen met de hypermontage uit de Bourne-reeks is dit één van de twee hypes van de 10 jaar daarna geweest waarmee enkele weinig talentvolle regisseurs ineens ook actiefilms gingen draaien en te pas en te onpas deze techniek gebruikten, tot vervelens toe (Zack Snyder, iemand?). Maar hier in The Matrix oogt het nog steeds als iets heel erg cools.

Verder is de meeste actie sowieso goed geregisseerd, met veel wide shots waardoor je als kijker goed blijft en toch beweeglijk genoeg om spannend te blijven. Dat de actie ook mooi wordt gedoseerd en steeds grootser wordt helpt mee dat je niet direct murw wordt gebeukt. Ook is de afwisseling tussen de verschillende soorten actie erg sterk, nergens krijg je het idee dezelfde scène weer te zien. Daarnaast helpen de groene fotografie en vele duistere en groezige locaties mee aan een soort undergroundwereldgevoel. Dan mag agent Smith wel ergens zeggen dat deze wereld de piek van de menselijke maatschappij was, als kijker ge je je dat toch afvragen. De muziek is daarnaast lekker en cameraposities vaak opvallend en leuk. Over de breedte wordt goed geacteerd. Reeves is vooral goed gecast en mist dan wel elke vorm van uitstraling, maar dat past wel bij zijn rol. Toch had een betere acteur beter geweest, zeker in relatie tot Moss, het enige puntje van de film dat nooit echt uit de verf komt. Fishburne is cool als Morpheus en Weaving steelt de hele show met zijn heerlijk kille van beangstigende agent Smith. Vooral zijn uiteenzetting over de menselijke psyche is interessant, zoals de meeste filosofie, zonder dat het overheerst of zwaar wordt zoals in de vervolgen.

Wat na 15 jaar resteert is nog steeds een uitstekende film. Toentertijd uniek, nog nog steeds een hele fijne film. De actie is goed, de sfeer is ijzersterk, het concept is origineel. 4,5*.

Normaal zijn dit soort ver-van-mijn-bed-shows niet echt mijn ding, maar deze film zit zo goed in mekaar, dat ik em niet lager dan 3.5* kan geven. Het heeft eeuwen geduurd voor ik me er toch maar aan heb gewaagd. Ondanks alle chaos zit er een waarachtig goede orde en logica in, die je serieus meevoeren, en weten de Wachowski brothers er ook een bepaalde gefocuste rust en eenvoud in te brengen, wat me zeker niet makkelijk lijkt. Heel knap werkje. Kan haast niet anders dan dat dit een inspiratie voor heel wat recentere SF blockbusters (Inception, Avatar..) is geweest.

Weinig toe te voegen aan de loftuitingen hier: een baanbrekende SF-actiefilm, met voor de drie hoofdrolspelers de rollen die in hun necrologieën ongetwijfeld als eerste vermeld gaan worden (alleen voor Hugo Weaving kan nog gedacht worden aan die andere trilogie uit deze jaren), superbe vechtscènes, een briljant verbeelde alternatieve werkelijkheid (inclusief de huiveringwekkende "akker") en een sappige schurk. Wanneer Neo vlak voor tijd eerst een wederopstanding beleeft en daarna zomaar kogels met zijn geest kan tegenhouden dreigt de religieuze / mythologische / filosofische onderstroom opeens door het strakke oppervlak heen te breken, maar het maximale aantal sterren is dan al vergeven. Hoogtepunt blijft voor mij de razende "virus"-monoloog van Agent Smith.

"Have you ever had a dream, Neo, that you were so sure was real? What if you were unable to wake from that dream? How would you know the difference between the dream world and the real world?"

The Matrix was een ware filmbeleving toen ik hem voor het eerst zag. Het intrigerende toekomstperspectief, de visuele kracht, de filosofische monologen van Morpheus, bullet time en natuurlijk de geweldige Agent Smith. Het maakte als klein jongetje een ongelooflijke indruk op me en nu vijftien jaar later heeft de film bij mij nog steeds niets aan kracht ingeboet.

De Wachowski's hebben een schitterend verhaal bedacht wat ongelooflijk knap in elkaar zit. Het idee dat de wereld zoals wij die zien en beleven eigenlijk een computersimulatie is, gemaakt door machines om mensen onder controle te houden is intrigerend. Maar een verhaal kan nog zo knap in elkaar zitten, het gaat ook om de uitwerking en die is hier nagenoeg perfect. De film heeft veel uit te leggen en Morpheus is een perfect personage om dat in een aantal monologen te doen. Laurence Fishburne straalt een bepaalde kracht en autoriteit uit en heeft een geweldige stem wat altijd helpt bij lange, breedsprakige, filosofische monologen (zie Morgan Freeman). Sowieso zijn de acteerprestaties dik in orde. Keanu Reeves is niet de beste acteur (een understatement) maar zet hem een zonnebril op, geef hem zo weinig mogelijk tekst en laat hem cool kijken en hij kan bijna op voor een Oscar . Carrie-Anne Moss is goed als Trinity maar een minpunt is wel de relatie tussen Neo en Trinity. Reeves en Moss zijn apart uitstekend maar samen is er geen chemie. De grote ster is natuurlijk Hugo Weaving als Agent Smith, een programma dat de Matrix dient te bewaken. Een geweldige acteerprestatie van Weaving die soms aardig aan het schmieren is maar het past perfect bij het karakter en gecombineerd met zijn stem is het een feest om naar te kijken en luisteren. De manier waarop Weaving "mr. Anderson" zegt wordt nog vaak nagedaan hier in huis.

De actiescènes zijn hoogtepunten in de film en vernieuwend door het gebruik van bullet time. De vertraagde beelden zouden hierna nog tot vervelens toe worden gekopieerd en nagedaan door andere films maar gek genoeg kan ik er bij het herkijken van The Matrix geen genoeg van krijgen. Ook een dikke pluim voor de cinematografie van Bill Pope. Visueel ziet The Matrix er prachtig uit.

The Matrix blijft een geweldige kijkervaring met een ingenieus plot, een sterk script, ongekende actiescènes, boeiende personages en prachtige beelden. Ik kies iedere keer weer voor de red pill.

De eerste film van het nieuwe jaar, dus traditiegetrouw weer een film die buiten mijn comfortzone ligt.

The Matrix, een film die me nooit getrokken heeft, maar door zijn positie in de toplijsten en de wellicht interessante sfx toch wel een kijkbeurt verdiende.

Het blijkt maar weer dat ik mijn eigen smaak prima ken, want dit was inderdaad niets voor mij. Een film waarin je constant moet 'adapten' bij wat er gebeurt, en alle onzin die op je afgevuurd wordt maar voor lief moet nemen; ik vind het slechts vermoeiend en eigenlijk niet vaak echt entertaining. Wat moet ik toch met werelden die zo ver buiten de realiteit liggen.

Het begin kan in principe nog alle kanten op, hoewel ik al snel de science fiction-onzin-bui zag hangen met die 'wedergeboorte' van Neo. Vervolgens een middenstuk dat niet om door te komen is, en een laatste half uur dat nog wel oke is door wat spektakel (dat overigens vaker wel dan niet lachwekkend is en daarom entertaining). Effecten waren wel oke, maar kan niet zeggen dat die mijn beoordeling echt optrekken.

Toch een genre dat ik nog steeds links ga laten liggen, tenzij er eens een film voorbijkomt die niet zoveel plotonzin nodig heeft als deze.

2*

Ondanks dat dit helemaal niet mijn 'soort' films zijn, toch een keertje meegekeken (mijn vriendschap favo film en hij had m slecht zes keer gezien :-P )

Moet zeggen dat het me niet tegenviel! Bleef tot het einde geboeit en goed acteerwerk.

Geweldige science fiction, geweldige actie en wat een avontuur.

Een film met een (toekomstige) kijk op het leven vanuit een totaal andere hoek. Neo de hacker bevond zich al die tijd, met gesloten ogen, in de droomwereld (truman?!). Na het openen van zijn ogen bevind hij zich al gauw in een grauwe, bittere "echte" wereld waar alles verre van rozengeur en maneschijn is. Zou je liever willen weten hoe het echt in elkaar steekt, ondanks dat de waarheid tegenvalt, dan dat je "dom" blijft zonder te weten wat je eigenlijk mist?

The matrix is een film die dergelijke vragen kan oproepen. Het is er dan ook 1 die ik te zien kreeg bij de, wat alternatieve, levensbeschouwingslessen op de middelbare school. Deze gehele fantasie van de blauwe en de rode pil die de legendarische Morpheus aan Neo presenteert, is geweldig bedacht en uitgevoerd.

De hele film is op elk vlak tot in de puntjes uitgewerkt. De casting is sterk, het verhaal nog sterker en het budget optimaal benut. De in slow motion-scenes, de gekleurde pillen en de agenten zijn bekend bij iedereen die wel eens een film kijkt, een ware cult status en wat mij betreft nu al een klassieker.

Om het prijzen tot een conclusie te laten komen is the matrix gewoon een ware achtbaanrit van episch formaat. Een film die iedereen die open minded is en over een beetje fantasie beschikt niet zomaar meer los zal laten; Terechte hoge notering, los van de hoge stemmen voor enkel de "schiet en vecht scenes".

Na het zien van dit deel, is het overslaan van delen 2 en 3 trouwens geen gemis. Ze zijn wel zeer vermakelijk, maar meer in de actie / hollywood hoek.

Dit is absoluut niet mijn genre. En ik moet me beseffen dat sci-fi gewoonweg niet klopt. Dat is gewoon wat het is. Als je dat alles opzij zet is dit een zeer spannend, mooi en pakkend verhaal. En de actie is dikke shit hoor. Dikke 4*

Deze klassieker aan een herziening onderworpen nadat ik hem had besteld op blu-ray.

Veel idealer dan mijn eerste kennismaking met de film, op Veronica met reclames tussendoor. Als je eenmaal in de flow zit, word je er weer uitgetrokken. Dat was toen, en gaf ik een 4,0. Nu met blu ray en aan een stuk door gekeken, en er gaat een halfje vanaf.

Ik ben niet gevoelig voor de praat over andere werelden enzovoorts. Zodra dat de helft van de film inhoudt, en ik er op ga letten valt het bij mij tegen. Waar ik de eerste inzage van de film de actie en alles tof vond, lette ik nu meer op de diepgang van de film. Nee, dat ligt mij gewoon niet en zorgt ervoor dat er een halfje van de 4,0 af gaat.

Wat dan rest is een zeer goede Weaving, prachtige actie scenes met als hoogtepunt de klassieke kogel ontwijking van Reeves. En ohja, van Reeves ben ik totaal geen fan. Houterige klaas had de rol ook wel kunnen spelen.

Maargoed, blijft wel mooi. Misschien dat ik later in mijn leven wel gevoelig ben voor de Wachowski ideeen.

Ik zag deze film in 1999 in de sneak preview en bleek één van de weinigen te zijn die het he-le-maal niks vond. Het heeft dan ook 17 jaar geduurd voordat ik voor een appel en een ei de hele trilogie op Blu-Ray kon aanschaffen. En wat blijkt: de film is niet zo slecht als ik destijds dacht. Natuurlijk, al dat quasi-filosofische geleuter van Morpheus slaat nog steeds als een tang op een varken en het verhaal slaat dus eigenlijk nergens op. Dat vond ik toen, dat vind ik nog steeds. Maar er zit vrij weinig touwtjestrekkerij in, zeker in vergelijking met de sequels, en het gevecht tussen Neo en Morpheus is zelfs indrukwekkend te noemen. Ook stel ik vast dat The Matrix absoluut innoverend is gebleken qua special effects: de film is op dat gebied absoluut niet gedateerd en veel van de innovaties zien we [in veel gevallen helaas] nog regelmatig op het scherm. Als actiefilm prima te pruimen, als intellectuele hersengymnastiek onuitstaanbaar.

Matrix Revisited.

The Matrix is film waar ik al meermaals m'n mening over gegeven heb, maar een review is er nooit uitgekomen. Komt omdat ik de film niet zo héél vaak herzie en de laatste keer denk ik dateert nog van voor m'n MM periode (in ieder geval nog voor de tijd dat ik consequent alles ben beginnen reviewen hier). Tijd om dat euvel een keer te verhelpen.

Dat de Wachowski's ooit nog Bound gemaakt hebben is eigenlijk te verwaarlozen, The Matrix voelt aan als het debuut van hun regisseurscarriere. Een film met een énorme impact, of je hem nu goed of slecht vindt, of je het nu jatwerk vindt of als puur creatief valhalla omschrijft. En toen waren de Wachowskis nog lekker man, stel je voor dat ze toen al omgebouwd waren. Het zou de film der filmen geweest zijn. De onbetwiste queens of cyberpunk.

Er is ondertussen al te veel geschreven over het leentjebuur spelen van The Matrix, iets wat de tweeling ook nooit ontkend heeft trouwens. Kwantitatief valt het ook nog best mee eigenlijk, maar toch voelt het na 2 minuten film alsof ze de hele GitS intro gecherrypicked hebben. Met lettertjeswatervallen, storingen op de lijn en een inval van de politie lijkt het wel een beetje GitS: The Remix. Later volgen er nog genoeg scenes (uiteraard de meloenen op de markt en de cementgarageravage), maar die dichtheid in het begin is toch opvallend. Maar veel meer dan wat losse verwijzingen zijn het eigenlijk ook weer niet, want The Matrix is toch een geheel ander beestje.

Qua concept biedt de film genoeg perspectief, maar veel meer positiefs kan ik er niet uithalen. De uitwerking is op alle vlakken tegenvallend, om niet te zeggen bedroevend. Enige wat nog een beetje uit de verf komt is het groene filtertje in combinatie met het gothische sfeertje dat er soms rondwaart.

Storend is vooral de lore die doorheen de film verweven wordt. Enerzijds heb je een poging tot redelijk gritty scifi, maar daar moeten om één of andere reden orakels, uitverkorenen en cinderella-eindes doorheen gemengd worden. Het wordt dan ook nog eens énorm serieus gebracht, met een stel acteurs die er niet in slagen hun zeer gewichtige dialogen op een geloofwaardig manier te brengen. Het is een parodie zonder bronmateriaal. Erger nog is dat het ook allemaal érg filosofisch poogt te zijn. Een probeersel dat nog harder faalt, ondanks dat halve volksstammen er na de film mee aan de haal zijn gegaan. Duidelijk een persoonlijke mening dus.

De soundtrack is lame, een combo van klassiek Hollywood met Amerikaanse dance-rock. Toen Amerika nog niet goed wist wat ze met beukmuziek moesten aanvangen. Acteurs zijn één voor één miscasts, met Reeves die wel werkt als naief hackertje in het begin maar zich compleet belachelijk maakt als Neo, Fishburne die zo mogelijk de meest belachelijke rol uit z'n carriere speelt en Moss die er als kleurloze derde bijloopt. Weaving is de enige die nog een beetje uit z'n personage haalt, maar wie Agent Smith na drie films al niet beu was heeft veel kans dat na de herziening zeker wel te zijn.

En dan ogen de vuurgevechten niet geweldig spectaculair, zijn de handgevechten véél te traag en statisch (arme Yuen), oogt de CG ondertussen suboptimaal (zeg maar gerust lelijk) en duurt de film makkelijk een half uur te lang.

Om dan toch nog met iets positiefs te eindigen: na het kijken van The Matrix heb ik altijd zin om GitS weer eens op te zetten en kijk ik met hernieuwd respect naar het geweldige regiewerk van Oshii in die film. Wat een wereld van verschil.

Film is ondertussen aardig verouderd en als geheel is het er zeker niet beter op geworden. 't Is een film die op papier geweldig zou moeten zijn, maar die er ondanks alle pogingen niet in slaagt iets waardigs van te maken. En omwille van alle verwijzingen zijn fouten nog eens extra in de verf zet.

1.0*

Ik snap de hoge noteringen hier niet...

Onverwoestbare SF-klassieker. Hier en daar wat gedateerd, maar nog steeds imposant en opwindend, met fraaie vormgeving, uitstekende aktiescenes en inventieve special effects. De complexe plot blijft tevens intrigerend. Het is wellicht makkelijk om hier tegenwoordig een beetje cynisch over te lopen doen, maar bij release in 1999 was dit in de bioscoop echt een ongekend spektakel.

Verpletterende film toen ik deze de eerste zag in de bioscoop! Ben hem ook 2 keer gaan zien in de bioscoop. Beste high tech mythologie sinds de 1e Terminator.

De verhaallijn, de visuele ervaring, de sfeer en de hoofdrollen. Helemaal top

Jammer dat deel 2 en 3 wat over de top gingen met teveel aktie en special effects.

Nog steeds een geweldige film en aldus een echte filmklassieker. De film is gelaagd op meer manieren dan die wereld van de blauwe pil (de geest) en de wereld van de rode pil (het lichaam) en alles is briljant uitgewerkt: voor de oppervlakkige kijker is het een spannende sciencefictionfilm met actuele kwesties zoals virtual reality en robotisering erin verweven en vol spectaculaire actie maar de film is ook het verhaal van Jezus die de wereld c.q. de mensheid uit zijn slavernij redt door het systeem te ondermijnen (inclusief profetieën, geloof, wilskracht, herrijzenis uit de dood en een Judas) en zit vol filosofische aspecten en raadsels (zoals wat werkelijkheid is, brain-in-a-vat, determinatie vs. de vrije wel en de aard van de mens). De film weet zo de kijker in al zijn aspecten – lichaam en ziel – te bevredigen.

Gisteren sinds heel lange tijd nog eens naar The Matrix gekeken. The Matrix, één van mijn favoriete films ooit, was een absolute hype toen hij uitkwam in 1999. We zaten toen in de tijdsgeest van het nieuwe millenium en de heuse milleniumbug die de tijd zou doen stilstaan en de computers zouden laten crashen. Niets was minder waar. The Matrix daarentegen heeft heel wat meer invloed gehad op de maatschappij en is destijds uitgegroeid tot een heuse cultfilm. Ikzelf bijvoorbeeld heb op de hogeschool nog een studievak over The Matrix gekregen waarbij filosofische religieuze theorieën uit de doeken werden gedaan. The Matrix als verplicht studiemateriaal: je moest het uitgelegd krijgen aan je ouders …

En die metaforen zijn wel degelijk aanwezig en hiervoor zijn al talloze bomen gesneuveld. Ik ga dit dan ook niet herhalen (althans niet het Messiasverhaal van Neo). De filosofische insteek heb ik steeds het meest interessant gevonden waarbij The Matrix kenmerken vertoont van het relationisme (Descartes, Spinoza, (de grot van) Plato) en de tegenhanger ervan, het empirisme (Hume, Newton, Locke, Heidegger). Emmanuel Kant daarentegen bevindt zich er wat tussen. En ook alles wat te maken heeft met vrijheid komt aan bod (bvb. Sartre).

De gebroeders Wachowski hebben een ongelooflijk sterk tot in mijn ogen zelfs briljant verhaal/concept op ons losgelaten. Het is sowieso al fantastisch om dergelijk concept te bedenken. Je moet het dan ook nog in een boeiende film trachten te gieten. Er kon zelfs een geintje af toen ze Hitchcock-gewijs als twee glazenwassers zelf verschenen in hun eigen productie. De gebroeders Wachowksi hebben met The Matrix een heus meesterwerkje afgeleverd dat bol staat van metaforen en verborgen boodschappen. Genoeg voer dus voor discussie: in welke wereld wil jij leven? Zou jij de rode of de blauwe pil nemen? Het ogenschijnlijk illusionair perfecte leventje versus de reële schimmige chaos? Schitterende uitganspunten! Ook net daarom doet de film me ook denken aan dat andere meesterwerk “American Beauty” van Sam Mendes waarbij de rode en de blauwe pil de burger voor een realistischere herkenbare keuze plaatst.

Het populaire concept dat zelfstandige machines de heerschappij van de mensheid overnemen is niet nieuw. Het bekendste voorbeeld is hier de Terminatorsaga of de meer subtielere HAL uit één van Kubrick’s meesterwerken.

De film bevat naast de fantastisch revolutionaire actiemomenten vooral een verklarend en verhelderend luik. Het gros van de film wordt aan Neo en tegelijk de kijker uitgelegd wat The Matrix eigenlijk is en welke rol hijzelf hierin speelt. Alsof de boodschap van Morpheus onvoldoende is, wordt zijn rol nogmaals uitgelegd door The Oracle. Voor sommigen kan dit langdradig of saai overkomen, een kleine uitwijking naar Kung Fu-gevechten ten spijt. Ik vond het uitermate interessant en het bracht me echt in de sfeer en de gedachtegang van de film. Het zorgt ook voor de nodige uitdieping van de film.

Visueel blijft de film ook een pareltje. De actiescènes blijven top en zijn erg spectaculair. Combineer dat met special effects, slow motion beelden en oppompende beats en de actie is toonaangevend geweest voor vele actieprenten erna. Naast het technische gedeelte werd er ook veel aandacht besteed aan sfeer, decor en aankleding. Hoe cool is het niet om met zonnebril en in lange zwarte overjas of strak latexpak Gothicgewijs de boel aan flarden te schieten? Die halscène is gewoon fantastisch net als even later de helikopterscène met de vallende kogelhulzen! Jammer genoeg bracht het in werkelijkheid ook psychotisch malloten op verkeerde ideeën (Columbine High School bvb)…

Tot slot nog even iets over de acteerprestaties. Keanu Reaves zal nooit mijn favoriete acteur worden, ook in The Matrix nogal houterig. Het vooral Hugo Weaving (Agent Smith) die de show steelt met zijn flair. Die gecontroleerde trage en tegelijk coole uitspraken. I love it! Ook Laurence Fishburne doet het erg goed als Morpheus. Idem voor Carrie-Ann Moss (Trinity).

Enige minpuntje is de metamorfose van Neo naar The One al dan niet door toedoen van die kus. Er is nergens echt een aanleiding of gegeven dat vaststelt wanneer of hoe Neo The One wordt. Iets te gemakkelijk en te slordig uitgewerkt. Voor de rest: topfilm waarbij zijn 5,0*-status blijft behouden!

Destijds zag ik The Matrix als vijftienjarige in de bioscoop en was vooral onder de indruk van de special effects en de actie. Na hem meedere keren gezien te hebben valt mij op dat er telkens weer nieuwe lagen te ontdekken zijn. Hoewel ik nooit een groot fan zal worden Keanu Reeves, vind ik hem hier niet storend. De klinische feel van de film past bij zijn wat afstandelijke acteren.

Het filosofische aspect is al vaak genoeg besproken, maar dat blijft toch wel het interessantste punt van de film. Het idee dat deze wereld niet echt is, speelde blijkbaar wel meer eind jaren 90, zie ook The Truman Show. Hoewel het hier wel heel wat naargeestiger uitpakt.
Ook de angst voor moderne technologie wordt hier mooi verbeeldt. In de tijd dat het Internet serieus opkwam, was de digitale wereld voor veel mensen (in ieder geval voor mij als puberjochie) een volledig abstract iets, er hing een bepaalde mysterie omheen. Deze film speelt daar prachtig op in, en gaat volledig met de angsten voor moderne technologie aan de haal.

De film is één groot Alice In Digital Wonderland. Neo moet zelfs een wit konijn volgen, de makers waren zich dus bewust van de overeenkomsten tussen beide verhalen. En net als Alice moet Neo op zoek naar zichzelf. Het verhaal is niets nieuws, maar zo goed en vernieuwend verteld, dat het een volledig nieuw verhaal wordt. Dat is vooral te wijden aan de moderne setting in de computerwereld, en aan de aankleding en filters. De look van The Matrix was destijds zeer cool, al dat leer en die zonnebrillen. Nu kan het wat gedateerd aandoen, hoewel ik het er nog steeds erg goed uit vind zien, met name bij Morpheus en Trinity.

De special effects waren ongewoon goed voor die tijd, en na deze film vorige week herzien te hebben valt me op dat ze nog steeds niet gedateerd overkomen, dit in tegenstelling tot veel andere films met digitale effecten uit die tijd.
Heerlijke bad guy ook. Zo enorm afstandelijk, vooral als ze met meerdere zijn en elkaars zinnen aanvullen. Als ware computers spreken ze met elkaar. Heerlijk pessimistische visie heeft hij ook op de mensheid. Enige bewustwording over hoe wij onze fossiele bronnen uitputten is deze film niet vreemd, en de film geeft daarmee meteen een duidelijke verklaring over waarom de machines de mensheid gevangen houdt.

Een totaalervaring waar weinig op aan te merken valt. Na al die jaren nog steeds een steengoede film.

4,5*

Ik weet nog heel goed dat ik indertijd diep onder de indruk was van deze film.

En wat valt-ie nu ontzettend tegen. Want het verhaal trekt op niets, het basisgegeven is nog net wel vagelijks interessant maar daar blijft het ook bij - de rest rammelt echt veel te hard, heeft een veel grotere hoeveelheid suspension of vanalles nodig dan ik opbrengen kan. De beelden met de bullet-time gimmick zijn wellicht baanbrekend geweest indertijd, ondertussen is het wel wat afgezaagd geworden, en laat je dat voor wat het is, dan blijft er verder vrij weinig over. Maar het ergste vanzelf - de dooie vis die Reeves speelt. Hij straalt helemaal niets uit, behalve misschien de personificatie van wat mijn vader altijd zei - 'zo dom als het achtereind van een varken'. Fishburne is marginaal iets leuker wellicht, en Moss nog weer een tikje - al valt me nu vooral op dat haar weinig functionele latex pakjes toch wat matig passen. Nee, de enige redelijke karakters zijn Tank en Agent Smith.

Een paar stijlpuntjes voor de visuele stijl wellicht, al moet dat het vooral van de overwegend groene tint hebben. Daar blijft het dan ook echt wel bij verder.

Ik vindt actiefilms normaal gezien maar niks maar deze film is een grote uitzondering.

Prachtige film waarin een computerhacker erachter komt dat niets is wat het lijkt. Een boeiend en origineel verhaal met een filosofische insteek over realiteit, keuze en vrijheid. Visueel sterk met een aantal geweldige shots die op je netvlies gebrand blijven. De hele, lange finale is goed opgebouwd, spannend en spectaculair. Ook de casting werkt uitstekend.

“Unfortunately, no one can be told what the Matrix is. You have to see it for yourself.”

Eindelijk dan deze film ook eens gezien, en de autist die ik ben staan de volgende twee delen ook al klaar voor deze week om te kijken, ik moet toch de hele reeks dan af zien volgens mijn systeem. Afijn, we zijn nog maar bij de eerste maar het viel soms niet mee. Het verhaal was op sommige punten erg complex waardoor de film zichzelf soms iets moet laten bezinken voordat het kwartje valt maar de vele scenes die eigenlijk overal wel terug te vinden zijn waren onmisbaar en erg leuk om te zien. Neem bijvoorbeeld de twee pillen en het ontwijken van de kogels, prachtig!

Maar toch daarom heen was ik toch wel wat geschrokken, vond ik het soms wat langdradig en had ik toch wat meer actie verwacht, zeker met die speciale moves die ze kunnen. Het is voornamelijk erg informatief waardoor de zit in de kont aardig weg gaat nemen, blijft het verhaal wel leuk maar heeft het aardig oninteressante stukken er in zitten en ben ik niet altijd even gecharmeerd door het acteerwerk, dan vond ik toch ‘The Matrix’ wat tegen vallen.

Een jonge Kenau Reeves, de man met zoveel charisma die eigenlijk door velen word gezien als de ‘ideale’ persoon. Hij zet hier een leuk werkje neer maar ik vond hem niet grandioos overkomen persoonlijk. Hij acteerde niet bepaald slecht maar ik heb hem voor mijn gevoel ook wel eens beter gezien in films, hier was het natuurlijk volgens mij zijn doorbraak waardoor hij nog veel moet leren en dat was wel te merken soms. Laurence Fishburne deed het naar mijn mening wel leuk en ook Carrie-Anne Moss mocht er wel wezen. Beiden hadden ze een leuke rol.

Nee, best een vermakelijke film alleen wel iets anders dan mijn verwachting was helaas. Nouja, op naar de andere twee delen!

4.0*